အခန်း (၁၇၇-၁၇၈)

အခန်း (၁၇၇)

ကောင်းကင်ဘုံစစ်သည်တော်များအဖွဲ့ က စစ်သည်တော်လောင်းတွေကြားမှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတာကို တွေ့ရတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ဒီကလေးတွေဟာ လေ့ကျင့်ရေးအပြီးမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေရမှာဖြစ်ပြီး တချို့ဆို တစ်နေ့လုံး အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ခဲ့ရလို့ ကြွက်သားတွေ နာကျင်တောင့်တင်းပြီး အဆောင်ဆီကို ထမ်းပို့ရတဲ့အထိ ဖြစ်လေ့ရှိတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်းမှာတော့ စစ်သည်တော်လောင်းအသစ်တွေဟာ ကွင်းပြင်ကို ပုံမှန်ထက် နှစ်ဆလောက် ပတ်ပြေးခိုင်းတာတောင် တော်တော်လေး တက်ကြွနေတာကို နည်းပြအချို့ သတိထားမိလာကြတယ်။ ရှစ်တိုင်မြောက် ဖယောင်းတိုင် ငြိမ်းသွားပြီး နားရမယ့်အချိန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတောင် သူတို့က ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရတယ်။

ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ နည်းပြတွေဟာ လေ့ကျင့်ရေးအပြီးမှာ ကလေးတွေ ဘာလုပ်ကြလဲဆိုတာကို ဂရုမစိုက်ကြပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အပြုအမူတွေ ပြနေတဲ့သူတွေဟာ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စမ်းသပ်မှုတွေမှာ တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်နေကြသူတွေ ဖြစ်နေတာကို သူတို့ သတိပြုမိသွားတယ်။

ဥပမာပြောရရင် ကြယ်တစ်ပွင့် ကိုယ်ခံပညာရပ်မန္တန် အခြေခံမှာတင် တစ်ဆို့နေတဲ့ ကျောင်းသားတချို့ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဘာပါရမီမှ မပြခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အဆင့်ကျော်ဖြတ်နိုင်မယ့် အရိပ်အယောင်တွေ ပြလာကြတယ်။

ဒါက ကျောင်းသားတွေ တစ်နေ့တာရဲ့ အဆုံးမှာ ရုတ်တရက် ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ ဖြစ်နေတာနဲ့ အချိန်ကိုက် ဖြစ်နေတာပါ။

နောက်ဆုံးမှာတော့ နည်းပြတွေဟာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ကလေးတွေနောက်ကို လိုက်ကြည့်ပြီး သူတို့ ဘာတွေ ကြံစည်နေလဲဆိုတာကို စုံစမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။

"ကဲ စစ်သည်တော်လောင်းတို့ရေ၊ ချွေးတွေကို သုတ်ပြီး အဆောင်ဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် သွားကြတော့။ မင်းတို့ရဲ့ လက်ရှိအဆင့်တွေကို တိုင်းတာဖို့ မနက်ဖြန်ကျရင် လစဉ်စာမေးပွဲ စစ်မယ်" လို့ ထွားကျိုင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်က သစ်သားဓားကို ဓားအိမ်ထဲ ပြန်ထည့်ရင်း သူ့ကျောင်းသားတွေကို ပြောလိုက်တယ်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ" လို့ ကလေးတွေက အလေးပြုရင်း ပြန်ဖြေကြတယ်။

သူတို့ရဲ့ နည်းပြ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲက ထွက်သွားတာနဲ့ ကလေးတွေဟာ မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့အတူ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စုဝေးလိုက်ကြတယ်။

"ဟေး အားလုံးပဲ၊ မြန်မြန်သွားမှ ဖြစ်မယ်။ နောက်ကျသွားရင် ဟိုရောက်တဲ့အခါ အကုန်ရောင်းကုန်သွားလိမ့်မယ်" လို့ ကောင်လေးတစ်ယောက်က ပြောလိုက်တယ်။

"မနက်ဖြန်အတွက် ငါ အများကြီး ဝယ်စုထားမှ ဖြစ်မယ်။ အဲဒါသာ မရှိရင် ငါ စာမေးပွဲ ကျမှာ သေချာတယ်"

