အခန်း ၁၇

အခန်း ၁၇ အချစ်ရူးကို ဖိနှိပ်ပြီး ဖောက်ပြန်သူများကို လက်ပူးလက်ကြပ် ဖမ်းမိခြင်း

ချင်လော့၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုက လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသောအရာ ဖြစ်လေသည်။ သူ၏ နတ်စွမ်းအင်အဆင့် နဝမအလွှာရှိ အားကောင်းသော အငွေ့အသက်က ချန်မိုကို ချက်ချင်း ဖိနှိပ်သွားခဲ့ပေ၏။

ဖြန်း...

ချန်မို၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပါးရိုက်ချက်တစ်ခု ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာကို ချက်ချင်း ရောင်ရမ်းသွားစေခဲ့သည်။ သူက ယိမ်းယိုင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်ရလေသည်။

သူ ကြက်သေသေသွားခဲ့၏။

သို့သော် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေမှန်း သူ သဘောပေါက်ရန် စက္ကန့်နှစ်ဆယ်ပင် မကြာလိုက်ချေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ရိုက်ရဲခဲ့သည်။ မြို့တော်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ပါးရိုက်ရဲခဲ့သည်။ သူ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့၏။

"အား... မင်းက သေချင်နေတာပဲ... ငါ မင်းကို သတ်မယ်... ငါ မင်းကို သတ်မယ်..." ချန်မိုက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ချင်လော့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့လေသည်။

ချင်လော့က ဂရုမစိုက်သော အမူအရာဖြင့် လီယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးရင်း ပြောဆိုလိုက်၏။ "ကြည့်စမ်း... သူက မင်းသားတစ်ပါးကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ... ကျွတ်ကျွတ်..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ လီယွမ်၏ နှလုံးသားက ခုန်သွားခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ချင်လော့၏ နောက်စကားတစ်ခွန်းကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"မင်းသားတစ်ပါးကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားခဲ့လို့ ငါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်တဲ့အနေနဲ့ ဒီကောင်ကို သတ်လိုက်တယ်... ဒါက ဘာမှ မှားယွင်းမှု မရှိသင့်ဘူး မဟုတ်လား..."

ဘုန်း...

လီယွမ်၏ ခေါင်း ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့၏။ သူ့ကို သတ်မယ် ဟုတ်လား။ ချင်လော့က ယင်းဝူစစ်သူကြီး၏ တစ်ဦးတည်းသော မြေးဖြစ်သူကို သတ်တော့မလို့လား။

မဖြစ်ဘူး... ချင်လော့ကို အဲဒီလို လုပ်ခွင့်ပြုလို့ မရဘူး...

အကယ်၍ ယင်းဝူစစ်သူကြီးကသာ ချန်မို သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် သေဆုံးသွားကြောင်း သိလိုက်ရလျှင် သူတော့ သေချာပေါက် သေရတော့မည် ဖြစ်လေသည်။

ဝှစ်...

သူ၏ အငွေ့အသက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လိုဏ်ဂူကောင်းကင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ ချင်လော့၏ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်လာပြီး ချန်မိုကို တားဆီးလိုက်ပေ၏။

"သခင်လေး... ရပ်လိုက်ပါတော့..." သူက ချန်မိုကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချန်မိုက ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ငါ့လမ်းကနေ ဖယ်စမ်း... မင်း မဖယ်ဘူးဆိုရင် မင်းကိုပါ ငါ သတ်ပစ်မယ်..."

လီယွမ်မှာ ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ ချန်မို၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် သူ ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ချန်မိုက ဤမျှ ကျေးဇူးကန်းနေခဲ့ပေသည်။

အားကောင်းသော အငွေ့အသက်က ချန်မိုကို ဖိနှိပ်ထားပြီး သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော အသံက ချန်မိုကို လုံးလုံးလျားလျား ကြက်သေသေသွားစေခဲ့၏။

"မင်းက ငါတို့ မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ မင်းသားတစ်ပါးကို လုပ်ကြံဖို့ ရည်ရွယ်နေတာလား..."

