အခန်း ၁၄

အခန်း ၁၄ လက်ပါးစေများကို စုဆောင်းခြင်းနှင့် ရဲ့ချန်၏ ခြေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း

ချင်လော့က ထိုက်ရွှီဘိုးဘေးနှင့် ဆက်လက် ငြင်းခုံရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ချေ။ သူက စစ်သူကြီး ကျန်းတိုထံသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်၏။ "ဖော်ကျင်းစစ်သူကြီး... ငါ့ကို ပြောပါဦး... မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ မင်းသားတစ်ပါးအနေနဲ့ အနာဂတ်မှာ ငါက မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ ဧကရာဇ် မဖြစ်လာဘူးဆိုရင်တောင် ဒါမှမဟုတ် ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်အတန်းတစ်ခုကို မရခဲ့ဘူးဆိုရင်တောင်..."

"သေးငယ်တဲ့ ထိုက်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေလေးကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ဆိုတာက လွယ်ကူမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

စစ်သူကြီး ကျန်းတို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူက ထိုက်ရွှီဘိုးဘေးနှင့် အခြားသူများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဒါက သေးငယ်တဲ့ ထိုက်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေလေးပါပဲ... အင်ပါယာက အဲဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ စစ်တပ်မ တစ်ခုကို စေလွှတ်လိုက်ရုံပါပဲ..."

"ငါ သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်လို့ရော ရမလား..." ချင်လော့က ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်၏။

"အရှင်မင်းသားက ဒီလောက် အဆင့်အတန်း မြင့်မားတာဆိုတော့ သေးငယ်တဲ့ ထိုက်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေလေးကို ခြိမ်းခြောက်တာက ဘာအန္တရာယ် ရှိနိုင်မှာလဲ..." စစ်သူကြီး ကျန်းတိုက ကြီးမားသော ပုဆိန်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။ သူနှင့် ဖန်ရှင်းတို့ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤနေရာက ထိုက်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေ ဖြစ်နေလျှင်ကော ဘာအရေးပါလို့လဲ။

ထိုက်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေက မဟာချင်အင်ပါယာကို အာခံရဲလို့လား။

ချင်လော့က လှည့်ကာ ထိုက်ရွှီဘိုးဘေးနှင့် အခြားသူများကို ပြုံးပြလိုက်၏။ "အရင်တုန်းကသာ ထိုက်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေက တစ်ယောက်ယောက်ကများ ငါ့အတွက် စကားတစ်ခွန်းလောက် ထွက်ပြောပေးခဲ့မယ်ဆိုရင် အခု အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားလောက်တယ်..."

အကယ်၍ သူသာ စနစ်ကို မရရှိခဲ့ပါက သူ၏ ကံကြမ္မာက အလွန် ဆိုးရွားသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုက်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေက သူ့အပေါ် ကျေးဇူးရှိမနေဘဲ မုန်းတီးမှုများသာ ရှိလေသည်။ သူက အခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ လာသူဖြစ်ပြီး သူက ဗီလိန်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကံကြမ္မာသမီးတော်၏ သဘာဝ ရန်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေ၏။

"ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာမှာ အချိန်နောက်ပြန်ဆုတ်လို့ မရဘူးလေ..." ချင်လော့က သူတို့ကို ကြည့်ကာ သူတို့၏ မျက်နှာများကို တစ်ယောက်ချင်း မှတ်သားထားလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး ငါက ထိုက်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေနဲ့ ပတ်သက်မှုအားလုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီ... တကယ်လို့ ငါက ထိုက်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေက တပည့် တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ထပ်ပြီး ဆုံတွေ့ခဲ့ရင် အဲဒါက သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

"ဒါကြောင့် ဒီနေ့ကစပြီး ကြောက်ရွံ့ဖို့ စတင်လိုက်ကြတာပေါ့"

ဤပြင်းထန်သော စကားများကို ပြောဆိုပြီးနောက် ချင်လော့နှင့် ဖန်ရှင်းတို့က ထိုက်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

