အခန်း (၁၅၁-၁၅၂)

အခန်း(၁၅၁)

ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေကတော့ ကွင်းစ်နယ်မြေဆီကို တစ်လမ်းလုံး ခြေကျင်လျှောက်ရတာထက်စာရင် မော်တော်ကားထဲမှာ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်လိုက်ရတာကို ပိုသဘောကျကြတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခြေကျင်သွားမယ်ဆိုရင် အချိန်ရော လူရော ဆယ်ဆလောက် ပိုပင်ပန်းမှာမို့လို့ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ခရီးသွားရတာကို နာရီပိုင်းလောက် ဒါမှမဟုတ် တစ်ရက်တောင် မပြည့်တဲ့ အချိန်လေးလို့ပဲ သတ်မှတ်ခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာမှာ နေခဲ့ဖူးတဲ့ မိုက်ကယ်အတွက်တော့ ဒီခရီးစဉ်က တော်တော်လေး ပျင်းစရာကောင်းနေတယ်။

သူ့ရဲ့ မော်တော်ကားကို ရေချိုးခန်း၊ ကုတင်နဲ့ မီးဖိုချောင် အပြည့်အစုံပါတဲ့ ကမ်ပါဗန်လို့ခေါ်တဲ့ နေအိမ်လို အသုံးပြုနိုင်သောကားတစ်စီးအဖြစ် စိတ်ကြိုက် ပြုပြင်ထားပေမဲ့လည်း ကားထဲမှာပဲ နေ့စဉ် ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ ငြီးငွေ့စရာ ဘဝကို မိုက်ကယ် ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ပါဘူး။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက ဖတ်ချ်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်တဲ့အခါ ဖတ်ချ်က သူ့ရဲ့ အရိပ်ထဲကနေ ဝီရိယရှိရှိ ထွက်လာပြီး မိုက်ကယ်ရဲ့ ရှေ့မှာ ကိုယ်ထင်ပြလိုက်တယ်။

"သခင် ခေါ်တာလားခင်ဗျ"

"ဟေး ဖတ်ချ်၊ အော်ကပ်စ်မြို့ အနားမှာ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပွားတွေ ရှိလား" လို့ မိုက်ကယ်က မေးလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ အဆင့်မြင့်စွမ်းရည် ဖြစ်တဲ့ သဟဇာတ ပေါင်းစည်းခြင်းနဲ့ဆိုရင် ဖတ်ချ်ရဲ့ ကိုယ်ပွားတွေကို သူ ထိန်းချုပ်လို့ ရသလို အဲဒီနေရာမှာ အလွယ်တကူ အစားထိုး ဝင်ရောက်နိုင်တာကြောင့် အော်ကပ်စ်မြို့ဆီကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ရောက်သွားနိုင်မှာပါ။

အဲဒီ နင်ဂျာစလိုင်းမ်လေးက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပွား သန်းပေါင်းများစွာ ဒီနယ်မြေတစ်ဝိုက်မှာ ပျံ့နှံ့နေတာကို ခံစားမိတာကြောင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ ကိုယ်ပွားအများစုက ကင်းစ်နယ်မြေထဲမှာ ရှိနေတာ ဖြစ်ပေမဲ့ ကွင်းစ်နယ်မြေထဲက လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ကုန်သည်တွေရဲ့ အရိပ်တွေမှာလည်း အနည်းအကျဉ်း ကပ်ပါသွားတာမျိုး ရှိတယ်။

"တွေ့ပါပြီ သခင်၊ အော်ကပ်စ်မြို့နဲ့ နီးတဲ့နေရာမှာ တစ်ခု ရှိနေတယ်" လို့ ဖတ်ချ်က ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

"ကျေးဇူးပဲ၊ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ခဏလောက် ငှားရဦးမယ်" လို့ ပြောရင်း မိုက်ကယ်က သူ့လက်ကို မြှောက်ပြီး ဖတ်ချ်ရှိရာဘက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

ဖတ်ချ်ရဲ့ စလိုင်းမ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ မှောင်မိုက်တဲ့ မှော်စွမ်းအင်တွေက တုန်ခါလာပြီး ဖတ်ချ်ရဲ့ တည်ရှိမှုကနေ သီးခြားစီ ကွဲထွက်လာကြတယ်။

