အခန်း (၁၅၉-၁၆၀)

အခန်း (၁၅၉)

မိုက်ကယ်ဟာ သစ်ရွက်အကြီးကြီးတွေနဲ့ ပတ်ထားတဲ့ ချောကလက်တုံး အမြောက်အမြားနဲ့အတူ အော်ကပ်စ်မြို့ဆီ ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။

သူ ဈေးအလယ်မှာ ဆင်းသက်လိုက်တာနဲ့ အော်ကပ်စ်မြို့က ဒေသခံတွေက သူ့ကို ချက်ချင်း ဝိုင်းအုံလာကြပါတော့တယ်။ ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေတောင် သူ့အနား ရောက်လာကြပြီး ရှီနာကတော့ မိုက်ကယ်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားတဲ့အတွက် အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးနေပါတယ်။

"သခင်လေးမိုက်ကယ်၊ ကျွန်မတို့က သခင်လေးရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေပါ။ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်မတို့ကို အသိမပေးဘဲ တစ်ယောက်တည်း ထွက်မသွားသင့်ပါဘူး"

"...ကျွန်မလည်း စိတ်ဆိုးတယ်..." လို့ ယူမီစုကလည်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်တယ်။

မိုက်ကယ်ကတော့ အပြစ်ရှိသလိုမျိုး လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြလိုက်တယ်။

"တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တောအုပ်ထဲမှာ ကောင်းတာလေးတစ်ခု လုပ်ခဲ့နိုင်တယ်လေ။ ရော့... မြည်းကြည့်ကြပါဦး"

မာနကြီးပြီး တည်ကြည်လှတဲ့ အဖြူရောင်အကြေးခွံတွေနဲ့ ဒရာဂွန်ဘွန်းမလေး ရှီနာကတော့ မိုက်ကယ်ရဲ့ ချော့မော့မှုကို အလွယ်တကူ လက်မခံပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းတာက ယူမီစုကတော့ ပိုပြီး စူးစမ်းချင်စိတ် ရှိနေတာမို့ မိုက်ကယ်လက်ထဲက စွဲမက်ဖွယ်ရနံ့တွေ ထွက်နေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အနက်ရောင်အတုံးလေးတွေကို လှမ်းချောင်းကြည့်နေပါတယ်။

"ဒါကို ချောကလက်လို့ ခေါ်တဲ့ အရသာရှိတဲ့ စားစရာလေးပါ။ တစ်ကိုက်လောက် မြည်းကြည့်ချင်ကြလား" လို့ သူက သူတို့ အားလုံးကို မေးလိုက်တယ်။

ကလေးတွေကတော့ လက်ဆောင်ကို ဘယ်တော့မှ ငြင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့တွေဟာ မိုက်ကယ်ရဲ့ရှေ့မှာ မြန်မြန် တန်းစီလိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်ကို ချောကလက် တစ်တုံးစီ ပေးတာကို စောင့်နေကြတယ်။

ပထမတော့ သူတို့က ချောကလက်အရသာက သစ်သားနဲ့ တူလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေကြတာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ရဲ့ အရောင်က သစ်ခေါက်အရောင်နဲ့ တူနေတာကိုး။

ဒါပေမဲ့ အနံ့လေး တစ်ချက် ရှူကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် ချောကလက်ထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ အချိုဓာတ်ကို သူတို့ ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ သူတို့အတွက် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခု ပွင့်သွားသလိုမျိုး အံ့အားသင့်သွားကြတယ်။ စားစရာတစ်ခုက ဒီလောက်အထိ ချိုနိုင်မယ်လို့ သူတို့ တစ်ခါမှ မသိခဲ့ကြပါဘူး။ ချောကလက်က သူတို့ရဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ အလွယ်တကူ ပျော်ဝင်သွားတာကြောင့် နောက်ထပ် ထပ်စားချင်စိတ်တွေ တဖွဖွ ဖြစ်လာကြတာပေါ့။

ဂျာကူနဲ့ ဇိုင်ယွန်တို့လည်း မိုက်ကယ်ဆီကနေ ချောကလက်တစ်တုံးစီ ယူလိုက်ကြပြီး မိုက်ကယ် ဒီတစ်ခါ ဘာတွေ ထပ်လုပ်လိုက်ပြန်ပြီလဲဆိုတာကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြတယ်။

ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေ ဖြစ်သွားတာကြောင့် သူတို့ရဲ့ အာရုံခံစားမှုတွေက ပိုပြီး ထက်မြက်လာတာမို့ ချောကလက်ထဲက သေးငယ်တဲ့ အရသာ ထူးခြားမှုတွေကိုပါ ခံစားနိုင်နေကြပါပြီ။ အဲဒါက ခါးသက်သက် အရသာနဲ့ အချိုအရသာ ရောယှက်နေပြီး ကြွယ်ဝလှတဲ့ အရသာမျိုးပါ။

"အံ့ဩစရာပဲ..." လို့ ဂျာကူက နောက်တစ်ကိုက် စားရင်း မှတ်ချက်ပေးပါတယ်။

"အစ်ကို မိုက်…ရေ ထပ်လိုချင်သေးတယ်။ ထပ်ရှိသေးလား" လို့ ဇိုင်ယွန်က တစ်ကိုက်တည်းနဲ့ တစ်ဝက်လောက် ကုန်သွားတဲ့ ချောကလက်တုံးကို ကိုင်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"မမ... ဒါကို မြည်းကြည့်သင့်တယ်"

ယူမီစုနဲ့ ရှီနာတို့ နှစ်ယောက်လုံးလည်း နောက်ဆုံးမှာ ချောကလက်ကို တစ်ကိုက်စီ စားကြည့်လိုက်ကြတယ်။

"အရသာရှိတယ် မဟုတ်လား။ အခုဆို နှစ်ယောက်လုံး ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ကြပြီလား" လို့ မိုက်ကယ်က သူတို့ကို မေးလိုက်တယ်။

ရှီနာကတော့ ပါးစပ်ထဲမှာ ချောကလက်တွေ ပျော်ဝင်နေတာကြောင့် မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးမပေါ်အောင် မနည်းအောင့်ထားရင်း တိတ်နေပါတယ်။

"...ဟုတ်ကဲ့...ထပ်ပေးပါဦး..." လို့ ရှီနာက ယူမီစုထက်တောင် ပိုပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

ရှီနာရဲ့ အဖြူရောင် အကြေးခွံလေးတွေက ရှက်လွန်းလို့ ပန်းရောင်သန်းလာတာကို မြင်ရတာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ မြင်ကွင်းပါပဲ။

"...ကျွန်မလည်း...ထပ်လိုချင်တယ်...ထပ်လိုချင်တယ်...ပိုပေးပါဦးရှင်" လို့ ယူမီစုက စိတ်အားထက်သန်စွာ အော်ပြောလိုက်ပါတယ်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ လူတိုင်းအတွက် လုံလောက်အောင် ရှိပါတယ်" လို့ သူက ပြောရင်း လက်ထဲမှာ ဖဲချပ်တွေလိုမျိုး ချောကလက်တုံး အများကြီးကို ထုတ်ပြလိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကလေးတစ်ယောက်က ဘက်သ်အနားကို ချဉ်းကပ်သွားပြီး ဘေးဘက်မှာ ကိုက်ရာပါနေတဲ့ ချောကလက်တုံးကို ပြလိုက်တယ်။

"မမဘက်သ်၊ မြည်းကြည့်ချင်လား"

သူမက မိုက်ကယ်ကို ဇဝေဇဝါနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ သူက ဘာမှ ရှင်းမပြဘဲ သူမအတွက် ချောကလက်တစ်တုံး ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။

ကလေးတွေလိုပဲ၊ တစ်ကိုက် စားလိုက်ရုံနဲ့တင် သူမရဲ့ အရသာခံစားမှုတွေက အစွမ်းကုန် တုံ့ပြန်သွားပါတော့တယ်။ အဲဒါက သကြားထက်တောင် ပိုပြီး ချိုနေတာကိုး။

သကြားဆိုတာ ရွှေရောင်လမ်းမကြီး ခေတ်တုန်းကတောင် ဝယ်လိုအားများလွန်းလို့ ဈေးတွေ အလွန်ကြီးပြီး ရှားပါးတဲ့ ထုတ်ကုန်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအနက်ရောင် အတုံးလေးကတော့ သကြားဖြူးထားတဲ့ ဘယ်ထုတ်ကုန်ထက်မဆို ပိုပြီး အရသာရှိ၊ ပိုပြီး ကြွယ်ဝကာ ပိုပြီး ချိုမြိန်နေပါတယ်။

