အခန်း (၁၆၉-၁၇၀)

အခန်း (၁၆၉)

ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက သူတို့ရဲ့ သန့်စင်မွန်မြတ်သောနယ်မြေဟာ အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နေရတာလို့ ယုံကြည်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီနေရာဟာ နတ်ဘုရားမ တစ်ပါးတည်းသာ ထိတွေ့နိုင်တဲ့ နေရာမျိုးပေါ့။ သူတို့ကတော့ အဲဒီနေရာရဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေ အနေနဲ့ ဝင်ထွက်ခွင့် ရရှိထားတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူတွေပါ။

ဝံပုလွေအော့ခ် မျိုးနွယ်စုရဲ့ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ သူတို့ရဲ့ သန့်စင်မွန်မြတ်သောနယ်မြေထဲမှာ ဘယ်တိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်တစ်လေကိုမှ မတွေ့ဖူးတာကပဲ အဲဒါအတွက် သက်သေပါပဲ။ ကိုကိုးသစ်ပင်တွေပေါ်မှာ ငှက်တွေ အသိုက်မဆောက်ကြသလို ရှဉ့်တွေလည်း တွင်းမအောင်းကြဘူး။ ဒီတောအုပ်ထဲမှာ ရှိတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သက်ရှိတွေကတော့ ကိုကိုးသစ်ပင်တွေရဲ့ ဘဝသံသရာထဲမှာ ပါဝင်နေတဲ့ သူတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီနယ်မြေထဲမှာ မြွေတွေ ရှိမနေသင့်ပါဘူး။ နတ်ဘုရားမက ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ဒါကြောင့် ခေါင်းဆောင်အနေနဲ့ ဒါဟာ သာမန်မြွေတစ်ကောင် မဟုတ်ဘူးလို့ပဲ ကောက်ချက်ချနိုင်ပါတော့တယ်။ သူ့ရဲ့ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်တဲ့ မျက်လုံးအနီရောင်တွေက တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ မတူဘဲ အသိစိတ် ရှိနေတာကို ပြသနေတာပေါ့။

သူက နတ်ဘုရားမဆီကနေ လမ်းညွှန်မှု တောင်းခံတော့မယ့် အချိန်အတိအကျမှာ ဒီမြွေက ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာက ဒါဟာ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ဖန်တီးမှုပဲလို့ သူ ထင်သွားစေခဲ့တယ်။

ဒါတွေအားလုံးက ခေါင်းဆောင်အတွက်တော့ အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားပါပြီ။ သူက ရီနေးတားကုမ္ပဏီဟာ ကမ္ဘာမြေနတ်ဘုရားမဆီက စေလွှတ်လိုက်တဲ့ တမန်တော်တွေလို့ စတင်တွေးတောနေမိပြီး သူတို့ပေးတဲ့ အသားတွေနဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကိုလည်း ကောင်းကင်က ပေးသနားတာလို့ မှတ်ယူနေခဲ့တာပါ။

ဒါကြောင့် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာကတော့ ဒီမြွေဟာ ကောင်းကင်ဘုံက စေလွှတ်လိုက်တဲ့ ကိုယ်စားလှယ်ပဲ ဖြစ်ရမယ် ဆိုတာပါပဲ။

"နတ်ဘုရားတမန်တော်ရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပါတယ်" လို့ ခေါင်းဆောင်က မြွေစိမ်းလေးဆီကို ဒူးထောက်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ဒီအတောအတွင်းမှာတော့ ဖတ်ချ်က သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ဖန်တီးမှုက အရမ်းကို အဆင်ပြေသွားတာကြောင့် အော့ခ်ကို တစ်ခုခု ယုံကြည်လာအောင် အားစိုက်စရာတောင် မလိုတော့လို့ သဘောကျနေတာပေါ့။

