အခန်း ၁၇၂

အခန်း (၁၇၂) ချွေ့ဝမ်ရှင်း ဘိုးဘေးခန်းမသို့ နောက်တစ်ကြိမ် သွားရောက်ခြင်း

ရှောင်လီဟွာ…..

“မင်းသမီး... ကျွန်တော့်ကို ရှင်းပြခွင့်ပြုပါ...”

*သွားပါပြီ... အားလုံးပြီးဆုံးသွားပါပြီ*

သူ၏ သခင်ဖြစ်သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ သူ၏ ပါးစပ်သရမ်းမှုကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရလေပြီ။

“ဘာမှရှင်းပြနေစရာမလိုဘူး...”

ယွင်ဟွားက လက်ကာပြလိုက်ပြီး ရှောင်လီဟွာအား နောက်ပြောင်ချင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ငါ နားလည်ပါတယ်...”

“လီဟွာ... ဒီမင်းသမီးက ပါးစပ်ကို လုံလုံပိတ်ထားပါ့မယ်... ဘယ်စကားမှ ထွက်မသွားစေရပါဘူး...”

“ရှောင်ယွမ်ယွမ်က ယောက်ျားလေးတွေကို သဘောကျတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ငါက သူ့ကို မောင်လေးအဖြစ်ကနေ စွန့်လွှတ်လိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... စိတ်မပူပါနဲ့ လီဟွာ... ငါက သူ့နောက်ကနေ အမြဲတမ်း ရပ်တည်ပြီး အားပေးသွားမှာပါ...”

“ဟုတ်တယ်... ငါလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး..”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်လေးက ဗိုက်ကိုနှိပ်ကာ ယွင်ဟွား၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေပြီး ကပ်ဘေးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ထိုသူသည် လူ့ပြည်တွင် ဤကဲ့သို့သော ဒုက္ခမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

အကယ်၍ သူသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ၏ မူလအဆင့်အတန်းကို ပြန်လည်ရရှိသွားမည်ဆိုလျှင် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟောင်းများကို မျက်နှာပြရန်ပင် အတော်လေး ရှက်ရွံ့နေမည် ဖြစ်၏။

“ပေပေ့ မရယ်ပါဘူး... တကယ်ပါ... ငါက ရယ်ချင်ရုံတင်ပါ… ဒါဆိုရင် သခင်လေးက ရုပ်ချောတဲ့ ယောက်ျားလေးတွေကို သဘောကျတာပေါ့... ကံကောင်းလို့ ဟွားဟွားလေးရဲ့ အစ်ကိုမှာ ကိုယ်ပိုင် အိမ်ထောင်ဖက် ရှိနေလို့ပေါ့... မဟုတ်ရင် ရှောင်ယွမ်ယွမ်က ဟွားဟွားလေးရဲ့ မရီး တကယ်ဖြစ်သွားတော့မှာ..”

“ဟွားဟွား... ငါတို့ ငရဲပြည်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ပေပေ့က မုန့်ပိုကို တားမြစ်ထားတဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် သေချာပေါက် ရေးခိုင်းရမယ်... အဲ့စာအုပ်က အရောင်းရဆုံး ဖြစ်လာမှာပဲ..”

ငရဲလကျောက်က ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ ပျံထွက်သွားကာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသည်များကို လျှောက်ပြောနေသော ဤလူမိုက်အား ရိုက်သတ်လိုက်ချင်စိတ်များ ပြင်းပြနေလေသည်။

သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် နက်ရှိုင်းလှပေသည်။

ဤလူယုတ်မာက အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

ရှောင်လီဟွာသည် ခေါင်းမူးသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြာဝေသွားလေသည်။ သူ၏ သခင်လေးသည် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို အေးစက်စွာဖြင့် ထိုးဖောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ယွင်ဟွားသည် ယိမ်းယိုင်နေသော ရှောင်လီဟွာအား ကြည့်လိုက်လေသည်။

“လီဟွာ... စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့... ငါက နင့်ရဲ့သခင်ကို တကယ်ပဲ အထင်မသေးပါဘူး...”

“နင် လောလောဆယ် ယွင်အိမ်တော်မှာပဲ နေလိုက်ပါဦး... နင့်သခင်ရဲ့ ဒေါသပြေသွားတဲ့အခါမှ နင် ပြန်သွားလို့ ရတယ်...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယွင်ဟွားက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

ရှောင်ထောင်ဟွာခမျာ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ခဏမျှ ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွား၏။

သူမသည် ရှောင်လီဟွာအား သနားစရာကောင်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

“နင်...”