အရင်တုန်းက ရွှေရောင်လမ်းမကြီးသာ ရှိနေသေးရင် ဒီလို ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ ထုတ်ကုန်အပေါ် ဘယ်လိုမျိုး တုံ့ပြန်ကြမလဲဆိုတာကို သူမ တွေးတောင် မတွေးရဲပါဘူး။ ဒါက ပင်လယ်ရပ်ခြားမှာတောင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားစေမှာ သေချာတယ်။

"စိတ်ဝင်စားသွားပြီလား ဒါကို ဘာနဲ့ လုပ်ထားလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး" လို့ သူက သူမကို မေးလိုက်တယ်။

"ကောင်းပြီ... အဲဒါက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဓိက ပါဝင်ပစ္စည်းကတော့ ဒါပါပဲ" လို့ မိုက်ကယ်က ပြောရင်း သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေကြားက ဖြူဖွေးနေတဲ့ ကိုကိုးအစေ့တစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်တယ်။

"ဒါက ကတ်ကေးအိုးအစေ့ ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ခါးရမှာလေ"

သူမနဲ့ ကျန်တဲ့ အော်ကပ်စ်မြို့သားတွေဟာ အရင်တုန်းက အသုံးမကျဘူးဆိုပြီး လွှင့်ပစ်ခဲ့တဲ့ အသီးကနေ ဒီလောက် ချိုမြိန်တဲ့ စားစရာ ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ကြပါဘူး။

ဘက်သ်ဟာ ကတ်ကေးအိုး အစေ့တွေကို ချောကလက် လုပ်ဖို့ သုံးလို့ရတယ်ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြည့်သွားပေမဲ့ မြေငလျင်ကြောင့် တောအုပ်ကြီး ပျက်စီးသွားတာကို သတိရသွားတဲ့ အခါမှာတော့ ချက်ချင်းပဲ စိတ်ပျက်သွားပြန်တယ်။

"အစ်ကိုမိုက်ကယ်" လို့ ကလေးတစ်ယောက်က သူ့ကို အချက်ပြလိုက်တယ်။

"အစ်ကိုက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ မိုက်နေရတာလဲ။ ကျွန်တော်လည်း ချောကလက်တွေ လုပ်ချင်တယ်၊ ပျံသန်းချင်တယ်၊ စားစရာတွေ အများကြီး ရှိချင်တယ်၊ ပြီးတော့...ပြီးတော့...ပြီးတော့... အရာရာတိုင်းကို လုပ်ချင်တာ"

ဘက်သ်က ကလေးရဲ့ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်တယ်။ "အဲဒါက သူ့ရဲ့ နိုးထလာတဲ့ ပါရမီကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မယ်" လို့ သူမက ရှင်းပြတယ်။

"သမီးကော ပါရမီ နိုးထအောင် လုပ်လို့ရမလား" လို့ ကလေးမလေးက အပြစ်ကင်းစင်စွာ မေးလိုက်တယ်။

ဘက်သ်ကတော့ စိတ်မကောင်းတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ "စိတ်မကောင်းပါဘူးကွယ်။ အဲဒါအတွက် ဘုရားကျောင်းတစ်ခုကို သွားဖို့ လိုအပ်တယ်။ ပြီးတော့ ပိုက်ဆံလည်း အများကြီး ကုန်မှာ"

ပိုပြီး စိတ်မကောင်းစရာ ကောင်းတာကတော့ အဲဒီကလေးက အသက်ဆယ့်တစ်နှစ် ပြည့်တော့မှာမို့ ပါရမီ နိုးထဖို့အတွက် အချိန်ကလည်း ကုန်ဆုံးတော့မှာပါ။

"မင်းတင်မကဘဲ အော်ကပ်စ်မြို့ တစ်ခုလုံးကိုပါ ကျွန်တော် ကူညီပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိပါတယ်" လို့ မိုက်ကယ်က ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်တယ်။

ဘက်သ်က မိုက်ကယ်ကို မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ ကြည့်ပြီး "ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"ခင်ဗျားတို့တွေ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရီနေးတားနိုင်ငံတော်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာလို့ ရပါတယ်။

အကယ်၍ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းမယ်ဆိုရင်တော့ အော်ကပ်စ်မြို့ကို အခုထက် ပိုကြီးမားပြီး ပိုကောင်းမွန်တဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာအောင် ကျွန်တော်တို့ ပြုပြင်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီး မငတ်မွတ်စေရအောင် ရေနဲ့ အစားအသောက်တွေကို အမြဲ ရရှိအောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်။

ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံသားတွေအနေနဲ့ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ ကိုယ်ပိုင် ပါရမီ နိုးထခွင့်ကိုလည်း ရရှိမှာပါ။ အခွင့်အရေး လွတ်သွားရင်တောင် ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နိုင်အောင် ကျွန်တော် ကူညီပေးနိုင်ပါသေးတယ်။

ခင်ဗျားတို့သာ ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် ပျက်စီးနေတဲ့ အဆောက်အဦးတွေ အားလုံးကို မြေငလျင်ဒဏ် ခံနိုင်ရည် ရှိအောင် ပြန်လည် တည်ဆောက်ပေးပါ့မယ်၊ အဲဒီအခါ ညဘက်မှာ ခေါင်မိုး ပြိုကျမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။

ပြီးတော့ အရေးကြီးဆုံးကတော့ ရွှေရောင်လမ်းမကြီး အသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပြီး အော်ကပ်စ်မြို့ရဲ့ အရင်က ဂုဏ်ကျက်သရေတွေကို ကျွန်တော်တို့ ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်မှာပါ။ ဘယ်လိုလဲ ခင်ဗျားတို့ ဘာပြောချင်လဲ"

ဘက်သ်နဲ့ တခြား အော်ကပ်စ်မြို့သားတွေဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ပြီးတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်ရည်တွေ ဝဲလာကြပါတော့တယ်။

ရီနေးတားကုမ္ပဏီက ပေးနိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင် ခံစားဖူးသွားကြပြီမို့ သူတို့နိုင်ငံနဲ့ ပူးပေါင်းရတာဟာ သူတို့ တောင့်တခဲ့သမျှ အရာအားလုံးထက် ပိုပြီး ပြည့်စုံတယ်ဆိုတာ သူတို့ သိလိုက်ကြပါပြီ။

* * * * * * * * *

စာစဉ်(၁၄)

အခန်း (၁၆၀)

မိုက်ကယ်ရဲ့ မေးခွန်းအတွက် အဖြေကတော့ ရှင်းပါတယ်။

အော်ကပ်စ်မြို့ဟာ ကွင်းစ်နယ်မြေထဲမှာ ဘယ်သူ့အကူအညီမှမရဘဲ ပစ်ပယ်ခံထားရတာ ကြာလှပါပြီ။ အတိုချုပ်ပြောရရင်တော့ သူတို့တွေဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ခုခံကာကွယ်ခွင့်တောင်မရဘဲ အစွန့်ပစ်ခံခဲ့ရတာပေါ့။ ရွှေရောင်လမ်းမကြီးခေတ်တုန်းကတော့ လူတိုင်းအလေးထားခဲ့ကြပေမဲ့ အခုခေတ်မှာတော့ ဒါတွေကို ဘယ်သူမှ သတိမရကြတော့တဲ့ပုံပဲ။

အခုတော့ မိုက်ကယ်က သူတို့ကို အရင်ကနဲ့မတူဘဲ ထူးခြားတဲ့ နိုင်ငံတော်ကြီးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေး ပေးနေတာပါ။

ဒါကတော့ စဉ်းစားနေစရာတောင်မလိုတဲ့ ကိစ္စပဲလေ။ စောစောက သူပေးခဲ့တဲ့ စားစရာတွေနဲ့တင် သူတို့က သဘောတူပြီးသားပါ။ အခုဆိုရင် အော်ကပ်စ်မြို့ကို သူတို့ဂုဏ်ယူနိုင်မယ့် နေရာတစ်ခုဖြစ်အောင် အလုံးစုံ ပြုပြင်ပေးဦးမယ်လို့ သူက ကမ်းလှမ်းနေတာကိုး။

ကလေးတွေကတော့ ဒီအခိုက်အတန့်က ဘယ်လောက်အထိ အရေးကြီးလဲဆိုတာ အပြည့်အဝ နားမလည်ကြသေးပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြတယ်။

ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေလို သန်မာလာမယ်ဆိုတဲ့ အချက်က သူတို့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်ဆိုတာ ငြင်းလို့မရပေမဲ့ နေ့တိုင်း ဗိုက်ဝအောင် စားသောက်ခွင့်ရမယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကတင် သူတို့အတွက် ကျေနပ်ဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ။

