အခန်း ၅၀

အခန်း (၅၀) ရှေးဟောင်းသစ်တောကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် တောမြင်းအုပ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း

"ကျောက်လင်..."

ထိုခြောက်ယောက်သည် ဝါးခြင်းတောင်းများကိုယ်စီ လွယ်ထားကြလျက် နံနက်စောစောကတည်းက တောင်နောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေကြ၏။ သူတို့က ကျောက်လင် လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြိုင်တူ လှမ်းခေါ်လိုက်ကြသည်။

"တောင်ပေါ်ကို တက်ကြရအောင်..."

"ဒီနေ့ မင်းတို့ရဲ့ ခြင်းတောင်းတွေအားလုံး ပြည့်သွားစေရမယ်..."

ကျောက်လင်က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်၏။

ထို့နောက် လူခုနစ်ယောက်သည် တောင်နောက်ဘက်သို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာရှိ ရှောင်ရွေ့၏ နေအိမ်၌ ရှောင်ရွေ့၊ ယန်ချန်ယွီနှင့် ဟန်ဟိုင်တို့သည် တောင်နောက်ဘက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်နေကြ၏။

"ကျောက်လင်တို့ တောင်ပေါ်တက်သွားကြပြီ..."

ရှောင်ရွေ့က အေးစက်စက် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ထျဲ့လင်ကျေးရွာက အမဲလိုက်အဖွဲ့လည်း ဒီနေ့ တောင်ပေါ်တက်ကြလိမ့်မယ်... သူတို့ အဲ့ဒီမှာ ဆုံကြဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ... ပြီးရင်တော့ ထျဲ့လင်ကျေးရွာက မုဆိုးတွေက သူတို့ရဲ့ လူအင်အားသာလွန်မှုကို အသုံးချပြီး ကျောက်လင်နဲ့ သူ့အပေါင်းအပါ ခုနစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားကြလိမ့်မယ်..."

ယန်ချန်ယွီက မလိုမုန်းထားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ယန်ချန်ယွီသည် သူကိုယ်တိုင် ကျောက်လင်ကို မယှဉ်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရပြီး အဖွဲ့သည်လည်း ကျောက်လင်၏ ဖယ်ကြဉ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရကာ သူ့အတွက် ဝင်ပြောစရာ နေရာပင် မရှိတော့ပေ။

သဘာဝကျစွာပင် ယန်ချန်ယွီသည် သူ၏ ကိုယ်ကျိုးအတွက် လုပ်ဆောင်ကာ ကျောက်လင်ကို တောင်ပေါ်တွင် အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားစေချင်နေသည်။

ဟန်ဟိုင်က ဘေးတွင်ရပ်လျက် အတင်းအကျပ် ပြုံးနေသော်လည်း ဘာပြောရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။

တကယ်တမ်းတွင် ဟန်ဟိုင်သည် ကျောက်လင်နောက်သို့ လိုက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ကျောက်လင်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ကာ ရှောင်ရွေ့၊ ယန်ချန်ယွီတို့နှင့် လှေတစ်စင်းတည်း စီးမိသွားခဲ့၏။

အကယ်၍ ဟန်ဟိုင်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျောက်လင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်လိုပါက ထျဲ့လင်ကျေးရွာမှ အမဲလိုက်အဖွဲ့က သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေကြောင်း ကျောက်လင်ထံ တိတ်တဆိတ် သတင်းပေးပို့နိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဟန်ဟိုင်သည် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမှ မလုပ်ခဲ့ပေ။ ထျဲ့လင်ကျေးရွာ အမဲလိုက်အဖွဲ့က ကျောက်လင်ကို သတ်ပစ်လိမ့်မည်ဟု သူက ယူဆထားသောကြောင့် ယန်ချန်ယွီနှင့် ရှောင်ရွေ့တို့ဘက်မှ ရပ်တည်ကာ ဘေးမှ ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောက်လင်သည် လူခြောက်ယောက်ကို ဦးဆောင်ကာ တောင်နောက်ဘက်သို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး မရပ်မနားဘဲ တိုက်ရိုက် ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။

"ကျောက်လင်... ငါတို့ ဟိုတစ်နေ့က ရောက်ခဲ့တဲ့ တောင်တန်းဆီကိုပဲ ထပ်သွားကြမှာလား..."

