အခန်း ၄၀၅
Vol. 35 Ch. 405
အပိုင်း (၄၀၅)
ထိုသို့ဆိုလျှင် မြို့တော်တွင် ဤပြည်သူ့အသံ တိုက်ခိုက်မှုကို ဦးဆောင်နေသူမှာ မည်သူနည်း။
သေချာပေါက် ယွဲ့တန်းဖျင် အဖွဲ့အစည်းပင် ဖြစ်သည်။ ယခင်က ကျန်းကျိုးမြို့၏ ယွဲ့တန်းဖျင် အဖွဲ့အစည်းတွင် ကြီးမားသော အရှက်တကွဲ အဖြစ်အပျက်ကြီး ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သောကြောင့် တောင်ပိုင်းကျိုး အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးရှိ ယွဲ့တန်းဖျင် အဖွဲ့အစည်းများ အားလုံး ငြိမ်သက်သွားပြီး တံခါးပိတ်ကာ ခြောက်လကျော်ခန့် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြသည်။
ယခုအခါ အခွင့်ကောင်းကြီး တစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ထကြွလာကြတော့၏။
သူတို့ စတင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်နှင့် အမှန်တကယ်ပင် သာမန် မဟုတ်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် ဇာတ်လမ်းများကို မည်သို့ သနားဖွယ်ကောင်းအောင် ပြောပြရမည်ကို အသိဆုံးဖြစ်ပြီး ပြည်သူများ၏ စိတ်ထဲရှိ အကြောက်ဆုံး၊ ဒေါသအထွက်ဆုံးနှင့် အနူးညံ့ဆုံး အစိတ်အပိုင်းများကို မည်သို့ လှုံ့ဆော်ရမည်ကို အသိဆုံး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
ထို့အပြင် ယွဲ့တန်းဖျင် အဖွဲ့အစည်းသည်လည်း လန်ကျိုး အကျိုးစီးပွားရှာဖွေသည့် အုပ်စု၏ အဖွဲ့ဝင် တစ်ခုလည်း ဖြစ်၏။
ယခုအခါ ဤအရာမှာ အစပျိုးမှု တစ်ခုသာ ရှိသေးပြီး အနာဂတ်တွင် အာဏာ၊ ငွေကြေး၊ ပြည်သူ့အသံ ဤသုံးခု လုံးဝ ပေါင်းစပ်သွားချိန်တွင် ဧကရာဇ်၏ အာဏာကိုပင် ဖြုတ်ချနိုင်စွမ်း ရှိသည်။
ယွဲ့တန်းဖျင် ခေါင်းဆောင် တူဟွေးသည် ဤပြည်သူ့အသံ တိုက်ခိုက်မှု၏ စီမံကွပ်ကဲသူအဖြစ် တာဝန်ယူထား၏။
“ဆရာ တူဟွေး... အခု စတင်လို့ ရပြီလား။”
တွမ်ယင်းယင်းက မေးလိုက်၏။ “အခု အချိန်တန်ပြီလို့ ထင်ပါတယ်။ အောက်အိမ်တော်ကို မီးရှို့ဖို့၊ နုလန်ဟောက် အိမ်တော်ကို မီးရှို့ဖို့ စတင်လို့ ရပြီလား။”
တူဟွေးက ဖြည်းညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ “အောက်မင်... ခင်ဗျားအဖေ အောက်တုန်း ဟာ မကြာခင်မှာ နုလန်ဟောက် အသစ် ဖြစ်လာတော့မှာဆိုတော့ ကျန်းကျိုးမြို့က အဲဒီ နုလန်ဟောက် အိမ်တော်က ခင်ဗျားပိုင်တာ ဖြစ်သွားပြီလေ။ သေချာပေါက် မီးရှို့ပစ်မှာလား။”
အောက်မင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ဆရာ တူဟွေး... အဟောင်းကို မဖျက်ဆီးရင် အသစ်ကို တည်ဆောက်လို့ မရပါဘူး။ နုလန်ဟောက် အိမ်တော် လုံးဝ ပြာကျသွားတာကလည်း နိမိတ်ကောင်း တစ်ခုပါပဲ။”
‘ဘာ နိမိတ်ကောင်းလဲ။ နုလန်ဟောက် အိမ်တော် လုံးဝ ပြာကျသွားတာက အောက်ရှင်းနဲ့ အောက်ယွီ မိသားစု လုံးဝ ပြန်လည် မထကြွနိုင်တော့ဘူး ဆိုတာကို ပြသနေတာလေ။’