သူပိုင်ဆိုင်တဲ့၊ သတ္တဝါတစ်ယောက်ရဲ့ အတွင်းထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ မှော်စွမ်းအင်တွေကို အခုတော့ မိုက်ကယ်ရဲ့ အဆင့်မြင့်စွမ်းရည်ကနေ အလွန်အမင်း လွယ်ကူစွာနဲ့ ထိန်းချုပ်နေပြီ ဖြစ်တယ်။

တောအုပ်ရဲ့ တစ်နေရာမှာတော့ အော့ခ်တွေဆီက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ဟိန်းဟောက်သံတွေကို ကြားပြီး လိပ်ပြာလွင့်မတတ် ကြောက်လန့်နေကြတဲ့ ပျံကျကုန်သည် တစ်အုပ် ရှိနေတယ်။

သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ်ထဲကနေ ခရမ်းရောင် စလိုင်းမ်လေး တစ်ခုက ထွက်ကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်လိုက်တာကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိလိုက်ကြပါဘူး။ ကုန်သည်တွေကတော့ ဘာမှ မသိဘဲ အဲဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြတယ်။

မြက်ခင်းထဲမှာ တွားသွားနေတဲ့ ခရမ်းရောင် စလိုင်းမ်လေးက ရုတ်တရက် တုန်ခါလာပြီး သူ့ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်မရှိတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ အရာတစ်ခုအဖြစ် စတင် ပြောင်းလဲလာတော့တယ်။

သူက လူသား ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် ရှည်ထွက်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့ ရုပ်ရည်ရှိတဲ့ အသက် ဆယ့်တစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။

မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ လက်တွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဖတ်ချ်ရဲ့ ကိုယ်ပွားထဲကို သူ့ခန္ဓာကိုယ် အောင်အောင်မြင်မြင် ကူးပြောင်းသွားတာကို မြင်ရလို့ ကျေနပ်သွားတယ်။

နိုဗာ၊ အော်ကပ်စ်မြို့ကို ရှာပေးပြီး အဲဒီကို တန်းသွားလို့ရမယ့် လမ်းကြောင်း ပြပေးနိုင်မလား

[သိရှိပါပြီ။ လက်ရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကွင်းစ်နယ်မြေရဲ့ မြေပုံနဲ့ တိုက်ဆိုင် စစ်ဆေးနေပါတယ်]

[လက်ရှိ တည်နေရာကို တွေ့ရှိပါပြီ။ အော်ကပ်စ်မြို့ရဲ့ နောက်ဆုံး သိထားတဲ့ တည်နေရာဆီကို လမ်းညွှန်အမှတ်အသား တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ပါပြီ... ပြီးစီးပါပြီ]

မိုက်ကယ်ရဲ့ ရှေ့က မြေပြင်ပေါ်မှာ မြောက်ဘက်တည့်တည့်ကို ညွှန်ပြနေတဲ့ ဧရာမ အဝါရောင် မြှားကြီးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ သူက အဲဒီမြှား ညွှန်ပြရာဘက်ကို လျှောက်သွားလိုက်တဲ့အခါ မြှားက ညာဘက်ကို အနည်းငယ် တိမ်းစောင်းသွားတယ်။

မြှားနောက်ကို ဆက်လိုက်သွားတုန်းမှာပဲ မြေပြင်ပေါ်မှာ အက်ကြောင်းတွေနဲ့ ချောက်ကမ္ဘာတွေ အများကြီး ရှိနေတာကို မိုက်ကယ် သတိထားမိလိုက်တယ်။ ဒါက သာမန်လူတွေအတွက်တော့ တကယ့်ကို အန္တရာယ်များတဲ့ ခရီးစဉ်ပါပဲ။ ခြေတစ်လှမ်း မှားလိုက်တာနဲ့ ပြန်ထွက်လို့ မရနိုင်တဲ့ ချောက်နက်ကြီးထဲကို ပြုတ်ကျသွားနိုင်တာကိုး။

ယူနာ ပြောတာ မှန်သားပဲ၊ ဒီနေရာက ငလျင်တွေလည်း မကြာခဏ လှုပ်တတ်တဲ့ ပုံပဲလို့ မိုက်ကယ်က သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်မိတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ အဝေးက မြို့ရိုးတွေပေါ်ကနေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ ကျောက်တုံး အဆောက်အအုံတွေကို မြင်လိုက်ရပြီး မြို့တစ်မြို့ရဲ့ အငွေ့အသက်ကို သူ စတင် တွေ့ရှိလိုက်ရတယ်။

