အခန်း (၂၁၅-၂၁၆)

အခန်း (၂၁၅) ဝါရင့် သရုပ်ဆောင်ကြီးများ။

"ဟေး … ခင်ဗျားက တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲ။ တစ်ခုကိုကြည့်ပြီး သုံးခုသိတဲ့အထိကို တော်နေတာပါလား။"

လူအများစုမှာ ဝူရှန်း ပြောပြနေသည့် မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်မိပြီးနောက် လူတော်တော်များများ၏ မျက်နှာများမှာ တဖြည်းဖြည်း နီမြန်းလာကြလ၏။

ဖန်ကျန်းရီသည် ထိုလူစု၏ မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲ၌ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ခံပြင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် ဤကမ္ဘာလောကတွင် အဖြစ်အဆိုးဆုံးသော ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာသူ တစ်ဦး ဖြစ်တန်ကောင်းသည်။ ဤလူစုသည် တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက မျောက်များကဲ့သို့ ပါးနပ်လွန်းလှသဖြင့် သူ၏ ကူးပြောင်းလာသူတစ်ဦးဆိုသည့် သာလွန်မှု ခံစားချက်လေးကိုပင် လုံးဝ မကျန်ရှိစေတော့ချေ။

ခေါင်းထဲတွင် ရှိနေသည့် ဤဗဟုသုတ အနည်းငယ်ကိုပင် အခြားသူများက ချဲ့ထွင်အသုံးချသွားကြပြီ ဖြစ်ရာ ဆက်လက်၍ မပြောသင့်တော့ပေ။ ထပ်ပြောနေပါက သူ၏ဦးနှောက်ထဲရှိ အရာများအားလုံး ကုန်စင်သွားပေတော့မည်။

ဖန်ကျန်းရီက စားပွဲကို ခေါက်လိုက်လေသည်။ "အဟမ်း အဟမ်း။ ကဲ တော်ကြတော့။ ဆက်မပြောကြနဲ့တော့။"

"ပြည့်တန်ဆာရုံ ဆောက်လုပ်ပြီးစီးသွားတဲ့အခါ ကျုပ် ကိုယ်တိုင် အပြင်အဆင် ပုံစံတချို့ကို ရေးဆွဲပေးမယ်။ ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ အကြံဉာဏ်တွေ ရှိရင်လည်း ပြောလို့ရပါတယ်။ ဘာကိစ္စမှ မရှိတော့ရင် ကျုပ် အရင် သွားနှင့်တော့မယ်။"

လူအများကို တုံ့ပြန်ခွင့် မပေးတော့ဘဲ ဖန်ကျန်းရီသည် အသံဖမ်းစက် သေတ္တာကို ယူဆောင်လျက် အမြန် လှည့်ထွက်သွားခဲ့၏။

"ဟင် .. သခင်လေးက ဘာလို့ ထွက်ပြေးသွားတာလဲ။"

"ပြောရင်းဆိုရင်း စိတ်လှုပ်ရှားလာလို့ အိမ်ပြန်ပြီး လောင်စာထုတ်မလို့နေမှာပေါ့။"

"ဒီလိုကိုး။"

…..

နောက်တစ်နေ့ အိမ်တော်သို့ ထပ်မံ သွားရောက်သောအခါ လျိုရွှန်း သည် ဖန်ကျန်းရီကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နွေးထွေးပျူငှာစွာ နှုတ်ဆက်လာခဲ့၏။ "အမတ်မင်းဖန် နံနက်စာ သုံးဆောင်ပြီးပါပြီလား။"

ဖန်ကျန်းရီကလည်း နွေးထွေးစွာပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။ "မစားရသေးပါဘူး။ ဒါနဲ့ အမတ်မင်းလျှိုကများ ပြင်ဆင်ထားလို့လား။"

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မနေ့ညက ငွေများ ပို့ဆောင်ခဲ့သည့် ကိစ္စရပ်အား မည်သူကမှ ထုတ်ဖော် ပြောဆိုခြင်း မရှိကြချေ။ ဖန်ကျန်းရီ မစားရသေးကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသောအခါ လျိုရွှန်းက ပြုံးလျက် ဆို၏။ "အတော်ပါပဲ။ ကျုပ်လည်း မစားရသေးဘူး။ ကျုပ်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါလေ။"

ပြောဆိုပြီးနောက် ဖန်ကျန်းရီအား အခန်းငယ်တစ်ခု အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေသည်။ ထိုအခန်းထဲတွင် အမျိုးအစား စုံလင်လှသော နံနက်စာများကို ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့မှာ အရသာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးရှိပြီး တန်ဖိုးကြီးမားလှသော ပင်လယ်စာများချည်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဖန်ကျန်းရီသည်လည်း အားနာမနေတော့ဘဲ ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ ပင်လယ်စာ ဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်ကို ယူလိုက်၏။ ဇွန်းဖြင့် အနည်းငယ် မွှေနှောက်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ ကမာကောင်ငယ်လေးများနှင့် ခရုခြောက်များသာ ပါဝင်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ရွံရှာသွားဟန် ရှိသည်။ ထို့နောက် လျိုရွှန်းအား ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး တစ်ငုံခန့် ဖြည်းညင်းစွာ သောက်လိုက်လေသည်။

လျိုရွှန်း၏ စိတ်ထဲ၌ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော အစားအစာကောင်းများကို သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် နေ့စဉ် နေ့တိုင်း စားသောက်နိုင်သည် မဟုတ်ပေ။ ဤကောင်လေးက ဂျီးများနေသေးသည်တကား။

သူသည် ငယ်ရွယ်ပြီး ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်နေသော်လည်း မည်မျှ ကြာရှည်စွာ နုပျိုနေနိုင်မည်နည်း။ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည်လည်း သူ့အား တစ်သက်လုံး အနား၌ ထားရှိမည်ဟု ထင်မှတ်နေသလား။

သို့သော်လည်း မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် လျိုရွှန်း၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့၏။

လမ်းလွဲသွားခဲ့ချေပြီ။ ဤသည်မှာ အဓိက အချက် မဟုတ်ပေ။

"အမတ်မင်းဖန် ဒီဆန်ပြုတ် ဘယ်လိုနေလဲ။"

