အခန်း ၇၄

အခန်း (၇၄) ရွေးချယ်ခံရသူ

ထိုနေ့ညနေခင်း၊ ချန်မိသားစုအိမ်တော်၌…

ညအမှောင်က မင်ရည်လို မည်းနက်နေပြီး အခန်းထဲတွင် မှိန်ပျပျ ရေနံဆီမီးခွက်လေးတစ်ခုသာ ထွန်းလင်းထား၏။

ရွှီချင်းချင်းကမူ ပင်ပန်းရကောင်းမှန်း မသိသည့်အလား လက်ထဲတွင် အသစ်စက်စက် အဝတ်စပျော့လေးကိုကိုင်ကာ ထာဝရ အမှတ်တံဆိပ် စက်ဘီးကို ဂရုတစိုက် သုတ်သင်နေလေသည်။

သူမက ပြောင်လက်နေသော စက်ဘီးလက်ကိုင်မှသည် စက်ဘီးဘီးတံများအားလုံးနှင့် အနက်ရောင် ထိုင်ခုံအထိ ဖြည်းညင်းစွာနှင့် သေသေချာချာ သုတ်နေ၏။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ညင်သာလွန်းလှပြီး သူမမျက်နှာကို သုတ်သည်ထက်ပင် ပို၍ သေချာနေသေးသည်။

မီးရောင်အောက်တွင် သူမ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာလေးက နူးညံ့နေပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤစက်ဘီးသည် ချန်ရှင်း ရရှိခဲ့သော ဂုဏ်ကျက်သရေကို ကိုယ်စားပြုသလို ချန်ရှင်း၏ မိန်းမတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ၏ ဂုဏ်ကျက်သရေလည်း ဖြစ်လေသည်။

မီးရောင်အောက်တွင် စက်ဘီးကိုယ်ထည်မှ လူရိပ်ကို ရှင်းလင်းစွာ ရောင်ပြန်ဟပ်နိုင်သည့်အထိ မရေမတွက်နိုင်အောင် သုတ်ပြီးမှသာ သူမ ကျေနပ်စွာ ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။

အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တောက်ပသော အနီရောင်တံဆိပ်တုံး ရိုက်နှိပ်ထားသည့် ခန့်အပ်လွှာစာရွက်က အုတ်ကုတင်ပေါ်ရှိ ခေါင်းအုံးဘေးတွင် သေသပ်စွာ ရှိနေသည်။

သူမ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် မနေနိုင်တော့ဘဲ ၎င်းကို ထပ်မံကောက်ယူကာ မီးရောင်အောက်တွင် အထပ်ထပ်အခါခါ ကြည့်နေမိ၏။

“ငါ့ယောက်ျားက အခု အစိုးရအလုပ်နဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးတွေ ရတဲ့ အစိုးရအရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီပဲ…”

ရွှီချင်းချင်းက ပြုံးလိုက်မိပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အချိုရည်များ ပြည့်နှက်ကာ အရည်ပျော်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားရလေသည်။

သူမက ထိုစာရွက်ကို ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် သေချာစွာ ခေါက်၍ သူမ၏ ခေါင်းအုံးအောက်တွင် ထားလိုက်သည်။

ချန်ရှင်းက ရေနွေးဇလုံတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ အပြင်ဘက်တွင် မျက်နှာသစ်ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးစီးသွား၏။ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်သော်လည်း အလွန်တရာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော မျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ နှလုံးသား နွေးထွေးသွားကာ ခြေလှမ်းများကို အရှိန်လျှော့လိုက်သည်။

သူက သူမ၏ အနောက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားပြီး ရှည်လျားသော လက်မောင်းကို ဆန့်တန်းကာ သူမ၏ သေးသွယ်သော ကိုယ်လုံးလေးကို အနောက်ဘက်မှနေ၍ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်လေသည်။

"အမလေး..."

ရုတ်တရက် ဖက်လိုက်မှုကြောင့် ရွှီချင်းချင်း လန့်သွား၏။ သူမ အသက်ရှူမှားသွားပြီး ကိုယ်လုံးလေး ချက်ချင်း ပျော့ခွေသွားသည်။ ဆပ်ပြာနံ့နှင့် ချွေးနံ့ ရောနှောနေသော ချန်ရှင်း၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည့် ယောက်ျားပီသသောရနံ့က သူမ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ အပြည့် ဝင်ရောက်လာလေသည်။

"ဘာတွေ အဲ့ဒီလောက်တောင် စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေတာလဲ..."