ထိုအခိုက်တွင် ယောင်းဟွိုင်တောက်က မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်၏။

ကျောက်လင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

ကျောက်လင်သည် စမ်းချောင်းနှင့် ရေအိုင်ရှိသော ထိုတောင်တန်းဆီသို့ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သွားခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ သူ တောဆိတ်များကို အမဲလိုက်နိုင်သေးသည့် တစ်ခုတည်းသောနေရာမှာ ထိုနေရာပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အမဲလိုက်ပြီးနောက် တောဆိတ်အုပ်များသည် တခြားသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားလောက်ပြီဖြစ်၏။

အဓိကပြဿနာမှာ တောဆိတ်များရှိရာ တောအုပ်ဆီသို့ လေးငါးမိုင်ခန့် ခရီးနှင်ရပြီး အသွားအပြန် အချိန်အလွန်ကြာမြင့်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ စုံစမ်းကြည့်ပြီးပြီ... တောင်နောက်ဘက်ကနေ မြောက်ဘက်ကို သွားမယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီမှာ ရှေးဟောင်းသစ်တောကြီးတစ်ခု ရှိတယ်... အရင်တုန်းက ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက မုဆိုးတွေဟာ အဲ့ဒီသစ်တောထဲကို အမဲလိုက်ဖို့ မကြာခဏ သွားလေ့ရှိကြပြီး အမြဲတမ်း အများကြီး ရလာတတ်ကြတယ်..."

"နောက်ပိုင်းကျတော့ စစ်ပွဲတွေကြောင့် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက မုဆိုးတွေအားလုံး သေကုန်ကြပြီး ဒီသစ်တောက ထျဲ့လင်ကျေးရွာ အမဲလိုက်အဖွဲ့ရဲ့ နယ်မြေ ဖြစ်သွားခဲ့တာပဲ..."

"အခု ငါတို့ ခုနစ်ယောက်က ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဒီသစ်တောထဲကိုပဲ ဆက်သွားကြတာပေါ့..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့မှာ အံ့သြဝမ်းသာသော အမူအရာများကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖော်ပြလိုက်ကြသည်။

ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင် အမဲလိုက်ကွင်း ရှိနေသည်ကိုး။

ထို့ကြောင့် သူတို့ ခုနစ်ယောက်သည် မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြပြီး တောင်ကြားတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ကာ နှစ်မိုင်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကျယ်ပြောလှသော ရှေးဟောင်းသစ်တောကြီး၏ အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် သစ်တောကြီးမှာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအထိ ကျယ်ပြန့်နေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော မိုးမျှော်သစ်ပင်ကြီးများနှင့် သားရဲများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများက အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ဤအရာက သစ်တောထဲတွင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များစွာ ရှိနေကြောင်း သူတို့ ခုနစ်ယောက်ကို ပြောပြနေသကဲ့သို့ပင်။

"ဝက်ဝံဟိန်းသံကို ကြားလိုက်ရသလိုပဲ..."

ထိုအခိုက်တွင် ရှုံ့တကျွမ်းက အော်ပြောလိုက်၏။

"ဝံပုလွေအူသံတွေလည်း ကြားတယ်..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်က စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။

"ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သားရဲဟိန်းဟောက်သံတွေလည်း ပါသေးတယ်... ဒီမှာ ကျားတွေ ဒါမှမဟုတ် ကျားသစ်တွေ ရှိနေမလားပဲ..."

