အခန်း ၄၀၈
Vol. 35 Ch. 408
အပိုင်း (၄၀၈)
ဤသတင်းကို ကြားချိန်မှာတော့ ဝမ်ဟွာကျိန့် လုံးဝ မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားတော့သည်။
ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင်က အေးစက်စက်နှင့် ပြောလိုက်၏။ “ဝမ်ဟွာကျိန့်... ခင်ဗျား အခု ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ။ ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ။”
စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဒုတိယဝန်ကြီး ဝမ်ဟွာကျိန့်သည် မည်သည့်စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေယိုင်ကျလျက် တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်နေတော့သည်။
ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင်က အေးစက်စက်နှင့် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “လာကြစမ်း... ဝမ်ဟွာကျိန့် မျိုးနွယ်စု အားလုံးကို ဖမ်း။ အိမ်ကိုသိမ်းပြီး မျိုးနွယ်စု အားလုံးကို သတ်ပစ်။ အိမ်ကိုသိမ်းပြီး မျိုးနွယ်စု အားလုံးကို သတ်ပစ်။ ဝမ်ဟွာကျိန့်... ခင်ဗျားက အင်ပါယာရဲ့ အပြစ်ရှိသူပဲ။ အင်ပါယာရဲ့ အပြစ်ရှိသူပဲ။”
ဟေးပင်းထိုင်၏ လျှို့ဝှက်တမန်များထံမှ သတင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ ညီလာခံ တစ်ခုလုံးသည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော မျှော်လင့်ချက်လေးကိုပါ စွန့်လွှတ်လိုက်ရတော့သည်။
အောက်ယွီ၏ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်သွားခဲ့ပြီး လန်ကျိုး၏ ကြီးမားသော ငလျင်နှင့် ဆူနာမီ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ကျိုးလီလည်း လောင်းကြေး နိုင်သွားခဲ့ပြီး သူ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြန်လည် မွေးဖွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် နန်းတော် အပြင်ဘက်၌ လူသိန်းချီ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့သည် ဘာမှ မသိသေးဘဲ ဧကရာဇ်၏ အဖြေကို စောင့်မျှော်နေကြဆဲ ဖြစ်၏။
တွေးကြည့်ရသည်မှာ ရယ်စရာကောင်းလေသည်။ ဤလူသိန်းချီသည် ဤနေရာသို့ စုရုံးရောက်ရှိ လာနိုင်ခြင်းမှာ လူအချို့က သူတို့ကို ဧကရာဇ်ဟောင်းအား တိုက်ခိုက်မည့် လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုလိုသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက လူသိန်းချီ မပြောနှင့်၊ လူရာချီပင်လျှင် နန်းတော် အရှေ့သို့ စုရုံးလာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အမိန့်တော်ကို ရုပ်သိမ်း၊ ကျိုးလီကို ဖမ်းဆီးပြီး လန်ကျိုးက ပြည်သူတွေကို တရားမျှတမှု ပေးသနားတော်မူပါ။”
“အောက်ယွီကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပြီး လန်ကျိုးက ပြည်သူတွေကို ဖြေရှင်းချက် ပေးတော်မူပါ။”
ထို့ကြောင့် ညဉ့်နက်လာသည်အထိ ဤလူသိန်းချီသည် မမောမပန်းနိုင်ဘဲ ကြွေးကြော်သံများကို အော်ဟစ် နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
ခဏအကြာတွင် နန်းတော်တံခါး နောက်တစ်ကြိမ် ပွင့်လာတော့၏။
မိန်းမစိုးကြီး တစ်ဦးက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “တိတ်တိတ်နေကြ။ တိတ်တိတ်နေကြ။”
တစ်ကွင်းလုံးရှိ လူသိန်းချီ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြတော့၏။
“ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ အမိန့်တော်... ဒုတိယလ ဆယ့်ရှစ်ရက်နေ့၊ ညနေ သုံးနာရီ လေးဆယ့်ငါးမိနစ် အချိန်မှာ လန်ကျိုး ပင်လယ်ပြင်မှာ ကြီးမားတဲ့ ငလျင်နဲ့ ဆူနာမီ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သေကြေဒဏ်ရာရသူ မရေမတွက် နိုင်အောင် ရှိပါတယ်။
အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ကျိုးလီဟာ ပြည်သူသိန်းချီကို ကြိုတင် ပြောင်းရွှေ့ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကံဆိုးမှုထဲက ကံကောင်းမှု တစ်ခုပါပဲ။ ဒီအချိန်ကစပြီး တောင်ပိုင်းကျိုးဟာ သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေးနဲ့ လန်ကျိုး ပြန်လည် တည်ဆောက်ရေးကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလုပ်ဆောင်သွားပါမယ်။”
ဤအမိန့်တော် ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာတော့ တစ်ကွင်းလုံး သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။ သူတို့၏ နားကိုပင် လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။
‘ဒါ... ဒါ... ဒါ...ကြီးမားတဲ့ ငလျင်နဲ့ ဆူနာမီက တကယ်ပဲ ဖြစ်လာတာလား။ အောက်ယွီနဲ့ ကျိုးလီက တကယ်ပဲ ပြည်သူ သိန်းချီကို ကယ်တင်ခဲ့တာလား။ ဒါပေမဲ့ ကြီးမားတဲ့ ငလျင်နဲ့ ဆူနာမီကို တစ်လကြိုတင်ပြီး ခန့်မှန်းလို့ မရဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား။’
ယခုလေးတင် လူအပေါင်းတို့သည် အောက်ယွီအား တိုင်းပြည်နှင့် လူမျိုးကို ဘေးဒုက္ခရောက်စေသူအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ အပိုင်းပိုင်းခုတ်ထစ်၍ စီရင်သင့်ကြောင်း အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ဟစ်ကြွေးနေခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။
သို့သော်ငြား ယခုအခါတွင်မူ သူသည် လန်ကျိုးပြည်သူတို့၏ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်ကြီး ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။ ဤသည်မှာ မည်မျှအထိ အရှက်ရဖွယ် ကောင်းလိုက်ပါသနည်း။ စွပ်စွဲခဲ့သူတို့အဖို့ မည်မျှအထိ မျက်နှာဖြတ်ရိုက် ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပါသနည်း။
ထိုထက် ပို၍ အရေးကြီးသောအချက်မှာ မြို့တော်ရှိ အောက်အိမ်တော်ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးလိုက်ကြပြီ ဖြစ်ခြင်းပင်။ လူတိုင်းက အောက်ယွီအား ကောင်းကင်ဘုံက အပြစ်ပေးပါစေကြောင်း အကြိမ်ပေါင်း သောင်းချီ၍ ကျိန်ဆဲဟစ်ကြွေးခဲ့ကြပြီးမှ ဤသို့သော အဖြစ်မျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
“လူစုခွဲကြတော့။” မိန်းမစိုးကြီးက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။
လူသိန်းချီသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ဆက်လက် ရပ်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး ဤအမှန်တရားကို လက်ခံရန် အလွန် ခက်ခဲနေကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် လူတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်၏။ “မိန်းမစိုးကြီး... ဒါ တကယ်ပဲလား။ ဒါ တကယ်ပဲလား။”
မိန်းမစိုးကြီးသည် သူတို့ကို အေးစက်စက်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ ‘ခင်ဗျားတို့က ဒါတွေ အားလုံး အစစ်အမှန် မဟုတ်ပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်နေတာလား။ ကျုပ်တို့က ခင်ဗျားတို့ထက်တောင် ပိုပြီး အစစ်အမှန် မဟုတ်ပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်နေသေးတယ်။’
နန်းတော်တံခါး ပိတ်သွားသော်လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော လူသိန်းချီသည် ထွက်ခွာမသွားလိုကြသေးဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာပင် နေနေကြ၏။
“တကယ် မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ သတင်းမှား ရောက်လာတာများ ဖြစ်နေမလား။”
“ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ကျိုးလီက လမ်းမရှိတော့လို့ သတင်းမှား ပို့လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”
“မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လန်ကျိုးမှာ ကျိုးလီ အပြင် ဟေးပင်းထိုင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်တမန်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေလဲဆိုတာ မသိဘူး။ သေချာပေါက် အတည်ပြုပြီးမှ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ကျုပ်တို့ကို လာပြောတာပေါ့။”
“ဒီကိစ္စက တကယ် ဖြစ်သွားပြီပဲ။”
“မထင်မှတ်ထားဘူး... အောက်ယွီ ဆိုတဲ့ကောင်က တကယ်ပဲကြိုတင် ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့တာပဲ။”
“သမိုင်းတစ်လျှောက် အပြစ်တင်ခံရမယ့် လူယုတ်မာ ဘဝကနေ ကယ်တင်ရှင်ကြီး ဖြစ်သွားတာက မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပဲနော်။ ဒီကမ္ဘာကြီးက တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းပြီး ယုတ္တိမရှိလိုက်တာ။”
“လူစုခွဲကြတော့... လူစုခွဲကြတော့။”
ထို့နောက် ဤလူသိန်းချီသည် တိတ်ဆိတ်စွာ လူစုခွဲသွားကြတော့၏။ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အသံကျယ်ကျယ် အော်ဟစ်ခဲ့ကြသော ကျူရန်များနှင့် ရှို့ချိုင်များသည်လည်း ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားကြ တော့သည်။
သူတို့ကို လူသိရှင်ကြား ခေါင်းငုံ့ ဝန်ခံခိုင်းဖို့၊ အပြစ်ဝန်ခံခိုင်းဖို့ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။
အကယ်၍ အမှားကျူးလွန်မိသူမှာ လူတစ်ဦးတစ်ယောက်တည်း သို့မဟုတ် လူနည်းစုမျှသာ ဆိုလျှင်မူ နောင်တတရားများဖြင့် မိမိအမှားကို ဝန်ခံကောင်း ဝန်ခံနိုင်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော်လည်း လူပေါင်း သောင်းချီ၊ သိန်းချီ၍ မှားယွင်းသွားကြသည့်အခါတွင်မူ အမှားကို ဝန်ခံရန်ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ၎င်းတို့၏ စိတ်အစဉ်တွင် အမှန်တရားကြောင့် ရှက်ရမှန်းမသိဘဲ မျက်နှာဖြတ်ရိုက် ခံရသကဲ့သို့ ခံစားရသည့် ဒေါသမာန်များသာ ကိန်းအောင်းနေကြသေးသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ကျိုးလီတို့သည် လန်ကျိုးပြည်သူ သိန်းပေါင်းများစွာ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ မြို့တော်ရှိ တရားမျှတမှုကို မြတ်နိုးပါသည်ဆိုသော ပြည်သူများအနေဖြင့်လည်း ၎င်းတို့အား ကျေးဇူးတင်ရှိသင၏။
အကြောင်းမှာ ထိုပြည်သူများမှာ လန်ကျိုးသားတို့အပေါ် သနားကြင်နာစိတ် ရှိကြသူများ မဟုတ်ပါလား။ သို့သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ကျေးဇူးတင်ရန်ဆိုသည်မှာ အဝေးကြီးပင်။
ဤလူစုလူဝေးကြီးသည် အားနည်းသူများကို သနားတတ်ကြသလို၊ မကောင်းမှုကို ဖယ်ရှား၍ တရားမျှတမှုကို ကာကွယ်လိုသည့် ဆန္ဒလည်း ရှိကြသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
သို့ရာတွင် ၎င်းတို့ ပေးဆပ်လိုသော တန်ဖိုးမှာမူ အကန့်အသတ် ရှိလှသည်။ ၎င်းတို့အား တရားမျှတမှုအတွက် အော်ဟစ်ခိုင်း၍ ရနိုင်သော်လည်း သူတို့၏ အမှားကို ဝန်ခံခိုင်းရန်မှာမူ မည်သို့မှ မဖြစ်နိုင်သော အရာပင် ဖြစ်တော့၏။
သူတို့အနေဖြင့် အရှက်တကွဲ မျက်နှာဖြတ်ရိုက်ခံရပြီးနောက် အများဆုံး လုပ်ဆောင်နိုင်သည်မှာ အရှက်တရဖြင့် နေအိမ်သို့ ပြန်သွားကြပြီး အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော်ငြား ဤဖြစ်ရပ်ကို သင်ခန်းစာယူ၍ နောင်တွင် အလားတူ ကိစ္စရပ်များ ကြုံတွေ့ရပါက ထပ်မံ၍ အရှက် မကွဲစေရန် စကားပြောဆိုမှုများကို ဆင်ခြင်လာကြပေလိမ့်မည်။
