အခန်း ၇၁

အခန်း (၇၁) မကောင်းမှုသည် မိမိထံသို့သာ ပြန်လည်သက်ရောက်လာခြင်း

ထိုမျက်လုံးများမှ ထွက်ပေါ်နေသော ကြက်သီးထဖွယ် အငွေ့အသက်များကြောင့် ရွှီဝမ်ထောင်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချမ်းစိမ့်သွားတော့သည်။

သူ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံက လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာလုဆဲဆဲပင်။

သို့သော်ငြား မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာခင်မှာပင် သံမဏိလို မာကျောသော လက်ကြီးတစ်ဖက်က သူ၏လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လာပြီး သူပြုလုပ်မည့် အသံအားလုံးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့၏။

အသက်ရှူကျပ်သည့် ခံစားချက်က ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာကာ အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်မှုကြောင့် ရွှီဝမ်ထောင်၏ မျက်လုံးများက အပြင်သို့ ပြူးထွက်လာလေသည်။

သူ ရုန်းကန်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ခင် အမည်းရောင်အဝတ်ဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသော အခြားလက်သီးတစ်လုံးက သူ၏မေးစေ့ကို ဝင်အောင့်လိုက်သည်။

ခွပ်…

တုံးတိတိအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ရွှီဝမ်ထောင်တစ်ယောက် မျက်စိထဲ ကြယ်လမင်းများ မြင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ မေးရိုးတစ်ခုလုံး ထိုလက်သီးချက်ကြောင့် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကျိုးကြေသွားသကဲ့သို့ပင်။ သွေးများ၊ အမြှုပ်များနှင့် ရောနှောနေသော သွားအချို့က သူ၏ပါးစပ်ထဲမှ ပန်းထွက်လာလေသည်။

ပေါင်တစ်ရာကျော် အလေးချိန်ရှိသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တောရိုင်းနွားသိုးတစ်ကောင် ဝင်တိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ သူ၏ နောက်ကျောသည် အစက်အပြောက်များရှိနေသော နံရံနှင့် ခပ်ပြင်းပြင်း သွားရောက်ရိုက်မိပြီးနောက် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ လွင့်စင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ လျှောကျသွားတော့သည်။

အလွန်အမင်း နာကျင်မှုနှင့် မူးဝေမှုတို့ကြောင့် သူ၏ ဦးနှောက်က ဗလာကျင်းသွားပြီး နားထဲတွင် တဝီဝီ မြည်သံများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သူ သတိမဝင်လာခင်မှာပင် ခြေထောက်တစ်ဖက်က သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ နင်းချလာကာ မြေပြင်ပေါ်၌ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိချုပ်ထားလေသည်။

အမှောင်ထဲမှ ပုံရိပ်က ကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး သေနေသော ခွေးတစ်ကောင်လို သူ၏ ကော်လာမှဆွဲကာ မြေပြင်ပေါ်မှ ပြန်လည်ဆွဲထူလိုက်၏။

ထို့နောက် ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကတော့ တစ်ဖက်သတ် ရိုက်နှက်ခံရခြင်းပင်။

ချန်ရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိပေ။ သူ ထိုးကြိတ်ကန်ကျောက်လိုက်သော အချက်တိုင်းက အသက်အန္တရာယ် ဖြစ်စေနိုင်သည့် သေကွင်းသေကွက်များကို တိတိကျကျ ရှောင်ကွင်းသွားသော်လည်း ထိုတိုက်ခိုက်မှုတိုင်းက အဆုံးစွန်သော နာကျင်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးလေသည်။

ဗိုက်ဆီသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ဝင်ရောက်လာသော လက်သီးချက်ကြောင့် ရွှီဝမ်ထောင်တစ်ယောက် ပြုတ်ထားသော ပုစွန်တစ်ကောင်လို ချက်ချင်း ကွေးကောက်သွားပြီး သူ ခုနလေးတင် သောက်စားထားသော အရက်များနှင့် မြေပဲများကို အန်ချလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ချဉ်စူးစူး အနံ့အသက်ဆိုးများ ထွက်နေသော အညစ်အကြေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

တံတောင်ဆစ်ဖြင့် နံရိုးများကို ဝင်ဆောင့်လိုက်ရာ အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသည့် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အသံနှင့်အတူ နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံကို ဖိနှိပ်ကာ ထွက်ပေါ်လာစေသည်။

ဒူးဖြင့် မျက်နှာကို ဖိတိုက်လိုက်သောအခါ ပြားကပ်သွားသော နှာခေါင်းဆီမှ ပြင်းထန်လွန်းသည့် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်ရည်များနှင့် သွေးများ ရောထွေးကျဆင်းလာကာ အလွန်တရာ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

