အခန်း ၁၇၄

အခန်း (၁၇၄) ထူးဆန်းသော အမတ်ဝမ်

တော်ဝင်ညီလာခံခန်းမအတွင်း၌

အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးနေစဉ်အတွင်း အမတ်ကြီးများက အမတ်ငယ်ယွင်ထံသို့လည်း အာရုံစိုက်ထားကြလေ၏။

တစ်ရက်ခွဲခွာရခြင်းသည် ဆောင်းဦးသုံးရာသီမျှ ကြာညောင်းသည်ဟု ခံစားရပေသည်။

သူတို့သည် အလွန်အမင်း လွမ်းဆွတ်နေကြလေသည်။

ယနေ့ မည်သူ့၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖော်ထုတ်မည်နည်းဟု တွေးတောနေကြ၏။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ အဘိုးဖြစ်သူအား တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မိခင် ထောက်ခံမှုရှိနေသော်လည်း သူမသည် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေဆဲဖြစ်၏။

သွေးသားတော်စပ်မှု၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် သူမ လှုပ်ရှား၍ပင် မရနိုင်ပေ။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ကမူ သူမ၏ လုပ်နိုင်စွမ်းနည်းပါးမှုအပေါ် စိတ်ပျက်မိကြောင်း ဖော်ပြနေလေသည်။

“ပန်းကလေး... နင့်ရဲ့ မူလဇာစ်မြစ်ကို မမေ့နဲ့... နင်က ငရဲပြည်ရဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲလေ... အခုဆိုရင် နင်က ကျင့်ကြံနိုင်နေပြီဆိုတော့ ငါတို့က ဘာကို ကြောက်နေရဦးမှာလဲ... အဆိုးဆုံးကတော့ နင့်အဖေကို ဖြုတ်ချခဲ့သလိုမျိုး နင့်အဘိုးကိုပါ ဖြုတ်ချလိုက်ရုံပေါ့..”

“အမျိုးသမီး နယ်စားကြီး... အဲ့ဒါက ဝန်ကြီးချုပ်ရာထူးထက်တောင် ပိုပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ပုံပဲ..”

ယွင်ဟွားက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့အဘိုးက နိုင်ငံရေးမှတ်တမ်းမှာ ဘာအမှားမှ မလုပ်ထားတော့ သူ့ကို ဖြုတ်ချဖို့က နည်းနည်းခက်တယ်... ဒါ့အပြင် နောက်ထပ်နယ်စားဖြစ်လာမယ့်သူက ငါ့ဦးလေးလေ... သူကလည်း ဘာအမှားမှ မလုပ်ထားတော့ ငါတို့က ကောင်းကျိုးအတွက်နဲ့ ကိုယ့်မိသားစုကို ပြန်ပြီး ရန်မလုပ်သင့်ဘူးလေ..”

နင်းအန်းနယ်စားနှင့် သူ၏သား ချွေ့ရှီယန်တို့မှာမူ မှင်သက်သွားကြလေ၏။

ဟီးဟီး…

မိန်းကလေးငယ်၏ ရာထူးတက်လမ်းသည် မိသားစုဝင်များကို ဖယ်ရှားခြင်းနှင့် မလွဲမသွေ ဆက်စပ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် သူ၏ခေါင်းပေါ်မှ ကျွတ်ထွက်နေသော အမွေးတစ်မျှင်ကို ဖယ်ရှားရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဟွားဟွား... ငါ့မှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်... ဒီည ဧကရာဇ်ဆီ အိပ်မက်ပေးပြီး သူ့သက်တမ်းကို တိုးပေးဖို့ ပြောရအောင်... ဒါဆိုရင် သူက နင့်ကို နောက်ထပ်နယ်စားဘွဲ့ ပေးလိမ့်မယ်..”

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နင့်မှာလည်း ချွေ့မိသားစုရဲ့ သွေးတစ်ဝက် ပါနေတာပဲ... နင့်ဦးလေးကို သူ့ဟာသူ ကြိုးစားပြီး နေရာရပါစေပေါ့..”

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားလေသည်။

ဤသည်ကား ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ချွေ့ရှီယန်သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ ယိမ်းယိုင်သွားသော်လည်း ကျန်းဝမ်ချန်က သူ့အား ဖမ်းထိန်းထားလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

“အမတ်ချွေ့... ကျေးဇူးပြုပြီး သတိမလစ်သွားပါနဲ့... ဒီအဘိုးကြီးက အသက်လည်း ကြီးပြီး အားနည်းနေပြီမို့ မင်းကို အကြာကြီး မထောက်ထားပေးနိုင်ဘူး...”

“ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်တို့အားလုံးက မိသားစုတွေပဲလေ... ဘယ်သူက နယ်စားဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးပါဘူး... အမတ်ငယ်ယွင်က အရင်တုန်းက ကျွန်တော့်နေရာကိုတောင် မျက်စိကျနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား...”

သူ သတိလစ်ဟန်ဆောင်ရန် ကြိုးစားစဉ်က ဤလူ၏ မျက်လုံးထဲမှ ဝမ်းသာအားရဖြစ်နေသော အကြည့်ကို သူ မမေ့သေးပေ။

“အမတ်ချွေ့... မင်းက ငယ်ရွယ်ပါသေးတယ်... မင်းကို ပန်းသေနေတယ်ဆိုပြီး အမတ်ငယ်ယွင်က ကောလာဟလတွေ ဖြန့်တာမျိုး အဖြစ်မခံသင့်ဘူး... အမတ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး... သူဆိုရင် တစ်သက်လုံး ကျောက်ကပ်အားနည်းခြင်းဆိုတဲ့ စကားလုံးကြီး ဖိစီးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား...”

ကျန်းဝမ်ချန်က စကားပြောဆိုအပြီးတွင်…

“ဘုန်း” ဟူသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်းက နင်းအန်းနယ်စားနှင့် ချွေ့ရှီယန်တို့ထံသို့ အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အကယ်၍ အမတ်ငယ်ယွင်က သူတို့အပေါ် အကြံအစည်ရှိနေမည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် ဒေါသနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ကြောင့် သတိလစ်သွားနိုင်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

ချွေ့သားအဖနှစ်ဦးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ နှိပ်စက်ခံခဲ့ရသဖြင့် သတိလစ်သွားလောက်သည်အထိ အားငယ်နေမည် မဟုတ်ပေ။

ချက်ချင်းပင်…

အမတ်တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အမတ်ဝမ်... အမတ်ဝမ်... အဆင်ပြေရဲ့လား...”

ဝမ်ချန်ယို၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူရော်နေလေသည်။ သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက သူ့အား ထူပေးလိုက်ရာ သူက ပြောလိုက်၏။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမတ်ကျိုး... ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်...”

ယနေ့တွင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အားနည်းနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်ကို သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိပေ။

“အိုး.. နောက်တစ်ယောက် သတိလစ်သွားပြန်ပြီလား..”

ယွင်ဟွားသည် လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာသစ်တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရပေသည်။

သို့သော်...

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

ယွင်ဟွားက မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

“ကျစ် ကျစ် ကျစ်... ဒီခေတ်က အမတ်တွေရဲ့ ကျန်းမာရေးက တကယ့်ကို ဆိုးရွားတာပဲ... သူတို့က အမြဲတမ်း ခေါင်းမူးနေတတ်ကြတယ်..”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ရွံရှာသော မျက်နှာထားဖြင့် သူ့အား ကြည့်လိုက်သည်။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ချက်ချင်းပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်..”

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ ထုံးတမ်းစဉ်လာရေးရာဌာန၏ အသစ်ခန့်အပ်ထားသော လက်ယာဒုတိယဝန်ကြီး ဝမ်ချန်ယို၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖော်ထုတ်မည်ဟု မိန်းကလေးငယ်က မပြောခဲ့ရာ သူ တကယ်ပင် နေမကောင်းဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်ပုံရပေသည်။

“ကိုယ်ရံတော်တို့... အကယ်၍ အမတ်တစ်ဦးဦး နေမကောင်းဖြစ်နေရင် ထိုင်ပြီး ညီလာခံတက်နိုင်တယ်လို့ ကိုယ်တော်အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတယ်...”

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ အဘိုးဖြစ်သူအား တစ်ချက် ခိုးကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ ထပ်မံ ထွက်လာခဲ့ပြန်သည်။

နင်းအန်းနယ်စား….

“အရှင်မင်းကြီး... မနေ့က ကျွန်တော်မျိုးမ နောက်ထပ် ရက်စက်တဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်တစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး အင်အားတောင် သုံးခဲ့ရပါတယ်... မင်းသားစုရဲ့ ဆက်ခံသူက...”

“တစ်ယောက်ယောက် အမတ်ငယ်ယွင်အတွက်လည်း ကုလားထိုင်တစ်လုံး ယူလာခဲ့စမ်း...”

