အခန်း (၁၆၃-၁၆၄)

အခန်း (၁၆၃)

ဒီဝတ်ပြုမှုက အော့ခ်တွေ သူတို့ရဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့နေရာကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်တဲ့ နည်းလမ်းပါပဲ။ တောအုပ်တစ်ခုလုံး ငလျင်ဒဏ်ကြောင့် ပျက်စီးနေချိန်မှာတောင် ဒီကိုကိုးသစ်ပင်တွေ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်တယ်။

ကိုကိုးသစ်ပင်တိုင်းဟာ မြေပြင်ပေါ်မှာ ယိမ်းထိုးနေသလိုမျိုး၊ သူတို့ရဲ့ အမြစ်တွေကလည်း မြေကြီးထဲကနေ လွတ်ထွက်သွားပြီး မြေဆီလွှာကို ပွသွားအောင် လုပ်ပေးတာကြောင့် မြေပြင်တုန်ခါတဲ့အခါ အပင်တွေက လိုက်လျောညီထွေဖြစ်ပြီး ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ကြတာပေါ့။

အော့ခ်တွေကတော့ သူတို့ဘဝရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဟာ ဒီသန့်စင်မွန်မြတ်သောနယ်မြေကို ကာကွယ်ဖို့နဲ့ နတ်ဘုရားမကို ကျေးဇူးတင်ဖို့လို့ ခံစားကြတယ်။

ဝံပုလွေအော့ခ် မျိုးနွယ်စုကတော့ သူတို့ရဲ့ ဝတ်ပြုမှုက ကိုကိုးသစ်ပင်တွေကို ဘေးအန္တရာယ်ကနေ ကာကွယ်ဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းလို့ ယုံကြည်ကြတယ်။

သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ပုတ်ပြီး သစ်ပင်တိုင်း၊ အမြစ်တိုင်းနဲ့ အရွက်တိုင်းဆီ ပဲ့တင်ထပ်သွားမယ့် အသံကြီးတွေကို ဖန်တီးခြင်းအားဖြင့် သန့်စင်မွန်မြတ်သောနယ်မြေဆီ သူတို့ရဲ့ မှော်စွမ်းအင်တွေကို စီးဆင်းစေပြီး ဘဝသံသရာကို ပြည့်စုံစေတာပါ။

ဒါပေမဲ့ လိပ်ပြာဆူးအော့ခ် မျိုးနွယ်စုကတော့ အဲဒီလို မတွေးပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ ဝတ်ပြုပုံက တခြားစီဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဆူးတွေ၊ အမွှေးအမျှင်တွေကို တီးခတ်ပြီး သစ်ပင်တွေဆီ တုန်ခါမှုပေးနိုင်မယ့် စူးရှပြီး စည်းချက်ကျတဲ့ တေးသံတွေကို ဖန်တီးဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတယ်။

ဝံပုလွေအော့ခ် ခေါင်းဆောင်ကတော့ ဒါကို မကြိုက်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လိပ်ပြာဆူးအော့ခ် မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဝတ်ပြုမှုကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ တုန်ခါမှုတွေက သစ်ပင်တွေအတွက် အရမ်းကြမ်းတမ်းလွန်းပြီး သစ်ရွက်တွေကို အများကြီး ကြွေကျစေလို့ပါပဲ။

သူတို့ရဲ့ နည်းလမ်းကတော့ ပိုပြီး သိမ်မွေ့သလို သစ်ပင်တွေကိုလည်း ညင်သာစွာ ယိမ်းထိုးစေတာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ လိပ်ပြာဆူးအော့ခ် ခေါင်းဆောင်ကို သွားမေးမယ်ဆိုရင်တော့ ဝံပုလွေအော့ခ်တွေက သိပ်ပြီး နူးညံ့လွန်းတယ်လို့ သူက ပြောပါလိမ့်မယ်။