သူ၏အနောက်တွင် ထိုက်ရွှီဘိုးဘေးနှင့် လျိုချန်ဟယ်တို့၏ အမူအရာများမှာ အလွန် မည်းမှောင်နေခဲ့၏။

"ဘိုးဘေး... ဒီဝံပုလွေပေါက် ချင်လော့က တကယ်ပဲ ကျေးဇူးကန်းတာပဲ... အခု ငါတို့တော့ ဒုက္ခရောက်နေပြီ" လျိုချန်ဟယ်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထိုက်ရွှီဘိုးဘေးက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ "သူက မင်းသားတစ်ပါးသာသာပါပဲ... ငါတို့ရဲ့ ထိုက်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်လောက်တဲ့အထိ သူ ကြီးထွားလာဖို့ဆိုတာ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်..."

"မဟာချင်အင်ပါယာမှာ သူက မင်းသား ကိုးပါးထဲက တစ်ပါးပဲ ဖြစ်တာ..."

"မဟာချင်အင်ပါယာက ချင်လော့ကို မရှာနိုင်ဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား... သူတို့က ချင်လော့ကို မရှာချင်ခဲ့တာများ ဖြစ်နိုင်တယ်လေ..."

"သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ရှင်းလင်းနေတာပဲ..."

"မဟာချင်အင်ပါယာ ဟုတ်လား... ဟမ်... မဟာချင်အင်ပါယာ ဘယ်တော့ ပျက်စီးသွားမလဲဆိုတာ ဘယ်သူက သိမှာလဲ..." ထိုက်ရွှီဘိုးဘေးက လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး သူ၏ စကားများတွင် ဒေါသများ ရောယှက်နေပေ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထိုက်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေက အရှုံးနှစ်ခါ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလေသည်။

ထိုက်ရွှီဘိုးဘေးက လျိုရူယန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အကြံအစည်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"နတ်လက်နက်တောင်ကြားက သခင်လေးက ရူယန်ကို သဘောကျနေတယ် မဟုတ်ဘူးလား... ရူယန်ကို နတ်လက်နက်တောင်ကြားက သခင်လေးနဲ့ ပေးစားလိုက်..."

လျိုချန်ဟယ်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လက်မခံလိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။ သူ ကန့်ကွက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ထိုက်ရွှီဘိုးဘေးက အေးဆေးစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"နတ်လက်နက်တောင်ကြားက စေ့စပ်လက်ဆောင်အဖြစ် သူတော်စင်အဆင့် ရတနာတစ်ခုကို ကမ်းလှမ်းထားတယ်... သူတို့က သိပ်ပြီး တောင်းဆိုတာတွေ မလုပ်သင့်ဘူး မဟုတ်လား..."

သူက လျိုချန်ဟယ်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ "ချန်ဟယ်... မင်း မှတ်ထားရမှာက မင်းရဲ့ ပထမဦးစားပေးက ထိုက်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေအတွက်ပဲ... ဒုတိယက ဘာလဲဆိုတာ မင်းသိပါတယ်"

"ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီ..."

ထိုက်ရွှီဘိုးဘေးက စကားပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

သူမက နတ်လက်နက်တောင်ကြား၏ သခင်လေးနှင့် လက်ထပ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရချိန်၌ လျိုရူယန်က ဒေါသတကြီး ဟစ်အော်လိုက်၏။ "မလုပ်ဘူး... သူ့ကို ကျွန်မ မယူချင်ဘူး..."

"ဒီကိစ္စမှာ ညှိနှိုင်းစရာ နေရာမရှိဘူး..." လျိုချန်ဟယ်က သူ၏ စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်သဖြင့် လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"နောက်ပြီး ဒီကိစ္စအားလုံးရဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းက မင်းကြောင့်ပဲဖြစ်လာခဲ့တာ"

ဤစကားက လျိုရူယန်ကို ကြက်သေသေသွားစေခဲ့၏။ သူမက ဒီကိစ္စရဲ့အရင်းအမြစ် ဖြစ်ခဲ့တာလား။ ကံဆိုးစေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လား။

"ချင်လော့... ကျွန်မ ရှင်ကို မုန်းတယ်..." လျိုရူယန်မှာ မခုခံနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ဟတ်ချိုး...