"ကောင်းပါတယ်။ အရမ်းကို ကောင်းပါတယ်။ အနည်းငယ် ပေါ့နေတာလေးကလွဲရင်ပေါ့။"

"အို ဒါက ကျုပ်ရဲ့ ပေါ့ဆမှုပါပဲ။ နောက်မှ စားဖိုမှူးကို ခင်ဗျား အကြိုက်နဲ့ ကိုက်ညီမယ့် အစားအစာတွေ ထပ်လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။"

ဖန်ကျန်းရီက ဇွန်းကို ချလိုက်သည်။ "ကျုပ်ကို ဂရုစိုက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အမတ်မင်းလျှို အတူတူ စားကြတာပေါ့။"

လျိုရွှန်းသည် သူ၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်ကို ယူကာ စတင် သောက်သုံးလေတော့၏။ ထိုသို့ သောက်သုံးနေရင်းနှင့်ပင် စကားဆိုလိုက်၏။ "ဒီနေ့ စပါးကျီတွေကို သွားရောက် စစ်ဆေးရမှာ ဖြစ်လို့ စားသောက်ပြီးရင် ကျုပ် ခင်ဗျားနဲ့အတူတူ လိုက်ခဲ့ပေးပါ့မယ်။"

ဖန်ကျန်းရီသည် ပန်းကန်ထဲရှိ ဆန်ပြုတ်ကို မွှေနှောက်နေရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးမြန်းလိုက်၏။ "အမတ်မင်းလျှို မနေ့က ခင်ဗျား ပြောခဲ့တဲ့ ကျုပ်ကို မြို့တော်ဆီ ပြန်လည် ပြောင်းရွှေ့ပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းဆိုတာ ဘယ်လို နည်းလမ်းမျိုးလဲ။"

"မလောပါနဲ့။ ဒီကိစ္စက မလောပါဘူး။ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေးဖို့ လိုပါသေးတယ်။" လျိုရွှန်းကလည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဟာဗျာ။"

ဖန်ကျန်းရီသည် ပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်သို့ အားကုန် ဆောင့်ချလိုက်ပြီးနောက် မတ်တတ်ထရပ်ကာ စိုးရိမ်တကြီး ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။ "လောတာပေါ့။ ကျုပ်က ဘာလို့ မလောဘဲ နေရမှာလဲ။

အခု မြို့ပြင်မှာ လူထောင်ချီ ပါဝင်တဲ့ ဂိုဏ်းအဖွဲ့တွေ ပေါ်ပေါက်နေပြီဆိုတာ အမတ်မင်းလျှို မသိသေးဘူးလား။ တစ်ခုက လွတ်လပ်ရေးဂိုဏ်းလို့ ခေါ်ပြီး နောက်တစ်ခုက သံချပ်ကာဂိုဏ်းတဲ့။၏

တကယ်လို့ ဒီလူတွေသာ ပြဿနာ ကြီးကြီးမားမား ဖန်တီးပြီး ပုန်ကန်မယ်။ ဆန်ရိက္ခာတွေကို လုယက်ကြမယ်ဆိုရင် ကျုပ်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်ကြရလိမ့်မယ်။

အဲဒီအချိန်ကျရင် မြို့တော်ကို ပြန်ဖို့ဆိုတာ မပြောနဲ့တော့။ ရာထူး ထပ်မချခံရရင်ကို ကျုပ်အတွက် ကံကောင်းတယ်လို့ ဆိုရတော့မှာ။"

လျိုရွှန်းသည် သူ၏ စိတ်မရှည်နိုင်သော အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲ၌ ပို၍ပင် အထင်သေးသွားမိလေ၏။ "စိတ်ချပါလေ။ ကျုပ်မှာ အစီအစဉ် ရှိပြီးသားပါ။ အဲဒီ သောင်းကျန်းသူတွေ ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အရင်ဆုံး ထိုင်ပြီး ထမင်းစားကြတာပေါ့။"

တကယ်ပင် ရှန်ကျောက်ရွှမ်တို့မှာ စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

ဖန်ကျန်းရီသည် ထိုအချိန်တွင် ကျန်းကျန်မြို့သို့ ရာထူးချခံရခြင်းကို ရုတ်တရက် ကံကောင်းသည်ဟု မှတ်ယူလိုက်မိပြီး သူ ရောက်ရှိလာချိန်မှာ အတော်လေး အချိန်ကိုက် ဖြစ်နေ၏။ သို့မဟုတ်ပါက ရှန်ကျောက်ရွှမ် တို့သည် လျိုရွှန်း၏ ထောင်ချောက်အတွင်းသို့ အမှန်တကယ် ကျရောက်သွားခဲ့လျှင် မည်သို့သော အကျိုးဆက်များ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို မသိနိုင်တော့ချေ။

သူတို့နှစ်ဦး နံနက်စာ သုံးဆောင်ပြီးနောက်တွင် စပါးကျီရှိရာ နေရာဆီသို့ မြင်းကိုယ်စီစီးကာ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာလာပြီး လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ လူအုပ်ကြီး တစ်အုပ်နှင့် ရုတ်တရက် ဆုံတွေ့လိုက်ရ၏။

ဖန်ကျန်းရီသည် မြင်းကို ဇက်ဆွဲကာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးအား လှမ်းကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။ "အမတ်မင်းလျှို … အဲဒီလူတွေက ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။"

လျိုရွှန်းက တစ်ချက် ဖြတ်ကြည့်လိုက်၏။ "ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က စပါး အချိုးကျ မသွင်းနိုင်ခဲ့တဲ့ လူတွေကို အများရှေ့မှာ ပြသထားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

"အို …ကျုပ်တော့ စိတ်ဝင်စားသွားပြီ။ သွားကြည့်ချင်လိုက်တာ။"

"ဟမ့်…. ဒါဆိုလည်း သွားကြတာပေါ့။"

