အခန်း ၄၈

အခန်း (၄၈) ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ၊ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို သိမ်းပိုက်ကြစို့

ချီလျန်တောင်တန်းသည် မဟာချင်မင်းဆက်နှင့် နန်ယွဲ့တိုင်းပြည်ကြားရှိ နယ်နိမိတ်အဖြစ် တည်ရှိနေ၏။

မီတာနှစ်ထောင်ကျော် မြင့်မားသော တောင်ခုနစ်လုံးသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအထိ ရှည်လျားသွယ်တန်းနေပြီး အလယ်တွင် သစ်တောများ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေသည့် သဘာဝတောင်ကြားတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

တောင်ကြားရှိ သစ်တောများသည် ၎င်းတို့၏ ထူးခြားသော ပထဝီဝင်အနေအထားကြောင့် အဆိပ်ငွေ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ သားရဲတိရစ္ဆာန်များ နေထိုင်ရန် မသင့်တော်ဘဲ လူသူအရောက်အပေါက်လည်း အလွန်နည်းပါးလှ၏။

သို့သော်လည်း တောင်ကြား၏ အစွန်အဖျားတွင် ရိုးရှင်းသော သစ်သားအိမ်တန်းလျားတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုနေရာတွင် သံချပ်ကာဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသား သုံးဆယ့်သုံးဦး နေထိုင်ကြသည်။

သစ်သားအိမ်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ကွက်လပ်တွင် လူသုံးဆယ့်သုံးဦး အတူတကွ ထိုင်နေကြ၏။

အလယ်တွင်ရှိနေသူမှာ ထိုသုံးဆယ့်သုံးဦး၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။

သူတို့အထဲမှ နှစ်ဦးမှာ အခြားသူများမဟုတ်ဘဲ ထိုနေ့အစောပိုင်းက မင်ချွမ်မြို့၌ ကျောက်လင်အား စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော လူနှစ်ဦးပင်ဖြစ်၏။

ဤလူများသည် ယခင်မဟာလီမင်းဆက်မှ စစ်တပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ မဟာချင်စစ်တပ်၏ လူစုခွဲခြင်းကို ခံရပြီးနောက် ဤသုံးဆယ့်သုံးဦးက အတူတကွ စုရုံးကာ ချီလျန်တောင်တန်းတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

အလယ်ရှိလူမှာ အလယ်အလတ်အဆင့် သံမဏိအရိုးနယ်ပယ် စွမ်းအားရှိသော တပ်မှူးဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ စစ်တပ်မှ အကြွင်းအကျန် သုံးဆယ့်နှစ်ဦးကို ဤနေရာတွင် စုစည်းပြီးနောက် သူက သူတို့ကို ဦးဆောင်၍ ပတ်ဝန်းကျင် ဒေသတစ်ဝိုက်သို့ အခါအားလျော်စွာ ဝင်ရောက်မွှေနှောက်ကာ ကုန်သည်ယာဉ်တန်းများထံမှ ပစ္စည်းများကို လုယက်ခြင်း သို့မဟုတ် ဝေးလံခေါင်ဖျားသော ရွာများသို့ ခိုးဝင်ကာ သယံဇာတများကို လုယက်ခြင်းများ ပြုလုပ်လေ့ရှိ၏။

"ညီအစ်ကိုတို့... ခုနက ဟေးဇီနဲ့ မုန်လန် ပြောသွားတာကို မင်းတို့အားလုံး ကြားပြီးပြီမလား..."

"ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက ကျောက်လင်ဆိုတဲ့ကောင်က တစ်နေ့ကို ငွေတစ်ရာ့ငါးဆယ်ပြား ရှာနိုင်တယ်... ပြီးတော့ သူက ကျွမ်းကျင်တဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်တဲ့..."

"အခု မင်းတို့အားလုံး ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို ဝင်လုယက်ချင်သလား... မလုယက်ချင်ဘူးလားဆိုတာကို ကိုယ့်အမြင်ကို ပြောကြစမ်း..."