'အင်း... ဟုတ်တယ်။ ဟုတ်တာပေါ့။ ဦးညွှတ်စမ်း၊ ဟဲဟဲ' လို့ ဖတ်ချ်က သူ့ရဲ့ မြွေလျှာလေးကို ပျော်ရွှင်စွာ ထုတ်ပြရင်းနဲ့ မာန်တက်ပြီး တွေးနေမိတယ်။

"နတ်ဘုရားမက ကျွန်ုပ်ရဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေကို သိရှိပြီး ကျွန်ုပ်ရဲ့ သောကတွေကို ဖြေဖျောက်ပေးဖို့ အရှင့်ကို စေလွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်လား" လို့ ခေါင်းဆောင်က မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်တယ်။

"ဟုတ်တာပေါ့။ အဲဒါ မှန်တယ်။ ဒီနင်ဂျာကောင်း... အဲ... ဒီမြွေကို မင်းရဲ့ ပြဿနာတွေအကြောင်း ပြောပြစမ်းပါ"

ဝံပုလွေအော့ခ် ခေါင်းဆောင်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ရီနေးတားကုမ္ပဏီရဲ့ လူသားပိုင်ရှင်နဲ့ တွေ့ဆုံမယ့်ပွဲအပေါ် သူ့ရဲ့ အတွေးတွေကို စတင်ရင်ဖွင့်ပါတော့တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရီနေးတားကုမ္ပဏီက လိပ်ပြာဆူးအော့ခ် မျိုးနွယ်စုနဲ့လည်း သဘောတူညီချက် လုပ်ထားတာကြောင့် အဲဒီပွဲမှာ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်လည်း ရှိနေမှာကတော့ သေချာသလောက်ပါပဲ။

"ကျွန်ုပ်ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ဟောင်းအပေါ် ထားတဲ့ ရန်ငြိုးက ကျွန်ုပ်ရဲ့ မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လွှမ်းမိုးသွားမှာ စိုးရိမ်လို့ပါ။ လူသားတွေနဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းချင်ပေမဲ့ ကျွန်ုပ်ရဲ့ ရန်သူနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့တဲ့အခါ ရန်ငြိုးဟောင်းတွေကို... ပြန်ဖော်မိမှာ ကြောက်နေတာပါ"

ခေါင်းဆောင် နှစ်ယောက်ကြားက ပြိုင်ဆိုင်မှုက တစ်ကိုယ်ရည် ရန်ငြိုးတွေ ဖြစ်နေပြီး သမိုင်းတစ်လျှောက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှိနေခဲ့တာပါ။

"ဟွမ်း... ဟွမ်း..." လို့ ဖတ်ချ်က သူ့ရဲ့ မြွေခေါင်းလေးကို ညိတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်တယ်။

"ပြိုင်ဆိုင်မှုနဲ့ ရန်လိုမှုတွေက ကောင်းမွန်တဲ့ အရာတွေဖြစ်ပြီး လိုအပ်တာပဲလို့ ငါ ထင်တယ်"

ခေါင်းဆောင်က မြွေလေးကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။

"အဲဒါ တကယ်လား"

"ဟုတ်တာပေါ့။ သေချာတာပေါ့။ ရီနေးတားကုမ္ပဏီအပေါ် ဘယ်သူက ပိုပြီး မေတ္တာရှိကြောင်း ပြနိုင်မလဲဆိုတာ လိပ်ပြာဆူးအော့ခ် မျိုးနွယ်စုနဲ့ မင်းတို့တွေ ပြိုင်ဆိုင်ရမယ်"

"ကျွန်ုပ်ရဲ့ ရန်ငြိုးတွေကို လက်ဆောင်ပစ္စည်းတွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ရမှာလား" လို့ ခေါင်းဆောင်က သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ လင်းလက်သွားရင်း အမျိုးမျိုး တွေးတောနေမိတယ်။