ဘက်သ်နဲ့ အော်ကပ်စ်မြို့က တခြားလူကြီးသူမတွေဟာ သူတို့အချင်းချင်း အစည်းအဝေးလေး လုပ်လိုက်ကြပြီးနောက် အားလုံးက တညီတညွတ်တည်းပဲ သဘောတူလိုက်ကြတယ်။

ဒီဆုံးဖြတ်ချက်က ဘယ်လောက်အထိ အရေးပါလဲဆိုတာကို သူတို့ပဲ သိတာကြောင့် သူတို့အချင်းချင်း သေချာတိုင်ပင်ခဲ့ကြတာပါ။

အရင် ရွှေရောင်လမ်းမကြီး ခေတ်တုန်းကဆိုရင် အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် နိုင်ငံအတော်များများဟာ အော်ကပ်စ်မြို့ကို ငြိမ်းချမ်းတဲ့နည်းနဲ့ဖြစ်စေ၊ အတင်းအဓမ္မနည်းနဲ့ဖြစ်စေ သူတို့အလံအောက် ရောက်အောင် ကြိုးစားခဲ့ကြဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အော်ကပ်စ်မြို့ကတော့ ဘယ်လိုကြိုးပမ်းမှုကိုမဆို ကြံ့ကြံ့ခံပြီး လွတ်လပ်တဲ့ နယ်မြေအဖြစ်ပဲ ရပ်တည်ခဲ့တာပေါ့။

ရွှေရောင်လမ်းမကြီးရဲ့ အချက်အခြာကျတဲ့နေရာမှာ ရှိနေတာကြောင့် အော်ကပ်စ်မြို့က ဘယ်လောက်အထိ တန်ခိုးအာဏာ ရှိလဲဆိုတာ သူတို့ဘိုးဘေးတွေ သိကြတယ်။ တခြားနိုင်ငံနဲ့ ပူးပေါင်းတာ ဒါမှမဟုတ် လက်အောက်ခံဖြစ်သွားတာဟာ ရွှေရောင်လမ်းမကြီးရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်သော့ကို သူတို့လက်ထဲ ထိုးအပ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

အဲဒီတုန်းကတော့ လူတိုင်းဟာ အော်ကပ်စ်မြို့ရဲ့ အရေးပါမှုကို သိကြတာကြောင့် ကြားနေနယ်မြေအဖြစ် ရှိနေအောင် ထိန်းသိမ်းခဲ့ကြတယ်။ ယူနာရဲ့ အဘွားဖြစ်သူ မောင့်ဂိုမာရီက အဲဒီကိစ္စကို သေချာ တာဝန်ယူခဲ့တာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ရွှေရောင်လမ်းမကြီးရဲ့ အရေးပါမှုနဲ့အတူ အဲဒီအချက်တွေကိုပါ လူတိုင်းက မေ့လျော့နေကြပါပြီ။

ဒါကပဲ မိုက်ကယ်နဲ့ သူ့ရဲ့ ရီနေးတားနိုင်ငံတော်ကို အော်ကပ်စ်မြို့ကို တာဝန်ယူစောင့်ရှောက်ခွင့် ရစေခဲ့တာပါ။

အခုလို လက်အောက်ခံဖြစ်သွားတာရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုကတော့ အခုထိ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှိသေးပါဘူး။ အထူးသဖြင့် အော်ကပ်စ်မြို့က အိုမင်းပျက်စီးနေဆဲ ဖြစ်သလို ရွှေရောင်လမ်းမကြီးကလည်း အတိတ်က အကြောင်းအရာတစ်ခုလို ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။

မိုက်ကယ်ကတော့ အမြဲတမ်း အရာရာကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်လုပ်ချင်တဲ့သူဆိုတော့ စာချုပ်စာတမ်းတွေ လက်မှတ်ထိုးပြီး အော်ကပ်စ်မြို့နဲ့ သဘောတူညီချက်ကို ချက်ချင်းပဲ တရားဝင်အောင် လုပ်လိုက်ပါတယ်။

ကံကောင်းတာက သူတို့ကြားမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့သူတစ်ယောက် ပါနေတာပါပဲ။