သစ်ပင်တွေကို တုန်ခါစေတဲ့ သူတို့ရဲ့နည်းလမ်းက သစ်ရွက်အချို့ကို အလွန်အကျွံ ကြွေကျစေနိုင်ပေမဲ့ အပင်တွေကို အတွင်းထဲကနေ ဖျက်ဆီးနေတဲ့ ပိုးမွှားတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့အတွက်ဆိုရင်တော့ ဒါက အနည်းငယ် ပေးဆပ်ရတာပါပဲ။

ဒါကြောင့်လည်း ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ကိုယ်ပိုင်အယူအဆတွေ ရှိနေတာကြောင့် ပြည်တွင်းစစ်အထိ ဖြစ်လာခဲ့တာပါ။

ဘယ်သူက ဒီနယ်မြေမှာ ဆက်နေပြီး သန့်စင်မွန်မြတ်သောနယ်မြေကို ကာကွယ်မလဲဆိုတာကို ရွေးချယ်ဖို့အတွက် မျိုးနွယ်စု တစ်ခုချင်းစီဟာ သူတို့ရဲ့ ဝတ်ပြုမှုက တခြားတစ်ဖွဲ့ထက် ပိုကောင်းကြောင်း သက်သေပြဖို့ ကြိုးစားကြတယ်။

ဒါဟာ တစ်ဖက်မှာ ဝံပုလွေအော့ခ် မျိုးနွယ်စု၊ နောက်တစ်ဖက်မှာ လိပ်ပြာဆူးအော့ခ် မျိုးနွယ်စုတို့က တစ်ဖက်လူကို အနိုင်ယူဖို့ အော်ဟစ်ရင်း သူတို့ရဲ့ ဝတ်ပြုမှုတွေကို လုပ်ဆောင်ကြရာကနေ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတွေ ဖြစ်လာခဲ့တာပေါ့။

သူတို့ရဲ့ အော်ဟစ်ယှဉ်ပြိုင်မှုတွေက ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေအတွက် အရမ်း အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လာတဲ့အထိ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ငှက်တွေတောင်မှ ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာကို ရှာဖို့အတွက် ပျံထွက်သွားကြရတယ်။

ဒါတွေက အခုထိလည်း ဆက်ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ၊ ဝံပုလွေအော့ခ် ခေါင်းဆောင်တောင်မှ သူတို့ရဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့နေရာအပေါ် အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေကို ခံစားနေရတယ်။

သူ့ရဲ့ ဝတ်ပြုကကွက်ကြောင့် ညင်သာစွာ ရှေ့တိုးနောက်ငင် ယိမ်းထိုးနေတဲ့ ကိုကိုးသစ်ပင်တွေဟာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး တုန်ခါလာကြတယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်လာတာနဲ့အမျှ သစ်ရွက်တွေက ခေါင်းဆောင်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို ညင်သာစွာ ကြွေကျလာတာကြောင့် ဒေါသထွက်နေတဲ့ သူ့ရဲ့မျက်နှာက ပိုပြီးတော့တောင် ခက်ထန်လာတာပေါ့။

ဒီနယ်မြေထဲအထိ ရောက်အောင် အော်ဟစ်နိုင်တဲ့သူက တစ်ယောက်ပဲ ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ လိပ်ပြာဆူးအော့ခ် မျိုးနွယ်စုရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပါပဲ။

"...ရာ... တာ... တာ..." လို့ အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။

"မင်း စိတ်မရှည်ဖြစ်လာပြီပဲ မဟုတ်လား ညီအစ်ကို"

ခေါင်းဆောင်ဟာ တောအုပ်ရဲ့ အဝေးတစ်နေရာ၊ သူ့ရဲ့ပြိုင်ဘက်ဆီက စူးရှတဲ့အသံတွေ ထွက်ပေါ်လာရာဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

သူကတော့ ဒီသစ်ပင်တွေကို ပျိုးပင်ဘဝကနေ ရင့်ကျက်တဲ့အထိ အသေအချာ ပြုစုပျိုးထောင်ရင်း သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ ဆက်ဆံခဲ့တာပါ၊ အခုတော့ ကြောက်တတ်တဲ့ လိပ်ပြာဆူးအော့ခ် မျိုးနွယ်စုက ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ အပင်တွေကို အတင်းအဓမ္မ လှုပ်ခါနေကြတာကတော့ တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပါပဲ။