"ရီနေးတားကုမ္ပဏီရဲ့ အံ့သြဖို့ကောင်းတဲ့ ခေါင်းဆောင်နဲ့ သူ့ဘေးနားက နင်ဂျာကောင်းတို့နဲ့ တွေ့တဲ့အခါ သူတို့နဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသင့်တယ်။ အဲဒါဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေထက် မင်းတို့မျိုးနွယ်စုကပဲ ကောင်းချီးပေးခံရမှာ သေချာတာပေါ့"

ခေါင်းဆောင်ဟာ တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသလိုမျိုး သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတယ်။

"အရှင် ပြောတာ မှန်တယ်။ အကယ်၍ ကမ္ဘာမြေနတ်ဘုရားမက ကျွန်ုပ်တို့ မျိုးနွယ်စုနဲ့ ရီနေးတားကုမ္ပဏီကို တွေ့ဆုံဖို့ စီစဉ်ခဲ့တယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ထောက်ခံမှုကို ရတဲ့သူက နတ်ဘုရားမရဲ့ ကောင်းချီးကိုလည်း ရမှာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ဒါပေမဲ့ သူတို့မျိုးနွယ်စုမှာ ပေးစရာ ဘာမှမရှိတာကို သူ သတိရသွားတယ်။

"ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ လုပ်အားကလွဲလို့ ပေးစရာ လက်ဆောင် ဘာမှမရှိပါဘူး" လို့ ခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်တယ်။

ဖတ်ချ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ လင်းလက်သွားတယ်။

"အင်း... မင်းတို့မှာ ရှိတာပဲ။ အဲဒါက..."

မြွေလေးက သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်ကို တွားတက်သွားပြီး သစ်ကိုင်းမှာ တွဲလွဲခိုနေတဲ့ ရင့်မှည့်နေတဲ့ ကိုကိုးသီး တစ်လုံးကို သူ့ရဲ့ အမြီးနဲ့ ပတ်လိုက်တယ်။

"မင်းတို့ သူတို့ကို ချောကလက်စေ့တွေ ပေးလို့ရတာပဲ"

"အဲ... ငါ ဆိုလိုတာက ကိုကိုးစေ့တွေပေါ့" လို့ ဖတ်ချ်က ချက်ချင်း ပြန်ပြင်ပြောလိုက်တယ်။

ခေါင်းဆောင်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ သံသယရှိတဲ့ အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

"လူသားတွေက ကိုကိုးစေ့တွေကို တန်ဖိုးထားမယ်လို့ ကျွန်ုပ် မထင်ဘူး။ အဲဒါတွေက ခါးတာကလွဲလို့ သူတို့အတွက် ဘာအကျိုးမှ မရှိဘူးလေ"

"အဲဒီအတွက် မစိုးရိမ်နဲ့" လို့ ဖတ်ချ်က နှစ်သိမ့်လိုက်တယ်။

"ကိုကိုးစေ့တွေ အများကြီး စုဆောင်းထားပြီး အဲဒါကို လက်ဆောင်အဖြစ်ပေးဖို့သာ သေချာအောင် လုပ်လိုက်"

ဝံပုလွေအော့ခ် ခေါင်းဆောင်ဟာ အနည်းငယ် သံသယရှိနေသေးပေမဲ့ စမ်းကြည့်ဖို့တော့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ရဲ့ သိုလှောင်ရုံတွေထဲမှာ အသုံးမပြုဘဲထားရင် ပုပ်သွားမယ့် ကိုကိုးစေ့တွေကတော့ အများကြီး ရှိနေတာကိုး။

"ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်ုပ်တို့သာ နတ်ဘုရားမရဲ့ ကောင်းချီးနဲ့ ထိုက်တန်တယ်ဆိုတာကို သက်သေပြမယ်။ ကျွန်ုပ်ကို အသာစီး ရစေမယ့် ဒီအချက်ကို ပြောပြတဲ့အတွက် အရှင့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လို့ ခေါင်းဆောင်က လက်ဆောင်ပေးတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ လိပ်ပြာဆူးအော့ခ် မျိုးနွယ်စုကို အနိုင်ယူဖို့ သန္နိဋ္ဌာန်ချရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါပေါ့... ဒါပေါ့..."

