အခန်း ၁၇၁

အခန်း (၁၇၁) ကြီးမားသော နားလည်မှုလွဲမှားခြင်း

ထိုစကားများကို နားထောင်ရင်း တရားသူကြီး၏စုတ်တံမှာ မျက်ရည်ဝဲလာလေသည်။

“ဝါး...ငါ့ရဲ့ ဟွားဟွားလေး..နင်က ငါ့တို့အပေါ် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့လောက်တောင် ကောင်းနိုင်ရတာလဲ...”

နန်ကုန်းယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်တင်းနေပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေပြီးဖြစ်လေသည်။

ချန်နင်း ကောင်တီမင်းသမီးသည် အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပေးရုံသာဖြစ်ပြီး လူသတ်ခဲ့သူမှာ သူသာလျှင်ဖြစ်၏။

နေ့တစ်ဝက်မျှသာ ကြာသောအချိန်အတွင်း နန်ကုန်းယွမ်သည် ဂုဏ်ပုဒ်အသစ်တစ်ခုကို ရရှိသွားလေသည်။

ရက်စက်ယုတ်မာသော မင်းသား…

ဤသည်မှာ လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦးက လီချန်ပိုင်၏ နှလုံးသား ဆွဲထုတ်ခံရသည်ကို မတော်တဆ မြင်တွေ့သွားသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောမြင်ကွင်းက လူများကို သေလုမတတ် ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့လေသည်။

မင်းသားစု၏ ဆက်ခံသူသည် မည်မျှပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မည်ကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် ပျံ့နှံ့နေသော ကောလာဟလများသည် ယခုအချိန်၌ နန်ကုန်းယွမ်အပေါ် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမှ မရှိခဲ့ပေ။

“ကောင်းကောင်း ရေးထားတာပဲ...”

“ခရီးသွားမှတ်တမ်း ဟုတ်လား…”

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် လက်အောက်ငယ်သားကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် ရှောင်လီဟွာ၏ စာအုပ်လေးကို လက်တွင် ကိုင်ထားလျက် သူ့အား ပြုံးတုံ့တုံ့ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် စားပွဲကို ဖြည်းညင်းစွာ ခေါက်နေကာ ထိုခေါက်သံတိုင်းမှာ ရှောင်လီဟွာ၏ နှလုံးသားကို ရိုက်ခတ်နေလေသည်။

သူသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေပြီး အကယ်၍ သူသာ သေသွားခဲ့လျှင် မင်းသမီးက သူ့ကို ပြန်လည်အသက်ရှင်လာအောင် လုပ်ပေးနိုင်မည်လားဟု တွေးတောနေမိသည်။

“ရှောင်လီဟွာ... မင်းကို ငါ့အနားမှာထားတာက မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို အလဟဿ ဖြစ်စေတယ်လို့ ငါထင်တယ်...”

“ငါ့ရဲ့ ဦးလေးတော် ဧကရာဇ်ကို အကူအညီတောင်းပြီး မင်းအတွက် အမတ်ရွှီရဲ့ လက်ထောက်ရာထူးတစ်ခုလောက်ရအောင် လုပ်ပေးရမလား...”

“သူက မင်းကို တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ လမ်းညွှန်ပြသပေးရမှာကို အရမ်းဝမ်းသာနေလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်...”

ရှောင်လီဟွာက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းမော့လာလေသည်။

“သခင်... သခင်...”

ရှောင်လီဟွာ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားလေသည်။

“ကျွန်တော်မျိုးက ကိုယ့်နေရာကိုယ် သိပါတယ်... အရာရှိဖြစ်ဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး... တခြားသူရဲ့ နေရာကို ဘာလို့ ယူရမှာလဲ... ကျွန်တော်မျိုးကို အရာရှိဖြစ်အောင် လုပ်ပေးမယ့်အစား... မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်မျိုးကို ချန်နင်း ကောင်တီမင်းသမီးရဲ့ အနားကို ပို့ပေးရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်...”

“မင်းသမီးရဲ့ အနားမှာ ရှောင်ထောင်ဟွာ တစ်ယောက်တည်းပဲရှိတာဆိုတော့ လူလိုတဲ့ အချိန်တွေရှိမှာ အသေအချာပဲ... အကယ်၍ ကျွန်တော်မျိုးသာ အခု သွားမယ်ဆိုရင် အများကြီး အကူအညီဖြစ်စေမှာ ကျိန်းသေတယ်...”

နန်ကုန်းယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းထက်မှ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားပြီး သူ့အား သတ်ပစ်ချင်သည့် ဆန္ဒကို မျိုသိပ်ထားလိုက်ရလေသည်။

“ဘာလဲ... မင်းက တခြားသခင်ကို ရှာဖို့ စီစဉ်နေတာလား...”