တွမ်ယင်းယင်းက ပြောလိုက်သည်။ “နုလန်ဟောက် အိမ်တော်ကို အောက်ယွီ ဆိုတဲ့ ခွေးကောင် နေဖူးတဲ့အတွက် ကျွန်မကတော့ ဘယ်တော့မှ ခြေချမှာ မဟုတ်ဘူး။ လုံးဝကို ပြာကျသွားအောင် မီးရှို့ပစ်ရမယ်။ ပြီးရင် အဲဒီနေရာမှာ နုလန်ဟောက် အိမ်တော် အသစ် တစ်ခု ပြန်ဆောက်မယ်။ အဲဒါက အောက်ယွီ၊ အောက်ရှင်း မိသားစု လုံးဝ အမှုန့်ဖြစ်သွားပြီး ဘဝဆက်တိုင်း ပြန်လည် မထကြွနိုင်တော့ဘူး ဆိုတာကို ကိုယ်စားပြုတယ်။”
‘ဒီအမျိုးသမီးက အောက်ယွီကို တကယ်ကို အရိုးထဲထိ မုန်းတီးနေတာပဲ။’
တူဟွေးက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျားတို့ သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီဆိုရင်လည်း စတင်လိုက်ကြတော့။ စတင်လိုက်ကြ။ ကျန်းကျိုးမြို့ ဘက်မှာလည်း စတင်နေလောက်ပြီ။”
..............................
“အောက်ယွီကို ကောင်းကင်ဘုံက အပြစ်ပေးပါစေ။ ယုတ်မာတဲ့ စကားတွေနဲ့ လူတွေကို လှည့်စားပြီး ပြည်သူတွေကို ဒုက္ခပေး၊ ငွေကြေးတွေ ဖြုန်းတီးလို့ သေဒဏ်ပေးသင့်တယ်။”
“အောက်ယွီကို ကောင်းကင်ဘုံက အပြစ်ပေးပါစေ။ ဧကရာဇ်ကို လှည့်စားတဲ့အတွက် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်သင့်တယ်။”
“အောက်ယွီကို ကောင်းကင်ဘုံက အပြစ်ပေးပါစေ။ သမိုင်းတစ်လျှောက် အပြစ်တင်ခံရမယ့် သူခိုးပဲ။”
ဤကာလအတွင်း မြို့တော်ရှိ အောက်ရှင်း၏ နေအိမ်အား ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်နေသော စာပေ ပညာရှင်များနှင့် ပြည်သူအပေါင်းက နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ထားကြသည်။ အစပိုင်းတွင်မူ လူစုလူဝေးသည် ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း ရှိကြပြီး ကြွေးကြော်သံများ ဟစ်ကြွေးရုံမျှသာ ပြုလုပ်ခဲ့ကြ၏။
မူလကဆိုလျှင် ယခုကဲ့သို့ လူစုလူဝေးပြုလုပ်ခြင်းကို ခွင့်ပြုလေ့မရှိဘဲ စစ်သေနာပတိရုံးနှင့် မြို့တော်ဝန်ရုံးတို့က လာရောက်ဖမ်းဆီး နှိမ်နင်းရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော်ငြား ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထူးခြားစွာဖြင့် မည်သည့်တားဆီးမှုမှ မရှိခဲ့ပေ။ အစိုးရအဖွဲ့အစည်း နှစ်ခုလုံးသည် အများပြည်သူ၏ ပွက်လောရိုက်နေသော အသံများနှင့် ပြဿနာအရပ်ရပ်ကို ပိုမို ကြီးထွားလာစေရန် တမင်တကာ ခွင့်ပြုထားခဲ့ရာ လူတိုင်း၏ စိတ်ခံစားချက်များသည်လည်း တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ပိုမိုပြင်းထန် လာခဲ့တော့၏။
ယနေ့သည် ဒုတိယလ နှစ်ဆယ့်နှစ်ရက်နေ့ ဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ် သတ်မှတ်ပေးထားသည့် နောက်ဆုံး အချိန်လည်း ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ဤနေ့တွင် လန်ကျိုး၌ ကြီးမားသော ငလျင်နှင့် ဆူနာမီဘေးအန္တရာယ်များ ဖြစ်ပေါ်မလာခဲ့ပါက အောက်ယွီသည် ယုတ်မာသော စကားများဖြင့် လူအများကို လှည့်ဖြားကာ တိုင်းပြည်နှင့်လူမျိုးကို ဘေးဒုက္ခ ရောက်စေသူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်၍ ကွပ်မျက်ခြင်း ခံရပေလိမ့်မည်။
အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် ဒုတိယလ နှစ်ဆယ့်နှစ်ရက်နေ့သည် လန်ကျိုးအတွက် နောက်ဆုံး သတ်မှတ်ရက် ဖြစ်သော်လည်း မြို့တော်သို့ သတင်းစကား ရောက်ရှိလာရန်မှာ အနည်းဆုံး လေးငါးရက်ခန့် ကြာမြင့်ဦးမည် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် အောက်ယွီ စီရင်ချက်ချခံရမည့် အချိန်မှာ ဒုတိယလ နှစ်ဆယ့်ခုနစ်ရက်နေ့ခန့်မှသာ ဖြစ်နိုင်၏။
သို့သော်လည်း ပြည်သူအပေါင်းမှာမူ ထိုအချက်များကို ဂရုမမူကြတော့ဘဲ ဒုတိယလ နှစ်ဆယ့်နှစ်ရက်နေ့ ဟူသော ရက်စွဲကိုသာ စွဲစွဲမြဲမြဲ မှတ်သားထားကြလေတော့သည်။
“လန်ကျိုးက ပြည်သူ သန်းချီဟာ ဘယ်လောက်တောင် အပြစ်ကင်းလိုက်လဲ။ အခု ငရဲပြည်ကို ရောက်နေရတာ အားလုံး အောက်ယွီ ဆိုတဲ့ ခွေးကောင်ရဲ့ အပြစ်တွေပဲ။”
“ကောင်းကင်ဘုံက မတရားဘူး။ လူယုတ်မာတွေ ကြီးစိုးနေတယ်။”
“အောက်အိမ်တော်ကို မီးရှို့... အောက်အိမ်တော်ကို မီးရှို့။”
လူတချို့၏ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ လူများစွာက သူတို့ လက်ထဲက မီးတုတ်များကို ထွန်းညှိလိုက်ကြ၏။
“အောက်ယွီ ဟာ ယုတ်မာတဲ့ စကားတွေနဲ့ လူတွေကို လှည့်စားပြီး ပြည်သူတွေကို ဒုက္ခပေး၊ ငွေကြေးတွေ ဖြုန်းတီးလို့ သေဒဏ်ပေးသင့်တယ်။”
“အောက် အိမ်တော်ကို မီးရှို့....”
လူအများအပြား ကိုင်ဆောင်ထားကြသော မီးတုတ်များသည် အိမ်တော်အတွင်းသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီးနောက် မြို့တော်ရှိ အောက်ရှင်း၏ တစ်ခုတည်းသော နေအိမ်မှာ မကြာခင်မှာပင် မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်သွား တော့သည်။
တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံခန့်မျှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် အိမ်တော်တစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရလေ၏။
ကောင်းကင်ယံ တစ်ခုလုံးကို နီရဲသွားစေသည့် ထိုမီးတောက်များကြောင့် အောက်ရှင်းမိသားစုသည် မြို့တော်ရှိ ၎င်းတို့၏ နောက်ဆုံးခိုလှုံရာ အရပ်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး တစ်ခုတည်းသော အိမ်ဂေဟာလေးမှာလည်း ပြာပုံဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျန်းကျိုးမြို့ရှိ နုလန်ဟောက် အိမ်တော်မှာလည်း မီးလောင်ကျွမ်းလျက် ရှိနေပေသည်။ ထိုသို့ မီးရှို့ဖျက်ဆီးကြသူများမှာ မိမိကိုယ်မိမိ တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်သူများဟု ယူဆထားကြသည့် ပြည်သူများပင် ဖြစ်၏။
ဘိုးဘိုးကြီး အောက်ထင်သည် အိမ်တော်၏ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ရပ်တန့်လျက် လောင်ကျွမ်းနေသည့် မီးတောက်များကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် များစွာ ကျေနပ်အားရနေမိသည်။