ဝံပုလွေအော့ခ် ခေါင်းဆောင် မသိလိုက်တာကတော့ သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ဆီကိုလည်း ကမ္ဘာမြေနတ်ဘုရားမဆီက စေလွှတ်လိုက်တဲ့ မြွေတမန်တော် အဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက် ရောက်နေတယ် ဆိုတာပါပဲ။

"ကိုကိုးစေ့တွေလို့ ပြောတာလား... ဒါဆိုရင် အရှင် လမ်းညွှန်တဲ့အတိုင်း ကျွန်ုပ် လုပ်ပါ့မယ်။ အကယ်၍ အဲဒါက ကျွန်ုပ်ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကို အနိုင်ရဖို့ ကူညီပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ရီနေးတားကုမ္ပဏီကို ကိုကိုးစေ့တွေ တတ်နိုင်သမျှ အများကြီး ပေးပါ့မယ်" လို့ လိပ်ပြာဆူးအော့ခ် ခေါင်းဆောင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ သူ့ရဲ့ ဆူးတွေကို ဖြန့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ခေါင်းဆောင် နှစ်ယောက်စလုံးက သူတို့ရဲ့ အခြွေအရံတွေကို သန့်ရှင်းတဲ့နေရာကနေ အစေ့တွေ တတ်နိုင်သမျှ အများကြီး ရိတ်သိမ်းဖို့ ညွှန်ကြားလိုက်ကြပါတယ်။ နတ်ဘုရားမရဲ့ တမန်တော်ဆီကနေ သူတို့ တစ်ယောက်တည်းသာ အသိပညာ ရရှိခဲ့တာလို့ ထင်ပြီး ပြုံးနေကြတာပေါ့။

ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေက သူ့ကို မနာလိုတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေချိန်မှာ သူတစ်ယောက်တည်း ချောကလက်တုံး ပေါင်းရာနဲ့ချီပြီး စားနေရမယ့် ပုံရိပ်ကို ကြိုတင် မြင်ယောင်နေတဲ့ အနှောင့်အယှက်ပေးတတ်တဲ့ စလိုင်းမ်ရဲ့ လက်ထဲမှာ သူတို့ ကစားပွဲ ဆင်နွှဲခံနေရတာကို သူတို့ မသိကြပါဘူး။

ဖတ်ချ်က မိုက်ကယ်ရဲ့ အရိပ်ရှေ့မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး ဟန်ဆောင်နေခဲ့တယ်။

"မင်း ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ" လို့ မိုက်ကယ်က မေးလိုက်တယ်။ စကားပြောကောင်းတဲ့ စလိုင်းမ်လေး ပျောက်သွားတာ ရက်အနည်းငယ် ရှိသွားပြီလေ။

"ဟဲဟဲ... သခင်၊ ကျွန်တော့်ကို ချောကလက်တုံးတစ်ရာ ပေးရမယ်နော်၊ ဟုတ်ပြီလား" လို့ ဖတ်ချ်က သူ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ တခစ်ခစ် ရယ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ"

အဲဒီအချိန်မှာပဲ မိုက်ကယ်က သူ့တံခါးကို ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရတယ်။

ရှီနာက အခန်းထဲကို ဝင်လာပြီး မိုက်ကယ်ကို ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။

"အော့ခ်တွေ ရောက်လာပါပြီ သခင်။ သူတို့တွေ တစ်ခုခု သယ်လာကြပုံရတယ်"

* * * * * * * * *

စာစဉ်(၁၅)

အခန်း (၁၇၀)