သူတို့နှစ်ဦးသည် လူအုပ်ကြီးအနီးသို့ မြင်းစီးကာ သွားရောက်လိုက်ကြသည်။ အရာရှိငယ် တစ်ဦးသည် လျိုရွှန်း ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် အနီးသို့ ချက်ချင်း ပြေးလာကာ ဒူးထောက်လိုက်၏။ "မြို့ဝန်မင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်ခင်ဗျာ။"

ဖန်ကျန်းရီသည် လူအုပ်ကြီးထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ပြည်သူပြည်သားများသည် စက်ဝိုင်းသဏ္ဌာန် ဝိုင်းရံထားကြပြီး အလယ်တွင် သစ်သားစင် တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုသစ်သားစင်ပေါ်၌ လူငါးဦးကို ကြိုးချည်ထားပြီး ခေါင်းများ ငိုက်ကျလျက် အသက်ရှင်နေခြင်း ရှိမရှိပင် မသိရအောင် ငြိမ်သက်နေကြသည်။

သစ်သားစင်၏ အောက်ဘက်တွင်လည်း လူငါးဦး ရှိနေကာ ထိပ်တုံးများ စွပ်လျက် မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်နေကြရ၏။ သူတို့သည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားကြပြီး ဦးခေါင်းများမှ ချွေးများ တသွင်သွင် စီးကျနေ၏။

ဖန်ကျန်းရီမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ပြီး အရာရှိငယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ဒီလူတွေက ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ။"

အရာရှိငယ်က အပြုံးမျက်နှာကို ဖော်ပြလျက် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။ "အမတ်မင်းဖန် … ဒီလူတွေကလေ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်ကလည်း စပါး အချိုးကျ မသွင်းနိုင်ခဲ့သလို အခုတစ်ကြိမ်မှာလည်း မသွင်းနိုင်တဲ့ လူလည်တွေပါ။

နောက်နောင် အခြားလူတွေ စပါးမသွင်းတာမျိုး မလုပ်ရဲအောင် သူတို့ကို အများရှေ့မှာ အပြစ်ပေးနေတာပါ။"

လူအုပ်ကြီးထဲမှ ပြည်သူအချို့သည် မြို့ဝန် ရောက်ရှိလာကြောင်းကို ကြားသိလိုက်ရသောအခါ လျိုရွှန်းထံသို့ အသီးသီး လှည့်ကြည့်လာကြတော့သည်။

လူအုပ်ကြီး တစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်းပင် တဝုန်းဝုန်းဖြင့် ဒူးထောက်ချလိုက်ကြလေ၏။

"မြို့ဝန်မင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"

လျိုရွှန်းသည် တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်လည် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "မြန်မြန် မြန်မြန် ထကြပါ။ အားလုံး အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး။"

"မြို့ဝန်မင်း … ကျုပ်တို့ အိမ်မှာ တကယ်ကို ဆန်ရိက္ခာ မရှိတော့လို့ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ် အဖေကို အောက်ချပေးပါခင်ဗျာ။" အသက် ဆယ်နှစ်အရွယ်ခန့်ရှိ ကလေးငယ် တစ်ဦးသည် လျိုရွှန်း၏ ခြေရင်းသို့ ပြေးဝင်လာပြီး အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ငိုယို တောင်းဆိုလေတော့၏။

လျိုရွှန်းသည်လည်း အလွန် ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေဟန်ဖြင့် ညစ်ပေမည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ချက်ချင်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ ထိုကလေးငယ်ကို ထူမပေးလိုက်သည်။

"ဘယ်တစ်ယောက်က မင်းရဲ့ ဖခင်လဲ။"

ကလေးငယ်သည် ငိုယိုထားသဖြင့် နီရဲနေသော မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း သစ်သားစင် အလယ်တွင် ဆွဲချိုးခံထားရသူကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

လျိုရွှန်းသည် သစ်သားစင်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မြန်မြန် မြန်မြန် လူကို အောက်ချပေးလိုက်ကြစမ်း။"

ပြောရင်းဆိုရင်းနှင့်ပင် လူအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့၏။ သူသည် လက်ဖြင့် အရာရှိဝတ်ရုံကို ဘောင်းဘီထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ရာ အောက်ဘက်တွင် ဖာရာများ အထပ်ထပ် ရှိနေသော ဘောင်းဘီကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ကြိုးချည်ခံထားရသည့် ပြည်သူများကို ကယ်တင်ရန် သူကိုယ်တိုင်ပင် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

လူအများသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တိုးလာကြပြီး ဒူးထောက်ကာ သူတို့၏ မိသားစုဝင်များ၊ ရွာသားများအတွက် မတရားမှုများကို အသီးသီး အော်ဟစ် တိုင်တန်းကြတော့၏။

လျိုရွှန်းက လက်ကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး ကြင်နာတတ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုသည်။ "ထကြပါ။ အားလုံးပဲ ထကြပါတော့။

ကျုပ် ဒီနေရာက အခြေအနေတွေကို သိရှိပြီးပါပြီ။ လူလာကြစမ်း။ သူတို့ အားလုံးကို လွှတ်ပေးလိုက်ကြ။"

လူအများစုမှာ ထိုအခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာကြတော့သည်။ "တရားမျှတတဲ့ မြို့ဝန်မင်းပါပဲလား။"

ဖန်ကျန်းရီသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားမိ၏။ အမှန်တကယ်ပင် တောင်တစ်တောင်ထက် မြင့်သော တောင်တစ်တောင် ရှိနေသေးသည်တကား။

လျိုရွှန်းသည် လူအုပ်ကြီးကြားတွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် နာကျင်ဝမ်းနည်းနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောဆိုနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ "ကျုပ် လာတာ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျုပ် လျိုရွှန်းက ကျန်းကျန်မြို့ရဲ့ မြို့ဝန် ဖြစ်နေပေမဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ ဆန်ရိက္ခာ မရှိဘူးဆိုရင် ကျုပ်မှာလည်း တာဝန်မကင်းပါဘူး။