[ရင်းမြစ် အမျိုးမျိုးအရဆိုရင် ဒါဟာ အော်ကပ်စ်မြို့ အစစ်အမှန်ပါပဲ] လို့ နိုဗာက ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ အနားကို ချဉ်းကပ်သွားတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒါက သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေတဲ့ မြို့တစ်မြို့ထက်စာရင် အပျက်အစီးပုံကြီးနဲ့ ပိုတူနေတာကို သူ သတိထားမိလိုက်တယ်။ မြို့ရိုးတွေကလည်း လုံးဝကို ပျက်စီးနေပြီး မြေပြင်ပေါ်က အက်ကြောင်းတွေက မြို့ရိုးပေါ်အထိ အစီအရီ ဖြစ်နေတာပါ။

အချို့နေရာတွေဆိုရင် လုံးဝကို ပြိုလဲနေတာကြောင့် မြို့ရဲ့ လုံခြုံရေးက တော်တော်လေးကို အားနည်းနေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ ပျက်စီးနေတဲ့ မြို့ကို ဘယ်သူခိုး ဒါမှမဟုတ် ဘယ်ဓါးပြကမှ စိတ်ဝင်တစား လုပ်လိမ့်မယ်လို့တော့ မိုက်ကယ် မထင်ပါဘူး။

မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ အဆင့်မြင့်စွမ်းရည်ကို သုံးပြီး အော်ကပ်စ်မြို့ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အလင်းဒြပ်စင် မှော်စွမ်းအင်တွေကို ထပ်ပြီး အာရုံခံကြည့်လိုက်တယ်။

ကံကောင်းတာက မြို့လို့ ခေါ်လို့ရသေးတဲ့အထိ နေထိုင်သူ ဦးရေကတော့ လုံလုံလောက်လောက် ရှိနေသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ လူနေမှု ဘဝကတော့ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းနေတာပါ။

သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မြေဒြပ်စင်နဲ့ ရေဒြပ်စင် မှော်စွမ်းအင်တွေ ကင်းမဲ့နေတာရယ်၊ ပိန်ချောင်နေတဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေတွေကို ကြည့်ပြီး သူတို့အားလုံးဟာ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုနဲ့ ရေဓာတ်ခန်းခြောက်မှုဒဏ်ကို ခံစားနေရတယ်ဆိုတာ မိုက်ကယ် သိလိုက်တယ်။

ဒီက အခြေအနေက ငါ ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုဆိုးနေပါလားလို့ မိုက်ကယ်က မှတ်ချက်ပြုလိုက်တယ်။ တော်သေးတာက ငါတို့ရဲ့ မော်တော်ကားတွေထဲမှာ ရိက္ခာတွေ အများကြီး သိုလှောင်လာခဲ့လို့ပဲ။

သူက အော်ကပ်စ်မြို့ထဲကို ခြေကျင် ဝင်သွားပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ မြေပြင်ကို အာရုံခံရင်း ရှေ့မှာ ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေကို စစ်ဆေးနေခဲ့တယ်။ ကံကောင်းတာက ဒီနယ်မြေမှာ နောက်ထပ် ငလျင်လှုပ်မယ့် အရိပ်အယောင်တော့ မတွေ့ရသေးပါဘူး။

သူက အော်ကပ်စ်မြို့ရဲ့ လမ်းမတွေပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်ရင်း စွန့်ပစ်ထားတဲ့ အိမ်တွေနဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ လယ်ကွင်းတွေကို သနားစဖွယ် ကြည့်နေမိတယ်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြိုပျက်လုနီးပါး အဆောက်အအုံတွေ ရှိနေပေမဲ့လည်း အော်ကပ်စ်မြို့ဟာ အရင်တုန်းကတော့ မြို့သားတွေအတွက် စည်ကားသိုက်မြိုက်ပြီး သာယာဝပြောခဲ့တဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့မှန်း မိုက်ကယ် မြင်နိုင်ပါတယ်။