မိုက်ကယ်က အိမ်ပြင်ကို လမ်းလျှောက် ထွက်လာတဲ့အခါ နီယိုအော်ကပ်စ်က ဒေသခံတွေဟာ တောအုပ်အစပ်မှာ စောင့်နေတဲ့ ဝံပုလွေအော့ခ် ငါးယောက်ကို သတိထားပြီး ကြည့်နေကြတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဒါဟာ သူတို့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် နားထဲမှာ အော်ဟစ်သံတွေနဲ့ အနှောင့်အယှက်ပေးခဲ့တဲ့ အော့ခ်တွေကို သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် မျက်မြင်တွေ့ဖူးတာပါပဲ။ လူကြီးတွေက သူတို့ကို သံသယစိတ်တွေ၊ သတိထားမှုတွေနဲ့ ကြည့်နေကြချိန်မှာ ကလေးတွေကတော့ လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါအသစ်တွေကို တွေ့ရလို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ နံရံတွေပေါ်ကနေ ချောင်းကြည့်နေကြတယ်။

သူတို့ဘေးနားမှာ ရီနေးတားက လူတွေနဲ့ ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေ ရှိမနေဘူးဆိုရင် ဒေသခံတွေက သူတို့ကို အများကြီး ပိုပြီး ကြောက်နေကြမှာပါ။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လို့ မိုက်ကယ်က ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေကို မေးလိုက်တယ်။

ဇိုင်ယွန်က တခြားကလေးတွေလိုပဲ နံရံပေါ်ကနေ ချောင်းကြည့်နေရင်း "ကျွန်တော်က ကလေးတွေကို ဘေ့စ်ဘော သင်ပေးနေတုန်း သူတို့တွေ ချဉ်းကပ်လာတာကို အာရုံခံမိလိုက်တာပါ အစ်ကို မိုက်ကယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"ဝါး... ကျွန်တော်လည်း အာရုံခံမိတယ်" လို့ ဂျာကူက ပျင်းရိစွာနဲ့ သူ့လက်မောင်းတွေကို ဆန့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"...ကျွန်မ... ချောကလက်နံ့ ရတယ်..." လို့ ယူမီစုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။

မိုက်ကယ်က အော့ခ်တွေကို သူ့ရဲ့ အဆင့်မြင့်စွမ်းရည်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မှော်စွမ်းအင်တွေကိုပါ အကဲခတ်လိုက်တယ်။

"သူတို့ထဲမှာ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်မှ မပါဘူး" လို့ သူက မှတ်ချက်ပေးလိုက်တယ်။ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နိုင်လောက်မယ့် ထူးခြားတဲ့ အော့ခ် တစ်ယောက်မှ မတွေ့ရလို့ပါ။

ယူနာက မိုက်ကယ်ဘေးကို လမ်းလျှောက်လာပြီး ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

"အော့ခ် ခေါင်းဆောင်တွေမှာ ပိုပြီး ထင်ရှားတဲ့ ကြွက်သား တည်ဆောက်ပုံနဲ့ လည်ပင်းပတ်လည်မှာ တန်ဆာဆင်ထားတဲ့ အမွှေးတွေ ရှိကြတယ်။ သူတို့တွေက တခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဒီကို ရောက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်"

မိုက်ကယ်ကတော့ သူတို့တွေဟာ အော့ခ် ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ တွေ့ဆုံမယ့်ပွဲကို နောက်ဆုံးမှာ သတ်မှတ်ဖို့ ရောက်လာတာလို့ ထင်နေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ တခြားမျိုးနွယ်စုကို မတွေ့ရတာကို ကြည့်ရင်တော့ သူတို့မှာ တခြား ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေပုံရပါတယ်။

သူ အရှေ့ကို လမ်းလျှောက်သွားတဲ့အခါ အော့ခ်တွေက သူ့ကို မြင်တာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ အလေးအနက်ထားပြီး ရပ်နေကြတယ်။