ဒီလို လူမဆန်တဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အရာရှိတွေက ဆန်ရိက္ခာ မရှိတဲ့ ပြည်သူတွေကို သစ်သားစင်ပေါ်မှာ ဆွဲထားရက်တယ်။ ထိပ်တုံးတွေ ခပ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ခိုင်းထားကြတယ်။

ခင်ဗျားတို့ အားလုံးက နဂိုကတည်းက ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေရတဲ့သူတွေပါ။ သူတို့က မိဘပြည်သူ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေရဲ့ ဒဏ်ရာပေါ်ကို ဆားသိပ်နေကြတာပဲ။

တိရစ္ဆာန်ထက်တောင် ဆိုးယုတ်ပါသေးလား။ တိရစ္ဆာန်ထက်တောင် ဆိုးယုတ်နေကြပြီ။" ကျုပ် လျိုရွှန်းက ဒီအပြစ်သည်တွေ ကိုယ်စား မိဘပြည်သူ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေ အားလုံးကို တောင်းပန်ပါတယ်။"

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း ဘေးတွင်ရှိသော စစ်သည်တစ်ဦး၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ သူ၏ ဆံပင် တစ်ဆုပ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်၏။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပြည်သူအားလုံးမှာ အလွန်တရာ အံ့အားသင့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြရသည်။ ဤသည်မှာ ပြည်သူများအတွက် အမှန်တကယ် ကိုယ်စားပြုပေးသော အရာရှိကောင်း တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင်တော့ တရားမျှတမှုကို နောက်ဆုံး၌ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

"မင်းတို့လို ရက်စက်တဲ့ အရာရှိတွေက ကျောက်ခဲလို မာကျောတဲ့ စိတ်နှလုံး ရှိနေကြမှတော့ ကျုပ်ကလည်း သံမဏိလို စိတ်နှလုံး ရှိနေတယ်လို့ အပြစ်မတင်ကြနဲ့တော့။

လူလာကြစမ်း။ ဒီအပြစ်သည်တွေကို အချုပ်ထောင်ဆီ ခေါ်သွားလိုက်။ တစ်ယောက်ကို ကြိမ်ဒဏ် ဆယ်ချက်စီ ရိုက်စေ။"

ဘေးပတ်လည်ရှိ အရာရှိငယ်များသည် မိဘများ သေဆုံးသွားသည့်အလား အလွန်တရာ ဝမ်းနည်း ပူဆွေးသွားကြပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အသီးသီး ဒူးထောက်ချလိုက်ကြသည်။

ဖန်ကျန်းရီက အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။ ဤအရာရှိငယ်များသည် တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မတရားကြောင်း အော်ဟစ်ခြင်း မရှိကြချေ။

ထင်ရှားသည်မှာ ၎င်းတို့သည် ဝါရင့် သရုပ်ဆောင်ကြီးများပင်။

အပိုင်း (၂၁၆) လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်ခြင်း။

"အဘ ၊ ဖအေ၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေ အကုန်လုံး အိမ်ပြန်ကြပါတော့။ ကျုပ်ကို အချိန် နည်းနည်းလောက် ပေးပါ။ အောက်ခြေအရာရှိတွေရဲ့ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုတွေကို သေချာပေါက် ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်။ ဒါက ခင်ဗျားတို့ကို ကျုပ်ပေးတဲ့ ကတိပဲ။"

လျိုရွှန်း ၏ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောဆိုလိုက်သော စကားများကြောင့် ရိုးသားသော ပြည်သူအများအပြားမှာ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာခဲ့ကြပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်နေကာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မထွက်ခွာချင်ဘဲ ဖြစ်နေကြ၏။

ဖန်ကျန်းရီသည် ကြည့်နေရင်းဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်မရှည်တော့ပေ။

မူလက လမ်းခရီးတွင် လျိုရွှန်းထံမှ စကားအနည်းငယ် ထပ်မံ စုံစမ်းရန် တွေးထားခဲ့သည်။

သို့သော်ငြား ဤခွေးကောင်က လမ်းတစ်ဝက်တွင် ဤမျှ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းအောင် လုပ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

စပါးကျီကို စောစောသွား၍ စစ်ဆေးရန် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဖန်ကျန်းရီသည် လျိုရွှန်း၏ အနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ "အကုန်လုံး လူစုခွဲလိုက်ကြတော့။ မြို့ဝန်လျိုမှာ အစိုးရကိစ္စ ရှိသေးတယ်။"

အခြားအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လူတိုင်းမှာ မနေနိုင်ဘဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လူငယ်တစ်ယောက်မှန်း မြင်လိုက်ရပြီး လက်တစ်ဖက်လုံးတွင်လည်း ရွှေလက်စွပ်များ ဝတ်ဆင်ထားကာ တန်ဖိုးကြီး အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြောင်း မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မနေနိုင်ဘဲ ရွံရှာသော အကြည့်များကို ပြသလိုက်ကြ၏။

ဒီကောင်က ဘယ်က အကျင့်ပျက် အရာရှိလဲ။ မြို့ဝန်လျိုကို ကြည့်လိုက်စမ်း။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဖာရာတွေနဲ့ချည်းပဲ။

"..."

ဖန်ကျန်းရီသည် လူတိုင်း၏ အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ချက်ချင်း သတိထားမိသွားခဲ့သည်။

တောက် .. ငါက ဒီလို အခြေခံအမှားမျိုးကို သွားလုပ်မိတာပဲ။

လျိုရွှန်းသည် ဖန်ကျန်းရီကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။ လူငယ်တွေကတော့ လူငယ်တွေပါပဲလေ။ ကိုယ့်ဘာသာ ထွက်လာပြီးတော့ ငါ့အတွက် ခြေနင်းတုံး လာလုပ်ပေးနေတာပဲ။

ထွက်မသွားချင်သေးသော ပြည်သူများကို ကြည့်ကာ လျိုရွှန်းက မျက်နှာကို တည်ထားလိုက်သည်။ "လူစုခွဲလိုက်ကြတော့ …. အကုန်လုံး လူစုခွဲလိုက်ကြတော့။ ကျုပ်မှာ တကယ်ပဲ အစိုးရကိစ္စ ရှိသေးတယ်။"