အခန်းထဲတွင် လက်သီးနှင့် အသားတို့ ရိုက်ခတ်မိသော တုံးတိတိအသံများ၊ အရိုးများ လွဲချော်သွားသည့် အသံများနှင့် ရွှီဝမ်ထောင်၏ အစပိုင်း ထိတ်လန့်မှုမှသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ၊ နောက်ဆုံးတွင် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်မှုများနှင့် အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်သံများသာ ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။

အရိုက်ခံရမှုကြောင့် သူက အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မည်သည့်နေရာမှန်းမသိ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ဤမိစ္ဆာကောင်က အလွန်ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သလို အလွန်လည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုနေ၏။

သူ၏ အရိုးတိုင်းနှင့် အရေပြား လက်မတိုင်းတွင် နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည်။

“မလုပ်ပါနဲ့... ဆက်မရိုက်ပါနဲ့တော့... ငါ မှားသွားပါတယ်… ငါ မှားပါတယ်…”

သူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး နေလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် တောင်းပန်လိုက်လေသည်။

“ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ... ခင်ဗျား ပိုက်ဆံလိုချင်လို့လား... ကျွန်တော် ပေးပါ့မယ်... ကျွန်တော့်မှာရှိတာ အကုန်ပေးပါ့မယ်…”

သူ့ကို တုံ့ပြန်လိုက်သည်ကတော့ ချန်ရှင်းထံမှ အေးစက်စက် တိုးတိတ်သော ရယ်သံတစ်သံပင်။

ထိုရယ်သံထဲတွင် မည်သည့် နွေးထွေးမှုမျှ မပါဝင်ဘဲ ခုနက သူ အရိုက်ခံခဲ့ရသည်ထက်ပင် ပို၍ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သွားစေသည်။

ချန်ရှင်းက သူလုပ်နေသည်များကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အခန်းထဲကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်တို့က ကျိုးပဲ့နေသော ခွေးခြေခုံတစ်ခုဆီသို့ ကျရောက်သွား၏။

သူ လျှောက်သွားကာ ခြေဖြင့်နင်းချိုးလိုက်ရာ ခွေးခြေခုံ၏ ခြေထောက်တစ်ချောင်းက ဂျွတ်ခနဲ ကျိုးပဲ့သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူက ထိုအရာကို အလျင်စလိုမရှိဘဲ ကောက်ယူလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် အလေးချိန် ချိန်ဆကြည့်လိုက်သည်။

သစ်သားခွေးခြေခုံ၏ ခြေထောက်များက အတော်လေး လေးလံပြီး ကြမ်းတမ်းသော ဆူးငြောင့်များ ရှိနေလေသည်။

သူ ထိုခွေးခြေခုံ ခြေထောက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုံကျနေသော ရွှီဝမ်ထောင်ထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်၏။

ရွှီဝမ်ထောင်သည် သူ၏လက်ထဲမှ ခြိမ်းခြောက်နေသည့် သစ်သားတုတ်နှင့် ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော ထိုမျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်မိရာ လွှမ်းမိုးလာသော ကြောက်ရွံ့မှုက သူ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကို အဆုံးစွန် ရိုက်ချိုးသွားတော့သည်။

သူ၏ ပေါင်ကြားမှ စိုစွတ်ပူနွေးလာပြီး ဆိုးရွားပြင်းထန်သော အနံ့ဆိုးတစ်ခုက အခန်းထဲသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

သူက အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် သေးထွက်ကျသွားခြင်းပင်။

“မင်း…”

ချန်ရှင်းက သူ၏ အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်လှသော အပြုအမူကိုကြည့်ကာ ပို၍ ရွံရှာသွားတော့သည်။

သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး ခွေးခြေခုံ ခြေထောက်ကို အသုံးပြု၍ ရွှီဝမ်ထောင်၏ ညာဘက်ဒူးခေါင်းကို ဖိချထားလိုက်၏။

ထို့နောက် အားကုန် လွှဲရိုက်လိုက်တော့သည်။

ဂျွတ်…

ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကျယ်လောင်လှသည့် အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသံက ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထိုအသံနောက်တွင် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်ကတော့ ရွှီဝမ်ထောင်၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံဖြစ်ပြီး နားစည်ကိုပင် ဖောက်ထွင်းလုမတတ် စူးရှလွန်းလှသည်။

“အား…..အား…”

သူ၏ အော်ဟစ်သံပင် မဆုံးသေးခင် ချန်ရှင်းက လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်ရာ သစ်သားတုတ်က လေထုကို ခွင်းကာ သူ၏ ဘယ်ဘက်ဒူးခေါင်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။