“နင့်ကိုယ်နင် ဂရုစိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်...”

သူသည် မင်းသမီး၏ သနားညှာတာမှုကို ရရှိရန်အတွက် သူ၏ သခင်ဟောင်းအကြောင်းကို ကောလာဟလများ ဖြန့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

*ရှောင်လီဟွာ… နင် ဒီတစ်ခါတော့ တကယ် သေရတော့မှာပဲ…*

ရှောင်လီဟွာ…

ယွင်မိသားစု ဘိုးဘေးခန်းမ။

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်လာပြီးနောက် ဆုတောင်းဖျာပေါ်တွင် လိမ္မာစွာ ဒူးထောက်ကာ အမွှေးတိုင်များ ထွန်းညှိပြီး ငွေစက္ကူများကို မီးရှို့လိုက်လေသည်။

ဘိုးဘေးများသည် သူမကို မြင်သောအခါ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်သွားကြ၏။

သူမ ဘာလို့ ဤနေရာကို ထပ်ရောက်လာရပြန်တာလဲ။

“ဘိုးဘေးတို့...”

“ကျွန်မ အရင်က မိုက်မဲခဲ့ပါတယ်... ကျွန်မ ပြောခဲ့တာတွေကို လျစ်လျူရှုပေးပါ... မျိုးဆက်သစ်တစ်ယောက်က ဘိုးဘေးခန်းမကို ချိပ်ပိတ်တာ ဒါမှမဟုတ် ကမ္ပည်းပြားတွေကို မီးရှို့တာမျိုး ဘယ်လိုလုပ် လုပ်နိုင်မှာလဲ...”

ချွေ့ဝမ်ရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေပြီး ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ကမ္ပည်းပြားများကို ဖားယားသောဟန်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ယနေ့ အမှန်တကယ် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် သူမ၏ သမီးငယ်လေးသည် အဘယ်ကြောင့် ဘိုးဘေးခန်းမသို့ အမြဲတမ်း ပြေးလာကာ တိုင်တန်းရသနည်းဆိုသည်ကို သူမ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့၏။

ယွင်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးများသည် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိခဲ့ကြောင်း၊ သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့သည် ငရဲပြည်တွင် ဘယ်သောအခါမှ မနေထိုင်ခဲ့ဘဲ ဘိုးဘေးခန်းမတွင်သာ နေထိုင်ခဲ့ကြကြောင်း သိရှိလိုက်ရလေသည်။

ဘိုးဘေးခန်းမက အမြဲတမ်း အေးစက်နေပြီး ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ကမ္ပည်းပြားများအားလုံး နောက်ပြန်လှည့်နေခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

ချွေ့ဝမ်ရှင်းက တစ်ချက်တုန်ယင်သွား၏။

“ကျွန်မရဲ့ အရင်က ပွင့်လင်းလွန်းမှုနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ တောင်းဆိုမှုတွေအတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ကျွန်မကို မကြည့်ရင်တောင်မှ ထူးခြားတဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက်ကို မွေးဖွားပေးခဲ့တာကို ထောက်ထားပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက ငွေစက္ကူများကို ထပ်မံထည့်လိုက်လေသည်။

ချွေ့ဝမ်ရှင်းက ဖားယားသောဟန်ဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

“အဲ့တာက... အဲ့တာကလေ ဘာလဲဆိုတော့...”

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရကာ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး သူမ၏ စကားထစ်နေမှုက ယွင်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးများအတွက် သူမကို ပို၍ပင် ကြောက်စရာကောင်းနေစေ၏။

“ဒီ... ဒီမျိုးဆက်သစ်က... နောက်ထပ် တောင်းဆိုမှုတစ်ခု ထပ်လုပ်ပါရစေ... တစ်ခုတည်းပါ... တကယ် တစ်ခုတည်းပါပဲ...”

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် လက်တစ်ချောင်းကို ထောင်ပြကာ သတိထား၍ ပြောလိုက်၏။

“အလွန့် အလွန် သေးငယ်တဲ့ ဆန္ဒလေးတစ်ခုပါပဲ... ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ပါဘူး...”

ဘိုးဘေးများ…

၎င်းသည် ကောင်းသောကိစ္စ မဟုတ်ဟု ခံစားနေရ၏။

“ကျွန်မရဲ့ သားအကြီးဆုံးပါ... သူက နွေဦးရာသီမှာ နန်းတွင်းစာမေးပွဲကို ဖြေဆိုရတော့မှာပါ... အရင်က လူဆိုးတစ်ယောက်က သူ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်... သူ စာမေးပွဲကို ချောချောမွေ့မွေ့ အောင်မြင်ပါစေ၊ ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းပေးကြပါ...”