ချင်လော့ နှာချေလိုက်၏။ သူက စနစ်နှင့် ဆက်သွယ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ငါ့ရဲ့ တန်ခိုးကြီးမားတဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ ဆိုတာက ဘယ်တော့ ပေါ်လာမှာလဲ...

[စိတ်မပူပါနဲ့... အရာအားလုံးကို အစီအစဉ်တကျ စီစဉ်နေပါတယ်...]

ချင်လော့၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့၏။ သူက စစ်သူကြီး ကျန်းတိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မေးမြန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဖော်ကျင်းစစ်သူကြီး... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ သစ္စာခံချင်နေရတာလဲ... ကျွန်တော်က အပြင်ဘက်မှာ လေလွင့်နေရတဲ့ မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ မင်းသားတစ်ပါးသာသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သိထားသင့်တယ်... ထိုက်ရွှီဘိုးဘေး ပြောသလိုပဲ ကျွန်တော်က မင်းသားတွေထဲမှာ အားအနည်းဆုံးပဲလေ..."

"အနာဂတ် အိမ်ရှေ့မင်းသား နေရာအတွက် ပြိုင်ဆိုင်မှုမှာ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုတွေနဲ့ ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား..."

လာပြီ...

စမ်းသပ်မှု ရောက်လာပြီပင်။

စစ်သူကြီး ကျန်းတိုသည် ချင်လော့၏ဘက်သို့ ဝင်ရောက်ရန် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သော်လည်း ချင်လော့၏ တိုက်ရိုက် ငြင်းပယ်မှုက သူ့အား စိတ်ပျက်သွားစေခဲ့လေသည်။

"မရနိုင်တဲ့အရာက ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်" ဟူသော စကားပုံတစ်ခု ရှိပေသည်။

သူက ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။ "အရှင်မင်းသား... ကျွန်တော် စစ်သူကြီး ကျန်းတိုက မြို့တော်မှာ ရန်သူတွေ ရှိနေပါတယ်... သူတို့က အရမ်း စွမ်းအားကြီးပါတယ်..."

"ဘယ်မင်းသားကမှ ကျွန်တော့်ကို လက်ခံရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက ရှုံးနိမ့်မယ့် အပေးအယူတလု ဖြစ်နေလို့ပါ..."

သူက ခြောက်ကပ်ကပ် ပြုံးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကူကယ်ရာမဲ့သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"နဝမမင်းသား... အရှင်မင်းသားက ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... အရှင်မင်းသားရဲ့ ထူးခြားတဲ့ သဘာဝကို ကျွန်တော် မြင်တွေ့နိုင်တယ်... တကယ်လို့ ကျွန်တော်က အရှင်မင်းသားနောက်ကို လိုက်မယ်ဆိုရင် မြို့တော်ကို ပြန်သွားပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ မကျေနပ်ချက်တွေအတွက် ကလဲ့စားချေနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး ရလာနိုင်တာပေါ့လေ..."

စွန့်စားကြည့်လိုက်လျှင် စက်ဘီးတစ်စီးမှ ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

"တကယ်လို့ အရှင်မင်းသားက ကျွန်တော့်ကို လက်ခံပေးမယ်ဆိုရင် စစ်သူကြီး ကျန်းတိုက အရှင်မင်းသားရဲ့ ရှေ့တန်းကနေ တိုက်ခိုက်ပေးမယ့်သူ ဖြစ်လာဖို့နဲ့ လောကကြီးထဲမှာ အရှင်မင်းသားအတွက် တိုက်ခိုက်ပေးဖို့ လိုလားပါတယ်..." ဤစကားများ ပြောဆိုပြီးနောက် စစ်သူကြီး ကျန်းတိုက ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်လေသည်။

စစ်သူကြီး ကျန်းတို ချက်ချင်း သဘောမတူသည်ကို မြင်ချိန်၌ ချင်လော့က ပြောဆိုလိုက်၏။ "တကယ်လို့ ခင်ဗျားက ငါ့နောက်ကို လိုက်မယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားက ပိုစောစော သေနိုင်တယ်... အဲဒီလိုဆိုရင်တောင် ခင်ဗျားက လုပ်ချင်သေးတာလား..."