ဂျွတ်…

နောက်ထပ် ပြတ်သားသော အသံတစ်သံပင်။

ရွှီဝမ်ထောင်၏ ခြေထောက်များက အလွန်တရာ ထူးဆန်းသော ထောင့်အချိုးဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ လည်ထွက်သွားကာ ပုံပန်းသဏ္ဍာန် လုံးဝ ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

သူ၏ အော်ဟစ်သံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး လည်ချောင်းထဲမှ လေမှုတ်ဖိုကြီးတစ်ခုလို အက်ကွဲကွဲ အသံများဖြင့် အစားထိုးလာ၏။ ပြင်းထန်လွန်းသော နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပြင်းထန်စွာ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေပြီး မျက်လုံးများက မျက်ခမ်းစပ်မှ ကျွတ်ထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေလေသည်။

ချန်ရှင်းက သူ၏နားနားသို့ ကပ်ကာ အလွန်တိုးတိတ်သော အသံဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

“မင်း မတပ်မက်သင့်တဲ့သူကို မတပ်မက်ခဲ့သင့်ဘူး…”

စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ရွှီဝမ်ထောင် ချက်ချင်း နားလည်သွားတော့သည်။

*ကျောက်ဖန်းအာ... ရွှီချင်းချင်း…*

*သူပဲ... အဲ့ဒီတောသား ချန်ရှင်းပဲ…*

*ဟိုလူမိုက်တွေ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူးပဲ…*

အဆုံးအစမဲ့ နောင်တများနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့က သူ့ကို ချက်ချင်း ဝါးမြိုသွားလေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နောက်ဆုံး၌ ရှင်းလင်းသွားသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်ရှင်းက ဆက်ပြောရန် စိတ်ဝင်စားမှု ကင်းမဲ့သွားတော့သည်။

သူက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရွှီဝမ်ထောင်၏ ဇက်ပိုးကို လျင်မြန်တိကျစွာ ခုတ်ချလိုက်သည်။

ရွှီဝမ်ထောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းသွားကာ ခေါင်းက ဘေးဘက်သို့ စောင်းကျသွားပြီး သတိလစ်သွားတော့သည်။

ချန်ရှင်းက သွေးများ ပေကျံနေသော ခွေးခြေခုံ ခြေထောက်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ကုတင်နားသို့ လျှောက်သွားကာ အိပ်ရာခင်းကို ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ်ဖြင့် အစအနများ ဖြစ်အောင် ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီး သတိလစ်နေသော ရွှီဝမ်ထောင်ကို ဖက်ထုပ်တစ်ထုတ်လို ချည်နှောင်လိုက်လေသည်။

ဤအရာများ အားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် သူသည် လုံလောက်ပြီဟု မခံစားရသေးပုံပင်။

သူ၏ အကြည့်များက အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ဝဲသွားပြီး ကုတင်ခြေရင်းသို့ ရွှီဝမ်ထောင် ကန်ထုတ်ထားခဲ့သော အနံ့အသက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထွက်နေသည့် ခြေအိတ်စွပ် အစုတ်တစ်စုံထံသို့ ကျရောက်သွား၏။

ချန်ရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရွံရှာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း မဆိုင်းမတွပင် ၎င်းကို ကောက်ယူကာ ရွှီဝမ်ထောင်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး လုံးဝ အသက်ရှူကျပ်သွားစေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ရွှီဝမ်ထောင်ကို ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ စင်္ကြံလမ်းပေါ်တွင် မည်သူမျှ မရှိကြောင်း သေချာအောင် စစ်ဆေးပြီးနောက် တည်းခိုခန်းထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

...

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ခရိုင်မြို့တော်၏ အရှေ့ဘက်ခရိုင်၊ ချင်မိသားစု ခြံဝင်းအပေါက်ဝ၌...

အမှောင်ရိပ်တစ်ခုက မြင်ကွင်းမှ လွတ်ထွက်လာပြီး ခြံဝင်းအပေါက်ဝရှိ အရိပ်များထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဘုတ်…

တုံးတိတိအသံတစ်ခုနှင့်အတူ တုပ်နှောင်ထားသော လူပုံသဏ္ဍာန် အရာဝတ္ထုတစ်ခုက ချင်မိသားစု၏ ကြီးမားလှသော အိမ်ပေါက်ဝသို့ အမှိုက်တစ်စလို ပစ်ချခံလိုက်ရသည်။