"ဒါနဲ့ သတိထားနော်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့ဦး။ မဟုတ်ရင် ဝယ်မယ့်သူတွေ ပိုများလာလိမ့်မယ်"

ကျန်တဲ့ စစ်သည်တော်လောင်းတွေက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြတယ်။ ပြီးတော့ လက်ချင်းစုလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး အော်ဟစ်လိုက်ကြတယ်။ "တစ်ခု၊ နှစ်ခု၊ သုံး... ချောကလက်"

"...ချောကလက်..." လို့ သူတို့ဘာသာ တိုးတိုးလေး ထပ်ရေရွတ်လိုက်ကြတယ်။

တကယ်တော့ ဒီကလေးတွေ ထူးထူးဆန်းဆန်း ဖြစ်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက တခြားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ချောကလက်ကြောင့်ပဲ ဖြစ်နေတာပါ။

စစ်သည်တော်လောင်း တစ်ယောက်ဟာ ချောကလက်စားပြီးမှ တက်ရောက်ခွင့် ရသွားတာဆိုတဲ့ ကောလာဟလ ထွက်ပေါ်လာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ စစ်သည်တော်လောင်း တိုင်းက ကိုယ်တိုင်စားကြည့်ချင်လာကြပါတော့တယ်။

ရလဒ်တွေကတော့ သိသာလှပါတယ်၊ တစ်နေ့လုံးအတွက် ချောကလက်တစ်တုံး စားလိုက်ရုံနဲ့တင် အားအင်တွေ ပိုရှိလာသလို သူတို့ ခံစားရလို့ပါပဲ။

ဒါကြောင့် လေ့ကျင့်ရေးအပြီးမှာ စစ်သည်တော်လောင်းတွေဟာ ချောကလက်နဲ့ ကွတ်ကီးတွေ ရောင်းတဲ့ ကုန်သည်တွေကို ရှာဖို့ ဈေးထဲကို အပြေးအလွှား သွားကြပါတော့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ရက်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ချောကလက်နဲ့ ကွတ်ကီးတွေရဲ့ အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ အရသာကို လူတွေ ပိုသိလာကြပြီး အများအပြား ဝယ်ယူလာကြတယ်။ ကလေးတွေအတွက် ကံမကောင်းတာက သူတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးက နေဝင်မှ ပြီးတာဆိုတော့ ဈေးကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ချောကလက်တွေက ကုန်သလောက် ဖြစ်နေပြီ။

ကုန်သည်တွေရဲ့ ဆိုင်ခန်းကို ရောက်တဲ့အခါ ချောကလက်တုံးတချို့ ကျန်သေးတာကို မြင်လိုက်ရလို့ သူတို့ တကယ် ဝမ်းသာသွားကြတယ်။

"ဦးလေး၊ ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ကို တစ်တုံးစီ ဝယ်ချင်လို့ပါ" လို့ စစ်သည်တော်လောင်းတွေက အော်ပြောလိုက်ကြတယ်။

ဝါရင့်ကုန်သည်ကြီးက ကလေးတွေကို မှတ်မိနေတာကြောင့် ချက်ချင်းပဲ အထုပ်ပြင်ပေးလိုက်တယ်။

"ဒီတစ်ခါ ချောကလက် ရှစ်တုံး ဝယ်မှာလား" လို့ ကုန်သည်က မေးလိုက်တယ်။

စစ်သည်တော်လောင်းတွေက ခေါင်းခါလိုက်ကြတယ်။ "ခုနစ်တုံးပဲ ဦးလေး၊ ကျွန်တော်တို့ ခုနစ်ယောက်ပဲ ရှိတာပါ"

"ဒါဆို ဟိုမှာရှိနေတာ ဘယ်သူလဲ" ဝါရင့်ကုန်သည်ကြီးက ကလေးတွေရဲ့ အနောက်က ထွားကျိုင်းတဲ့ လူကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်တယ်။

"မင်းတို့တွေ ဝယ်နေကြတာ ဒါတွေပေါ့လေ"