သူ နီးနီးကပ်ကပ် ရောက်သွားတဲ့အခါ အော့ခ်တွေက သူ့ရဲ့ နုပျိုတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ရွှေရောင်ဆံပင်တွေကို မှတ်မိသွားကြတယ်။ အရေးကြီးဆုံးကတော့ တခြားအော့ခ်တွေ ပြောခဲ့သလိုပဲ ရီနေးတားရဲ့ လူသားပိုင်ရှင်ဆီကနေ ပြင်းထန်တဲ့ မှော်စွမ်းအင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေပြီး ကမ္ဘာမြေပေါ်က ဒြပ်စင် အစိတ်အပိုင်း တိုင်းဟာ သံလိုက်လိုမျိုး သူ့ဆီကို စုပ်ယူခံနေရတာပါပဲ။

သူတို့တွေက မိုက်ကယ်အပေါ် သူတို့ရဲ့ ရိုသေမှုကို ပြသဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့ ပေါင်တွေနဲ့ ရင်ဘတ်တွေကို ညီညီညာညာ ရိုက်ပုတ်လိုက်ကြတယ်။

"ဘူ... တို... တို... ကျွန်ုပ်တို့ ဝံပုလွေအော့ခ် မျိုးနွယ်စုက ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ကျေးဇူးတင်မှုကို ပြသတဲ့ အနေနဲ့ ဒီလက်ဆောင်တွေကို ရီနေးတားကုမ္ပဏီကို ပေးအပ်ပါတယ်"

အော့ခ်တွေက မြေပြင်ပေါ်ကို အိတ်အကြီးကြီးတွေကို ချလိုက်ကြတယ်၊ တစ်အိတ်ချင်းစီက သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထက် နှစ်ဆလောက်နီးပါး ကြီးမားနေတာပါ။ အဲဒါက မြေပြင်ပေါ်ကို 'ဒုန်း' ဆိုတဲ့ အသံနဲ့ ကျလာတဲ့အခါ လူတိုင်းက အော့ခ်တွေ ဘာကို လက်ဆောင်အဖြစ် ယူလာကြသလဲဆိုတာကို စူးစမ်းချင်စိတ် ပြင်းပြနေကြတယ်။

မိုက်ကယ်ကတော့ သူ့ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အာရုံခံစားမှုနဲ့ ဒြပ်စင်အားလုံးအပေါ်မှာ ရှိတဲ့ ဆက်နွှယ်မှုတွေကြောင့် အဲဒီအိတ်တွေထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ မြေဒြပ်စင် မှော်စွမ်းအင်တွေကို အာရုံခံမိနေပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ အနံ့ကလည်း တစ်ခုခုနဲ့ ရင်းနှီးနေသလိုပါပဲ။

[ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒါတွေက ကိုကိုးစေ့ အမြောက်အမြားပါပဲ။] လို့ နိုဗာ က အတည်ပြုပေးတယ်။

အော့ခ်တွေက အိတ်တစ်အိတ်ကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့ကို အထဲမှာ ရှိတဲ့ ထောင်နဲ့ချီတဲ့ ကိုကိုးစေ့ အဖြူရောင်တွေကို ပြလိုက်တယ်။

"ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို ဒါတွေ ပေးနေတာလား" လို့ မိုက်ကယ်က မေးလိုက်တယ်။

အော့ခ်တွေက သူတို့ရဲ့ ပေါင်တွေကို ရိုက်ပုတ်ရင်း "ဟုတ်ပါတယ် လူသား။ ခင်ဗျားတို့ ပေးခဲ့တဲ့ အသားတွေနဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ အားလုံးအတွက် ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ခင်ဗျားနဲ့ ရီနေးတားကုမ္ပဏီအပေါ် စေတနာထားတာပါ" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။

မိုက်ကယ်က စေ့တစ်စေ့ကို ယူပြီး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ သိထားတဲ့ ကိုကိုးစေ့တွေ အစစ်ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

"ခင်ဗျားတို့ ဒါတွေကို ဘယ်လိုလုပ် အများကြီး ရတာလဲ" လို့ သူက စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။ သူကိုယ်တိုင် တောအုပ်ထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ စေ့တွေကို ရှာဖွေခဲ့တုန်းက တစ်ခါတလေမှ လက်တစ်ဆုပ်စာလောက်ပဲ တွေ့ခဲ့တာလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအော့ခ်တွေကတော့ အိတ်တစ်အိတ်တည်းမှာတင် ကီလိုတစ်ရာလောက်အထိ ပေးနိုင်နေတာကိုး။