ဤအမိန့်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာမှသာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပြည်သူများမှာ တဖြည်းဖြည်း လူစုကွဲသွားကြတော့၏။

"မြို့ဝန်လျိုက တကယ်ကို ပြည်သူတွေကို သားသမီးလို ချစ်တာပဲ။ ကျုပ်တောင် ရှက်သွားမိတယ်။" ဖန်ကျန်းရီက ခပ်တိုးတိုး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

လျိုရွှန်းကတော့ ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ မုတ်ဆိတ်မွေးကို သပ်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။ "ဟမ့် … ဒါက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ အရာရှိတစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေပါပဲ။သွားကြစို့။ စပါးကျီကို သွားရအောင်။"

ခရီးစဉ်၏ ဒုတိယတစ်ဝက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ဘဲ မြင်းစီးကာ စပါးကျီသို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

စပါးကျီမှူးမှာ ယခုအချိန်တွင် ခြံဝင်းထဲသို့ အသစ်ရောက်ရှိလာသော စားနပ်ရိက္ခာများကို အဆက်မပြတ် ရေတွက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး လျိုရွှန်း ရောက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်လိုက်၏။

"မြို့ဝန်လျိုကို အရိုအသေ ပေးပါတယ်။ အဝေးကနေ ကြိုဆိုဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့ပါတယ်။ အရှင် ရောက်လာတာကို ဘာလို့ ကြိုမအကြောင်းကြားတာလဲ။"

လျိုရွှန်းက ပြောလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခေါက် အသစ်ရောက်လာတဲ့ မြို့ဝန်ဖန်က စစ်ဆေးချင်လို့ ကျုပ် လိုက်ပို့ပေးတာ။"

သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "အတော်ပဲ။ ခင်ဗျားလည်း သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးတာပဲ။"

"မြို့ဝန်ဖန်ကို အရိုအသေ ပေးပါတယ်။"

ဖန်ကျန်းရီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆန်အိတ်ပုံအနီးသို့ လျှောက်သွားကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒီဆန်တွေက ဘယ်တုန်းက ရောက်လာတာလဲ။"

စပါးကျီမှူးက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ဒီဆန်တွေက ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက မြို့တော်ကနေ ပို့လိုက်တာပါ။"

"မြို့တော်က ဟုတ်လား။ ရောက်လာတာ ဘယ်နှစ်ရက် ရှိပြီလဲ။ အခုထိ ရေတွက်လို့ မပြီးသေးဘူးလား။"

စပါးကျီမှူးသည် ဖန်ကျန်းရီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လျိုရွှန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ လျိုရွှန်းက မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်မှသာ သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သခင်လေး... ကျုပ်တို့မှာ လူအင်အား မလုံလောက်လို့ ရေတွက်တာ နည်းနည်း နှေးသွားတာပါ။"

ဖန်ကျန်းရီသည် ဘာမျှမပြောတော့ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စတင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေခဲ့၏။

ကျန်းကျန်မြို့ရှိ စပါးကျီများကို မြေပြင်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားပြီး အလုံးစုံ ပုံစံမှာ ကြီးမားသော ခြံဝင်းကြီးတစ်ခုနှင့် တူကာ စားနပ်ရိက္ခာများကို ဂုန်နီအိတ်များထဲတွင် ထည့်သွင်း၍ သေသပ်စွာ စီထားသည်။

တစ်ပတ်ခန့် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဖန်ကျန်းရီသည် ဆန်စစ်ဆေးသည့် တံစူးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးသွားကာ ကောက်ယူလိုက်ပြီးနောက် စပါးကျီမှူး အနီးသို့ ပြန်လျှောက်လာကာ ဆန်အိတ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်၏။

ဤဆန်စစ်ဆေးသည့် တံစူးမှာ လော့ယန်ဂေါ်ပြားနှင့် ဆင်တူသော်ငြား ဝက်အူလှည့်ထက် အနည်းငယ် ပိုရှည်ပြီး ထိပ်မှနေ၍ အဆုံးအထိ အမြောင်းဖော်ထားသည်။

ထိုးသွင်းပြီး ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ရုံဖြင့် ဆန်အိတ်ထဲမှ ဆန်များကို ပါလာစေနိုင်၏။

ဖန်ကျန်းရီသည် ဆန်များကို သေသေချာချာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

အရည်အသွေး ကောင်းမွန်ပြီး ပြဿနာ မရှိပေ။

လျိုရွှန်းသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး မေးလိုက်၏။ "ဘယ်လိုလဲ။"

"မဆိုးဘူး။ ဒါပေမဲ့ သေချာ ကြည့်ဖို့တော့ လိုသေးတယ်။"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ဖန်ကျန်းရီသည် စပါးကျီအတွင်းရှိ အစောပိုင်းတည်းက ရေတွက်ပြီးသား ဆန်ပုံများဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆန်အိတ် အချို့ကို ထပ်မံ ထိုးသွင်းကြည့်ရာ ပြဿနာ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လျိုရွှန်းသည် သူ့နောက်မှနေ၍ ခေါင်းပြူကာ ကြည့်နေပြီး မနေနိုင်ဘဲ အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော်ငြား သူ အကြာကြီး မပြုံးလိုက်ရမီမှာပင် ဖန်ကျန်းရီသည် ဆန်ပုံ၏ ထိပ်ပေါ်သို့ တွယ်တက်သွားပြီး ခါးကို ကိုင်းကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

လျိုရွှန်း၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ "မြို့ဝန်ဖန် … အထဲမှာ အန္တရာယ်များတယ်။ သတိထားအုံး။"

"ကိစ္စမရှိဘူး။" ဖန်ကျန်းရီ၏ အသံက အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ဆန်စစ်ဆေးသည့် တံစူးဖြင့် ထိုးသွင်းကြည့်ရာ ပြဿနာ မရှိသေးသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဖန်ကျန်းရီ၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားခဲ့၏။ ဒီအဘိုးကြီးက ငါ့ကို စိတ်မချသေးတာ သေချာတယ်။