အဲဒီ တင်းမာတဲ့ အသံကြောင့် စစ်သည်တော်လောင်းတွေဟာ လန့်ဖျပ်ပြီး ခုန်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားကြတယ်။ သူတို့ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ လက်မှိုင်ပြီး စိုက်ကြည့်နေတဲ့ သူတို့ရဲ့ နည်းပြကို မြင်လိုက်ရလို့ ထိတ်လန့်သွားကြတယ်။ သူက တကယ်ကို စိတ်တိုနေတာပါ။ ဒါက သူတို့ကို နောက်ထပ် ဆယ်ပတ်လောက် ထပ်ပြေးခိုင်းတော့မယ့်အချိန်မှာ ပြလေ့ရှိတဲ့ အကြည့်မျိုးပဲလေ။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့တွေဟာ ဈေးကို ဘာလို့ အဆောင်ကနေ ခိုးထွက်လာရလဲဆိုတာကို အကုန် ဖွင့်ပြောပြလိုက်ရပါတော့တယ်။

ချောကလက်က စစ်သည်တော်လောင်းတွေအပေါ် ဘယ်လို သက်ရောက်မှုရှိလဲဆိုတာ ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ နည်းပြက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားသွားတယ်။ ကလေးတွေပြောတာသာ မှန်မယ်ဆိုရင် ချောကလက်ဟာ ကျင့်ကြံရေးဆေးလုံးတွေ ဒါမှမဟုတ် ဆေးရည်တွေထက် ဈေးအများကြီး သက်သာပေမဲ့ အာနိသင်ကတော့ အတူတူပဲ ဖြစ်နေတာကိုး။

"ကျွန်တော်တို့ အပြစ်ပေးခံရတော့မှာလား ဆရာ"

နည်းပြက စစ်သည်တော်လောင်းတွေကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

"အေး၊ အပြစ်ရှိတာပေါ့။ မင်းတို့ ဒါကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ လျှို့ဝှက်မထားသင့်ဘူး။ တခြား စစ်သည်တော်လောင်းတွေ သန်မာလာအောင်လည်း ကူညီပေးလို့ ရတာပဲ။ နောက်တစ်ခါကျရင် အတန်းထဲက ကျန်တဲ့သူတွေအတွက်ပါ ပိုဝယ်ခဲ့ကြ"

နည်းပြက အဆောင်ကနေ ခိုးထွက်တဲ့အတွက် ဆူမယ့်အစား တခြားစစ်သည်တော်လောင်းတွေလည်း အကျိုးကျေးဇူးတွေ ခံစားရအောင် ချောကလက်တွေ ပိုဝယ်ဖို့တောင် တိုက်တွန်းလိုက်ပါသေးတယ်။

ဒါကြောင့် နောက်ပိုင်းရက်တွေမှာတော့ ဈေးကို လာသမျှသူတိုင်းဟာ စစ်သည်တော်လောင်းတွေ၊ စစ်သည်တော်အကူတွေနဲ့ စစ်သည်တော်အချို့တောင် တန်းစီနေကြတာကို မြင်တွေ့ရပါတော့တယ်။

ဒါက တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုပါပဲ၊ ကောင်းကင်ဘုံစစ်သည်တော်များအဖွဲ့ က လူတွေတောင် ဒီပစ္စည်းတွေကို စိတ်ဝင်စားနေကြတယ်ဆိုရင် ဒါဟာ တကယ်ကို ကောင်းတဲ့အရာ ဖြစ်ရမယ်လို့ တခြားလူတွေကလည်း သတိထားမိလာကြတာပေါ့။

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ ရီနေးတား ရဲ့ ချောကလက်ထုတ်ကုန်တွေရဲ့ ချိုမြိန်မှုကို မြည်းစမ်းပြီးတာနဲ့ သူတို့တွေလည်း စစ်သည်တော်လောင်းတွေလိုပဲ စွဲလမ်းသွားကြပါတော့တယ်။

ရက်အနည်းငယ်လောက် ကြာသွားပြီးနောက်မှာတော့ ချောကလက်ကုန်သည်တွေရဲ့ အရောင်းရငွေဟာ သိသိသာသာ တက်လာပြီး မွန်းတည့်ချိန်လောက်မှာတင် ပစ္စည်းတွေ အကုန်ရောင်းကုန်သွားတဲ့အထိ ဖြစ်လာတယ်။