ဝံပုလွေအော့ခ် ခေါင်းဆောင်ကတော့ ဒီသစ်ပင်တွေက သန့်ရှင်းစင်ကြယ်တာကြောင့် အဲဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ဆံသင့်တယ်လို့ ယုံကြည်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ လိပ်ပြာဆူးအော့ခ် ခေါင်းဆောင်ကတော့ တခြားစီ တွေးနေတာ ရှင်းနေတာပဲ။

"ဒီသန့်ရှင်းတဲ့ သစ်ပင်တွေကို ငါတို့ကသာ ကာကွယ်ရမှာ ရှင်းနေတာပဲ။ ငါတို့ကသာ ထိုက်တန်သူတွေဆိုတာ မင်းတို့ကို ပြလိုက်ရတာပေါ့"

သူဟာ ကိုကိုးစေ့ကနေ သူ့ကို ပေးသနားထားတဲ့ တန်ခိုးတွေ၊ သူ့ရဲ့ အတွင်းအားတွေကို စုစည်းလိုက်တယ်။

သူက သူ့ရဲ့ တောင့်တင်းတဲ့ ပေါင်တွေကို ရိုက်ပုတ်လိုက်တဲ့အခါ စုစည်းထားတဲ့ မြေဒြပ်စင်မှော်စွမ်းအင်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ မြင်သာတဲ့ အသံလှိုင်းတစ်ခုဟာ တောအုပ်ထဲကို ပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်သွားတယ်။

အသံလှိုင်းနှစ်ခုဟာ လေထဲမှာ ထိပ်တိုက်တိုးကြရာမှာ ဝံပုလွေအော့ခ် ခေါင်းဆောင်က သူ့ပြိုင်ဘက်ရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး သူ့နယ်မြေထဲက ကိုကိုးသစ်ပင်တွေကို ပြန်ပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်လိုက်တယ်။

သစ်ပင်တွေဟာ လေထဲမှာ တစ်ကျော့ပြန် ညင်သာစွာ ယိမ်းထိုးလာကြပြန်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒါနဲ့တင် သူက ရပ်မနေပါဘူး။ လိပ်ပြာဆူးအော့ခ် ခေါင်းဆောင်က သူ့နယ်မြေအပေါ် လွှမ်းမိုးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာကို သူက အသာတကြည် ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ အခုကတော့ တန်ပြန်တိုက်စစ်ဆင်ရမယ့် အချိန်ပါပဲ။

ဝံပုလွေအော့ခ် ခေါင်းဆောင်ဟာ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အရင်ကထက် ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ပုတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ဝတ်ပြုမှုကို ပြိုင်ဘက်ရဲ့ နယ်မြေထဲအထိ ထိုးဖောက်ရောက်ရှိသွားစေဖို့ "ဘူ… တို….တို…." လို့ အားကုန် အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

တောအုပ်ရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာတော့ လိပ်ပြာဆူးအော့ခ် ခေါင်းဆောင်ဟာ သူ့အနားက ကိုကိုးသစ်ပင်တွေက တုန်ခါမှုတွေ ရပ်တန့်သွားပြီး လေထဲမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ယိမ်းထိုးလာတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

"ငါ့ရဲ့ ညီနောင်တို့" လို့ သူက သူ့ရဲ့ လိပ်ပြာဆူးအော့ခ် မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို အော်ပြောလိုက်တယ်။

"အဲဒီ အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ လူသန်ကြီးတွေက ဒီစစ်ပွဲမှာ အနိုင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ ဆူးတွေကသာ အသာလွန်ဆုံးဆိုတာ သူတို့ကို ပြလိုက်ရအောင်"

သူတို့ဟာ ပြိုင်ဘက်တွေရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ အသံကြီးတွေကို တိုက်ထုတ်ဖို့အတွက် သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဆူးတွေကို တီးခတ်ရင်း တန်ပြန်တိုက်စစ်ကို စတင်လိုက်ကြတယ်။