တပ်မှူး လျိုမုယွမ်က သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကိုကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

၎င်းကို ကြားသောအခါ လျိုမုယွမ်က သူတို့၏ သဘောထားကို မေးမြန်းနေသော်လည်း သူ၏ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို လုယက်ရန်ဖြစ်ကြောင်း ဤလူများက သဘောပေါက်သွားကြသည်။

"တပ်မှူး... လုရမှာပေါ့... သေချာပေါက်ကို လုရမှာပေါ့..."

"တပ်မှူး... ဒီနယ်ခြားစောင့်တပ်သားတွေက ကြေးဝါအရေပြားနယ်ပယ်မှာပဲ ရှိသေးတာ... ပြီးတော့ အများစုက တပ်သားသစ်တွေဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီက ကျားယန်ကျင့်စဉ်ရဲ့ အခြေခံအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်... သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက အားနည်းပါတယ်..."

"ငါတို့ ရွာထဲကို ဝင်သွားတာနဲ့ ကျောက်လင်ရဲ့ နယ်ခြားစောင့်တပ်သား ဆယ်ယောက်က သေချာပေါက် လက်နက်ချမှာပါ..."

"တပ်မှူး... ငါတို့က ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို သိမ်းပိုက်ချင်ရုံတင်မကဘူး... အဲ့ဒီနယ်ခြားစောင့်တပ်သားတွေရဲ့ ဇနီးတွေကိုပါ သိမ်းပိုက်ချင်တာ..."

ဤလူများက ကျောက်လင်ကို အနိုင်ရရှိသွားပြီဖြစ်သည့်အလား စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်ဖြင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

လူတိုင်းက သူတို့၏ အတွေးအမြင်များကို မျှဝေကာ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို လုယက်ရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း ဖော်ပြကြသည်အထိ လျိုမုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှသာ သူက အနည်းငယ် ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ... ညီအစ်ကိုတို့ အားလုံးက ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို သွားပြီး ပစ္စည်းတွေ လုယက်ချင်နေကြမှတော့ အချိန်ဆွဲမနေကြတော့ဘူး..."

"ငါတို့ မနက်ဖြန် မနက်ခင်းကျရင် ထွက်ခွာကြမယ်... ပြီးတော့ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို တိုက်ရိုက် သွားကြမယ်..."

လျိုမုယွမ်က စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

ကျောက်လင်သည် ကတော့ချွန် ပုံသဏ္ဌာန် တောင်တွင် ဂူတူးဖော်ပြီးစီးသွားပြီးနောက် ဂူအပြင်ဘက် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် တစ်ခုလျှင် စတုရန်းမီတာ သုံးရာကျော် ကျယ်ဝန်းသော မြေကွက်လပ်ကြီးနှစ်ခုကို တူးဖော်လိုက်၏။

ဂူတူးနေစဉ်အတွင်း စနစ်နေရာလွတ်ထဲ၌ ကျောက်တုံး အမြောက်အမြားကို စုဆောင်းရရှိခဲ့ပြီး ထိုကျောက်တုံးများကို ကျောက်လင်က အဆိုပါ မြေကွက်လပ်ကြီး နှစ်ခုကို ခင်းကျင်းရန်အတွက် ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်... မနက်ဖြန်ကစပြီး ဒုက္ခသည်တွေကို ဒီမြေကွက်လပ် နှစ်ခုပေါ်မှာ ကြီးမားတဲ့ အမိုးအကာတွေ ဆောက်ခိုင်းရမယ်... သူတို့က မီးဖိုချောင်နဲ့ ထမင်းစားခန်းကို ဒီမြေကွက်လပ် နှစ်ခုပေါ်မှာ ထားလို့ရတယ်..."