“ကျွန်မတို့ရဲ့ သမီးလေးက ငယ်သေးတဲ့အတွက် နေ့တိုင်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းသင့်တာပါ... ဒါပေမယ့် သူက အမြဲတမ်း ဟိုဟာ ဒီဟာတွေအတွက် စိတ်ပူနေရတယ်... သူ့ရဲ့ လူကြီးတွေအနေနဲ့ ဘိုးဘေးတို့ကလည်း ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတချို့ကို ကူညီမျှဝေပေးသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား...”

ဘိုးဘေးများက ပြောကြားချင်သည်မှာ သူတို့သည်လည်း ဤကိစ္စအတွက် အမြဲတမ်း အလွန် စိတ်ပူနေခဲ့ကြသည် ဟူ၍ပင်။

“ပြီးတော့လည်း...”

*နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခုတဲ့လား... တစ်ခုတည်းဆိုပြီး သဘောတူထားတာ မဟုတ်ဘူးလား…*

ချွေ့ဝမ်ရှင်းက ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်၏။

“ဘိုးဘေးတို့... မော့အာကို နောက်ထပ် သင်ခန်းစာတစ်ခု ထပ်ပေးရင်ရော ဘယ်လိုလဲ...”

“ဘိုးဘေးတို့အားလုံးက မျိုးဆက်သစ်တွေအနေနဲ့ ဘိုးဘေးတို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်လာဖို့ မျှော်လင့်နေကြတာ မဟုတ်လား... သူ့ရဲ့ အသိပညာတွေ ခိုးယူခံလိုက်ရတဲ့အတွက် သူက သင်ခန်းစာတွေကို မီအောင် မလိုက်နိုင်မှာကို ကျွန်မ တကယ် စိတ်ပူနေပါတယ်...”

ချွေ့ဝမ်ရှင်းက အဝတ်စတစ်ခုကို ယူကာ ကမ္ပည်းပြားကို ဂရုတစိုက် စတင်သုတ်သင်လေသည်။

“ကြည့်ပါဦး... ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် သန့်ရှင်းနေအောင် သုတ်ထားပေးလဲလို့... အသွင်အပြင်က ဂုဏ်သိက္ခာလိုပဲ အရေးကြီးပါတယ်... အကယ်၍ မော့အာသာ နန်းတွင်းစာမေးပွဲမှာ ထိပ်တန်းပညာရှိဖြစ်လာခဲ့ရင် ဘိုးဘေးတို့ ငရဲပြည်ကို သွားတဲ့အခါ တခြားတစ္ဆေတွေကို ကြွားလုံးထုတ်လို့ ရပြီပေါ့... ဘိုးဘေးတို့လည်း အများကြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားရမှာပါ...”

“အရင်က သူငယ်ချင်း ဒါမှမဟုတ် ပြိုင်ဘက်ဟောင်းတွေနဲ့ ဆုံရင်တောင်မှ သူတို့ကို တိုက်ရိုက် မျက်နှာဖြတ်ရိုက်လို့ ရပြီလေ... သူတို့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေက အချိန်ဖြုန်းနေတဲ့ ငွေကြေးဖြုန်းတီးသူတွေ ဖြစ်နေချိန်မှာ ကျွန်မတို့ ယွင်မိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်တွေက ဧကရာဇ်ရဲ့ အချစ်တော်တွေဖြစ်ပြီး အမြင့်ဆုံး အရာရှိရာထူးကို ရယူထားနိုင်တာလေ...”

“သူတို့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေက ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သင်္ချိုင်းဂူထဲမှာတောင် လူးလှိမ့်နေကြပေမယ့် ယွင်မိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်တွေကတော့ ကောင်းမွန်တဲ့ ကံကြမ္မာတွေနဲ့ ပြည့်စုံနေတာပေါ့...”

“ပြောပါဦး... ကျွန်မ ပြောတာ မှန်သလား... မှားသလား...”

ဘိုးဘေးများ…..

၎င်းက အဓိပ္ပာယ်ရှိလှပေသည်။

ချွေ့ဝမ်ရှင်းက ကမ္ပည်းပြားများ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး ပို၍ပင် အားတက်သရော သုတ်သင်လေတော့သည်။

“ဘိုးဘေးတို့... ကျွန်မ ပြောပြပါရစေ...”