ဘာလို့လဲ...အင်း...

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်လော့က ဗီလိန်တစ်ယောက် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ သူက ဥပဒေမဲ့ဖြစ်ပြီး မာနကြီးလေသည်။

စစ်သူကြီး ကျန်းတို၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားခဲ့၏။ နဝမမင်းသားက ဤမျှ ရိုးသားလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

"ဒီငယ်သားက အရှင်မင်းသားနောက်ကို သေသည်အထိ လိုက်ပါဖို့ လိုလားပါတယ်..."

"ကောင်းပြီလေ..." ချင်လော့က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။ "

"ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ကစပြီး ခင်ဗျား စစ်သူကြီး ကျန်းတိုက ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ခံ ဖြစ်လာပြီ..."

"တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့မှာ ငါ့အတွက် တိုက်ခိုက်ရင်း ခင်ဗျား သေသွားခဲ့ရင် ခင်ဗျားအတွက် ငါ ကလဲ့စားချေပေးပြီး ခင်ဗျားရဲ့ ရန်သူအားလုံးကို သတ်ပစ်ပေးမယ်..."

စစ်သူကြီး ကျန်းတို၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားပြီး သူက ချက်ချင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ "ဒီငယ်သား ကျန်းတိုက အရှင်မင်းသားအတွက် တိုက်ခိုက်ပေးဖို့ လိုလားပါတယ်..."

[ဗီလိန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သင့်မှာ လက်ပါးစေ အများအပြား ရှိသင့်ပါတယ်... ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်... သင့်ရဲ့ လမ်းကြောင်းက ပိုပိုပြီး ကျယ်ပြန့်လာပါပြီ...]

"ဆုချီးမြှင့်မှုလေး ဘာလေး မရှိဘူးလား..." ချင်လော့က မေးမြန်းလိုက်၏။

[လောဘဆိုတာ အတိုင်းအဆ မရှိဘူး... ပိုင်ရှင်... သင့်ရဲ့ နေရာကို သင် မေ့နေပုံရတယ်... သွားပြီး ကံကြမ္မာသားတော် အားလုံးကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပါ... သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာတန်ဖိုးက သင့်ရဲ့ ဗီလိန်မှတ်တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်...]

"ဖက်..." ချင်လော့က စိတ်ထဲမှ လက်ခလယ် ဖြတ်ခနဲ ထောင်ပြလိုက်သည်။

သို့သော် ရှီးဟွမ်က သတင်းကောင်းအချို့ ယူဆောင်လာခဲ့၏။

"မင်းရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ တပည့်ကို မင်း ရှာတွေ့ပြီလို့ ပြောနေတာလား..."

ရှီးဟွမ်၏ အသံက ချင်လော့၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ "ဟုတ်တယ်... သူ့ကို ငါ ရှာတွေ့ပြီ... ပြီးတော့ သူက ဒီနေရာကနေ အရမ်းအမင်း ဝေးကွာတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေတယ်..."

"ဒါ သတင်းကောင်းပဲ..."