တျန်ဆုန့်၏ လက်ထဲရှိ သံလှံမှာ တုန်ခါနေ၏။

အမှန်ပင် သာမန်လူများသည် ဤမျှ ကျယ်ပြောလှသော ရှေးဟောင်းသစ်တောကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အလိုအလျောက် အကြောက်တရားကို ခံစားရမည်ဖြစ်ပြီး အထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ရောက်ရန် ဝံ့ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

"ငါ့ကို ယုံကြပါ... သစ်တောအစွန်အဖျားမှာပဲ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေကို ရှာကြမယ်... သစ်တောထဲကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မဝင်ကြဘူးလေ..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

လင်းယုန်မျက်လုံးနှင့် စိတ်စွမ်းအား အမြုတေတို့ကြောင့် ကျောက်လင်သည် သစ်တောထဲတွင် ဘေးကင်းစွာ သွားလာနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ချက် ရှိနေ၏။

"မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ပါ့မယ်..."

ကျောက်လင်၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူတို့ ခြောက်ယောက်မှာ တော်တော်လေး စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။

ကျောက်လင်က သူ၏ လင်းယုန်မျက်လုံးဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် ဦးတည်ရာတစ်ခုကို သတ်မှတ်လိုက်၏။

"အဲ့ဒီမှာ သားရဲတစ်ကောင်ရှိတယ်..."

ရုတ်တရက် ကျောက်လင်က သူ၏ ကွင်းတပ်ဓားကို တစ်ဖက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်ပြီး ရှေ့မှ ဦးဆောင် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လူခြောက်ယောက်သည် သူတို့၏ သံလှံများကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် တစ်ခဏမျှ အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ မနေရဲဘဲ အနီးကပ် လိုက်ပါသွားကြ၏။

မီတာတစ်ရာခန့်သာ လမ်းလျှောက်ရသေးချိန်တွင် ကျောက်လင်က ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ကွင်းတပ်ဓားကို သိမ်းကာ ပေါင်းစပ်လေးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများမှာ မည်သည့် အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မခွဲခြားနိုင်သေးပေ။

တြိဂံမြှားက ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီးဖြစ်၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အဝေးမှ သနားစဖွယ် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ သားရဲတစ်ကောင် မြှားမှန်သွားကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေသည်။

ကျောက်လင်သည် ယုန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှ၏။ သူက လက်ထဲတွင် ကွင်းတပ်ဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် ချက်ချင်း ပြေးသွားကာ ရောက်ရောက်ချင်းပင် ခုတ်ချလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ အမြီးတို ရက်ကွန်းခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

သစ်ပင်ပေါ်တွင် တောသစ်သီးများ စားနေစဉ် ရုတ်တရက် မြှားအပစ်ခံရပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာလိမ့်မည်ဟု ၎င်းက တွေးတောင် မတွေးမိခဲ့ပေ။

ကျောက်လင်က တြိဂံမြှားကို ဆွဲနှုတ်လိုက်ပြီးနောက် အမြီးတို ရက်ကွန်းခွေးကို ယောင်းဟွိုင်တောက်၏ ခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။

"ဝိုး... ကျောက်လင်... ပုန်းနေတဲ့ သားရဲတွေကို မင်းဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့တာလဲ..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်ငါးယောက်ကလည်း ကျောက်လင်၏ မျက်စိရှင်မှုကို အသိအမှတ်ပြုကာ ခေါင်းညိတ်လျက် အပြည့်အဝ သဘောတူကြ၏။

"စကားမပြောကြနဲ့... ဒီသစ်တောထဲမှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ အများကြီး ရှိတယ်... ငါတို့သာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်အုပ်ကို ဆွဲဆောင်မိသွားရင် အားလုံး အန္တရာယ်ကျရောက်သွားလိမ့်မယ်..."

ကျောက်လင်က သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားရန် သတိပေးရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် အခြားသူများသည် ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားကြပြီး ကျောက်လင်နောက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆက်လက် လိုက်ပါသွားကြ၏။

သစ်တောအစွန်အဖျားတစ်လျှောက် မီတာ ၅၀ ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ကျောက်လင်က ထပ်မံ၍ ရပ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီမှာ သမင်ရိုင်းနှစ်ကောင်ရှိတယ်..."

"ငါ မြှားပစ်မယ်... မင်းတို့က အလောင်းတွေကို သွားကောက်ကြ..."