ဒါဟာ စစ်ပွဲကို ပိုပြီး ပြင်းထန်လာစေခဲ့ပြီး အော့ခ်မျိုးနွယ်စု နှစ်ခုလုံးဟာ တစ်ဖက်လူကို အသာစီးရဖို့အတွက် အရင်ကထက် ပိုပြီး အားကုန် အော်ဟစ်ကြပါတော့တယ်။

သူတို့ရဲ့ ဝတ်ပြုမှုတွေက တောအုပ်တစ်ခုလုံးတင်မကဘဲ နီယိုအော်ကပ်စ် အပါအဝင် အနားက အိမ်နီးချင်း နယ်မြေတွေအထိပါ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့တယ်။

မိုက်ကယ်ကတော့ အဆောက်အအုံတွေအတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်မယ့် တိုင်တွေထဲကို ရီနေးတားကုမ္ပဏီက အင်ဂျင်နီယာတွေ ကွန်ကရစ်လောင်းနေတာကို ကြည့်နေရင်းနဲ့ ရုတ်တရက် လေထုထဲမှာ အနှောင့်အယှက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ တောအုပ်ထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ရိုက်ခတ်နေတဲ့ မြေဒြပ်စင်မှော်စွမ်းအင် လက္ခဏာ နှစ်မျိုးကို တွေ့လိုက်ရတယ်၊ အဲဒါတွေက ပြင်းထန်တဲ့ မှော်စွမ်းအင် မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပြီး သူတို့ဆီကို ဦးတည်လာနေတာပါ။

ဒါတွေက မှော်စွမ်းအင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေတဲ့ အသံလှိုင်းတွေသာ ဖြစ်တာကြောင့် အန္တရာယ်တော့ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အသံကတော့ တကယ့်ကို ကျယ်လောင်လှတယ်။

နီယို အော်ကပ်စ်က ဒေသခံတွေဟာ သူတို့ရဲ့နားထဲမှာ စူးရှတဲ့အသံနဲ့ အသံအနိမ့်ကြီးတွေ ရိုက်ခတ်လာတာကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရတယ်။

သူတို့တွေ နားကို အမြန်ပိတ်ပြီး ဝပ်ချလိုက်ကြတယ်။

တောအုပ်ထဲက ထွက်လာတဲ့ ဒီစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အသံကို သူတို့ ကြားဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပါဘူး။

အန္တရာယ်မရှိဘူးဆိုပေမဲ့ အဲဒီအသံက တစ်ရက် ဒါမှမဟုတ် တစ်ရက်ထက်မက ကြာတတ်တာကြောင့် သူတို့နားထဲမှာ အဲဒီစူးစူးဝါးဝါးအသံကလွဲလို့ ဘာမှမကြားရတော့ဘဲ သူတို့ရဲ့ဘဝတွေကို တကယ့်ကို စိတ်ညစ်စရာ ဖြစ်စေခဲ့တာပေါ့။

ဘက်သ်ကတော့ သူမကိုယ်သူမထက်စာရင် သူမဘေးက ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ နားတွေကို အရင်ဆုံး လိုက်ဖုံးပေးလိုက်တယ်။

သူမက အဲဒီအသံကို အောင့်အည်းသည်းခံဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့... ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။

သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံထားပြီး ပြင်ပက အသံတွေကို လုံးဝပိတ်ဆို့ပေးထားတဲ့ အရောင်စုံ လျှပ်စစ်ပူဖောင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဘက်သ် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး။ သူမ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတိုင်းဟာလည်း ဒီဘက်စုံကာကွယ်ပေးထားတဲ့ ဒိုင်းကြီးရဲ့ အကာအကွယ်ကို ရနေကြတာပါ။

ဒါကတော့ မိုက်ကယ် သူတို့ရဲ့ ပါရမီတွေကို နိုးထပေးပြီးနောက် သူတို့ ရရှိလာတဲ့ 'အသေးစား ဒြပ်စင်ဘက်စုံအကာအကွယ်' ဆိုတဲ့ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