ချန်ရှင်းက သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် မေးတင်လိုက်ပြီး သူ၏ နွေးထွေးသော ဝင်သက်ထွက်သက်များက သူမ၏ နားရွက်ဖျားလေးကို ပွတ်တိုက်သွားကာ အသံက ဩရှရှနှင့် နက်ရှိုင်းနေ၏။

ရွှီချင်းချင်း၏ နားရွက်လေးများ ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်။ သူမ ကိုယ်လေးကို လှည့်ကာ တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ညီမ... ညီမ ဘာမှမကြည့်ပါဘူး..."

ချန်ရှင်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ကာ ခံစားလွယ်သော သူမ၏ နားရွက်လေးကို သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း မထိတထိ အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းယောက်ျား အရာရှိဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ မိန်းမကို အလိုလိုက်ဖို့ ခွန်အားတွေ ပိုရှိလာပြီပေါ့..."

သူ စကားပြောမဆုံးခင်မှာပင် ရုတ်တရက် လက်မောင်းကို အားပြုလိုက်ပြီး ရွှီချင်းချင်း၏ အာမေဍိတ်သံလေးနှင့်အတူ သူမကို ပွေ့ချီလိုက်လေသည်။

ခေါင်းမူးချာချာလည်သွားသော အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ နှလုံးသားက လည်ချောင်းထဲမှ ခုန်ထွက်လာမတတ် အလွန်အမင်း ရင်ခုန်မြန်နေသည်ကို ရွှီချင်းချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှက်သွေးဖြာကာ သူမမျက်နှာလေး နီရဲသွားပြီး ဗီဇစိတ်အရ သူ၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်လိုက်ရင်း ပူနွေးနေသော မျက်နှာလေးကို သူ၏ မာကျောသော ရင်အုပ်ကျယ်ကြီးထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဖွက်ထားလိုက်တော့သည်။

......

နောက်တစ်နေ့တွင် ချန်ရှင်းက ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်သို့ ပုံမှန်အတိုင်း ရောက်လာခဲ့သည်။

အိမ်သစ်၏ အတွင်းပိုင်းအလှဆင်ခြင်း လုပ်ငန်းများ လုပ်ဆောင်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူက လက်နောက်ပစ်ကာ အခန်းထဲတွင် လျှောက်သွားနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ရပ်တန့်ကာ လိုအပ်သည်များကို ညွှန်ကြားပြသပေးနေ၏။

အလုပ်သမားများက သူ့ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ရိုသေလေးစားကြသည်။ သူက အရှေ့သွားဆိုလျှင် မည်သူကမျှ အနောက်သို့ မသွားရဲကြချေ။

လုပ်ငန်းခွင်တွင် လူဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှိသော်လည်း အလုပ်ရှုပ်နေကြသည့်တိုင် စနစ်တကျရှိလှပြီး ချန်ရှင်း၏ ဩဇာအာဏာက တစ်နေ့တခြား ကြီးမားလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရွာထိပ်ရှိ ဓာတ်တိုင်ပေါ်မှ အသံချဲ့စက်က ရုတ်တရက် အသံထွက်လာလေသည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အက်ကွဲနေသော ရွာသူကြီး ချန်ကွမ်လင်၏ အသံက အသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် ချင်းရွှေရွာ၏ ထောင့်စေ့ချိုင့်ဝအထိ ပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဟေး... ဟေး... ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ဝင် ရဲဘော်တို့ အာရုံစိုက်ကြပါ... ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ဝင် ရဲဘော်တို့ အာရုံစိုက်ကြပါဦး..."

"သတင်းကောင်းလေးတစ်ခု ပြောစရာရှိတယ်... ငါတို့ရွာက ရဲဘော် ချန်ရှင်းက ခရိုင်ရဲ့ စိုက်ပျိုးရေးထုတ်လုပ်မှုမှာ ကြီးမားတဲ့ ပံ့ပိုးကူညီမှုတွေ လုပ်ခဲ့တဲ့အတွက် ခရိုင်က ငါတို့ ချင်းရွှေရွာကို 'စိုက်ပျိုးရေးထုတ်လုပ်မှု စံပြရွာ' အဖြစ် သတ်မှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီကွ..."

"ငါတို့ စံပြရွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးကို ထောက်ခံအားပေးဖို့အတွက် ခရိုင်က နောက်ထပ် ပညာတတ်လူငယ်တစ်သုတ်ကို နယ်ဆင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ... အဲ့ဒီအထဲက ထူးချွန်တဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတချို့ကို ငါတို့ ချင်းရွှေရွာကို တာဝန်ချထားပေးလိုက်တယ်တဲ့ဟေ့..."