ဒီလို ဟိုးလေးတကျော်ဖြစ်မှုက အန်ဂိုရာ မြို့တစ်ခွင်ကို လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားတာပေါ့။ မြို့စားမင်း ရဲ့ နားအထိတောင် ရောက်သွားပြီး သူနဲ့ သူ့မိသားစု မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ အစေခံတွေကို တိတ်တဆိတ် သွားဝယ်ခိုင်းခဲ့ရတယ်။

ဒီအကြောင်းတွေကြောင့် သတင်းစာတိုက်တွေကပါ သတိထားမိလာကြတယ်။ လူတိုင်း အရူးအမူးဖြစ်နေတဲ့ ဒီချောကလက်နဲ့ ကွတ်ကီးတွေအကြောင်း ပိုပြီး သိရအောင် လူသစ် သတင်းထောက်တစ်ယောက်ကို စေလွှတ်လိုက်ကြပါတော့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဝါရင့်တစ်ယောက်ကိုတော့ မလွှတ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါက သတင်းစာမျက်နှာဖုံး သတင်းတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ မထင်ထားခဲ့ကြလို့ပါပဲ။

အများဆုံးရှိလှရင် သူတို့ သတင်းစာထဲမှာ ထည့်စရာ ပုံပြင်လေး တစ်ပုဒ်လောက်ပဲ ဖြစ်မှာပါလို့ ထင်ခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ ရီနေးတား ကုမ္ပဏီအကြောင်းကို ဒီထက်ပိုပြီး အနုစိတ် စုံစမ်းကြည့်ရင် ဘာတွေ ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူ သိနိုင်မလဲ။

* * * * * * * * *

စာစဉ်(၁၅)

အခန်း (၁၇၈)

လူသစ် သတင်းထောက်ရဲ့ ပထမဆုံး တာဝန်ကတော့ ဒီဆန်းပြားတဲ့ ချောကလက်ထုတ်ကုန်တွေကို မြို့ထဲကို စတင် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တဲ့ ကုန်သည်တွေကို အင်တာဗျူးဖို့ပါပဲ။

သူ အိမ်ကနေ စောစောထွက်ပြီး ဈေးကို သွားခဲ့တယ်။ ရယ်စရာကောင်းတာက သူဟာ ကုန်သည်တွေ ဘယ်မှာ ရှိလဲဆိုတာကို သိနေစရာတောင် မလိုပါဘူး။ လမ်းမပေါ်က လူတန်းကြီးနောက်ကို လိုက်သွားရုံနဲ့တင် ဈေးရဲ့ သိပ်မထင်ရှားတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာရှိတဲ့ ချောကလက်ကုန်သည်တွေဆီကို ရောက်သွားနိုင်လို့ပါပဲ။

ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ဒီနေရာကို ဖောက်သည်တွေ သိပ်မလာကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ချောကလက်တွေ လူကြိုက်များလာတာနဲ့အမျှ ဈေးရဲ့ ဒီအပိုင်းဟာ လမ်းမကြီးထက်တောင် ပိုပြီး စည်ကားလာခဲ့ပါပြီ။

"ဦးလေး ခဏလောက်ပါ၊ ကျွန်တော့်နာမည် ဂျင်မီပါ၊ ကွင်းစ်နယ်မြေ သတင်းဌာန ကပါ။ အင်တာဗျူးဖို့ အချိန်နည်းနည်းလောက် ပေးလို့ ရမလား" လို့ လူသစ် သတင်းထောက်က အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ ဆိုင်ခန်းက ကုန်သည်တွေကို ချဉ်းကပ်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

"ရတာပေါ့၊ ရီနေးတား ချောကလက်တွေအကြောင်း မင်းသိချင်တာမှန်သမျှကို ငါ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြေပေးပါ့မယ်" လို့ ဝါရင့်ကုန်သည်ကြီးက ဖောက်သည်တွေကို အကြွေပြန်အမ်းဖို့ ဒင်္ဂါးတွေ ရေတွက်နေရင်းနဲ့ပဲ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြေလိုက်တယ်။

ဂျင်မီက သူ့ရဲ့ မှတ်စုတွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပထမဆုံး မေးခွန်းကို စမေးလိုက်တယ်။