"အဲဒါ ဘာအသံလဲ" လို့ မိုက်ကယ်က ဘက်သ်ဆီ လျှောက်လာရင်း မေးလိုက်တယ်။

* * * * * * * * *

စာစဉ်(၁၄)

အခန်း (၁၆၄)

"အဲဒါ အော့ခ်တွေလေ" လို့ သူမက လေးနက်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

ယူနာနဲ့ သူမရဲ့ အော့ခ်တိုက်ပွဲဝင်အစေခံ အက်ဂ်နက်စ်တို့ နှစ်ယောက်လုံး မိုက်ကယ်ဆီ လျှောက်လာကြတယ်။

"အော့ခ်တွေရဲ့ အော်သံက စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားဖူးတယ်။ အခုမှပဲ အဲဒါက ဘယ်လောက်အထိ ကျယ်လဲဆိုတာ သိတော့တယ်"

ယူနာနဲ့ အက်ဂ်နက်စ်တို့မှာ သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးမယ့် အရောင်စုံဒိုင်း မရှိပေမဲ့ စုစည်းထားတဲ့ မြေဒြပ်စင်မှော်စွမ်းအင်တွေရဲ့ နားကွဲမတတ် ပဲ့တင်သံတွေက သူတို့ကို သိပ်ပြီး အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိပုံရပါဘူး။

အဲဒီအစား နားပတ်ဝန်းကျင်မှာ စုစည်းလာတဲ့ မီးဒြပ်စင်မှော်စွမ်းအင်တွေက အသံလှိုင်းတွေထဲက မြေဒြပ်စင်မှော်စွမ်းအင်တွေကို အခြေခံအားဖြင့် ဓာတ်ပြယ်သွားအောင် လုပ်ပေးနေတာကို မိုက်ကယ် မြင်လိုက်ရတယ်။

မိုက်ကယ်ကို စိတ်ဝင်စားသွားစေတဲ့ အချက်ကတော့ အဲဒါကို လုပ်ဖို့ သူတို့တွေ ဘာမန္တန်မှ အသုံးမပြုခဲ့တာပါပဲ။ မာကျောတဲ့အရာတစ်ခုနဲ့ အထုခံရတဲ့အခါ ကြွက်သားတွေ တင်းမာသွားသလိုမျိုး ဒါက သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ သဘာဝအတိုင်း တုံ့ပြန်လိုက်တာပါ။

'ကိုယ်ခံပညာရပ်တွေအတွက် ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ထားရတာရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်မှာပဲ' လို့ မိုက်ကယ်က သူ့ဘာသာ တွေးနေမိတယ်။

နည်းနည်းလောက် အာရုံလွင့်သွားပြီးနောက် မိုက်ကယ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လက်ရှိ ပြဿနာကိုပဲ အာရုံပြန်စိုက်လိုက်တယ်။

"အော့ခ်တွေက အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲလား" လို့ သူက ဘက်သ်ကို မေးလိုက်တယ်။

သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တောအုပ်ထဲကနေ အော့ခ်တွေရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေ ပဲ့တင်ထပ်နေချိန်မှာ သူတို့တွေ သည်းခံခဲ့ရတဲ့ အိပ်မပျောက်တဲ့ ညတွေကို ပြန်သတိရသွားတယ်။ အဲဒီအချက်ကပဲ အော်ကပ်စ်မြို့ဟောင်းက ဒေသခံအများစုဟာ တခြားနယ်မြေမှာ အခြေချဖို့ ထွက်ခွာသွားကြတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခုပါပဲ။ သူတို့တွေ အဲဒီဆူညံသံကို သည်းမခံနိုင်ကြတော့လို့ပေါ့။

"ဘာလို့လဲ" လို့ မိုက်ကယ်က မေးပေမဲ့ ဘက်သ်မှာတော့ အဖြေမရှိပါဘူး။

သူတို့မှာ အခြေအနေတွေကို ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ တန်ခိုးမရှိတာကြောင့် ဘာလို့လဲဆိုတာကို သိဖို့လည်း သူတို့ တစ်ခါမှ မကြိုးစားခဲ့ကြဘူးလေ။