ငါ မရောက်လာခင်က ပိုင်ရွေ့က အပေါ်ယံ စစ်ဆေးကြည့်ရုံနဲ့တင် မှိုတက်နေတဲ့ ဆန်တွေ၊ ဆန်ဟောင်းတွေ အများကြီး တွေ့ခဲ့ရတာ။ အခုကျမှ ဒီလောက် အနက်ကြီးထိ ဖွက်ထားတယ်ပေါ့။

သို့ပေမည့် မည်မျှ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဖွက်ထားပါစေ အသုံးမဝင်ပေ။ ထိုအစားထိုးပစ္စည်းများနှင့် အရည်အသွေး ညံ့သော ပစ္စည်းများသည် စပါးကျီအတွင်းတွင် ရှိနေဦးမည်မှာ သေချာ၏။

မဟုတ်ပါက အပြင်ဘက်မှ စစ်ဆေးသူ တစ်ဦးဦး ဝင်ရောက်စစ်ဆေးမည်ဆိုပါက အရေအတွက် လျော့နည်းနေကြောင်း သိရှိသွားပေလိမ့်မည်။

ဖန်ကျန်းရီသည် အပေါ်ဆုံးအလွှာရှိ ဆန်အိတ်များကို စတင်ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး အောက်သို့ တစ်အိတ်ပြီး တစ်အိတ် စမ်းသပ်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဆန်အိတ် သုံးအိတ်ခန့် ဖယ်ရှားပြီးချိန်မှာပင် ဆန်စစ်ဆေးသည့် တံစူးဖြင့် ပါလာသော ဆန်များမှာ အရောင်ပြောင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အညိုရောင်ပြောင်းနေသော ဆန်များမှာ အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

တွေ့ပြီ။

ဖန်ကျန်းရီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဆန်တစ်ဆုပ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လှည့်၍ တဖြည်းဖြည်း ပြန်ထွက်လာခဲ့၏။

လျိုရွှန်းသည် အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် အောက်တွင် ရပ်စောင့်နေခဲ့ပြီး စပါးကျီမှူးမှာလည်း သူ၏ ဘေးတွင် တံတွေး မြိုချနေခဲ့သည်။

သူသည် ဖန်ကျန်းရီနှင့် တစ်ဖက်တည်း ရပ်တည်နေပြီဟု ဆိုသော်ငြား စိတ်ထဲတွင်တော့ လုံးဝ စိတ်မချရသေးသဖြင့် အားလုံးကို ထုတ်ဖော်မပြောရဲသေးပေ။

ဒီကောင်က ဒီလောက် လောဘကြီးတာကိုး။ အကယ်၍ စပါးကျီမှာ ပြဿနာရှိနေတာကို တွေ့သွားရင် ငါ့ကို နောက်ထပ် ပိုက်ဆံ တောင်းအုံးမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

ယခင်က အလုပ်ကြမ်း မလုပ်ဖူးသော သူဌေးသားတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်ငြား ယခုကဲ့သို့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာထိ ဝင်ရောက်ရှာဖွေလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

ယခုအချိန်တွင် ဖန်ကျန်းရီသည် ခေါင်းပြူထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အောက်သို့ ဆင်းမလာသေးဘဲ ဆန်ပုံပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ထိုင်ချလိုက်၏။

လျိုရွှန်းအား ကြည့်ကာ သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းငါးချောင်းကို တဖြည်းဖြည်း ဖြန့်လိုက်သည်။

မှိုတက်နေသော ဆန်များမှာ လက်ဖဝါးမှတစ်ဆင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့၏။

လျိုရွှန်း မစိုးရိမ်သေးသော်ငြား စပါးကျီမှူးမှာ အရင် စိုးရိမ်သွားခဲ့ပြီး လျိုရွှန်း၏ အင်္ကျီလက်ကို တိတ်တဆိတ် နှစ်ချက်ခန့် ဆွဲလိုက်သည်။

လျိုရွှန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ "သွား … အားလုံးကို အပြင်ထွက်ခိုင်းလိုက်။ မြို့ဝန်ဖန်နဲ့ ကျုပ် ပြောစရာ ရှိတယ်။"

စပါးကျီမှူးသည် သက်ပြင်းချပြီး ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ဖန်ကျန်းရီသည် အပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။ "မြို့ဝန်လျို …ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို မိတ်ဆွေတစ်ယောက်လို သဘောမထားဘူးပဲ။"

သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ပြည်သူတွေဆီက စားနပ်ရိက္ခာတွေကို တိတ်တဆိတ် ပိုကောက်တာကို ကျုပ် မမေးဘဲ နေလို့ရပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ စာရင်းထဲ မဝင်လို့လေ။"

သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့... အစိုးရစပါးကျီနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ အရာရှိတစ်ယောက် အနေနဲ့ ကျုပ်က လျစ်လျူရှုထားလို့ မရဘူး။"

သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အကယ်၍ မြို့ပြင်က ဆာလောင်နေတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေသည သောင်းကျန်းပြီး စပါးကျီထဲကို ဝင်လာလို့ ဒီက အခြေအနေတွေကို တွေ့သွားရင် ကျုပ်မှာ ခေါင်းဆယ်လုံး ရှိရင်တောင် အသက်ရှင်ဖို့ မလွယ်ဘူး။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လျိုရွှန်းက ပြုံးလိုက်၏။ "မြို့ဝန်ဖန် ဘာစကားတွေ ပြောနေတာလဲ။ အောက်ကို အရင်ဆင်းခဲ့ပါ။ အပေါ်မှာ အန္တရာယ်များတယ်။"

ဖန်ကျန်းရီသည် တိုက်ရိုက် ခုန်ဆင်းလာခဲ့ပြီး လျိုရွှန်းထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူ့အား စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မြို့ဝန်လျို …ရှင်းပြပါအုံး …. ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ။"

လျိုရွှန်းက မေးလိုက်၏။ "ဒါဆိုရင် မြို့ဝန်ဖန်က ဘယ်လို ဖြေရှင်းချင်လို့လဲ။"