"မင်းသားတစ်ပါးကို လုပ်ကြံတယ်ဆိုတာ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ကွပ်မျက်ရမယ့် ပြစ်မှုပဲ..."

ဘုန်း...

ချန်မို ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများက လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြပြီး သူ့ကို ထိန်းကိုင်ရန် ပြေးလာခဲ့ကြလေသည်။

ချင်လော့က သူ့ကို တစ်ကြိမ်သာ ပါးရိုက်ခဲ့ပြီး နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှု မလုပ်ခဲ့သလို လုပ်ရန်လည်း ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ချေ။

သူက အချစ်ရူးတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို သတ်လိုက်ခြင်းက သွေးချောင်းစီးမှုနှင့် ပိုမိုကြီးမားသော ပြဿနာများကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေမည် ဖြစ်လေသည်။

တကယ့် ဇာတ်လမ်းက အခုမှ စတင်တော့မည် ဖြစ်ပေ၏။

ချင်လော့က သူ၏ လက်ထဲရှိ စက္ကူကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကုချင်းရွှဲ့... ကျွတ်ကျွတ်..."

"တစ်ယောက်ယောက်က ကုချင်းရွှဲ့အတွက် မင်းသားတစ်ပါးကိုတောင် ပေါ်ပေါ်တင်တင် လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားရဲတယ်... ဒီအမျိုးသမီးက ဘယ်လောက်တောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေလို့လဲ..."

"သခင်ကြီး... ဒီအမျိုးသမီးအကြောင်းကို ခင်ဗျား သိလား..."

သူက လီယွမ်ကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်ရာ လီယွမ်က ချက်ချင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

"အရှင်မင်းသားကို သတင်းပို့ပါတယ်... ကုချင်းရွှဲ့က မဟာချင်အင်ပါယာကျောင်းတော်ရဲ့ ဒုကျောင်းအုပ်ကြီး ကုရဲ့ ချစ်လှစွာသော သမီးဖြစ်ပြီး မြို့တော်မှာ အလွန် ကျော်ကြားတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ..."

"အိုး... တကယ်လား..."

"ကြည့်ရတာ ဒီလိုအမျိုးသမီးမျိုးက ငါ့ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူ ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် ငါ ကံကောင်းတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

စေ့စပ်ထားသူ ဟုတ်လား။ ဤသည်မှာ လီယွမ် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူက ချင်လော့နှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စများကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းပြီး သူ့ကို အင်ပါယာမျိုးနွယ်တရားရုံးသို့ ခေါ်သွားချင်ရုံသာ ဖြစ်လေသည်။

ချင်လော့မှာ အလွန် ပူလောင်သော ကန်စွန်းဥတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ဟု သူ ခံစားရပေ၏။ အကယ်၍ သူသာ မလှုပ်ရှားခဲ့လျှင် ချင်လော့ လှုပ်ရှားလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ချန်မို သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု သူ ကြိုတင်ခံစားမိနေခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းသားက မွန်မြတ်တဲ့ အဆင့်အတန်း ရှိပြီး အရှင်မင်းသားနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့သူက အလွန် ရှားပါးပါတယ်..."

"အိုး... အဲဒီလိုလား..." ချင်လော့၏ အကြည့်က ရထားလုံးအပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ကျရောက်သွားရာ ရထားလုံးအတွင်းမှ ဇာတ်လမ်းကို ကြည့်နေကြသော လူနှစ်ဦးကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေခဲ့လေသည်။

ချင်လော့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ငါ့ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူက ငါ့ကို လာကြိုနေပြီလို့ ထင်တယ်..."

ဤစကားက ကုချင်းရွှဲ့၏ နှလုံးသားကို ခုန်သွားစေခဲ့သည်။

လင်းရွှမ်က သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ခံစားမိသွားပြီး ပြုံးကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "စိတ်မပူပါနဲ့... သူ မမြင်နိုင်ပါဘူး..."

"ဒါ့အပြင် သူက မင်းကို အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလေ..."