ရှောင်လီဟွာက မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ ဒူးထောက်ကျသွားလေသည်။

“သခင်... ကျွန်တော်မျိုးက သခင့်အပေါ် လုံးဝ သစ္စာရှိပြီး အဲ့လိုအတွေးမျိုးကို ဘယ်သောအခါမှ မတွေးဖူးပါဘူး...”

“ကျွန်တော်မျိုး တွေးနေတာက ချန်နင်းကောင်တီမင်းသမီး နောက်ကို လိုက်ခြင်းအားဖြင့် သူမရဲ့ နှစ်သက်မှုတွေနဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာ ဇာတ်လမ်းတွေကို သိလာနိုင်မယ်... ဒါမှ သခင်က နေ့တိုင်း စိတ်ဝင်တစားနဲ့ အတင်းအဖျင်းတွေကို နားထောင်နိုင်မှာပါ...”

“ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တခြားနေရာမှာ ရှိနေပေမယ့် နှလုံးသားကတော့ သခင့်ဆီမှာပါပဲ...”

နန်ကုန်းယွမ်သည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသည်များကို ပြောဆိုနေသော ရှောင်လီဟွာအား နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

“အဲ့လိုဆိုမှတော့လည်း...”

ရှောင်လီဟွာမှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားလေသည်။

“မထွက်ခွာခင် ကြိမ်ဒဏ်ဆယ်ချက် အရင်ခံယူ... ပြီးရင် ရွှမ်ကျားတပ်စခန်းမှာ လဝက်လောက်သွားနေ...”

ထိုစကားများကို ပြောလိုက်လေသည်။

ရှောင်လီဟွာ၏ ကမ္ဘာကြီးကား ပြိုလဲသွားလေပြီ။

“သခင်... ကျွန်တော်မျိုး ရွှမ်ကျားတပ်စခန်းကို ပြန်သွားရင် သခင့်ကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်ပေးမှာလဲ...”

နန်ကုန်းယွမ်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး

“ရှောင်ရှင်းဟွာ ရှိနေတာပဲ...”

ရှောင်လီဟွာမှာ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

ရှောင်ရှင်းဟွာ၏ ယခင်အမည်မှာ ရှောင်ရှီအာ ဖြစ်သည်။

လအနည်းငယ်ခန့်က ရွှမ်ကျားတပ်စခန်း၏ ဂဏန်းအမည်များ အားလုံးကို သူတို့၏ သခင်က အမည်ပြောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ရှင်းဟွာ... မိန်ဟွာ... ကွေ့ဟွာ... ဟိုင်ထန်ဟွာ…

ရှောင်လီဟွာသည် မျက်ရည်များ စီးကျလာကာ ငိုကြွေးလေသည်။

“သခင်... ရှောင်ရှီအာ... မဟုတ်ဘူး... ရှောင်ရှင်းဟွာက အရမ်း တောင့်တင်းပြီး ပျင်းစရာကောင်းတယ်... လီဟွာဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်မျိုးလို ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး ဟာသဉာဏ်ရှိကာ သခင့်ကို ပျော်ရွှင်အောင် ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

“အဲ့လိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး...”

ရှောင်ရှင်းဟွာသည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ထွက်လာပြီး နန်ကုန်းယွမ်အား အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

“သခင်... ပြစ်ဒဏ်ပေးဖို့ သူ့ကို ကျွန်တော်မျိုး ခေါ်သွားပါ့မယ်...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှောင်လီဟွာ ရုန်းကန်မည်ကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ သူမ၏ သွေးကြောများကို ဖိနှိပ်ကာ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်က ကိုက်ခဲနေသော သူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ၏ အတိတ်ဆိုးများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသော စာအုပ်လေးကို မီးလောင်နေသော မီးသွေးဖိုထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်လေသည်။

ကံကောင်းသည်က…

ထိုကောင်မလေးက မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ညဘက်အချိန်…

ယွင်ဟွားသည် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေတစ်ဝိုက်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ပြီးနောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။ ယင်စွမ်းအင်များမှာ သူမနှင့် ထိုကျောက်တုံးအစုတ်တို့ကြောင့် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

“ပန်းကလေး... ခုအချိန်မှစပြီး ငါတို့က ကုသိုလ်စွမ်းအားလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းကြမယ်... ပြီးတော့ အဲ့ကျောက်တုံးအစုတ်က နင့်ရဲ့ ယင်စွမ်းအင်တွေကို ခိုးယူသွားမှာကို ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူး...”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်မှာ အလွန် ဝမ်းသာနေလေသည်။ ထိုအရာက ဟွားဟွားလေး၏ ကုသိုလ်စွမ်းအားများကို ခိုးယူနိုင်မည်ဆိုသည်ကို သူက လုံးဝ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။

“ဟုတ်တယ်... သူ့ရဲ့ ထွက်ပြေးမယ့် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်လိုက်...”