ကိုကိုးစေ့တွေမှာ သက်တမ်း ကန့်သတ်ချက် ရှိတာကြောင့် ဒါတွေဟာ သူတို့ရဲ့ သိုလှောင်ရုံထဲမှာ အကြာကြီး ရှိနေခဲ့တာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

"အဲဒါက သူတို့ရဲ့ သန့်စင်မွန်မြတ်သောနယ်မြေကပါ သခင်"

ဖတ်ချ်က မိုက်ကယ်ရဲ့ အရိပ်ထဲကနေ ရုတ်တရက် ထွက်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ရှင်းပြလိုက်တယ်။

"သန့်စင်မွန်မြတ်သောနယ်မြေလား... အဲဒါကို မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ" လို့ မိုက်ကယ်က နင်ဂျာစလိုင်းမ်ကို သံသယစိတ်နဲ့ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်တယ်။

"အို... ဟဲဟဲ..." လို့ပဲ ဖတ်ချ်က ဖြေနိုင်ပြီး မိုက်ကယ်ရဲ့ အရိပ်ထဲကို ချက်ချင်း ပြန်ဝင်သွားပါတော့တယ်။

အော့ခ်တွေက သူတို့ရဲ့ ပေါင်တွေကို နောက်တစ်ကြိမ် ရိုက်ပုတ်ပြီး မိုက်ကယ်ကို လေးစားမှု ပြသလိုက်ကြတယ်။

"နောင်တစ်ချိန်မှာလည်း ကျွန်ုပ်တို့တွေ ထပ်ပြီး လာပို့ပေးပါ့မယ်။ ခေါင်းဆောင်က ဒါကို လက်ဆောင် တစ်ခုထက် မပိုဘူးလို့ပဲ ခင်ဗျားကို မှတ်ယူစေချင်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုအပေါ် ကောင်းမွန်တဲ့ အမြင် ရှိလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေပါတယ် ဘူ... တို... တို..."

မိုက်ကယ်က သူတို့ရဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေကို လိုက်လုပ်ရင်းနဲ့ သူ့ရဲ့ ပေါင်တွေကို ရိုက်ပုတ်လိုက်တယ်။ "ဘူ... တို... တို..."

သူတို့ရဲ့ ဝတ်ပြုမှုတွေနဲ့ ဓလေ့ထုံးစံတွေကို သူက ဂရုတစိုက် လိုက်လုပ်ပေးလိုက်တာကြောင့် အော့ခ်တွေက သူတို့ရဲ့ တောအုပ်ထဲကို ပြန်မဝင်ခင်မှာ မျက်နှာပေါ်မှာ ကြီးမားတဲ့ အပြုံးတွေနဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြပါတယ်။

အော့ခ်တွေ ထွက်သွားတဲ့အခါ ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေနဲ့ ကလေးတွေက ကိုကိုးစေ့အိတ်တွေနားမှာ စုရုံးရောက်ရှိလာကြပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြတာပေါ့။

"ဆရာ မိုက်ကယ်။ ဒါက ချောကလက်တွေ အများကြီး ထပ်လုပ်နိုင်ပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား"

"ဟုတ်တယ်။ ဒီအိတ် တစ်အိတ်လုံးက ကျွန်တော့်အပိုင်နော်၊ ဟုတ်တယ်မလား အစ်ကို မိုက်ကယ်" လို့ ဇိုင်ယွန်က သူ့ဘာသာ အိတ်တစ်အိတ်ကို ယူရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"စမ်းကြည့်လိုက်လေ။ ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရတာပေါ့" လို့ ရှီနာက သတိပေးလိုက်ပြီး ဇိုင်ယွန်ကို အပ်ပေါင်း တစ်ထောင်နဲ့ ထိုးနေသလိုမျိုး စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

"အဲဒါက အရှင် မိုက်ကယ်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ။ သူ ဘယ်သူ့ကို ပေးမလဲဆိုတာ သူပဲ ဆုံးဖြတ်မှာ... ကျွန်မလိုမျိုး အလုပ်ကြိုးစားတဲ့သူကို ပေးမှာပေါ့..."

ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း မိုက်ကယ်ကို ချောကလက်တွေ ထပ်လုပ်ပေးဖို့ ဝိုင်းပြီး တောင်းဆိုကြပါတယ်၊ မိုက်ကယ်ကလည်း အခုတစ်ခေါက် ကိုကိုးစေ့တွေ အများကြီး ရတာကြောင့် လုပ်ပေးဖို့ စီစဉ်နေတာပါ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါ မလုပ်ခင်မှာ မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ အရိပ်ကို တည်ကြည်တဲ့ မျက်လုံးနဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

"ဖတ်ချ်… သန့်စင်မွန်မြတ်သောနယ်မြေလား။ အဲဒါကို မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ"

သူ့ရဲ့ အရိပ်ကတော့ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပါပဲ။

မိုက်ကယ် ထပ်ပြီး မမေးမြန်းနိုင်ခင်မှာပဲ တောအုပ်ရဲ့ တခြားတစ်ဖက်ကနေ နောက်ထပ် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေတာကို သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတယ်။

တစ်မိနစ်လောက် ကြာတဲ့အခါ လေးလံတဲ့ ခြေသံတွေကို လူတိုင်း ကြားလိုက်ရတယ်။

အော့ခ်တွေပါပဲ။ နောက်တစ်ကြိမ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ အမျိုးအစား မတူတော့ပါဘူး။ သူတို့မှာ ထူထဲတဲ့ အမွှေးတွေအစား တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဆူးတွေ ဖြန့်ကျက်နေတာပါ။

လိပ်ပြာဆူးအော့ခ် မျိုးနွယ်စုပါပဲ

"ရား... တား... တား..." လို့ သူတို့က သူတို့ရဲ့ ဆူးတွေကို တုန်ခါပြီး အသံမြည်အောင် လုပ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ကျွန်ုပ်တို့ လိပ်ပြာဆူးအော့ခ် မျိုးနွယ်စုက ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ကျေးဇူးတင်မှုကို ပြသတဲ့ အနေနဲ့ ဒီလက်ဆောင်တွေကို ရီနေးတားကုမ္ပဏီကို ပေးအပ်ပါတယ်"

သူတို့ရဲ့ စကားလုံးတွေက အရမ်းကို ရင်းနှီးနေသလိုပါပဲ။

ဝံပုလွေအော့ခ် မျိုးနွယ်စုလိုပဲ ဒီအော့ခ်တွေကလည်း မိုက်ကယ်ရဲ့ အရင်က တွေ့ခဲ့တာနဲ့ အရမ်းကို ဆင်တူတဲ့ လေးလံတဲ့ အိတ်အကြီးကြီးတွေကို ဆွဲလာကြတာပါ။ သူတို့ လက်ဆောင်အဖြစ် ဘာယူလာသလဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းဖို့ကတော့ မခက်ပါဘူး။

သူတို့က မိုက်ကယ်ရဲ့ ရှေ့မှာ အိတ်ကို ချလိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ကျေးဇူးတင်တဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာကို လုပ်ဆောင်လိုက်ကြတယ်။

"ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ သန့်စင်မွန်မြတ်သောနယ်မြေကထွက်တဲ့ အသီးအနှံတွေကို ခင်ဗျားတို့ နှစ်သက်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာလည်း ထပ်ပြီး ပေးပါ့မယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ရွာကို ခင်ဗျားတို့ ကောင်းမွန်တဲ့ အမြင်နဲ့ ကြည့်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က မျှော်လင့်နေပါတယ်"

* * * * * * * * *