လမ်းဘေးမှာ ပြိုပျက်နေတဲ့ ဈေးဆိုင်တန်းလေးတွေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒီမြို့မှာ အောင်မြင်တဲ့ ဈေးကွက်တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာ သိသာနေတယ်။ ကျောက်လမ်းမတွေဆိုရင်တောင်မှ နေ့ရောညပါ မြင်းရထားတွေ ဖြတ်သန်းသွားလာလွန်းလို့ ပွန်းတီးနေတာပါ။

မိုက်ကယ်ကတော့ ဒီမြို့မှာ သမိုင်းကြောင်းတွေ အများကြီး ရှိနေတာကို မြင်နေရတယ်။ ဒီလို အလားအလာရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုက သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တွေကြောင့် ဒီလို ဖြစ်သွားရတာ တကယ်ကို နှမြောစရာပါပဲ။

မိုက်ကယ်က အော်ကပ်စ်မြို့ထဲမှာ လျှောက်သွားနေတုန်း ဒေသခံအချို့က သူ့ကို တွေ့သွားပြီး ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေကြတယ်။

"ဟေ့ ကလေး၊ မင်း ဒီအပြင်မှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဈေးကို မြန်မြန်သွားတော့၊ မဟုတ်ရင် မင်းအတွက် ဘာမှ ကျန်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်"

မိုက်ကယ်က သူ့ကို ပြတင်းပေါက်ကနေ လှမ်းကြည့်နေတဲ့ ပိန်ချောင်နေတဲ့ အဘိုးကြီးဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် လမ်းပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားနေတဲ့ ကလေးအတွက် စိုးရိမ်နေမှန်း သိသာပါတယ်။

ကြည့်ရတာ မိုက်ကယ်ကို ဒေသခံ ကလေးတစ်ယောက်လို့ မှားနေပုံရတယ်။

ချမ်းသာတဲ့သူ အများစုနဲ့ မတူဘဲ မိုက်ကယ်ကတော့ တောက်တောက်ပပနဲ့ ဖိတ်ဖိတ်တောက်တာတွေကို တစ်ခါမှ မဝတ်ခဲ့ပါဘူး။ ရှပ်အင်္ကျီ ရိုးရိုးနဲ့ ဘောင်းဘီတစ်ထည်ဆိုရင်ပဲ သူက ကျေနပ်နေတာပါ။ သူက အရင်ကမ္ဘာမှာတုန်းကလည်း "စတိုင်လ်ထက် သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကို ပိုဦးစားပေးတဲ့" လူစားမျိုးလေ။

"ဘာကို ပြောတာလဲခင်ဗျ" လို့ မိုက်ကယ်က ပြန်အော်မေးလိုက်တယ်။

"ပေါင်မုန့်လေ" လို့ အဘိုးကြီးက အော်ပြောတယ်။

"မင်း ပေါင်မုန့် မရဘဲ နေလိမ့်မယ်"

* * * * * * * * *

စာစဉ်(၁၃)

အခန်း(၁၅၂)

မိုက်ကယ်က အဘိုးကြီးကို အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲလို့ မေးဖို့ ပြင်လိုက်တုန်းမှာပဲ အဝေးကနေ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်နေကြတဲ့ ဆူညံသံတွေကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရတယ်။

အဲဒါက မွေးနေ့ပွဲမှာ ကလေးတွေ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြတဲ့ အသံမျိုးနဲ့ တူနေတယ်။

ဒီလို ခြောက်သွေ့နေတဲ့ မြို့ပျက်ကြီးထဲကနေ ဒီလို ပျော်ရွှင်စရာ အသံတွေထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။

မိုက်ကယ်က စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ မြို့လယ်က အဓိကဈေးရှိရာဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ အဲဒီမှာ စားပွဲတစ်လုံးဆီကို တန်းစီနေကြတဲ့ ကလေးတစ်အုပ်ကို သူ တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဒီကလေးတွေက နည်းနည်း ပိန်ပြီး အာဟာရချို့တဲ့နေတဲ့ ပုံစံရှိပေမဲ့ သူ မြင်ခဲ့ရတဲ့ လူကြီးတွေထက်စာရင်တော့ သိသိသာသာကို ပိုပြီး ကျန်းမာနေကြတယ်။