ယူနာက အော်ကပ်စ်မြို့ရဲ့ စာချုပ်စာတမ်းတိုင်းကို အသေအချာစစ်ဆေးပေးခဲ့တယ်။ မိုက်ကယ်က သူမကို ခါးသက်သက် အနက်ရောင် ချောကလက်တွေ အများကြီး လက်ဆောင်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာက သူမကို အလုပ်လုပ်ဖို့ တွန်းအားဖြစ်စေခဲ့တာပေါ့။

သူမက စာရွက်စာတမ်းတွေကို စစ်ဆေးရင်း သီချင်းလေးတစ်ညည်းညည်းနဲ့ ပျော်နေသလို၊ မိုက်ကယ်ကလည်း သူမစစ်ထားတာတွေကို ပြန်ကြည့်ရင်း သတိမထားမိဘဲ အဲဒီသီချင်းကို လိုက်ညည်းနေမိတယ်။

"အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်" လို့ သူမက ပြောရင်း စာချုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။

"လူတိုင်း လက်မှတ်ထိုးဖို့ပဲ လိုတော့တယ်"

မိုက်ကယ်က အရင်ဆုံး လက်မှတ်ထိုးလိုက်ပြီး ဘက်သ်နဲ့ တခြားဒေသခံတွေဆီကို မြန်မြန်ပဲ လွှဲပေးလိုက်တယ်။

"ကျွန်မတို့အားလုံး လက်မှတ်ထိုးကြမယ်" လို့ သူမက လူတိုင်းကို ပြောလိုက်ပါတယ်။

"ဒါဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ၊ ဆိုလိုတာက ကျွန်မတို့အားလုံး ဒီသမိုင်းဝင် အခိုက်အတန့်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာကြမယ်"

သူမက လက်မှတ်ထိုးပြီး ကလေးတွေအပါအဝင် လူတိုင်းဆီ လက်မှတ်ထိုးဖို့ လွှဲပေးလိုက်ရာ၊ ကလေးတွေကလည်း သူတို့ ကြိုက်သလိုတွေ ပျော်ပျော်ပါးပါး လျှောက်ရေးကြတာပေါ့။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ယူနာက ဒီစာချုပ်ရဲ့ တတိယလူ သက်သေအဖြစ် လက်မှတ်ထိုးလိုက်ပါတယ်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ်" လို့ သူမက ဆိုတယ်။

"မိုက်ကယ်၊ ဒီမြို့ရဲ့ နာမည်အသစ်ကို ပြောပေးပြီး ဂုဏ်ပြုပေးပါဦးမလား"

ဒါဟာ ရီနေးတားနိုင်ငံတော်ရဲ့ မြို့တော်အပြင်ဘက် ပထမဆုံး နယ်မြေအသစ်ကို တရားဝင် တည်ထောင်လိုက်တာမို့ တကယ့်ကို ကြီးကျယ်တဲ့ အခမ်းအနားတစ်ခုပါပဲ။

နောင်တစ်ချိန်မှာ နယ်မြေတွေ အများကြီး ထပ်တိုးလာဖို့ မိုက်ကယ် မျှော်လင့်ထားတာကြောင့် နောက်တိုးနယ်မြေအားလုံးကို နာမည်ပေးတဲ့ စံနှုန်းတစ်ခု သတ်မှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

"ဒီနေရာကို ရီနေးတားနိုင်ငံတော်ရဲ့ ဒုတိယမြောက်နယ်မြေဖြစ်တဲ့ 'နီယို အော်ကပ်စ်' လို့ ကျွန်တော် သတ်မှတ်လိုက်တယ်"

ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေက လက်ခုပ်တီးပြီး အော်ဟစ်အားပေးကြတယ်။

"ဒါဟာ အောင်ပွဲခံရမယ့်ကိစ္စပဲ၊ ကြက်ကြော်တွေ ထုတ်ခဲ့ကြဟေ့"

"ဂုဏ်ယူပါတယ် လူကြီးမင်း မိုက်ကယ်"

"ဟိဟိ... ချောကလက်တွေ ပိုရတော့မယ်..."