"ဒီချောကလက်တွေကို ဘယ်ကနေ ရတာလဲ"

ဝါရင့်ကုန်သည်ကြီးက ပြုံးလိုက်ပြီး "နီယိုအော်ကပ်စ်က လာတာပါ..." လို့ ပြောလိုက်တယ်။

နောက်ထပ် မေးခွန်းတွေ ထပ်မမေးရသေးခင်မှာတင် ကုန်သည်က သူတို့ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ချောကလက်ကုန်သည်တွေ ဖြစ်လာရသလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းကို အစအဆုံး ပြောပြပါတော့တယ်။

သူတို့ဟာ အရင်က ပျက်စီးနေတဲ့ အော်ကပ်စ်မြို့ကို သွားလည်ချင်ခဲ့တဲ့ လှည့်လည်ကုန်သည်တွေ ဖြစ်ခဲ့ကြပေမဲ့ ရောက်သွားချိန်မှာ သူတို့ ထင်ထားတာနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားနေတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အကြောင်း ဂျင်မီကို ပြောပြကြတယ်။

ပြီးတော့ ဒါတွေ အားလုံး ဖြစ်လာအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ ရီနေးတားကုမ္ပဏီအကြောင်းကိုတော့ ကုန်သည်က အတော်လေး အနုစိတ်ပြောပြခဲ့ပါတယ်။ ရေပိုက်စနစ်တွေ၊ ကွန်ကရစ်လမ်းတွေနဲ့ လောင်စာဆီနဲ့တင် မောင်းနှင်နေတဲ့ ကုန်တင်ကားကြီးတွေအကြောင်းကိုလည်း သူက ဂျင်မီကို ပြောပြခဲ့တယ်။

ဂျင်မီ နားထောင်ရင်းနဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေ မှေးစပြုလာတယ်။

သူ ကျောင်းက ဆင်းခါစပဲ ရှိသေးတာဖြစ်ပြီး ဒီသတင်းဟာ သူ့ရဲ့ သက်တမ်းမှာ ပထမဆုံး ကိုင်တွယ်ရတဲ့ သတင်းဖြစ်လာမှာပါ။ ပင်လယ်ဘုရင်နဲ့ ဒရာကောနစ် ဘုရင်မတို့ကြားက ပဋိညာဉ်လိုမျိုး သတင်းကြီးတွေကို ကိုင်တွယ်ခွင့်မရလို့ သူ စိတ်ပျက်နေခဲ့ပေမဲ့ တစ်နေရာရာကနေ အစပြုတာ ကောင်းပါတယ်လို့ သူ တွေးလိုက်တယ်။

အနည်းဆုံးတော့ သူနဲ့ သူ့ရဲ့ အထက်လူကြီးတွေက အဲဒီလိုပဲထင်ထားခဲ့ကြတာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ဒီကုန်သည်တွေ ပြောပြချက်အရတော့ ချောကလက်သတင်းဟာ ဘယ်သူမှ မစဉ်းစားမိလောက်တဲ့အထိ ခရီးဝေးနေပုံရတယ်။

အကောင်းဆုံး မြို့ကြီးတွေထက်တောင် ပိုပြီး ခေတ်မီတဲ့ နည်းပညာတွေရှိတဲ့ ကုမ္ပဏီအသစ်တစ်ခု ကွင်းစ်နယ်မြေမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာလား။ ဒါက အရက်ဆိုင်ထဲက အရက်သမားတစ်ယောက် ပြောတဲ့ လိမ်ညာမှုမျိုးနဲ့ တူနေတယ်။