ကံကောင်းတာက ယူနာဟာ သံတမန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ လေ့ကျင့်ထားတာကြောင့် အော့ခ်တွေအကြောင်း ဗဟုသုတတွေ အများကြီး ရှိနေပါတယ်။

"ခက်ခဲတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ အော့ခ်တွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပြန်တိုက်ခိုက်တတ်ကြတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားဖူးတယ်။ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ရိုက်ခတ်နေတဲ့ အော်ဟစ်သံ နှစ်မျိုးက အဲဒါရဲ့ သက်သေပဲ။ ကျွန်မ ခန့်မှန်းရရင်တော့ အော့ခ်နှစ်ဖွဲ့ဟာ တောအုပ်ထဲက နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့အတွက် တိုက်ခိုက်နေကြတာ ဖြစ်ရမယ်" လို့ သူမက ရှင်းပြတယ်။

မိုက်ကယ်က အော့ခ်နယ်မြေရှိရာ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

"သူတို့လည်း ငလျင်ဒဏ် ခံခဲ့ရတာပဲ" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။

ယူနာက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရွှေရောင်လမ်းမကြီး ပျက်ယွင်းသွားတာက အော့ခ်တွေကို တကယ့်ကို ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေဆီ ရောက်သွားစေခဲ့တာပါ။

ကျွန်မ ဖတ်ဖူးတဲ့ သမိုင်းစာအုပ်တွေအရတော့ ဒီအော့ခ်တွေဟာ ရွှေရောင်လမ်းမကြီးမှာ ငှားရမ်းလို့ရတဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေအဖြစ် အလုပ်ရခဲ့ကြဖူးတယ်။ သူတို့က ကုန်သည်တွေနဲ့ သံတမန်တွေကို သူတို့ရဲ့ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်မှာ ကာကွယ်ပေးရင်း မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေကို ခြောက်လှန့်ပေးခဲ့ကြတာပေါ့။ အဲဒီကနေ ရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ဆာလောင်မှုကို ထိန်းချုပ်ဖို့ အစားအသောက်နဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ကြတယ်။ အော့ခ်တွေအကြောင်း မင်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ သူတို့က ရှင်သန်ဖို့အတွက် အစားအသောက် အများကြီး လိုအပ်တယ်၊ အဓိကကတော့ အသားပေါ့။

ရွှေရောင်လမ်းမကြီး ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ အော့ခ်တွေလည်း သူတို့ရဲ့ ဝင်ငွေအရင်းအမြစ် ဆုံးရှုံးသွားကြတယ်။ ကျွန်မ ခန့်မှန်းရရင်တော့ အဲဒီနောက်မှာ သူတို့တွေ အစားအသောက်အတွက် တောအုပ်ထဲမှာ အမဲလိုက်တာကိုပဲ အားကိုးခဲ့ကြပုံရတယ်။

ဒါပေမဲ့ ငလျင်တွေကြောင့် ဂေဟစနစ် ပျက်စီးသွားတဲ့အခါ မျိုးနွယ်စု နှစ်ခုလုံးကို ကျွေးမွေးဖို့အတွက် သူတို့မှာ အခက်အခဲ ရှိလာမှာ သေချာပါတယ်"

ယူနာရဲ့ အခြေအနေအရပ်ရပ်အပေါ် သိမြင်နားလည်မှုတွေကို မိုက်ကယ်က တကယ်ကို တန်ဖိုးထားပါတယ်။

"ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို သေချာပေါက် ကူညီနိုင်ပါတယ်" လို့ မိုက်ကယ်က ပြောလိုက်တယ်။

"အော့ခ်တွေနဲ့ တွေ့ဆုံနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိမလား"

"မင်း သူတို့ကို စည်းရုံးချင်လို့လား" လို့ ယူနာက ခန့်မှန်းလိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် သူတို့တွေ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။ သူတို့တွေ ရီနေးတားနိုင်ငံတော်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်လာနိုင်သလို သူတို့ လိုချင်သမျှ အစားအသောက်တွေကိုလည်း ရနိုင်မှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ပေးဖို့ အသင့်ပြင်ထားတဲ့ အသားတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာပဲ"