သူသည် အောက်ယွီကြောင့် များစွာ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ အကျဉ်းထောင်အတွင်း ခြောက်လခန့် နေထိုင်ခဲ့ရစဉ်က မုချသေရတော့မည်ဟုပင် ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ထိုအရူး ဧကရာဇ်ဟောင်းက သနားညှာတာဟန် ဆောင်လျက် ဧကရာဇ်ဟောင်း ဟူသော စကားရပ်ကြောင့်ပင် လူမဖမ်းရ၊ လူမသတ်ရဟု မိန့်ကြားခဲ့သောကြောင့် ဘိုးဘေးကြီး အောက်ထင်မှာ ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ကျန်းကျိုးမြို့နှင့် လန်ကျိုးမြို့တို့သည် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ကွာဝေးလှသောကြောင့် ယနေ့သည် ဒုတိယလ နှစ်ဆယ့်နှစ်ရက်နေ့ ဖြစ်သော်လည်း လန်ကျိုးတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ သတင်းအချက်အလက်များမှာ ယခုတိုင် ရောက်ရှိမလာသေးပေ။
ဤမီးလောင်ကျွမ်းမှုကို ကြည့်ရှုရန်အတွက် ဝေမြို့စားကြီး တွမ်ပိ ကိုယ်တိုင်လည်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အောက်ကျင်း၊ အောက်ထင်နှင့် တွမ်ပိတို့ သုံးဦးစလုံးသည် မီးလောင်ကျွမ်းနေသော နုလန်ဟောက် အိမ်တော်ကို ကြည့်ရှုရင်း အတိုင်းထက်အလွန် ကျေနပ်နေကြလေသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အောက်ယွီဆိုသော ထိုသူမှာ မလွဲဧကန် သေဆုံးရတော့မည် ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်းပိုင်းခုတ်ထစ်၍ စီရင်ခြင်းကို ခံရပေတော့မည်ဟု ယုံကြည်နေကြတော့၏။
တွမ်ပိက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “သခင်ကြီး အောက်ထင်... အောက်ရှင်းက ခင်ဗျားရဲ့ သားအရင်းလေ။ အခု မီးလောင်နေတာက ခင်ဗျားတို့ အောက်မိသားစုရဲ့ နုလန်ဟောက် အိမ်တော်လေ။”
အောက်ထင်က အံကို တင်းတင်းကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “သူ ကျုပ်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ အချိန်ကစပြီး ကျုပ်သား မဟုတ်တော့ဘူး။ အောက်ယွီ ဆိုတဲ့ ခွေးကောင်လေးကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ အချိန်ကစပြီး ကျုပ်သား မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒီ နုလန်ဟောက် အိမ်တော်ကို ပြောရရင်တော့... အဟောင်းကို မဖျက်ဆီးရင် အသစ်ကို တည်ဆောက်လို့ မရပါဘူး။”
ဝေမြို့စားကြီး တွမ်ပိက ပြောလိုက်သည်။ “တော်ဝင်တရားရုံးဘက်က သတင်းရောက်လာပြီ။ ခင်ဗျားရဲ့ သား အောက်တုန်း နုလန်ဟောက် ရာထူး ဆက်ခံမယ့်ကိစ္စက သေချာသလောက် ဖြစ်နေပြီ။”
အောက်ထင်က မေးလိုက်၏။ “လေးရက်လောက် ရှိသွားပြီ... လန်ကျိုးဘက်က သတင်း ရောက်မလာသေးဘူးလား။”
ဝေမြို့စားကြီးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အောက်ယွီက လုံးဝ ရူးသွပ်နေပြီ။ ကြီးမားတဲ့ ငလျင်နဲ့ ဆူနာမီ ဖြစ်လာမယ်လို့ ပြောတယ်။ အခု ဒုတိယလ နှစ်ဆယ့်နှစ်ရက်နေ့တောင် ရောက်နေပြီ။ ဘယ်မှာ ဖြစ်လာမှာလဲ။