သို့သော်ငြား လအနည်းငယ်ခန့် ကြာမြင့်သွားသည့်အခါ၌မူ ဤဖြစ်ရပ်ကို မေ့လျော့သွားကြပြီး တရားမျှတမှု အတွက် အကြောင်းပြကာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်၍ ဒေါသထွက်ကြဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။ ငါးတို့၏ မှတ်ဉာဏ်သည် ခုနစ်စက္ကန့်မျှသာ ကြာရှည်သကဲ့သို့၊ လူအုပ်စုကြီး၏ မှတ်ဉာဏ်မှာလည်း ကြာရှည်ခံလေ့ မရှိပေ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ စုချင်ဝမ် အိမ်တော်ရှိ တွမ်ယင်းယင်း၊ တွမ်ယွီနှင့် အောက်မင်တို့သည် လန်ကျိုးမှ သတင်းစကားကို ရရှိသွားကြပြီ ဖြစ်၏။ ထို့နောက် ဤလူစုသည်လည်း သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး မျက်နှာများမှာ ရေခဲလို အေးစက်နေကြသည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ တွမ်ယင်းယင်းက အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ဒီတစ်ခါ အောက်ယွီ ဆိုတဲ့ကောင် မသေသေးဘူး။ မသေသေးဘူးပေါ့လေ။ လူတစ်ယောက် သေဖို့ဆိုတာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ခက်ခဲနေရတာလဲ။”
စုချင်ဝမ်ကတော် တွမ်ယွင်၏ လှပသော မျက်နှာတွင် မလိုမုန်းထားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
‘ဒီတစ်ခါတော့ အောက်ယွီ သေချာပေါက် သေပြီ၊ အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ခံရတော့မယ်လို့ လူတိုင်းက ထင်မှတ်ထားခဲ့တာလေ။ ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ သူက ထပ်ပြီး လွတ်မြောက်သွားရုံတင် မကဘူး ကယ်တင်ရှင်ကြီးတောင် ဖြစ်သွားသေးတယ်။
ပြီးတော့ သူက တကယ်ပဲ ကြီးမားတဲ့ ငလျင်နဲ့ ဆူနာမီကို တစ်လကြိုတင်ပြီး ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့တယ်တဲ့။ တကယ်ပဲ ဒီလောက် အစွမ်းထက်တာလား။ နက္ခတ္တဗေဒနဲ့ ပထဝီဝင်ကို ဒီလောက်တောင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တတ်ကျွမ်းတာလား။’
အောက်မင်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်တို့က မြို့တော်က အောက်အိမ်တော်ကို မီးရှို့လိုက်ပြီ။ အောက်ရှင်း ဇနီးမောင်နှံကို အိမ်ရာမဲ့ ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး လူအချို့ကို လည်း မီးရှို့သတ်ပစ်လိုက်ပြီ။”
“ငါးယောက်...”
သခင်လေး တွမ်ယွီက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီငါးယောက်က အောက်ရှင်းရဲ့ မသန်စွမ်းတဲ့ အစောင့်တွေ။ သစ္စာအရှိဆုံး လူစုပေါ့။ ဒီရက်ပိုင်း အောက်ရှင်းက ဖျားနာပြီး အိပ်ရာထဲက မထနိုင်ဘူးလေ။ အောက်အိမ်တော် ဝိုင်းရံခံရတဲ့အချိန်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က အောက်ရှင်း မိသားစု အားလုံးကို လျှို့ဝှက်စွာ ခေါ်ထုတ်သွားတယ်။
ဒါပေမဲ့ အောက်ရှင်းရဲ့ သစ္စာရှိတဲ့ အစောင့် ငါးယောက်က အောက်အိမ်တော်ကို ကာကွယ်ဖို့ ကျန်နေခဲ့တယ်။ ကျုပ်တို့က အောက်အိမ်တော်ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်တဲ့ အချိန်မှာ သူတို့ကို တွေ့သွားပြီး ကျုပ်တို့လူတွေက အဲဒီငါးယောက်ရဲ့ လက်တွေ ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးပြီး အထဲမှာ အရှင်လတ်လတ် မီးရှို့သတ်ပစ် လိုက်တယ်။”
အောက်မင်က မေးလိုက်၏။ “ကျုပ်တို့လူတွေက ရိုက်ချိုးပြီး မီးရှို့သတ်လိုက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ယွဲ့တန်းဖျင်က လူတွေလား။”
တွမ်ယွီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျုပ်လွှတ်လိုက်တဲ့ လူတွေ... ကျုပ်တို့ ဝေမြို့စားကြီး အိမ်တော်က သိုင်းပညာရှင်တွေ။”
တွမ်ယင်းယင်းက မေးလိုက်၏။ “အောက်ရှင်းက ဘာရောဂါ ဖြစ်တာလဲ။”
အောက်မင် ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အဆုတ်နာရောဂါ (တီဘီရောဂါ) ဖြစ်နိုင်တယ်။”