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် ညဉ့်နက်သည်အထိ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ရာ ထိုအရာက ယွင်ချင်းမော့အား တစ်ခါတစ်ရံမှသာ စာသင်ကြားခံရခြင်းမှ ညတိုင်း ဘိုးဘေးများ၏ သင်ကြားပို့ချမှုကို ခံရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူသည် သူ၏ ညီမငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်တိုင်း အလွန် မကျေမချမ်း ဖြစ်နေရလေတော့သည်။

နောက်နေ့ နံနက်စောစောတွင်။

ယွင်ရှောင်ထျန်း အိပ်ရာမှ မထနိုင်သေးမီမှာပင် ယွင်ဟွားသည် မိမိကိုယ်ကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီးသွားကာ သူမ၏ ဖခင်အခန်းတံခါးရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ပုရွက်ဆိတ်များကို ရေတွက်နေလေသည်။

ရှောင်ယွမ်ယွမ်လည်း ညီလာခံသို့ သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ သူမ ကြားသိထားခဲ့သည်။

ချစ်သူအတွက်နှင့် ရှောင်ယွမ်ယွမ်အား မောင်းထုတ်ခဲ့သည့် ဒဏ္ဍာရီလာ အမျိုးသမီးဖြစ်သော ရှောင်ရှင်းဟွာအား တစ်ချက်လောက်များ မြင်တွေ့ရမလားဆိုသည်ကို စောင့်ကြည့်ရန်အတွက် သူမသည် နန်းတော်တံခါးဝသို့ စောစောစီးစီး သွားရောက်လိုခြင်း ဖြစ်၏။

ယွင်ဟွားက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို ခေါက်လိုက်လေသည်။

“အဖေ... မြန်မြန်ထပါ... အချိန်နောက်ကျတော့မယ်... အဖေ မထဘူးဆိုရင် ပန်းနီလေးကို ရှာပြီး အဖေ့ကုတင်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး ကခိုင်းလိုက်မှာ...”

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် မကျေမချမ်းဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်၏။

သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ သမီးငယ်လေးက အထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး သူ၏ အရာရှိဝတ်စုံကို ဆွဲယူကာ သူ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိမီမှာပင် သူ့အား မတင်လိုက်ပြီး မြင်းတင်းကုပ်ဆီသို့ ပြေးသွားလေတော့သည်။

“ယွင်ဟွား...”

“အသုံးမကျတဲ့ ကောင်မစုတ်လေး... မင်းက ကိုယ့်အဖေကို ပြန်ပြီး ဒုက္ခပေးဖို့ ကြိုးစားနေပြန်ပြီ...”

နန်းတော်တံခါးဝရှိ အစောင့်များက ဝန်ကြီးချုပ်ယွင်၏ ရထားလုံးကို ကြည့်ကာ လုံးဝ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြ၏။

ဧကရာဇ်က ညီလာခံ ကျင်းပမည့်အချိန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြန်ပြီလား။

ရထားလုံးထဲတွင် ရှိနေသော ယွင်ဟွားက နောက်သို့ ဆုတ်သွားလေသည်။

“အဖေ... စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်လေ... စောစောထတဲ့ ငှက်က ပိုးကောင်ကို ဖမ်းမိတယ်တဲ့...”

ယွင်ရှောင်ထျန်းက အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ခြုံရုံလိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ဒီလောက် အေးစက်လှတဲ့ ရာသီဥတုကြီးထဲမှာ ပိုးကောင်တစ်ကောင်လောက် သွားရှာပေးစမ်းပါ... ဒါမှမဟုတ် သူတို့ စောစောထသလားဆိုတာကို သိရအောင် ငှက်တစ်ကောင်လောက် သွားဖမ်းပေးစမ်း...”

“ဟတ်ချိုး...”

သူ၏ ဤအသုံးမကျသော သမီးဖြစ်သူက သူ့အား အမြဲတမ်း ဒုက္ခပေးနေခြင်းဖြစ်၏။

ယွင်ရှောင်ထျန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ ဤဆိုးရွားလှသော ရာသီဥတုက သူ့အား အေးခဲသေဆုံးစေတော့မည်ဖြစ်၏။

“အဖေ... ဆောင်းရာသီမှာ စောစောထတဲ့ ငှက်တွေ မရှိနိုင်ပေမယ့် သမီးတို့မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ကျန်းမာရေးတော့ ရှိလာမှာပါ... စကားပုံထဲမှာ ပြောသလိုပေါ့... စောစောအိပ်ပြီး စောစောထတာက လူတစ်ယောက်ကို ကျန်းမာစေတယ်တဲ့...”

“ဟတ်ချိုး...”

“ဟတ်ချိုး...”

ယွင်ဟွားက ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်၏။ သူမဖခင်၏ ကျန်းမာရေးမှာ ကျဆင်းနေပုံရလေသည်။