ကျောက်လင်က ကြီးမားသော အောင်မြင်မှု ခံစားချက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ထိုမျှ အလုပ်များနေခဲ့ပြီးနောက် ညနေစောင်းချိန်သို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

"အိမ်ပြန်ကြစို့..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး စာမရီလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်၏။

မကြာမီတွင် ကျောက်လင်က အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဇနီးသည် ငါးယောက်သည် သူတို့ ဝယ်လာခဲ့သော အိမ်ဖော်နှစ်ယောက်နှင့်အတူ ညစာကို ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်၏။

တောဝက်သား၊ ဆိတ်သား၊ ရွှေလင်းယုန်သားနှင့် ငါးဟင်းတို့ အားလုံး အသင့်ရှိနေသည်။

ယောက်ျားလေး ဒုက္ခသည် ခုနစ်ယောက်သည် မနက်ခင်းက ကျောက်လင်ထံမှ ငါးဖမ်းပိုက်ကို ရရှိပြီးနောက် မွန်းတည့်ချိန်တွင် စမ်းချောင်းဆီသို့ သွားကာ ပိုက်ဖြင့် ငါးဆယ်ကောင်ကျော် ဖမ်းမိခဲ့ကြ၏။

ဤညစာသည် မင်ချွမ်မြို့ တစ်မြို့လုံးတွင် ထူးထူးခြားခြား ခမ်းနားကြီးကျယ်သော စားသောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလျှင်လည်း မမှားပေ။

ကျောက်လင်၏ ဇနီးငါးယောက်နှင့် ဒုက္ခသည် နှစ်ဆယ့်နှစ်ဦးတို့သည် ယခင်က အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဖြစ်နေစဉ်အတွင်း များစွာ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ကြရသူများဖြစ်သည်။

သစ်သား ထမင်းစားပွဲနှစ်လုံးပေါ်တွင် ဤအဓိက ဟင်းလျာများကို ခင်းကျင်းထားပြီး လူတိုင်းက သွားရည်ကျမတတ် စူးစိုက်ကြည့်နေကြ၏။

၎င်းက အလွန်ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။

သို့သော် ကျောက်လင် အိမ်ပြန်မရောက်သေးပေ။ ဤလူများ အားလုံးက စည်းကမ်းကို သိကြရာ မည်သူကမျှ ဝင်မထိုင်ရဲကြချေ။

စာမရီလှည်းက ခြံဝတွင် ရပ်တန့်သွား၏။။

ကျောက်လင် ခြံထဲသို့ ဝင်လာပြီး လူတိုင်း၏ အမူအရာကို မြင်ပြီးနောက် သူ သဘောပေါက်သွားသည်။

"ကိုယ် ပြန်ရောက်ပြီ... အားလုံးပဲ တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းခဲ့ကြပြီ... ထမင်းစားကြစို့..."

ကျောက်လင်က စကားအချို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် အိမ်ဖော်နှစ်ယောက်က ရေဇလုံ တစ်လုံးကို ယူလာပေးကြသည်။ သူက လက်ဆေးလိုက်ပြီး ထမင်းစားပွဲ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပထမဆုံး ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် စုယောင်အပါအဝင် ဇနီးငါးယောက်က ဘေးချင်းယှဉ်ကာ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။

အိမ်ဖော်နှစ်ယောက်ကလည်း ကျောက်လင်နှင့် စားပွဲတစ်လုံးတည်းတွင် ထိုင်ကြ၏။

ကျန်ရှိသော ယောက်ျားလေး ဒုက္ခသည် နှစ်ဆယ်က အခြားစားပွဲတစ်လုံးကို ဝိုင်းထိုင်လိုက်ကြပြီး အစားအစာများကို ရူးသွပ်စွာ အလုအယက် စားသောက်ကြတော့သည်။ ဆိတ်သား တစ်ပန်းကန်မှာ တစ်မိနစ်ပင် မပြည့်မီ အကုန်အစင် စားသောက်ခံလိုက်ရ၏။

ငါးမိနစ်အတွင်း စားပွဲနှစ်လုံးစလုံး ပြောင်သလင်းခါသွားသည်။

ကျောက်လင်မှာ လုံးဝ ဆွံ့အမှင်တက်သွား၏။

သူ့တွင် ဇနီးငါးယောက်ရှိပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ထူးခြားသော နောက်ခံအသိုင်းအဝိုင်းများမှ လာသူများဖြစ်ရာ သူတို့အနေဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာနှင့် သေချာ ဂရုတစိုက် စားသောက်နိုင်သင့်သည်။

သို့သော်လည်း ဇနီးငါးယောက်နှင့် အိမ်ဖော်နှစ်ယောက်တို့မှာ ယောက်ျားလေး ဒုက္ခသည် နှစ်ဆယ်နည်းတူ အစားအစာများကို အလုအယက် ယူငင်စားသောက်ရာတွင် အလွန် လျင်မြန်လှ၏။