တွမ်ယင်းယင်းက မေးလိုက်ပြန်၏။ “တရားလွှတ်တော်ချုပ် အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ ကူးစက်ခံရတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တော်ဝင်တရားရုံး အကျဉ်းထောင် ထဲမှာလား။”
အောက်မင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “တရားလွှတ်တော်ချုပ် အကျဉ်းထောင်မှာ ကူးစက်ခံလိုက်ရတာ။”
တွမ်ယင်းယင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းသာမှုများ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ဤကမ္ဘာလောကတွင် အဆုတ်နာ ရောဂါသည် ကုသ၍မရသော ရောဂါဆိုး တစ်ခုဖြစ်ပြီး သေချာပေါက် သေဆုံးရမည်ဖြစ်ကာ ကူးစက်နိုင်ခြေလည်း ရှိ၏။
အောက်ရှင်း သည် တရားလွှတ်တော်ချုပ် အကျဉ်းထောင်တွင် ဤအဆုတ်နာရောဂါကို ကူးစက်ခံရခြင်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ဒုက္ခပေးရန်၊ သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။
‘ဒီလူက ဘယ်သူလဲ။ ဖူယန်ထူ လား။ ဝန်ကြီးချုပ် လင်ကုန်း လား။ ဒါမှမဟုတ် ကျိန့်ဟိုင် မြို့စားအိမ်တော်၊ စီးမိသားစု လား။’
တွမ်ယွီက ပြောလိုက်၏။ “အဆုတ်နာရောဂါကို ကုသနိုင်တဲ့ နတ်ဆေး တစ်မျိုးတည်းပဲ ရှိတယ်လို့ ကျုပ် ကြားဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ နတ်ဆေးကို တာယင်အင်ပါယာရဲ့ ဟေးလုံထိုင် လျှို့ဝှက်တမန် ယွင်ကျုံးဟဲ့က တီထွင်ခဲ့တာတဲ့။ အခု သူ သေသွားပြီဆိုတော့ အောက်ရှင်းက ကုသလို့ မရတော့ဘဲ သေချာပေါက် သေရတော့မှာပေါ့။”
တွမ်ယင်းယင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလို သေတာက အောက်ရှင်းအတွက် အရမ်း သက်သာလွန်းတယ်။ သူက အောက်ယွီနဲ့ အတူတူ အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ခံရမှာမှ မှန်တာ။”
အောက်မင်က ပြောလိုက်၏။ “ဒီတစ်ခါ အောက်ယွီ ဟေးပင်းထိုင်ကနေ ထွက်လာရင် သေချာပေါက် ရူးသွပ်မတတ် လက်စားချေတော့မှာပဲ။”
တွမ်ယွီက ပြောလိုက်သည်။ “လက်စားချေမယ်... သူက ဘယ်သူ့ကို လက်စားချေနိုင်မှာလဲ။”
တွမ်ယင်းယင်းက ပြောလိုက်၏။ “သူကကြီးမားတဲ့ ငလျင်နဲ့ ဆူနာမီ ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကို ကြိုတင် ခန့်မှန်း နိုင်ခဲ့ပေမယ့် လူတိုင်းရဲ့ မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး လူတိုင်းရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေအထားကို ရောက်သွားပြီလေ။ ဒီလို လူမျိုးက အဆုံးသတ်ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။”
အောက်မင်က ပြောလိုက်သည်။ “အခု အကြောက်ရဆုံးကိစ္စက သူနဲ့ ဧကရာဇ်ဟောင်း ပူးပေါင်းသွားမှာကိုပဲ။ အကယ်၍ သူသာ ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ နိုင်ငံရေးကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်လာရင်တော့ အကျိုးဆက်က ကြောက်စရာ ကောင်းသွားပြီ။
အောက်ယွီက ဒီတစ်ကြိမ်ကြီးမားတဲ့ ငလျင်နဲ့ ဆူနာမီကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့တယ်။ ကျိုးလီက ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ပြီး အကြီးအကျယ် နောက်ဆုတ်မယ့် အစီအစဉ်ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပေမယ့် ဒါတွေ အားလုံးကို အဓိက ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာက ဧကရာဇ်ဟောင်း ပဲလေ။ ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းဟာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ မြင့်တက်လာမှာဖြစ်ပြီး ထပ်ပြီး ဖိနှိပ်လို့ မရတော့ဘူး။”
အောက်မင်၏ စကားမှာ မဆုံးသေးသော်လည်း မည်သူ့ကို ဖိနှိပ်မည် ဆိုသည်မှာမူ သိသာလေသည်။ သေချာပေါက် နန်းတော်ထဲရှိ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကိုပင် ဖြစ်၏။
……………….