ခဏမျှပင် မရပ်တန့်ဘဲ အရိပ်မည်းကြီးက လှည့်ထွက်သွားကာ အမှောင်ထုထဲသို့ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးသည့်အလားပင်။

နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်၌…

သန့်ရှင်းရေးလုပ်သော အဒေါ်ကြီးက တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အပေါက်ဝတွင် သတိလစ်နေသော အနံ့အသက်ဆိုးများ ထွက်နေသည့် 'ဖက်ထုပ်' ကြီးကို မြင်လိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ထိုအော်ဟစ်သံများက ကင်းစောင့်နေသော ပြည်သူ့စစ်များနှင့် စောစောထသော အိမ်နီးချင်းများကိုပါ ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီ ချင်မိသားစု အိမ်ရှေ့တွင် လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ် စုရုံးရောက်ရှိလာတော့သည်။

လူတစ်ယောက်က သတ္တိမွေးကာ အနံ့ဆိုးကြောင့် သတိလစ်မတတ် ဖြစ်စေသည့် ပါးစပ်ထဲမှ အနံ့ဆိုးထွက်နေသော ခြေအိတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဝက်ခေါင်းလို ဖောင်းကားနေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူအုပ်ကြီး တစ်အုပ်လုံး ချက်ချင်း ဆူညံသွားတော့သည်။

“အဲ့ဒါ... အဲ့ဒါက ရွှီဝမ်ထောင်ပဲ... ညွှန်ကြားရေးမှူးချင်ရဲ့ သမက်လေ…”

“ဘုရားရေ... သူ ဘာဖြစ်လာတာလဲ... ဒီလိုမျိုး အရိုက်ခံထားရတာလား…”

“သူ့ခြေထောက်တွေ... သူ့ခြေထောက်တွေကို ကြည့်စမ်း... ကျိုးနေပြီ... လုံးဝကို ကျိုးသွားတာပဲ…”

ဆွေးနွေးသံများနှင့် အာမေဍိတ်သံများက ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သတင်းက ခြံဝင်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွား၏။

ချင်ရုံနှင့် သူမ၏ ဖခင် ချင်ကျန့်ကော်တို့က မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာများဖြင့် ထွက်လာကြသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ခြေထောက်များ လိမ်ကောက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ညစ်ပတ်ပေရေနေပြီး သေနေသော ခွေးတစ်ကောင်လို လဲလျောင်းနေသည့် အမျိုးသားကို မြင်သောအခါ ချင်ရုံ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သနားညှာတာမှု သို့မဟုတ် နာကျင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်စက်မျှ မရှိပေ။

ယင်းအစား အလွန်အမင်း ရွံရှာမှုနှင့် ဒေါသတို့သာ ကြီးစိုးနေလေသည်။

သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကိုကြည့်ကာ ချင်ကျန့်ကော်၏ မျက်နှာကလည်း မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

ချင်ရုံက စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ လှည့်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

ထိုမနက်ခင်းမှာပင် ချင်မိသားစုက သူတို့သည် ရွှီဝမ်ထောင်နှင့် ပတ်သက်မှုအားလုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။

ကွန်မြူနစ်နှင့် ခရိုင်တို့မှ ပူးပေါင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ကို လျင်မြန်စွာ ဖွဲ့စည်းလိုက်၏။

မကြာမီမှာပင် ရွှီဝမ်ထောင်သည် ချင်းရွှေရွာနှင့် လီကျားရွာတို့အား လက်စားချေရန် ကြိုးပမ်းသည့်အနေဖြင့် မြေဩဇာခွဲတမ်းများကို သိမ်းဆည်းရန် သူ၏ အာဏာကို အလွဲသုံးစားလုပ်ခြင်း၊ ချင်ရုံ၏ ငွေကြေးများနှင့် ပြေစာများအားလုံးကို ယူဆောင်သွားခြင်း စသည့် ခိုးမှုများဖြင့် တာဝန်ပျက်ကွက်မှုအတွက် ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခံလိုက်ရသည်။ သူ့ကို ပြစ်မှုများစွာဖြင့် ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ တစ်ချိန်က ဂုဏ်ကျက်သရေရှိခဲ့သော ဌာနမှူးရွှီသည် ထောင်ဒဏ်ဆယ်နှစ် ကျခံခဲ့ရသည်။ အချိန်မီ ဆေးကုသမှု မရရှိခဲ့ခြင်းကြောင့် သူ၏ ခြေထောက်များသည် တစ်သက်တာလုံး မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ကျန်ဘဝကို ဘီးတပ်ကုလားထိုင်နှင့် အကျဉ်းထောင်ထဲတွင်သာ ကုန်ဆုံးရတော့မည် ဖြစ်သည်။