ကုန်းတွင်းပိုင်းက သတင်းက မရောက်လာနိုင်သေးပေမယ့် ပင်လယ်ရေကြောင်းက သတင်းတော့ ရောက်လာ သင့်တာပေါ့။ အခု ပင်လယ်ရေကြောင်းကနေ ဘာသတင်းမှ ရောက်မလာသေးဘူးဆိုတော့ ကြီးမားတဲ့ ငလျင်နဲ့ ဆူနာမီ လုံးဝ မရှိဘူးဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲ။ အောက်ယွီ ဆိုတဲ့ ခွေးကောင် ဒီတစ်ခါ သေချာပေါက် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ခံရတော့မှာပဲ။”
ကျန်းကျိုးမြို့သည် ပင်လယ်နှင့် တိုက်ရိုက်ထိစပ်ခြင်း မရှိသော်လည်း ၎င်း၏ လက်အောက်ခံခရိုင်တစ်ခုမှာ ပင်လယ်ကမ်းခြေတွင် တည်ရှိပြီး ကျန်းကျိုးဆိပ်ကမ်းသည်လည်း ထိုအရပ်၌ပင် တည်ရှိသည်။
ကျန်းကျိုးဆိပ်ကမ်းနှင့် လန်ကျိုးဆိပ်ကမ်းတို့မှာ ရေကြောင်းခရီးဖြင့် တိုက်ရိုက်တိုင်းတာပါက မိုင်နှစ်ထောင်၊ သုံးထောင်ခန့်သာ ကွာဝေးလှသောကြောင့် ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် လေးရက်ခန့်အတွင်း သတင်းစကား ရောက်ရှိလာနိုင်၏။
သို့သော်ငြား ထိုဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးများမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဆူနာမီဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော သင်္ဘောဟူသမျှသည် အစအနမကျန် ပျက်စီးခဲ့ရတော့သည်။
ထိုလှိုင်းလုံးကြီးများ၏ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အမှုန့်ကြိတ်ခြင်းကို မခံရသည့်တိုင် သင်္ဘောများမှာ တိမ်းမှောက် ခဲ့ကြရ၏။
မည်သည့်သင်္ဘောတစ်စင်းမျှ ဘေးအန္တရာယ်မှ ကင်းလွတ်အောင် မရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ သတင်းအချက်အလက်များကို မည်သူကမှ လာရောက်သတင်းပို့နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။
.....................
နန်းတွင်း အခြေအနေမှာလည်း အလွန် တည်ကြည်လေးနက်နေသည်။
မကြာသေးမီ ရက်ပိုင်းအတွင်း နေ့စဉ် ညီလာခံကြီး ကျင်းပနေပြီး အမြဲတမ်း ညဉ့်နက်သည်အထိ ကျင်းပနေရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လန်ကျိုးဘက်မှ သတင်းများ နေ့စဉ် ရောက်ရှိလာသောကြောင့် ဖြစ်၏။
ယနေ့တွင် အခြေအနေ တစ်ခုလုံး လုံးဝ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။
“အရှင်မင်းမြတ်... အနားယူနေတဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဒု-ဝန်ကြီး ဝမ်ဟွာကျိန့် အမတ်ကြီးဟာ တိုင်ကြားရေးဗုံကို လာတီးပြီး သူ့မိခင်အတွက် တရားမျှတမှု တောင်းခံနေပါတယ်။”
ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားရသည်။
ဝမ်ဟွာကျိန့်၏ မိခင် သေဆုံးမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ဧကရာဇ်သည် အမှန်တရားကို သေချာပေါက် သိရှိထားသည်။ သို့ပေမည့် အမှန်တရားမှာ အရေးမကြီးတော့ချေ။
ကြီးမားသော ငလျင်နှင့် ဆူနာမီ မဖြစ်ပေါ်လာပါက အောက်ယွီ နှင့် ကျိုးလီ တို့သည် တိုင်းပြည်နှင့် လူမျိုးကို ဒုက္ခပေးသူများ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားရသော သခင်မကြီးဝမ် သည်သာ အပြစ်ကင်းသူ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုပြီး အဆင့်တစ် သခင်မကြီး အဖြစ်ပင် ချီးမြှင့်ရမှာဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ လက်တွေ့ဘဝ ဖြစ်ပြီး ဤမျှလောက် သရော်လှောင်ပြောင်စရာကောင်း၏။