သူတို့က ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကို အလွန် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ကြသည်ဟုသာ ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် အိမ်ဖော်များနှင့် ယောက်ျားလေး ဒုက္ခသည် နှစ်ဆယ်တို့က ရှုပ်ပွနေသည်များကို ရှင်းလင်းကာ ပန်းကန်များကို ဆေးကြောကြ၏။

ကျောက်လင်က သူ၏ ဇနီးငါးယောက်နှင့်အတူ ထိုင်နေသည်။

“ခင်ပွန်း. ဒီမနက် ကျွန်မတို့ သုံးယောက် တောင်ပေါ်တက်သွားတာ ဆေးဖက်ဝင်အပင် တစ်တောင်းလုံး အပြည့် ရလာခဲ့တယ်..."

"ဒီဒေသမှာ ဆေးပင်တွေ တော်တော်လေးများတယ်... ဒါက တောင်အစွန်အဖျားလောက်မှာပဲ ရှိသေးတာ... တောင်ပေါ်ကို ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တက်သွားမယ်ဆိုရင် ပိုပြီးတောင် ရှာတွေ့နိုင်ဦးမယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်..."

ထိုအခိုက်တွင် စုယောင်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဝမ်ချင်း... ဒီဆေးပင်တွေကို ဘယ်လို စီမံရမလဲဆိုတာ မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါ... နေလှန်းမလား ဒါမှမဟုတ် ချက်ချင်းပဲ ရောင်းမလားဆိုတာက မင်းသဘောပဲ..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဇနီးငါးယောက်ထဲတွင် ပိုင်ဝမ်ချင်း တစ်ယောက်တည်းသာလျှင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီး သူမ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ၎င်းတို့ကို မည်သို့ စီမံရမည်ကို သိရှိခြင်းဖြစ်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ခင်ပွန်း..."

"ဒီတောင်းထဲက ဆေးပင်တချို့ကို ရက်အနည်းငယ်လောက် နေလှန်းဖို့လိုတယ်... တချို့ကိုတော့ ပါးပါးလှီးရမယ်... ပြီးတော့ တချို့ကိုကျတော့ သူတို့ရဲ့ အမြစ်တွေနဲ့ ပင်စည်တွေကို သန့်စင်ဖို့ လိုသေးတယ်..."

"ဒီဆေးပင်တွေကို ဒီနေ့ ဆေးခန်းကို သွားရောင်းလိုက်ရင် ငွေနှစ်ပြားလောက်တော့ ရနိုင်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်..."

ပိုင်ဝမ်ချင်းက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်၏။

စုယောင်၊ ယဲ့လင်အာနှင့် ပိုင်ဝမ်ချင်းတို့သည် မနက်ခင်းက တောင်ပေါ်သို့ တက်ကာ ဆေးပင်များ သွားရောက်ခူးဆွတ်ရာတွင် ဤမျှများပြားသော ဆေးပင်များကို ရှာတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် အလွန် ပျော်ရွှင်နေခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုနိုင်၏။ သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်လင်ကို ကူညီနိုင်ခဲ့ပြီး မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်က ရှန်ချန်းရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ချန်းရွှယ်... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ကိုယ် မင်းကိုပေးထားတဲ့ ငွေခြောက်ပြားထဲက ဒီနေ့ ဘယ်လောက်တောင် သုံးလိုက်ရလဲ..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ကျောက်လင်သည် ယန်ချန်ယွီနှင့် ဟန်ဟိုင်တို့ထံမှ ငွေခြောက်ပြားရရှိခဲ့ပြီး မိသားစု၏ နေ့စဉ် ကုန်ကျစရိတ်များကို စီမံခန့်ခွဲရန် ထိုငွေအားလုံးကို ရှန်ချန်းရွှယ်ထံ ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

“ခင်ပွန်း... ဒီနေ့ ရွာသား ဆယ်ယောက် လာကြတယ်... အဲ့ဒီသစ်လုံးတွေနဲ့ သစ်သားကုတင်တွေ လုပ်ပေးဖို့ သူတို့ကို ကျွန်မ အကူအညီတောင်းလိုက်တယ်..."