မနေ့က အဖြစ်အပျက်တစ်ခုလုံးကို သူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သက်သေများ မလိုအပ်တော့ဘဲ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

သရဲတစ်ကောင်အား လက်ဗလာဖြင့် ဆွဲဖြဲပစ်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ထိတ်လန့်နေမှုမှ သူ မသက်သာသေးပေ။

သူ တစ်ညလုံး အိပ်မက်ဆိုးများ မက်နေခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ပြီးခဲ့သည့်ညက ပိုဆိုးလေသည်။

သူက သူမအား ရွှေအနည်းငယ်သာ ပေးခဲ့မိသဖြင့် သူမက ၎င်းကို နှစ်ပိုင်းဆွဲဖြဲလိုက်သည်ဟု အိပ်မက်မက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နန်ကုန်းယွမ်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားပြီး သူ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို လှည့်ကာ ယွင်ဟွားအနီးသို့ ကပ်သွားလေသည်။

ချန်ကျဲဟန်သည် ယွင်ရှောင်ထျန်းအနီးသို့ ကပ်သွားကာ ပြောလိုက်၏။

“မင်းသားစုရဲ့ ဆက်ခံသူက ယောက်ျားတွေကို သဘောကျတယ်လို့ ကျွန်တော် မကြားခဲ့ရဘူးဆိုရင် သူက ခင်ဗျားရဲ့ သမီးလေးကို အခုထိ ကြိုက်နေတုန်းပဲလို့ ထင်မိမှာပဲ...”

အရှေ့တွင် ရပ်နေကြသော အိမ်ရှေ့စံနှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့မှာ အံ့သြမှုကြောင့် မျက်လုံးပြူးသွားကြသည်။

သူတို့နောက်တွင် ရှိနေသော အမတ်ကြီးများမှာ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အတင်းအဖျင်း နားထောင်လိုသော ဆန္ဒများ ပြင်းပြနေလေသည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“သူက သမီးလေးရဲ့ မောင်လေးပဲလေ... ဒါကြောင့် သူ့အနားမှာ ရှိနေတာက ပုံမှန်ပါပဲ...”

ချန်ကျဲဟန်သည် အိမ်ရှေ့စံ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

*မင်းသားစုရဲ့ဆက်ခံသူက တကယ်ပဲ ယောက်ျားတွေကို သဘောကျတာလား…*

*အမတ်ငယ်ယွင် မှားယွင်းသွားတာများ ဖြစ်နိုင်မလား…*

ယွင်ဟွားသည် သူမဘေးရှိ နန်ကုန်းယွမ်ကို ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကို ပွတ်သပ်နေသော အမတ်ဝမ်ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို နားလည်သွားလေသည်။

“ပန်းကလေး... ခုနတုန်းက ငါ သတိမထားမိဘူး... ဒါပေမဲ့ နင့်ဘေးနားက အမတ်ရဲ့ စွမ်းအင်အငွေ့အသက်က နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က သံသယဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ပေပေ့လည်း အဲ့လိုပဲ ခံစားရတယ်..”

တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် ဝမ်ချန်ယို၏ ဘေးသို့ ပျံသန်းသွားကာ သူ့အား ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဟွားဟွား... သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က စွမ်းအင်အငွေ့အသက်က နင့်အစ်ကို အလှည့်စားခံရတုန်းကနဲ့ အတူတူပဲ..”

ဝမ်ချန်ယို….

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် ချက်ချင်းပင် ၎င်း၏ မူလပုံစံကို ဖော်ထုတ်လိုက်ပြီး စတင်ဖတ်ရှုလေတော့သည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူလည်း ဆိုးရွားသော ကံကြမ္မာနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များ ဖြစ်နိုင်မည်လား။

အမတ်ကြီးများမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေကြ၏။ သူတို့သည် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် စတင်တော့မည်ကို မြင်တွေ့ရတော့မည် မဟုတ်ပါလား။

“ဝိုး...ပန်းကလေး... ဒီအမတ်ဝမ်က အရမ်းသနားဖို့ ကောင်းတာပဲ..”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က အမတ်ဝမ်ကို သနားကြင်နာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည်လည်း စာအုပ်ထဲသို့ ပျံသန်းသွားကာ ဝင်ရောက်စစ်ဆေးလေသည်။

ယွင်ဟွားက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ငါ ခံစားမိတယ်... သူ့ဆီက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်က အရမ်းကို ပြင်းထန်တယ်... ဒါက သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြောင်းလဲခံရတာ ဒါမှမဟုတ် ထုတ်ယူခံရတာရဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးလို့ ငါ သံသယရှိတယ်... မဟုတ်ရင် သူ သတိလစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး..”