မကြာသေးမီ ကာလအတွင်း စာချွန်လွှာများသည် နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ နန်းတော် အတွင်းသို့ တဖွဲဖွဲ ဝင်ရောက် လာကြသည်။
အားလုံးမှာ ကျိုးလီနှင့် အောက်ယွီ တို့ကို သတ်ဖြတ်ရန် တောင်းဆိုသည့် စာချွန်လွှာများသာ ဖြစ်သည်။ စာချွန်လွှာများသာမက အမတ်များ အားလုံးကလည်း လူကိုယ်တိုင် ပြစ်တင်ဝေဖန်နေကြ၏။
“အရှင်မင်းမြတ်... ဒုတိယလ နှစ်ဆယ့်နှစ်ရက်နေ့ ရောက်ပါပြီ။ ကြီးမားတဲ့ ငလျင်နဲ့ ဆူနာမီက ဘယ်မှာလဲ။ ဒုတိယလ အလယ်ပိုင်း ကုန်ဆုံးသွားတာကြာပါပြီ။”
“အရှင်မင်းမြတ်... လန်ကျိုးကို အောက်ယွီ နဲ့ ကျိုးလီ တို့က ရှုပ်ယှက်ခတ်သွားအောင် လုပ်လိုက်လို့ ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်နေပါပြီ။”
“အရှင်မင်းမြတ်... ကျိုးလီဟာ အောက်ယွီရဲ့ လှည့်စားမှုကို ခံရပြီး လန်ကျိုးကို ရောက်သွားကတည်းက လူထောင်ချီ သတ်ဖြတ်ခဲ့ပါပြီ။ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားမယ်ဆိုရင် လန်ကျိုး လုံးဝ ပွက်လောညံသွားပြီး ပြည်သူ သိန်းချီ ပုန်ကန်လာမှာကို စိုးရိမ်ရပါတယ်။ ကာကွယ်သင့်ပါတယ်။”
“အောက်ယွီ ဆိုတဲ့ ခွေးကောင်ဟာ ယုတ်မာတဲ့ စကားတွေနဲ့ လူတွေကို လှည့်စားပြီး ဧကရာဇ်ဟောင်းကို လှည့်စားခဲ့လို့ ဒီကနေ့လို ဘေးအန္တရာယ်တွေ ဖြစ်လာရတာပါ။ လန်ကျိုးက ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်နေပြီး အမတ်တွေက ပြည်သူတွေကို ပုန်ကန်အောင် ဖိအားပေးနေတာ ကာကွယ်သင့်ပါတယ်။”
“အရှင်မင်းမြတ်... မြို့တော်က အောက်ရှင်းရဲ့ အိမ်တော်ကို ဒေါသထွက်နေတဲ့ ပြည်သူတွေက မီးရှို့ပစ်လိုက်ပါပြီ။”
“အရှင်မင်းမြတ်... ဒုတိယလ နှစ်ဆယ့်နှစ်ရက်နေ့ ရောက်ပါပြီ။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်ပြီး အောက်ယွီကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်၊ အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာ သတ်ဖြတ်ကာ ပြည်သူတွေရဲ့ ဒေါသကို ပြေပျောက်စေတော်မူပါ။”
“အရှင်မင်းမြတ်... အောက်ယွီကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်၊ အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာ သတ်ဖြတ်ကာ ပြည်သူတွေရဲ့ ဒေါသကို ပြေပျောက်စေတော်မူပါ။”
“အရှင်မင်းမြတ်... အခြေအနေ အရမ်း အရေးကြီးနေပါပြီ။ လန်ကျိုးကို ကိုယ်စားလှယ်အမတ် စေလွှတ်ပြီး ကျိုးလီရဲ့ အဓိပ္ပာယ် မရှိတဲ့ အမိန့်တွေကို ရပ်တန့်ကာ သူ့ကို ဖမ်းဆီးပြီး မြို့တော်ကို ပြန်ခေါ်လာဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။”
ညီလာခံ တစ်ခုလုံးရှိ အမတ်များ အားလုံးသည် အောက်ယွီကို သတ်ဖြတ်ရန် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် တောင်းဆိုနေကြပြီး အခြေအနေမှာ အလွန် ပြင်းထန်နေသည်။