အော်ကပ်စ်မြို့က လူအများစုကတော့ သူတို့ရဲ့ အိမ်ထဲမှာပဲ နေကြပြီး ခွန်အား ချွေတာဖို့အတွက် တစ်နေကုန် လှဲနေတာ ဒါမှမဟုတ် အိပ်နေတာမျိုးကိုပဲ ရွေးချယ်ကြတယ်။ ဒါမှသာ တစ်နေကုန်စာအတွက် သိပ်ပြီး ဗိုက်မဆာဘဲ နေနိုင်မှာကိုး။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ဒီကလေးတွေကတော့ စားပွဲဘက်ကို ကြည့်ရင်းနဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခုန်ပေါက်နိုင်လောက်အောင် ခွန်အားတွေ ရှိနေကြတယ်။

"နောက်ဆုံးတော့ ရပြီ၊ ဒါကို မနေ့ကတည်းက စောင့်နေတာ"

"ဒီနေ့ ငါတို့ ဘာရမလဲ မသိဘူးနော်"

ကလေးတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဝမ်းသာအားရ စကားပြောနေကြတယ်။

မိုက်ကယ်က ကလေးတွေကြားထဲကို ရောနှောပြီး လူအုပ်ဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးသွားလိုက်တယ်။

"ကလေးတို့... တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတွန်းကြနဲ့လေ၊ ဟုတ်ပြီလား။ မင်းတို့ အလှည့် ရောက်လာမှာပါ"

သစ်သားစားပွဲရဲ့ တစ်ဖက်မှာတော့ ကလေးတွေကို ညင်သာစွာ ပြုံးပြနေတဲ့ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။

ကလေးတွေက အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပေမဲ့လည်း အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ စကားကို နားထောင်ပြီး စနစ်တကျ တန်းစီနေကြတယ်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်တော်တို့ နားထောင်ပါ့မယ်" လို့ သူတို့အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း ပြန်ပြောကြတယ်။

မိုက်ကယ်က လူအုပ်ကြားကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတာကို နောက်ဆုံးတော့ မြင်လိုက်ရတယ်။

သူက တစ်ခုခု ထူးထူးခြားခြား ရှိမယ်လို့ ထင်ထားတာပါ။

ဒါပေမဲ့... အဲဒါက ပေါင်မုန့် အနည်းငယ်ပဲ ရှိတာပါ။ လေးယောက်ပါတဲ့ မိသားစုတစ်စုစာတောင် မလောက်တဲ့ ပမာဏက ဒီကလေး တစ်အုပ်ကြီးအတွက်တော့ ဘယ်လိုမှ မလုံလောက်နိုင်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အထင်က ချက်ချင်းပဲ မှားသွားခဲ့တယ်။

ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ အေပရွန်ဝတ်ထားတဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးက ပေါင်မုန့်တစ်လုံးကို ယူပြီး စားပွဲမှာ တန်းစီနေတဲ့ ကလေးတိုင်းအတွက် အပိုင်းအစ သေးသေးလေးတွေ ဖဲ့ပေးလိုက်တယ်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မမ" လို့ ကလေးတစ်ယောက်က သူ့လက်သီးဆုပ်ထက် သေးတဲ့ ပေါင်မုန့်လေးကို မြိန်ရေယှက်ရေ စားရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ကျေးဇူးပဲ၊ ကျွန်တော် ဒါကို အကြာကြီး အရသာခံပြီး စားမှာ" လို့ နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက်က တစ်ခါတည်းနဲ့ အကုန် မကုန်သွားအောင် ပေါင်မုန့်ကို နည်းနည်းချင်း ဖဲ့စားရင်း ပြောလိုက်တယ်။

မကြာခင်မှာပဲ မိုက်ကယ်ကလွဲလို့ ကျန်တဲ့ ကလေးတိုင်း ပေါင်မုန့် အပိုင်းအစလေး တစ်ခုစီ ရသွားကြတယ်။

အမျိုးသမီးက မိုက်ကယ်ကို ကြည့်ပြီး သူ့မျက်နှာကို မမှတ်မိတာကြောင့် ထူးဆန်းသလို ကြည့်နေတယ်။ သူ ပေးစရာ ပေါင်မုန့် မကျန်တော့တာကို သိလိုက်ရတဲ့အခါ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ ပျာယာခတ်တဲ့ အရိပ်အယောင်လေးတွေ ပေါ်လာတယ်။