ဖန်ကျန်းရီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ပိုက်ဆံ ထပ်ပေးရမယ်။ ကျုပ်ကို ငွေငါးသောင်း ပြည့်အောင် ပေး။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့ ကြိုတင် သဘောတူထားတဲ့အတိုင်းပဲ စပါးကျီထဲက ကိစ္စတွေကို ပြင်ပလူတွေ သိလို့ မဖြစ်ဘူး။ အကယ်၍ မတော်တဆ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ကျုပ်မှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ အသုံးမဝင်တော့ဘူး။"

သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ဒီစပါးကျီထဲက အစားထိုးပစ္စည်းတွေကို နောက်ဆုံးကျရင် မြို့ဝန်လျို ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲဆိုတာ မသိဘူး။"

ဖန်ကျန်းရီက ငွေငါးသောင်းအထိ တိုးတောင်းလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လျိုရွှန်း၏ မျက်လုံးထဲ၌ ရက်စက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"ဟမ့် .. ငွေငါးသောင်း... မြို့ဝန်ဖန်က တကယ်ကို လောဘကြီးတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် သဘောတူလိုက်တယ်။"

သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "စပါးကျီထဲက မှိုတက်နေတဲ့ ဆန်တွေအတွက်ကတော့ ခင်ဗျား စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီနေ့ ခင်ဗျားနဲ့ ကျုပ်က တကယ်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ ကျုပ် အကုန်လုံး ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်။"

စကားအဆုံးတွင် လျိုရွှန်းသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဖန်ကျန်းရီ၏ နားအနီးသို့ ကပ်လာခဲ့သည်။

"သန်ဘက်ခါကျရင် လွတ်လပ်ခြင်းဂိုဏ်းနဲ့ သံအင်္ကျီဂိုဏ်းတို့က မြို့ပြင်မှာ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီအထဲမှာ ဒုက္ခသည်တွေလည်း ပါဝင်လိမ့်မယ်။ မြို့တော်စောင့်တပ်က ထွက်လာပြီး သူပုန်တွေကို နှိမ်နှင်းလိမ့်မယ်။ သံအင်္ကျီဂိုဏ်းက သူပုန်တွေက အခွင့်ကောင်းယူပြီး စပါးကျီကို မီးရှို့လိမ့်မယ်..."

သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "အဲဒီအချိန်ကျရင်... မြို့ဝန်ဖန်က တပ်သားတွေကို ခေါ်သွားပြီး ကျန်ရစ်နေတဲ့ သူပုန်တွေကို နှိမ်နှင်းလိုက်ရင် ဒါက တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုပဲ။ ကျုပ်က အမှန်အတိုင်း အစီရင်ခံပေးမယ်။"

သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားနဲ့ အိမ်ရှေ့စံရဲ့ဆက်ဆံရေးအရဆိုရင် မြို့တော်မှာ ပြန်လည် တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ဆိုတာ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။"

သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "အဲဒီအချိန်ကျရင် မြို့ဝန်ဖန်က ငွေငါးသောင်းကို ယူပြီး မြို့တော်ကို ပြန်သွား။ အိမ်ရှေ့စံရဲ့ အနားကို ပြန်ရောက်သွားရင် ခင်ဗျားအတွက် ပိုပြီး ကောင်းသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုထင်လဲ။"

ဖန်ကျန်းရီ၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ "ဂိုဏ်းနှစ်ခုရဲ့ တိုက်ပွဲကို ခင်ဗျား ဘယ်လို ထိန်းချုပ်မလဲ။ ပြီးတော့ တကယ်လို့ အကြီးအကျယ် တိုက်ပွဲဖြစ်လာလို့ ကျန်းကျန်မြို့ တပ်မှူး ပါဝင်လာရင် ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ။"

သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "တပ်မှူးကလည်း ကျုပ်တို့လူပဲလား။"

လျိုရွှန်းက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက မြို့တော်မှာ နေနေတာတောင် ဒီလောက်လေး မသိဘူးလား။ လောကကြီးမှာရှိတဲ့ ကိစ္စတွေကို အရှင်မင်းကြီးက ဂရုမစိုက်ဘဲ နေလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စစ်အာဏာကိုတော့ ဘယ်တော့မှ အလျော့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။

အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စွမ်းရည်ကို ခင်ဗျား မှန်းဆလို့တောင် မရနိုင်ပါဘူး။ ဒေသအသီးသီးက တပ်မှူးတွေကို အရှင်မင်းကြီးက ခိုင်မာအောင် ထိန်းချုပ်ထားတယ်။ အားလုံးက အရှင်မင်းကြီးနဲ့အတူ သွေးချွေးတွေနဲ့ ရင်းပြီး တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြတဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ လူယုံတွေချည်းပါပဲ။"

အကယ်၍ တပ်မှူးကသာ စပါးကျီကိစ္စကို သိသွားရင် ကျုပ်တို့က အရင်ဆုံး ခေါင်းဖြတ်ခံရမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ကျုပ်တို့က ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတယ်။ သူတို့ထက် အများကြီး ပိုမြန်ပါတယ်။"

စပါးကျီကို မီးရှို့ပြီးသွားရင် ကျုပ်တို့ ပြောချင်သလို ပြောလို့ရပြီ။ အဲဒီဂိုဏ်းတွေ ကိစ္စကိုတော့ ကျုပ်မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်။ ခင်ဗျား အများကြီး စဉ်းစားနေစရာ မလိုပါဘူး။"

လျိုရွှန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဖန်ကျန်းရီ၏ စိတ်များလည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် သူ လှုပ်ရှားရန် စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပေ။ အကယ်၍ ထိုစစ်ဗိုလ်များနှင့် ပဋိပက္ခ ဖြစ်လာပါက ပြဿနာ အကြီးအကျယ် တက်ပေလိမ့်မည်။

သူ့ဘက်တွင် ရှိနေသူများမှာ အားလုံးက အရည်အချင်းရှိသူများချည်း ဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်မျိုးတွင် အသက်ဆုံးရှုံးခံ၍ မဖြစ်ပေ။

ထို့နောက် ဖန်ကျန်းရီက ဆက်လက် မေးလိုက်၏။ "မြို့ဝန်လျို … ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကြီးကို ကျုပ်တို့ နှစ်ယောက်တည်း..."