သူတို့ ဘေးနားမှာ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေတဲ့ အော့ခ်တွေ ရှိနေမယ်ဆိုရင် နီယိုအော်ကပ်စ်ဟာ သူ မျှော်လင့်ထားတဲ့ သုခဘုံ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါတင်မကသေးဘဲ အရင်က ကိုယ်ရံတော်တွေနဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေအဖြစ် လုပ်ခဲ့ကြဖူးတာကြောင့် အော့ခ်တွေဟာ နီယိုအော်ကပ်စ်အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ မိုက်ကယ် ခံစားလိုက်ရတယ်။

နောင်တစ်ချိန်မှာတော့ ရီနေးတားရဲ့ လုံခြုံရေးကုလားအုတ်လူသားတွေကို ဒီကိုစေလွှတ်ဖို့ သူ စီစဉ်ထားပေမဲ့ အစကတည်းက သူတို့ကိုယ်ပိုင် လုံခြုံရေး ရှိနေတာက ပိုကောင်းမှာပါ။

"သူတို့နဲ့ တွေ့နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတော့ ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ အသားကတစ်ဆင့်ပဲ၊ တကယ်ပြောတာပါ" လို့ ယူနာက ဆိုတယ်။

"ကျွန်မလည်း အဲဒီအကြောင်း သတိရတယ်" လို့ ဘက်သ်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။ သူမ ငယ်ငယ်တုန်းက ကုန်သည်တွေနဲ့ ဈေးသည်တွေကြားမှာ ရှိနေခဲ့စဉ်အတွင်း ဒီနည်းလမ်းအကြောင်း ကြားဖူးခဲ့တာကို သူမ ပြန်သတိရနိုင်တာပါ။

"အော့ခ်တွေကို အလံစိုက်ထားတဲ့ အသားတုံးကြီးတစ်တုံး ပေးရတဲ့နည်းလမ်း မဟုတ်လား"

"မှန်တယ်" လို့ ယူနာက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

"အော့ခ်တွေက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာကြောင့် လူတွေက သူတို့ရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုတွေကို တောင်းဆိုချင်တဲ့အခါ အလံစိုက်ထားတဲ့ အသားတစ်တုံးကို လက်ဆောင်ပေးပြီး တောင်းဆိုလေ့ရှိကြတယ်။ အဲဒီအခါ အော့ခ်တွေက သူတို့ရဲ့ အလုပ်ရှင်လောင်းနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့အတွက် နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ အဲဒီနေရာကို ပြန်လာရမယ်ဆိုတာကို သိကြတာပေါ့"

မိုက်ကယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာ စတင်စီစဉ်နေပါပြီ။

"ပြောပြပေးလို့ ကျေးဇူးပဲ" လို့ သူက ယူနာကို ပြောလိုက်တယ်။

"မင်းသာ မရှိရင် ကျွန်တော်က ဖတ်ချ်ရဲ့ စုံစမ်းထောက်လှမ်းနိုင်စွမ်းကိုပဲ အားကိုးနေရမှာ။ ဖတ်ချ်အကြောင်းလည်း မင်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ သူ့ရဲ့ အမြင်တွေက သူ့ရဲ့ နင်ဂျာကမ္ဘာအမြင်နဲ့ ကိုက်ညီအောင် တစ်ဖက်စောင်းနင်း ဖြစ်နေတတ်တာ" လို့ သူက နောက်ပြောင်လိုက်တယ်။

ချစ်စဖွယ်ကောင်းပေမဲ့ အေးစက်စက်နိုင်တဲ့ စလိုင်းမ်လေးက မိုက်ကယ်ရဲ့ အရိပ်ထဲကနေ ကန့်ကွက်တဲ့အနေနဲ့ ထွက်လာတယ်။

"သခင်၊ ကျွန်ုပ်က အမြဲတမ်း ဘက်မလိုက်တဲ့ အမြင်ကိုပဲ ပေးတာပါ"

"တကယ်လား ဒါဆို မင်း ယူနာနဲ့တွေ့ခဲ့တဲ့အကြောင်း ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ မပြောတာလဲ" လို့ မိုက်ကယ်က အပြစ်ရှိသလို ဖြစ်နေတဲ့ ဖတ်ချ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်တယ်။

"အဲဒါက... အဲဒါက အဓိက မဟုတ်ပါဘူး"

မိုက်ကယ်က အဲဒီစလိုင်းမ်လေးကို ဆက်ပြီး စိုက်ကြည့်နေတဲ့အခါမှာတော့ နောက်ဆုံးမှာ...