"အင်း..." ကုချင်းရွှဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချင်လော့ကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ မာနကြီးပြီး အထက်စီးဆန်သော ချင်လော့သည် ရုတ်တရက် အာဏာရလာသော လူယုတ်မာတစ်ဦးနှင့် တူပြီး အလွန် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည်ဟု သူမ ခံစားရပေ၏။

သူမ၏ အကြည့်က ချင်လော့အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချိန်၌ ချင်လော့က သူမ၏ ရထားလုံးဆီသို့ လျှောက်လာနေသည်ကို သူမ သတိပြုမိသွားခဲ့လေသည်။

ဤသည်က သူမ၏ နှလုံးသားကို ခုန်သွားစေခဲ့ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့၏။ "ငါ့အကြောင်းကို သူ တကယ် သိသွားတာများလား..."

သူမက စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။ "အနားကို ထပ်မလာနဲ့... အနားကို ထပ်မလာပါနဲ့..."

ရှီးဟွမ်၏ အသံကလည်း ထိုအချိန်မှာပင် ချင်လော့၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ "အဲဒီ ရထားလုံးထဲက အမျိုးသမီးက မင်းရဲ့ စေ့စပ်ထားသူလား..."

လူသားဧကရာဇ်အလံ၏ အဓိက ဝိညာဉ် ဖြစ်လာပြီးနောက် ရှီးဟွမ်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ လုံးလုံးလျားလျားနီးပါး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ အကယ်၍ သူမက လူသားဧကရာဇ်အလံကို အသုံးပြုမည်ဆိုပါက သူမ၏ စွမ်းအားက အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်ပေသည်။

သေချာပေါက်ပင် ယခု ကွာခြားချက်မှာ သူမက ချင်လော့၏ လူ ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

"ကျွတ်ကျွတ်... အဲဒီအမျိုးသမီးက တော်တော် အရှက်မရှိတာပဲ... မင်း သူမကို သေချာ အပြစ်ပေးသင့်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်..."

ရှီးဟွမ်၏ စကားများတွင် ပါဝင်သော မကျေနပ်ချက်များနှင့် မျှော်လင့်ချက်များကို ချင်လော့ ကြားနိုင်ပေသည်။

ချင်လော့က ကုချင်းရွှဲ့ကို ကြာပွတ်ဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့ချင်နေသည့်အလားပင်။

"သေချာတာပေါ့... လေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က မတူဘူးပဲ... ဒါပေမယ့် သူမက ဖောက်ပြန်တဲ့ဘက်ကို ရောက်သွားပြီပဲ..." ချင်လော့က သူ့ဘာသာ တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

သူက ရထားလုံးဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ၎င်းကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါက မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ နဝမမင်းသား ချင်လော့ပဲ... ဒီမင်းသားရဲ့ စေ့စပ်ထားသူက ဒီရထားလုံးထဲမှာ ရှိနေတယ်"

"ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား... ကုမိသားစုရဲ့ သခင်မလေး ကုချင်းရွှဲ့..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ လူအများအပြားက စတင် ဆွေးနွေးလာကြလေသည်။

"ကုချင်းရွှဲ့က သူ့ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူလား..."

"ကုချင်းရွှဲ့ကို သူ့ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူ ဖြစ်လာဖို့ ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်က အမိန့်ပေးခဲ့တယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်..."

"ကြည့်ရတာ ဧကရာဇ်က အပြင်ဘက်မှာ လေလွင့်နေတဲ့ ဒီမင်းသားအပေါ် အဲဒီလောက် နှလုံးသားမဲ့နေတာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်..."

ချန်မိုမှာလည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်က ရထားလုံးအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့၏။ "ချင်းရွှဲ့က ရထားလုံးထဲမှာ ရှိနေတာလား..."

"ခုနက သူမ ငါ့ကို တော်တော်လေး စိတ်ပျက်သွားလောက်ပြီ..." ချန်မိုက နှလုံးသား နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မဖြစ်ဘူး... ငါ နောက်ဆုတ်လို့ မရဘူး..."