"သေချာပေါက် နှစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးပေါ့။" လျိုရွှန်း၏ အပြုံးက ပို၍ ပီပြင်လာခဲ့သည်။

သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "အခုဆိုရင် ခင်ဗျားလည်း ကျုပ်တို့လူ ဖြစ်သွားပြီ။ မနက်ဖြန်ကျရင် ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်တဲ့သူတွေကို ရုံးတော်နဲ့ မနီးမဝေးက ယုံချင်းစားသောက်ဆိုင်မှာ ခေါ်ပြီး အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ဆွေးနွေးကြမယ်။ အဲဒီကျရင် ခင်ဗျားကို လူနည်းနည်း ခွဲပေးပြီး မြို့ပြင်ထွက် သူပုန်တွေကို နှိမ်နှင်းပြီး အောင်မြင်မှု ရအောင် လုပ်ပေးမယ်။ အဲဒါဆိုရင်... ခင်ဗျား စိတ်ချလို့ ရပြီ မဟုတ်လား။"

ဖန်ကျန်းရီမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့ပြီး လျိုရွှန်း၏ လက်ကို ရှေ့တိုးကာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ကျုပ်ကို မွေးထုတ်ပေးတာက မိဘတွေဆိုပေမဲ့ ကျုပ်ကို နားလည်ပေးတာက မြို့ဝန်လျိုပါပဲ။"

တောက် ….။

လျိုရွှန်းသည် သူ၏ ဆုပ်ကိုင်ခံထားရသော လက်ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီးနောက် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို အလျင်အမြန် ရုန်းထွက်လိုက်၏။

သူက ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မြို့ဝန်ဖန် ထပ်ကြည့်ချင်သေးလား။"

"မကြည့်တော့ဘူး။ မကြည့်တော့ဘူး။ ဒီနေ့ မြို့ဝန်လျို လိုက်ပို့ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျုပ်တို့ အရင် ပြန်ကြရအောင်။"

...

ညအချိန်တွင် လျိုရွှန်းသည် စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ရှိနေပြီး ဝေ့ရှန်းမှာ သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ မျက်နှာထား တင်းမာနေခဲ့၏။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "သခင်ကြီး... အဲဒီငွေတွေကို တကယ်ပဲ ဖန်ကျန်းရီကို အလကားပေးလိုက်တော့မှာလား။ အဲဒါက ငွေငါးသောင်းနော်။"

လျိုရွှန်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်မှာ မှိတ်ချည်လင်းချည် ဖြစ်နေပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော အလင်းရောင်ကြောင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အငွေ့အသက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။

"ဟမ့် … သူ့ကို ပေးလိုက်ပါ။ အဲဒီငွေတွေကို သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ယူထားနိုင်မှာမို့လို့လဲ။"

သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်ရှေ့စံရဲ့ မျက်နှာသာပေးခံရတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲလေ။ သူက အရမ်းလည်း လောဘကြီးသလို အများကြီးလည်း သိနေတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကောင့်ကို မြို့တော် ပြန်လွှတ်လို့ မဖြစ်ဘူး။"

သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်က လူယုတ်မာဆိုပေမဲ့ စိတ်ကတော့ နည်းနည်း သိမ်မွေ့တယ်။ သူ စိတ်မချဖြစ်ပြီး တခြားအကြံတွေ တွေးနေမှာစိုးလို့ မနက်ဖြန် ငါ့တို့လူတွေနဲ့ သွားတွေ့ခိုင်းလိုက်မယ်။"

သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "သန်ဘက်ခါကျရင် မင်း သူ့ဘေးနားမှာ နေပြီး အခြေအနေ ရှုပ်ထွေးနေတုန်း သူ့ကို သတ်လိုက်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သေသွားတဲ့သူက ဘာမှ ထွက်ဆိုနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငွေတွေကလည်း ငါ့တို့ဆီ ပြန်ရောက်လာမှာပဲ။"

"သခင်ကြီးက တကယ့်ကို ဉာဏ်ကြီးရှင်ပါပဲ..."

...

ချန်ဟူရေကန်ရှိ လှေပေါ်တွင် ဖန်ကျန်းရီသည် လူတိုင်းအား နေ့ခင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများကို ရှင်းပြပြီး အလွန် ပျော်ရွှင်နေခဲ့၏။

သူက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ အားလုံး နားထောင်ထားကြ။ မနက်ဖြန် ပိုင်ရွေ့က လမ်းပြပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတစ်စုကို ခေါ်သွား။ ယုံချင်း စားသောက်ဆိုင်ကို နေရာယူထားကြ။ လှုပ်ရှားမှုတွေကို တတ်နိုင်သမျှ သေးငယ်အောင် လုပ်ကြ။"

ကျန်းပြောင်၊ ကျိုးထျဲ့နဲ့ တခြားလူတွေ အကုန်လုံး သွားကြ။

ကျုပ် ခွက်ကို ခွဲချလိုက်တာကို အချက်ပြအဖြစ် မှတ်ထားပြီး အခန်းထဲကို ချက်ချင်း ဝင်လာပြီး အဲဒီခွေးကောင်တွေကို ဖမ်းကြ။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်တဲ့ လျိုရွှန်းကို ခြေလက်လေးဖက်လုံး ချိုးပစ်လိုက်။ သူ့ကို ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝ မပေးနဲ့။ ရုန်းကန်တဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ခြေထောက် နှစ်ဖက်လုံး ချိုးပစ်လိုက်။ ဆွေးနွေးနေစရာ မလိုဘူး။

ဒီတစ်ခေါက် စစ်ဆင်ရေးက အောင်မြင်ဖို့ပဲ လိုတယ်။ ကျရှုံးလို့ လုံးဝ မရဘူး။ အကုန်လုံး နားလည်ကြလား။"

"နားလည်ပါတယ်။"