တခြားသူတွေအတွက် ဒါကို ကြားရတာ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေသလို သတင်းထောက် နောက်ခံကနေ လာတဲ့ ဂျင်မီအတွက်လည်း ပိုလို့တောင် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေတယ်။ ကွင်းစ်နယ်မြေ ရဲ့ လက်ရှိ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အခြေအနေ အားလုံးကို သိနေဖို့က သူ့အလုပ်ပဲလေ၊ ဒါပေမဲ့ ကုန်သည်တွေ ပြောပြနေတဲ့ ရီနေးတား ကုမ္ပဏီလောက် ကြီးကျယ်တဲ့ အရာမျိုးအကြောင်းကိုတော့ သူ တစ်စွန်းတစ်စတောင် မကြားခဲ့ဖူးပါဘူး။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတို့ပြောတဲ့ စကားတွေရဲ့ မှန်ကန်မှုကိုတော့ အတည်ပြုဖို့ လိုပါသေးတယ်။ တခြား ဝါရင့် သတင်းထောက်တစ်ယောက်သာဆိုရင် သူတို့ရဲ့ စကားတွေကို ချဲ့ကားပြောဆိုမှုတွေလို့ပဲ သတ်မှတ်ပြီး ပယ်ချလိုက်မှာပါ၊ သူတို့ရဲ့ ချောကလက် ထုတ်ကုန်တွေအပေါ် ဖောက်သည်တွေ ပိုစိတ်ဝင်စားအောင် လိမ်ညာနေတာလို့ပဲ ထင်ကြမှာပေါ့။

သတင်းစာဖတ်တဲ့သူတွေက ဒါကို လိမ်ညာမှုလို့ သတ်မှတ်လိုက်ရင် သတင်းထောက်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေနိုင်တာကြောင့် အဲဒီလို သတင်းမျိုးကို အများစုက မတင်ချင်ကြပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဂျင်မီရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်ခုခုကို ခံစားနေရတယ်၊ အာရုံတစ်ခုပေါ့၊ ချောကလက်ကုန်သည်တွေ ပြောတဲ့ စကားတွေထဲမှာ အနည်းဆုံးတော့ အမှန်တရားလေးတစ်ခုခု ပါဝင်နေလိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်နေတယ်။

တကယ်လို့ သူသာ စွန့်စားပြီး အမှန်တရားကို ကိုယ်တိုင်သွားကြည့်မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ သူ့ရဲ့ သတင်းထောက် သက်တမ်းအတွက် အရှိန်အဟုန်ကောင်းတဲ့ အစပျိုးမှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။

ဒါက လမ်းနှစ်လမ်းပဲ ရှိပါတယ်၊ ဒီသတင်းကြောင့် သူ မစတင်ရသေးခင်မှာတင် စာရေးခြင်းကနေ အနားယူသွားရတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာအတွင်းမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ အကောင်းဆုံး သတင်းကို တင်ဆက်နိုင်တဲ့ နာမည်ကြီး သတင်းထောက်တစ်ယောက် ဖြစ်လာတာမျိုးပေါ့။

တကယ်လို့ ကုန်သည်တွေပြောတာသာ မှန်မယ်ဆိုရင် ရီနေးတား ကုမ္ပဏီဟာ အရသာရှိတဲ့ မုန့်အသစ်ကို တွေ့ရှိခဲ့တဲ့ အောင်မြင်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုတင် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို သူ့ရဲ့ အစွယ်တွေကိုပြတော့မယ့် အရွယ်ရောက်ခါစ ကျားတစ်ကောင်ရဲ့ ဟိန်းသံပဲ ဖြစ်ရမယ်။

ချောကလက်ဆိုတာ လာမယ့်အရာတွေရဲ့ နမူနာလေးပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုတာကို ဂျင်မီ သတိပြုမိသွားတယ်။

ရီနေးတားကုမ္ပဏီဟာ တစ်နေ့မှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးက အကြီးမားဆုံးကုမ္ပဏီတွေနဲ့ စီးပွားရေး အုပ်စုကြီးတွေကို သတင်းထောက်တွေနဲ့ သတင်းစာတိုက်တွေက စုစည်းထားတဲ့ ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ကုမ္ပဏီကြီး ၅၀၀ စာရင်း သတ်မှတ်ချက်ထဲကို ဝင်လာနိုင်လိမ့်မယ်လို့တောင် သူ ခံစားနေရတယ်။

ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ကုမ္ပဏီကြီး ၅၀၀ စာရင်းဆိုတာ ငွေကြေးတန်ဖိုး၊ နယ်မြေပိုင်ဆိုင်မှု၊ တစ်ဦးချင်း ပါရမီနဲ့ စစ်တပ် အင်အား စတဲ့ စံနှုန်းအမျိုးမျိုးကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားထားတဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ပါ။