ကံကြမ္မာသားတော်က သေကိုသေရမည် ဖြစ်ပြီး ဝေခွဲမရဖြစ်နေစရာ အကြောင်းမရှိချေ။

ဖန်ရှင်းက ဤတစ်ကြိမ်တွင် မြို့တော်သို့ သွားမည်ဖြစ်သော်လည်း စစ်သူကြီး ကျန်းတိုကမူ သွားမည်မဟုတ်ပေ။ ချင်လော့က စစ်သူကြီး ကျန်းတိုကို သီးသန့် ခေါ်ယူလိုက်၏။

"အရင်တုန်းက ထိုက်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေကနေ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ကောင်က ဒီမှာ ရှိနေတယ်..." ချင်လော့က ရှီးဟွမ်၏ စကားများကို အကြမ်းဖျင်း ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ခင်ဗျား အချိန်ရရင် ကိုယ်တိုင် သွားလိုက်... မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားရဲ့ ထိပ်တန်း လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်..."

"သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ သတ်ပစ်သင့်လား..." စစ်သူကြီး ကျန်းတိုက မေးမြန်းလိုက်၏။

ချင်လော့က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "သူ့ကို သတ်တာက ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းရည်ထက် ကျော်လွန်နေနိုင်တယ်..."

စစ်သူကြီး ကျန်းတို၏ သူတော်စင် ဟူသော အမည်နာမကြောင့် အရူးမခံလိုက်ပါနှင့်။ သူက ဗီလိန်များ၏ လက်ပါးစေ တစ်ဦးသာ ဖြစ်လေသည်။ အကယ်၍ ကံကြမ္မာသားတော်ကို သတ်ချင်ပါက မိမိကဲ့သို့ ဗီလိန်တစ်ယောက် ဖြစ်ရမည်ပင်။

"သူ့ကို စောင့်ကြည့်ထား... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ တိကျတဲ့ အချက်အလက်တွေကို ရှာခဲ့"

ချင်လော့က မြို့တော်ရှိ ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ရဲ့ချန်ကို သတ်ရန် ချက်ချင်း လာခဲ့မည် ဖြစ်လေသည်။

ရဲ့ချန်ကို ကြီးထွားလာရန် အချိန်အများကြီး ပေး၍မရနိုင်ကြောင်း ချင်လော့ ခံစားရ၏။ ဤမြို့တော်သို့ သွားရမည့် ခရီးစဉ်က အလွန် အရေးမကြီးပါက ထိုခွေးကောင် ရဲ့ချန်ကို ယခုချက်ချင်း သွားရောက်သုတ်သင်သင့်သည်ဟု သူ ခံစားရပေသည်။

ချင်လော့နှင့် သူ၏ အဖော်များနှင့် အလွန်ဝေးကွာသော နေရာတွင် လူသူကင်းမဲ့သော သဲကန္တာရကြီးတစ်ခု ရှိလေသည်။ ၎င်းအတွင်း၌ အန္တရာယ်ရှိသော အငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်နေပြီး မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော နေရာတစ်ခု ရှိပေ၏။

မြူခိုးများ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာ အပျက်အစီးများကြားတွင် ပိန်ချုံးနေသော အမျိုးသားတစ်ဦးက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

"ငါ မသေသေးဘူးလား..."

"ဟားးဟား... ငါ မသေသေးဘူးပဲ..."

"ကောင်းပြီလေ... ငါက မသေသေးဘူးဆိုတော့ မင်းတို့ အကုန်လုံး သေသင့်တယ်..."

ဘုန်း...

အားကောင်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို တက်ကြွမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။ အငွေ့အသက်က ပိုပိုပြီး အားကောင်းလာကာ သူတော်စင်အဆင့်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားပြီး မည်သည့် အတားအဆီးမျှမရှိဘဲ ဆက်လက် တိုးတက်နေခဲ့ပေ၏။

သူတော်စင်ဘုရင်...

အဲဒါက ဘာမှ ထူးခြားတာ မဟုတ်ဘူး...

ဘုန်း...

အဆင့်တက်ခြင်း...

နှစ်တစ်ထောင်ကြာ အိပ်မက်တစ်ခု၊ နက်ရှိုင်းသော ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုတစ်ခု...

ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တာနဲ့ မဟာချင်အင်ပါယာဆီသို့...

မဟာချင်အင်ပါယာ မြို့တော်... ငါပြန်လာပြီ...