"အခုဆို မင်းတို့က ငါတို့နိုင်ငံသားတွေ ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ ငါက မင်းတို့ရဲ့ စီနီယာ ဖြစ်သွားပြီပေါ့ ဟုတ်လား" လို့ ဇိုင်ယွန်က ကလေးတွေကို ပြောလိုက်တယ်။

"စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ မင်းတို့အားလုံးကို သေသေချာချာ လေ့ကျင့်ပေးမယ်"

နီယိုအော်ကပ်စ်ရဲ့ နိုင်ငံသားအသစ်တွေဟာ သူတို့ကို တစ်သက်လုံး ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ လှောင်အိမ်ထဲကနေ လွတ်မြောက်သွားသလိုမျိုး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ် အောင်ပွဲခံနေကြတယ်။

ဘက်သ်နဲ့ တခြားလူကြီးသူမတွေဟာ မိုက်ကယ်ဆီလာပြီး အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ကြတယ်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိုက်ကယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ နိုင်ငံတော်ကို အခုထက် ပိုပြီး ကြီးပွားတိုးတက်အောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

မိုက်ကယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

"သေချာတာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပထမဆုံးခြေလှမ်းက ဒီမြို့ကို ရီနေးတားရဲ့ ပုံစံမျိုး နည်းနည်း ပိုပေါက်လာအောင် ပြုပြင်ဖို့ပဲ။ အဲဒီနောက်မှ ရွှေရောင်လမ်းမကြီး ကိစ္စကို ဆက်ပြီး စဉ်းစားကြတာပေါ့"

အောင်ပွဲခံပွဲတွေနဲ့ စားသောက်ပွဲတွေက တစ်ရက်လောက် ကြာသွားခဲ့ပြီး ရီနေးတားနိုင်ငံသားတွေက နိုင်ငံသားအသစ်တွေကို သူတို့ရဲ့ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေအကြောင်း သင်ပေးကြတယ်။ သူတို့တွေက ဘေ့စ်ဘောအကြောင်း၊ ဘီယာအကြောင်း၊ ကြက်ကြော်အကြောင်းနဲ့ ရီနေးတားမြို့တော်မှာ သူတို့ လွမ်းဆွတ်နေရတဲ့ အရာတွေအကြောင်း ပြောပြကြတာပေါ့။

နီယိုအော်ကပ်စ်က ဒေသခံတွေဟာ အဲဒီယဉ်ကျေးမှုတွေကို သူတို့ရဲ့ အိမ်သစ်တွေမှာ အမြန်ဆုံး အကောင်အထည်ဖော်ချင်နေကြပါပြီ။ ခလုတ်လေး တစ်ချက်လှည့်လိုက်ရုံနဲ့ ရေပူရေအေးတွေ ထွက်လာတဲ့အကြောင်း ကြားရရုံနဲ့တင် သူတို့တွေ တကယ့်ကို မျှော်လင့်တကြီး ဖြစ်နေကြတာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ဒါတွေလုပ်ဖို့အတွက် အခြေခံအဆောက်အအုံ အသစ်စက်စက်တွေ လိုအပ်ပါတယ်။

ဒီအလုပ်အတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်တဲ့ လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ရီနေးတားကုမ္ပဏီက အင်ဂျင်နီယာတွေဟာ မြေပြင်အခြေအနေကို စတင်စစ်ဆေးနေကြပါပြီ။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် အော်ကပ်စ်မြို့ဟောင်းရဲ့ အဆောက်အအုံ အတော်များများကို ဖြိုချပစ်ဖို့ လိုအပ်နေတယ်ဆိုတာ သိသာလှပါတယ်။ ဒီဒေသမှာ ခဏခဏဖြစ်တတ်တဲ့ ငလျင်ဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ ပိုကောင်းတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တွေကို ပြန်ချရမှာကိုး။

လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေပေမဲ့ မိုက်ကယ်က နီယိုအော်ကပ်စ်နိုင်ငံသားတွေရဲ့ ပါရမီတွေကို စတင်နိုးထပေးလိုက်တာက အလုပ်တွေကို အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့တယ်။

နိုဗာရဲ့ အကူအညီနဲ့ သူတို့ ရရှိလာတဲ့ စွမ်းရည်အသစ်တွေ၊ ပါရမီတွေနဲ့ ဗဟုသုတတွေကြောင့် လူတိုင်းဟာ မြို့ထဲက ပျက်စီးနေတဲ့ အဆောက်အအုံတွေကို ဖယ်ရှားတဲ့အလုပ်မှာ ချက်ချင်း ပါဝင်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ မြို့တစ်ခုလုံး ညီညာသွားခဲ့ပြီး နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ နယ်မြေအသစ်အတွက် အခြေခံအုတ်မြစ် ချတဲ့အလုပ်တွေ စတင်နေပါပြီ။

* * * * * * * * *

စာစဉ်(၁၄)