ရီနေးတားကုမ္ပဏီဟာ သူတို့ရဲ့ အလံတော်အောက်မှာ နယ်မြေအများကြီးပိုင်ဆိုင်ထားဖို့အတွက် အခြေခိုင်ရသေးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဂျင်မီ တွေးလိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ဟာ ကွင်းစ်နယ်မြေ မှာ နာမည်မရှိသေးဘဲ လူသိပ်မသိကြသေးတာပဲလေ။

ပြီးတော့ ရီနေးတားကုမ္ပဏီကို ကိုယ်တိုင် မမြင်ရသေးဘဲ သူတို့ကြားမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပါရမီထူးချွန်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသိုင်းပညာရှင်တွေ ရှိမရှိကိုလည်း ဂျင်မီမသိနိုင်ပါဘူး။

သူတို့ရဲ့ နည်းပညာတွေ ဘယ်လောက်တောင်ခေတ်မီနေလဲဆိုတာကို ကြည့်ရင် သူတို့ဟာ ထုတ်ကုန်တွေကို သုတေသနလုပ်ပြီးတိုးတက်အောင် လုပ်တဲ့နေရာမှာပဲ အာရုံစိုက်နေကြပြီး မှော်ပညာကိုတိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့အတွက်တော့ အားမစိုက်ကြတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ချောကလက်ထုတ်ကုန်တွေကို ကြည့်ရသလောက်တော့ ရီနေးတားကုမ္ပဏီဟာ ဒီချောကလက်တွေကိုသာဆက်ပြီး ရောင်းနေမယ်ဆိုရင် ငွေကြေးတန်ဖိုးအများကြီး ရရှိနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကောင်း ရှိနေပါတယ်။ ပြီးတော့ ကုန်သည်တွေ ပြောတာသာ မှန်မယ်ဆိုရင် သူတို့မှာ ဈေးကြီးကြီးနဲ့ ရောင်းလို့ရမယ့် တခြားထုတ်ကုန်တွေလည်း ရှိနေပါသေးတယ်။

ရီနေးတားကုမ္ပဏီမှာ အလားအလာတွေ အများကြီး ရှိနေပါတယ်။ ချောကလက်တွေရဲ့ အလားအလာကနေတစ်ဆင့် ရီနေးတားကုမ္ပဏီရဲ့ တန်ဖိုးကို အခု ခန့်မှန်းရမယ်ဆိုရင် သူတို့ဟာ ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ကုမ္ပဏီကြီး ၅၀၀ အဆင့် သတ်မှတ်ချက်ရဲ့ နံပါတ် ၄၉၅ နေရာလောက်မှာ ပါဝင်လာနိုင်ပါတယ်။

ဒီလို သတင်းမျိုးကတော့ တောမီးလို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပျံ့နှံ့သွားမှာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမည်မသိကုမ္ပဏီတစ်ခုက ဘာသတိပေးချက်မှမရှိဘဲ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေထဲကို ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာတာမျိုးက နေ့တိုင်း ဖြစ်နေတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ဂျင်မီ အဲဒီမှာတင် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတော့တယ်။ သူ နီယိုအော်ကပ်စ်ကို သွားပြီး ရီနေးတား ကုမ္ပဏီအကြောင်းကို ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်မယ်။

သူက ချောကလက်ကုန်သည်တွေကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်တယ်၊ ကံကောင်းတာက သူတို့ဟာ ချောကလက်ထုတ်ကုန်တွေ ထပ်ယူဖို့အတွက် နီယိုအော်ကပ်စ်ကို ပြန်တော့မယ့်အချိန်နဲ့ တိုက်ဆိုင်နေခဲ့တယ်။

"နီယိုအော်ကပ်စ်ကို ပြန်မယ့် ငါတို့ရဲ့ ကုန်လှည်းတန်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့လို့ ရတာပေါ့။ ချောကလက်ကုန်သည် ဖြစ်ချင်နေတဲ့ တခြားကုန်သည် အနည်းငယ်လည်း ရှိသေးတယ်၊ ဆိုတော့ မင်းလည်း သူတို့နဲ့အတူ ပါဝင်လို့ ရတာပေါ့"

* * * * * * * * *