"အီးဟီး…. မမယူနာရေ။ သခင်က ကျွန်ုပ်ကို အနိုင်ကျင့်နေတယ်"

အေးအေးဆေးဆေးနေတတ်ပါတယ်ဆိုတဲ့ နင်ဂျာစလိုင်းမ်လေးဟာ ကစားကွင်းမှာ အနောက်ခံရလို့ မေမေ့ဆီ ပြေးပြီး ငိုယိုတိုင်တန်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို ယူနာ့ရင်ခွင်ထဲကို ခုန်ဝင်သွားပါတော့တယ်။

"ကဲ... ကဲ... သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့တော့နော်" လို့ ယူနာက ချစ်စဖွယ်စလိုင်းမ်လေးကို ပွတ်သပ်ရင်း နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်တယ်။

"မင်းက နင်ဂျာတစ်ယောက်အနေနဲ့ တော်တော်လေး တော်ပါတယ်"

အဲဒီ ဂျောက်ဂျက်စလိုင်းမ်လေးက ယူနာ့ကို နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးလေး ပြလိုက်ပြီးမှ မိုက်ကယ်ဘက် လှည့်ပြီး လျှာထုတ်ပြလိုက်သေးတယ်။

"သိတယ်မလား၊ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖော်ဖြစ်ရမှာလေ" လို့ သူက ယူနာကို ညည်းပြလိုက်တယ်။

"ဒါဆိုရင်လည်း သူ့ကို အခုထက် ပိုပြီး ဂရုစိုက်သင့်တာပေါ့" လို့ သူမက နောက်ပြောင်တဲ့လေသံနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။

"မဟုတ်ရင် ကျွန်မကပဲ သူ့ကို အပိုင်သိမ်းလိုက်တော့မှာနော်"

မိုက်ကယ်က တဟားဟား ရယ်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

"ဒါနဲ့ ဖတ်ချ်၊ အော့ခ်တွေနဲ့ သွားတွေ့တဲ့အခါ မင်း လိုက်ခဲ့ဦးမလား။ နင်ဂျာတစ်ယောက်လို ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကင်းထောက်ဖို့ ငါ ခွင့်ပြုပေးမယ်"

ဖတ်ချ်ဟာ အရိပ်ကနေထွက်လာတုန်းကလိုပဲ မိုက်ကယ်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကို အမြန် ပြန်ခုန်တက်လာတယ်။ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး ဟန်ဆောင်နေတဲ့ ဒီစလိုင်းမ်လေးကို ချော့ရတာက တကယ်ကို လွယ်ကူလှပါတယ်။

"သခင်၊ စိတ်မပူနဲ့။ အဲဒီအော့ခ်တွေ ကျွန်ုပ်ကို မမြင်စေရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ်ကတော့ သူတို့အားလုံးကို မြင်နေရမယ်။ ကျွန်ုပ် သခင်ကို ကာကွယ်ပေးမယ်"

"အဲဒါ မလိုပါဘူး" လို့ ဂျာကူက သူ့ရဲ့ ဓားလက်ကိုင်ကို ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ကျွန်ုပ် တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်"

"ကျွန်တော်လည်း ပါမယ်" လို့ ဇိုင်ယွန်က အော်ပြောတယ်။

"....ကျွန်မလည်း..." လို့ ယူမီစုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။

"သခင်၊ ကျွန်မတို့ ခစားဖို့ အသင့်ပါပဲ" လို့ ရှီနာက ပြုံးရင်း ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။

* * * * * * * * *

စာစဉ်(၁၄)