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ထောက်ခံပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ငရဲလကျောက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ရင်ကွဲနာကျနေလေပြီ။

၎င်းသည် မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်သုံးကောင်နှင့် ဆက်စပ်နေပြီး ၎င်းတို့နှင့် အလွန်ဝေးကွာသော နေရာသို့ မသွားနိုင်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ဤပန်းကလေးထံမှ ခိုးယူမည့်အစား ၎င်း၏ အင်အားကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် ယင်စွမ်းအင်များကို သွားရောက်ရှာဖွေနေမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်၏။

၎င်းသည် မူလက အရွက်ကိုးရွက်ပါ သွေးသလင်းကျောက်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ကြာပန်းတစ်ပွင့်နှင့် တူသောကြောင့် ကိုးပွင့်ဆိုင်နှင်းကြာပန်းဟု ကောလာဟလ ထွက်ပေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းသည် အချိန်နှင့် နေရာကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ပြီး သေခြင်းရှင်ခြင်းကို အန်တုကာ ဝိညာဉ်များကို ပုံဖော်ပေးနိုင်သည်။ ၎င်းသည် ယင်စွမ်းအင်နှင့် နာကြည်းမှုစွမ်းအင်များကိုသာ စုပ်ယူလေသည်။

၎င်းသည် ကောင်းကင်တာအိုကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သောကြောင့် ၎င်း၏ ကပ်ဘေးကာလအတွင်း ကောင်းကင်ဘုံက အပြစ်ပေးခဲ့ပြီး မြင့်မြတ်သော မိုးကြိုးရှစ်ဆယ့်တစ်ချက် ပစ်ခတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရကာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်ပါ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့လေသည်။

မပျောက်ကွယ်သွားမီ ၎င်း၏ နောက်ဆုံးအချိန်လေးတွင် ၎င်း၏ ဝိညာဉ်ကို ၎င်း၏သခင်ဖြစ်သော ဖုန်းတုဧကရာဇ်က ကယ်ဆယ်ထားခဲ့ပြီး ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့လေသည်။

နှစ်တစ်သောင်းကြာ ပြန်လည်ကုစားပြီးနောက် ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ သာမန်ကြာပန်းတစ်ပွင့်၏ ပုံစံသို့ ခက်ခဲစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

ထိုအချိန်မှစ၍ ၎င်းသည် အရွက်ကိုးရွက်ပါ သွေးသလင်းကျောက် မဟုတ်တော့ဘဲ နေရာလွတ်စွမ်းအားများကိုသာ အသုံးပြုနိုင်သော ငရဲလကျောက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

ဒင်းတို့ကို လူ့ပြည်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းက သူ၏ စွမ်းအားများစွာကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့လေသည်။

၎င်းသည် ကုသိုလ်စွမ်းအားများကို ခိုးယူလိုသော်လည်း ဤအရာများကို စုပ်ယူမိပါက ဝမ်းလျှောစေမည် ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ပန်းကလေးသာ ယင်စွမ်းအင်များကို သွားရောက် မရှာဖွေဘဲ မစုပ်ယူပါက ၎င်းသည် မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်နည်း။

*အရူးလုပ်နေတာပဲ... တကယ့်ကို အရူးလုပ်နေတာပဲ…*

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းပင် ဘယ်နေရာကနေ ထွက်လာမှန်း မသိသော ရှောင်လီဟွာကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားခဲ့လေသည်။ သူမသည် သူ့ကို အုတ်ခဲဖြင့်ထုကာ ယမမင်းနှင့် သွားတွေ့စေရန် ပို့လွှတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့၏။

“ချန်နင်း ကောင်တီမင်းသမီး... မင်းသမီးက လှပပြီး စိတ်ထားကောင်းပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်မျိုးကို လက်ခံပေးနိုင်မလား...”

ရှောင်လီဟွာသည် ယွင်ဟွား၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲကိုင်ကာ သနားစရာကောင်းအောင် ဟန်ဆောင်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူမကို မျက်မုန်းကျိုးနေသော ထောင်ဟွာက စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် သူမ၏ အကြံအစည်လေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရလေသည်။

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများမှာ ပြတ်သားနေလေသည်။

“မရဘူး...”

ရှောင်လီဟွာမှာ အေးခဲသွားလေသည်။

“မင်းသမီး...”

“ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သခင်က... ကျွန်တော်မျိုးကို မလိုချင်တော့ဘူး...”