ကျောက်လင်က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ပေါင်းစပ်လေးက တင်းနေအောင် ဆွဲထားပြီးဖြစ်ကာ မြှားက လေကိုခွဲ၍ ထွက်သွားသည်။

ပထမဆုံး သမင်ရိုင်းသည် မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွား၏။

အခြားသမင်ရိုင်းမှာ ၎င်း၏ အဖော် အဘယ်ကြောင့် လဲကျသွားသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထိုသို့ အာရုံလွင့်သွားသည့် ခဏတဖြုတ်အတွင်းမှာပင် ကျောက်လင်သည် ပေါင်းစပ်လေးကို ထပ်မံဆွဲယူကာ လျင်မြန်စွာ ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

အခြားသမင်ရိုင်းလည်း လဲကျသွားသည်။

"ပစ်ပြီးသွားပြီ... အလောင်းတွေကို သွားယူကြတော့..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့သည် ချက်ချင်း ပြေးသွားကြရာ မြှားအပစ်ခံထားရသော သမင်ရိုင်းနှစ်ကောင် အတူတကွ လဲကျနေသည်ကို တကယ်ပင် တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့၏ မြှားဒဏ်ရာများမှ သွေးများ ပန်းထွက်နေကာ သက်တမ်းမရှည်တော့ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။

ယခုအခါ လူခြောက်ယောက်သည် မုဆိုးများအဖြစ် သူတို့၏ အခန်းကဏ္ဍနှင့် အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့က သံလှံများကို ကောက်ကိုင်ကာ မသေတသေ ဖြစ်နေသေးသော သမင်ရိုင်းနှစ်ကောင်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်ပြီး ထိုးစိုက်လိုက်ကြရာ ၎င်းတို့၏ နာကျင်မှုကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်၏။

သမင်ရိုင်းနှစ်ကောင်လုံးမှာ အရှည် ၁.၂ မီတာခန့်ရှိပြီး တစ်ကောင်လျှင် အလေးချိန် ၇၀ မှ ၈၀ ကီလိုဂရမ်ခန့် ရှိသည်။

သမင်ရိုင်းတစ်ကောင်ကို ခြင်းတောင်းတစ်လုံးစီထဲတွင် ထည့်သယ်နိုင်သဖြင့် ခြင်းတောင်းနှစ်လုံး နေရာယူသွားသည်။

တောင်ပေါ်သို့ ရောက်ကာစလေးတင် သားရဲသုံးကောင်ကို သတ်နိုင်ခဲ့လေရာ ဤသစ်တောထဲတွင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ အမှန်တကယ် ပေါများနေသည်။

ကျောက်လင်က ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွား၏။

မကြာမီမှာပင် ကျောက်လင်၏ လင်းယုန်မျက်လုံးများက အဝေးရှိ သစ်တောထဲတွင် သားရဲတစ်အုပ်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ... ဒီသစ်တောထဲမှာ တောမြင်းအုပ် ရှိနေတယ်ပေါ့..."

ကျောက်လင် အလွန်ဝမ်းသာသွား၏။

ကျားရဲစစ်တပ်မှ လာသော ဤနယ်ခြားစောင့်တပ်သားများအတွက် ကိုယ်ပိုင်မြင်းကောင်းတစ်ကောင် ပိုင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ တစ်သက်တာ အိပ်မက်တစ်ခု နီးပါးပင် ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်မှာ အံ့သြမနေခဲ့ပေ။

ဤမြင်းမှာ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ ဇိမ်ခံကားတစ်စီးနှင့်တူပြီး ၎င်းကို သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် အသုံးပြုရခြင်းက သဘာဝကျစွာပင် အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ခြင်းတောင်းတွေကို ချထားလိုက်ကြ... ငါ တောမြင်းအုပ်တစ်အုပ် တွေ့ထားတယ်... အားလုံးပဲ တစ်ကောင်စီ မိအောင် ဖမ်းကြတာပေါ့..."

ကျောက်လင်က သူ၏ အသံကို တောမြင်းများ ကြားသွားပြီး လန့်ပြေးသွားမည်စိုး၍ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။