"တစ်ယောက်ကို ကြေးပြား နှစ်ဆယ့်ငါးပြား ပေးရတယ်ဆိုတော့ ဒီနေ့ ကျွန်မတို့ ကြေးပြား နှစ်ရာ့ငါးဆယ် သုံးလိုက်ရတယ်..."

"ကျွန်မဆီမှာ ငွေတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးပါတယ်..."

ရှန်ချန်းရွှယ်သည် အိမ်ထောင်ရှင်မကြီးတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်အမူအရာများကို ပြသနေပြီဖြစ်ပြီး အိမ်၏ နေ့စဉ်ကိစ္စအဝဝကို အလွန် လွယ်ကူချောမွေ့စွာ စီမံခန့်ခွဲနေ၏။

ကျောက်လင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မနက်ပိုင်းက ကျောက်လင်သည် သစ်ပင်များ ခုတ်လှဲရန် ယောက်ျားလေး ဒုက္ခသည် ခုနစ်ယောက်ကို တောင်ပေါ်သို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ သစ်ပင်များကို အောက်သို့ သယ်ဆောင်လာပြီးနောက် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှ မူလရွာသားဆယ်ဦး ရောက်လာကြကာ သစ်သားများကို လွှတိုက်ရန်နှင့် ကုတင်များ ပြုလုပ်ရန် ၎င်းတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှုများကို အသုံးပြုခဲ့ကြ၏။

သဘာဝကျကျပင် ကျောက်လင်က ဤသစ်သားကုတင်များ အားလုံးကို သူ၏ မိသားစုများ နေထိုင်ရန် ဂူခန်းထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ကြိုတင် စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

"ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ ဝက်ဝံကြီးတို့ ခြောက်ယောက်က လယ်ထွန်ဖို့အတွက် ဒီနေ့ မူလရွာသားတွေဆီက အကူအညီ တောင်းသေးလား..."

ရုတ်တရက် ကျောက်လင်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

ဒုက္ခသည်များကို ဝယ်ယူပြီးနောက် ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့တွင် ငွေအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"မတောင်းပါဘူး... သူတို့ ခြောက်ယောက်လုံးက သူတို့ရဲ့ ဇနီးတွေရယ်၊ သူတို့ ဝယ်လာတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေရယ်ကို ခေါ်ပြီး လယ်ကွင်းထဲမှာ ကိုယ်တိုင် ပေါက်ပြားနဲ့ မြေကြီး သွားပေါက်နေကြတာ..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

သူတို့ခြောက်ယောက် ဘာတွေးနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသဖြင့် ကျောက်လင် တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူတို့တွင် ငွေမရှိသောကြောင့် ကိုယ်တိုင် မြေထွန်ရခြင်း ဖြစ်၏။

"ကောင်းပြီ... မနက်ဖြန်ကျရင် အဲ့ဒီခြောက်ယောက်ကို အမဲလိုက်ဖို့ တောင်ပေါ် ခေါ်သွားမယ်... ငွေနည်းနည်းပါးပါးရအောင် သူတို့ကို ကူညီပေးပြီးတော့ ယောက်ျားလေး ဒုက္ခသည်အချို့ကို ဆက်ဝယ်ခိုင်းရမယ်..."

"မြေယာဖော်ထုတ်မှု အရှိန်အဟုန် မြှင့်တင်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက ဒုက္ခသည်တွေ ပိုဝယ်ဖို့ပဲ..."

"ငါတို့ရဲ့ ယောက်ျားလေး ဒုက္ခသည် နှစ်ဆယ်က ငါ့ရဲ့ စစ်တပ်ပိုင်မြေမှာ အမိုးအကာတွေ သွားဆောက်ကြလိမ့်မယ်... ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ငါတို့ရဲ့ နေထိုင်ရေး ပြဿနာကို မဖြစ်မနေ ဖြေရှင်းရမယ်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် မနက်ဖြန်အတွက် အစီအစဉ်များကို ရေးဆွဲလိုက်၏။