“ကျွန်တော်မျိုး အခု ဘယ်သွားရမှန်း မသိတော့လို့ မင်းသမီးကို လက်ခံပေးဖို့ တောင်းဆိုရတာပါ... လီဟွာက စာပေရော သိုင်းပညာပါ ကျွမ်းကျင်ပြီး စကားပြောလည်း ချိုသာပါတယ်... မင်းသမီးကို ပျော်ရွှင်အောင် ထားနိုင်တယ်... ပုံပြင်တွေလည်း ပြောပြနိုင်တယ်... လစာတောင် မတောင်းပါဘူး...”

ယွင်ဟွား၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ထိန်းမရဘဲ တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

“ရှောင်ယွမ်ယွမ်က နင့်ကို မလိုချင်တော့အောင် နင်က ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လို့လဲ...”

ရှောင်ယွမ်ယွမ်သည် အကြောင်းမဲ့ သောင်းကျန်းတတ်သော လူစားမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်လီဟွာသည် ခေတ္တရပ်သွားပြီးနောက် သူမ၏ အကောင်းဆုံး သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်များကို အသုံးချလိုက်လေသည်။

“သခင်... သခင်က ဖောက်ပြန်တယ်... သူက ရှင်းဟွာကို ခေါ်သွားပြီး သူ့အပေါ် သစ္စာရှိရှိ အလုပ်အကျွေးပြုခဲ့တဲ့ သစ္စာရှိ လီဟွာကို စွန့်ပစ်ခဲ့တယ်...”

“အဲ့ရှင်းဟွာက တော်တော် ကောက်ကျစ်တာ... ကျွန်တော်မျိုးက သူနဲ့ လုံးဝ မယှဉ်နိုင်ဘူး...”

ယွင်ဟွားသည် ငိုကြွေးနေသော ရှောင်လီဟွာကို ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

“နင်က… နင် ရှင်းဟွာကို လိုချင်တာလား...”

“ရှောင်ယွမ်ယွမ်မှာ သူကြိုက်တဲ့ ကောင်မလေး ရှိနေတာလား...”

ရှောင်လီဟွာက ထိုမိန်းမသည် ဆိုးသွမ်းကြောင်း သိရှိသွားပြီး ရှောင်ယွမ်ယွမ်၏ အချစ်လမ်းခရီးကို ပိတ်ပင်ခဲ့သောကြောင့် ပြစ်ဒဏ်အနေဖြင့် နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရခြင်းများ ဖြစ်နိုင်မည်လား။

ထောင်ဟွာသည် သူမအား မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်နေသော ရှောင်လီဟွာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှင်းပြရန် ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့သည်။

“သခင်မလေး... ရှင်းဟွာက ယောက်ျားလေးပါ...”

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားလေသည်။

“ရှောင်ယွမ်ယွမ်က ယောက်ျားလေးတွေကို ကြိုက်တာပဲ...”

ကျေးဇူးတင်စရာကောင်းလိုက်တာ...။

ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် မုဆိုးမ ဖြစ်ရမည်ဟူသော အတွေးကို သူမက စွန့်လွှတ်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်လေသည်။

ရှောင်လီဟွာ၏ ငိုကြွေးသံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။ ထောင်ဟွာက ခြေချော်သွားပြီး အလျင်စလို ရှင်းပြလိုက်သည်။

“သခင်မလေး... မဟုတ်ဘူး... သခင်မလေး ထင်နေသလို မဟုတ်ပါဘူး...”

ယွင်ဟွားက ထောင်ဟွာအား ဆက်မပြောရန် လက်ကာပြလိုက်လေသည်။

“ရှောင်လီဟွာ... ဒါတော့ နင်မှားသွားပြီ... အချစ်က လိင်နဲ့ အသက်အရွယ်ကို မရွေးချယ်ဘူး... နင့်ရဲ့သခင်က သူနှစ်သက်တဲ့သူကို ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး... ငါတို့က သူတို့ကို ခွဲခြားလို့ မရဘူး...”

“လောကကြီးက သူတို့ကို နားလည်မပေးနိုင်ရင်တောင်မှ ငါတို့က သူတို့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး ဆွေမျိုးတွေအနေနဲ့ သူတို့ကို နားလည်ပေးဖို့ ကြိုးစားရမယ်...”

“လီဟွာ...”

ယွင်ဟွားက လေးနက်စွာ ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

“ငါ့ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ပြီး မသိချင်ယောင်သာ ဆောင်နေလိုက်... ခုအချိန်ကစပြီး ရှောင်ယွမ်အတွက် ဒါကို ငါတို့ လျှို့ဝှက်ထားပေးရမယ်...”