သူမက သူမရဲ့ ခြင်းတောင်းထဲကို အမြန်ပဲ မွှေနှောက်ရှာဖွေလိုက်တဲ့အခါ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ကပ်နေတဲ့ မုန်လာဥနီ အသေးလေး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမက မိုက်ကယ်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး အနားကို လာဖို့ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်တယ်။

"အခုလောလောဆယ်တော့ ဒါလေးပဲ ရှိတော့တယ်။ လာ၊ ဒါလေး ယူလိုက်ပါ"

မိုက်ကယ်က အဲဒီအမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အသက်ဓာတ် မှော်စွမ်းအင်တွေက တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

သူမက တခြားသူတွေထက် ရိက္ခာကို ပိုပြီး လိုအပ်နေတဲ့သူပါ။

ဒါပေမဲ့ သူမက ခြင်းတောင်းထဲက နောက်ဆုံး ကျန်တဲ့ အစားအစာလေးကို ယူဖို့ မိုက်ကယ်ကို အတင်း တိုက်တွန်းနေတုန်းပါပဲ။

"မလိုပါဘူး" လို့ မိုက်ကယ်က သူမကို ပြောလိုက်တယ်။

"အို... မရှက်ပါနဲ့ ကလေးရဲ့။ မင်းက ကြီးထွားဖို့အတွက် အစားအစာ အများကြီး စားဖို့ လိုတယ်လေ၊ ဟုတ်ပြီလား"

အမျိုးသမီးက မိုက်ကယ်အနားကို လာပြီး သူ့လက်ကို အတင်း ဖြန့်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မုန်လာဥနီလေးကို သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးပြီး လက်ကို ပြန်ပိတ်ပေးလိုက်တယ်။

"မင်းကို ဒီမှာ အမြဲတမ်း ကြိုဆိုနေမှာပါ" လို့ သူမက ပြောလိုက်တယ်။

မိုက်ကယ်က သူမရဲ့ ရက်ရောမှုအပေါ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။

"မင်းကို အရင်က မတွေ့ဖူးဘူးနော်"

ပေါင်မုန့် စားနေတဲ့ ကလေးတွေထဲက တစ်ယောက်က မိုက်ကယ်ကို ခင်ခင်မင်မင်နဲ့ လာပြောတယ်။

"ရော့၊ မင်းအတွက် မရလိုက်ဘူး ထင်တယ်"

အဲဒီကလေးလေးက သူ့လက်ထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ ပေါင်မုန့်ရဲ့ တစ်ဝက်ကို ဖဲ့ပြီး မိုက်ကယ်ကို ဘာမှ မစဉ်းစားဘဲ ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီပေါင်မုန့်က လက်သီးဆုပ်ထက် သေးနေပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ အခုတော့ စတော်ဘယ်ရီသီးလောက်ပဲ ရှိပါတော့တယ်။

သူက မိုက်ကယ်ထက် ငယ်မှန်း သိသာပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ဗိုက်ဆာလာမှာကို မကြောက်ဘဲ သူ့မှာ ရှိတာရဲ့ တစ်ဝက်ကို မိုက်ကယ်အတွက် ရက်ရက်ရောရော ပေးခဲ့တာပါ။

"မင်းက ဒီကို အသစ် ရောက်လာတာလား၊ ငါ့ဆီကလည်း နည်းနည်း ယူပါဦး"

နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက်က မိုက်ကယ်အနားကို လာပြီး ပေါင်မုန့် အပိုင်းအစလေး တစ်ခု ဖဲ့ပေးပြန်တယ်။

"ငါ သိပ်မဆာပါဘူး။ မင်းနဲ့ အတူတူ စားလို့ ရတယ်မလား"

"ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှုက မင်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုပဲပေါ့"

"နောက်ပိုင်းကျရင်လည်း ငါတို့တွေ သူငယ်ချင်းတွေလို ခင်ခင်မင်မင် နေကြရအောင်နော်"

ကလေးတွေက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မိုက်ကယ်ကို မိတ်ဆက်ရင်း သူတို့ရဲ့ အစားအစာ အပိုင်းအစလေးတွေကို ပေးကြတယ်။ သူက သူတို့အတွက် လုံးဝ သူစိမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေပေမဲ့လည်း သူတို့ကတော့ မိုက်ကယ်ကို သူတို့ရဲ့ မိသားစုဝင် တစ်ယောက်လိုပဲ ဆက်ဆံနေကြတာပါ။