မိစ္ဆာဝိညာဉ်…

နန်းတွင်းအရာရှိများနှင့် စစ်သူကြီးများအားလုံးမှာ အသက်ရှုမှားသွားကြလေသည်။

ဝမ်ချန်ယို၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။

ဟုတ်ပေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်ည ညစာစားနေစဉ်အတွင်း သူ၏ ဇနီးက လီချန်ပိုင်သည် အဘယ်ကြောင့် အိမ်တော်သို့ ပြန်မရောက်လာသေးသနည်းဟု ရုတ်တရက် မေးမြန်းခဲ့ရာ သူမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

လီချန်ပိုင်ဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။

သူ၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့မိသားစုမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့က သူ့အား မိစ္ဆာဝိညာဉ်ပူးကပ်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ထိုညတွင်ပင် ဟူးကော်ဘုရားကျောင်းသို့ အပြေးအလွှားသွားရောက်ပြီး သူ့အတွက် အဆောင်လက်ဖွဲ့များ တောင်းခံခဲ့ကြသည်။

သူသည် မိစ္ဆာဝိညာဉ်၏ ပူးကပ်ခြင်းကို ခံရကြောင်း အမတ်ငယ်ယွင်ထံမှ ယခုလေးတင် သူ ကြားလိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး၌ ချွေးစေးများ ပြန်လာလေတော့သည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ထဲတွင် သူ၏ ကံကြမ္မာကို ပြန်လည်စစ်ဆေးပြီးနောက် သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်သည်။

“ပန်းကလေး... နင်ပြောတာ မှန်တယ်... မှတ်ဉာဏ်က တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲခံထားရတာ... သူ့နာမည်က ဝမ်ချန်ယိုတဲ့... သူက ထုံးတမ်းစဉ်လာရေးရာဌာနရဲ့ အသစ်ခန့်အပ်ထားတဲ့ ဒုတိယဝန်ကြီးပဲ... လီချန်ပိုင်ကို တခြားကျောင်းသားတွေက လှောင်ပြောင်နေတာကို သူ မတော်တဆ မြင်သွားတဲ့အခါ အဲ့ဒီ အခက်အခဲထဲကနေ ကင်းလွတ်အောင် သူက သဘောကောင်းစွာနဲ့ ကူညီပေးခဲ့တာ..”

“ဒါပေမဲ့ လီချန်ပိုင်က မွေးရာပါ ယုတ်မာပြီး အာဏာရဖို့အတွက် ဘာမဆိုလုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို သူ မသိခဲ့ဘူး... အထူးသဖြင့် ဝမ်ချန်ယိုရဲ့ ရာထူးအဆင့်အတန်းကို သိသွားပြီးတဲ့နောက် သူ့ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာပဲ..”

ယွင်ဟွားသည် သူ၏ ရာထူးကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

“ထုံးတမ်းစဉ်လာရေးရာဌာန... အဲ့ဒါက အင်ပါယာစာမေးပွဲတွေကို တာဝန်ယူရတဲ့ ဌာနမဟုတ်ဘူးလား..”

မှန်ပေသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“သူတို့က စာမေးပွဲမေးခွန်းတွေ ထုတ်တာ၊ စာမေးပွဲစောင့်တာနဲ့ အဖြေလွှာတွေ စစ်ဆေးတာတွေကို တာဝန်ယူရတာလေ... စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... ဒီအမတ်ဝမ်ကို ထိန်းချုပ်ရတဲ့ သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာဖြစ်မလဲ…”

ဟူး...

လူတိုင်းမှာ ချွေးစေးများ ပြန်သွားကြလေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် သူ၏ နဖူးကို အမြန်သုတ်လိုက်ပြီး အထိန်းတော်ချောင်ကို အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။

ကျစ်…

လီချန်ပိုင် သေသွားတာ အရမ်းကို လွယ်ကူလွန်းနေသည်။

အထိန်းတော်ချောင်က နားလည်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် အမတ်ငယ်ယွင်၏ အောင်မြင်မှုများကို စတင်မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် ညီလာခံခန်းမအောက်ရှိ အမတ်ရွှီသည်လည်း အသည်းအသန် ရေးမှတ်နေလေတော့သည်။