သူက ဆက်လုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး အခြား စေ့စပ်မှု ဖျက်သိမ်းရေးစာရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ချင်လော့ဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

ဒီစေ့စပ်မှုကို ဒီနေ့ ဖျက်သိမ်းရမယ်...

အချစ်အတွက် သူက ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားမည့် ရဲရင့်သော စစ်သည်တော်တစ်ဦး ဖြစ်လာမည်ပင်။

ကုချင်းရွှဲ့မှာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့၏။ သူမက လင်းရွှမ်ကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "အစ်ကိုလင်းရွှမ်... ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..."

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..." လင်းရွှမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"သူ့ကို အဖြေတစ်ခု ပေးလိုက် ငါတို့ သွားကြရအောင်..."

ကုချင်းရွှဲ့က စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားကာ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "အရှင်နဝမမင်းသား... ချင်းရွှဲ့က ဒီနေ့ အရှင်မင်းသားကို လာကြည့်ရုံ သက်သက်ပါ... အခု အရှင်မင်းသားကို မြင်တွေ့ရပြီဆိုတော့ ချင်းရွှဲ့ ပြန်တော့မယ်..."

ရထားလုံးက လှည့်ကာ မြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့လေသည်။

ချင်လော့က ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ ရထားလုံးကို တားဆီးလိုက်၏။

"ကုမိသားစုရဲ့ သခင်မလေး ကုချင်းရွှဲ့က မြို့တော်မှာ ရှားပါးတဲ့ အလှမယ်တစ်ဦးလို့ ငါ ကြားဖူးတယ်... ဘာလို့ အပြင်ထွက်ပြီး ငါနဲ့ မတွေ့တာလဲ... မင်းက ဒီမင်းသားနဲ့ ထိုက်တန်မှု ရှိမရှိ ငါ ကြည့်ချင်တယ်..."

"ချင်းရွှဲ့က ဒီနေ့ နေမကောင်းလို့ပါ အရှင်မင်းသား... ကျေးဇူးပြုပြီး ချင်းရွှဲ့အတွက် အခက်အခဲ မဖြစ်စေပါနဲ့..." ကုချင်းရွှဲ့၏ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော အသံက ချင်လော့အား ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်။

"နေမကောင်းလို့လား... ဒါမှမဟုတ် အပြင်ထွက်ဖို့ ကြောက်နေလို့လား..." ချင်လော့က ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။

"အရမ်း အလွန်အကျွံ မလုပ်နဲ့..." ချန်မိုက ထပ်မံ ခုန်ဝင်လာပြီး ကုချင်းရွှဲ့ကို အခက်အခဲမှ ကူညီပေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ချင်လော့က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။ "တုံးအတဲ့ အချစ်ရူးပဲ"

သူ နားမလည်သော်လည်း ချင်လော့က သူ့ကို ကျိန်ဆဲနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ချန်မို သိရှိပေသည်။

သူ ပြန်မချေပနိုင်မီမှာပင် ချင်လော့က ရထားလုံးဆီသို့ ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်၏။ "သခင်မလေး ကု... ရထားလုံးထဲမှာ မင်း တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်..."

"မင်းရဲ့ ရထားလုံးထဲမှာ နောက်ထပ် ယောက်ျားတစ်ယောက် ရှိနေတယ်လို့ ငါ ခံစားမိတယ်..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ ရထားလုံးအတွင်းရှိ ကုချင်းရွှဲ့နှင့် လင်းရွှမ်တို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

လင်းရွှမ်က ချက်ချင်း ပြောဆိုလိုက်၏။ "သွား... အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတော့... သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့..."

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူတော်စင်အဆင့် စွမ်းအားတစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး ထိုက်ရွှီခေါင်းလောင်းကို ချင်လော့က ဆင့်ခေါ်လိုက်ပေသည်။

"ဖောက်ပြန်တာက ကောင်းတဲ့ အကျင့်တော့ မဟုတ်ဘူး..."

"မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ တော်ဝင်မိသားစုကို ဒီလို အရှက်ခွဲရဲတဲ့ သတ္တိ ဘယ်သူ့ဆီမှာ ရှိလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

ခွဲပစ်လိုက်...