မိုက်ကယ်ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ လူတိုင်းရဲ့ ပထမဆုံး အတွင်းစိတ်က သူဟာ မြို့ထဲကို ရောက်လာတဲ့ လမ်းပျောက်နေတဲ့ မိဘမဲ့ကလေး တစ်ယောက်လို့ပဲ ထင်ခဲ့ကြတာပါ။

သူ့ကို ကြည့်ရတာ အကူအညီ လိုအပ်နေပုံ ပေါ်တာကိုး။

ပြီးတော့ ဒီကလေးတွေ အကူအညီ လိုအပ်နေတုန်းမှာ အဲဒီအမျိုးသမီးကလည်း သူတို့ကို ဘာမှ မစဉ်းစားဘဲ အစားအသောက်တွေ ပေးခဲ့တာပဲလေ။ အခုတော့ သူတို့ကလည်း အဲဒီ ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်နေကြတာပါ။

မိုက်ကယ်က လူတိုင်းက သူစိမ်းတစ်ယောက်အပေါ် ဒီလောက်အထိ ကြင်နာတတ်ကြတာကို ကြည့်ပြီး ဘာစကားမှ မပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားရတယ်။

သူတို့ကိုယ်တိုင်က အကူအညီ အလိုအပ်ဆုံးသူတွေ ဖြစ်နေတာတောင်မှ တခြားသူတွေကို ကူညီပေးနေကြတာက သိသာလွန်းနေပါတယ်။

"ဒါပေမဲ့ မမကော ဘာစားမှာလဲ" လို့ မိုက်ကယ်က အဲဒီအမျိုးသမီးကို မေးလိုက်တယ်။

"ကျွန်မအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့ ကလေးရဲ့၊ ကျွန်မကတော့ ဝအောင် စားထားပြီးသားပါ" လို့ ပြောရင်း သူမက ဗိုက်ကို ပွတ်ပြပြီး အရမ်းကို ဗိုက်ပြည့်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဟန်ဆောင်လိုက်တယ်။

ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသလဲဆိုတာကို မိုက်ကယ် သဘောပေါက်သွားဖို့ သိပ်မကြာလိုက်ပါဘူး။

သူက မြို့ထဲကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ပြတင်းပေါက်တွေကနေ ပြုံးပျော်ပြီး ကြည့်နေကြတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေနဲ့ လူကြီးတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ကလေးတွေပဲ အစာစားနေရတာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့တွေကတော့ ငြင်းခုန်တာမျိုး ဒါမှမဟုတ် တောင်းခံတာမျိုး မလုပ်ကြပါဘူး။

သူတို့တွေက အစားအသောက် အားလုံးကို ကလေးတွေအတွက်ပဲ ထားပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားကြပုံရပြီး သူတို့အတွက် ဘာမှ ချန်မထားခဲ့ကြပါဘူး။ အကယ်၍ သူတို့က မြို့ထဲက လူတိုင်းအတွက် အစားအသောက်တွေကို ခွဲတမ်းချလိုက်မယ်ဆိုရင် ရက်အနည်းငယ်ပဲ ခံမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေပဲ စားမယ်ဆိုရင်တော့ နောက်ထပ် လပေါင်းများစွာအထိ ဆက်ပြီး တောင့်ခံထားနိုင်မှာလေ။

ဒါကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးသွားရပါတယ်။

ဒီကလူတွေဟာ ဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေတွေနဲ့ ကြုံနေရတာတောင်မှ သူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေက ကောင်းမွန်နေဆဲပါပဲ။ သူတို့တွေဟာ အတူတူ ရှင်သန်နိုင်ဖို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီနေကြသလို ကလေးတွေ ရှင်သန်နိုင်ခြေ ပိုများအောင်လို့ သူတို့ကိုယ်တိုင်တောင် အနစ်နာခံဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြတယ်။

မိုက်ကယ်က အဲဒီနေရာမှာတင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုချလိုက်ပါတယ်။ သူ ဒီမြို့ကို ကူညီမယ်ဆိုတာပါပဲ။

* * * * * * * * *