ထိုကြေညာချက်ကြောင့် ရွာတစ်ရွာလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားလေသည်။

လယ်ကွင်းထဲရှိ ရွာသူရွာသားများက ခါးဆန့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများဖြင့် တောက်ပနေကြ၏။

"ကြားလိုက်ကြလား... စံပြရွာတဲ့... ငါတို့ရွာက စံပြရွာ ဖြစ်သွားပြီဟေ့..."

"အဲ့တာတွေ အကုန်လုံးက အစ်ကိုချန်ရဲ့ ကျေးဇူးတွေပဲ..."

"သူတို့ မြို့ကလူတွေ ထပ်လွှတ်လိုက်ပြန်ပြီလား... ပြီးတော့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေတဲ့လား... ဘုရားရေ... အဲ့တာက တော်တော်ရှားပါးတဲ့ ဧည့်သည်တွေပဲ..."

ရွာသူရွာသားများမှာ ရောက်လာတော့မည့် မြို့နေလူတန်းစားများနှင့် ပတ်သက်၍ သိချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေကာ တဝေဝေ တစီစီ ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဖုန်ပေနေသော ကျဲ့ဖန့် ကုန်တင်ကားတစ်စီးက ဟိန်းဟောက်သံပေးကာ ရွာထိပ်ရှိ ကျိုင်းကောင်ပင်ကြီးအောက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ကားနောက်ခန်း၏ အကာကို ချလိုက်ပြီးနောက် ကြီးငယ်မရွေး အထုပ်အပိုးများကို သယ်ဆောင်လာသော လူငယ် အမျိုးသား အမျိုးသမီး အနည်းငယ်ခန့်က တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခုန်ဆင်းလာကြ၏။

သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြပြီး မရင်းနှီးသော ရွာလေးကို သိချင်စိတ်များ၊ မသက်မသာဖြစ်မှုများဖြင့် လေ့လာနေကြသည်။

သို့သော်လည်း ထိုလူငယ်များထဲမှ တစ်ယောက်ကမူ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေလေသည်။

သူသည် အသက် နှစ်ဆယ်စွန်းစွန်းသာ ရှိသေးပြီး အပြာရောင် ပိုလီအက်စတာ အပေါ်အင်္ကျီ အသစ်စက်စက်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ လူအုပ်ထဲတွင် ပေါ်လွင်နေ၏။

ဖိနပ်အောက်ခံအထူပါသော အဖြူရောင် အဝတ်ဖိနပ်တစ်ရန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် သန့်ရှင်းနေကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဝါရောင် မြေကြီးများနှင့် လုံးဝကို ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေလေသည်။

သူ၏ ဆံပင်များကို သေသပ်စွာ ဖီးသင်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင်မူ ဖုံးကွယ်မထားသော မာနတရားများ ရှိနေ၏။

ဤသူသည် တခြားသူမဟုတ်ဘဲ လီဟောင်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ကားပေါ်မှ နောက်ဆုံး ခုန်ဆင်းလာသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခြေဖျား မြေကြီးနှင့် ထိလိုက်သည်နှင့် ဖိနပ်အနားသတ်တွင် ဗွက်များ စင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရကာ မျက်မှောင်ချက်ချင်း ကုတ်သွားလေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရွံရှာစက်ဆုပ်မှုနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

*ဒါက ချင်းရွှေရွာလား... ငါ စိတ်ကူးထားတာထက် အဆတစ်ရာလောက် ပိုစုတ်ပြတ်သတ်နေပါလား…*

ရွာသူကြီး ချန်ကွမ်လင်က သတင်းရထားပြီးဖြစ်ရာ ရွာမှ တာဝန်ရှိသူ အနည်းငယ်နှင့်အတူ တောက်ပစွာ ပြုံးရွှင်လျက် လက်ဆန့်တန်းကာ နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုလိုက်သည်၊

"ကြိုဆိုပါတယ်... ကြိုဆိုပါတယ်... ငါတို့ ချင်းရွှေရွာကို ကြိုဆိုပါတယ် ပညာတတ်လူငယ်လေးတို့ရေ... ကျုပ်က ရွာသူကြီး ချန်ကွမ်လင်ပါ... မင်းတို့အားလုံး ခရီးပန်းလာကြပြီ..."

သို့သော် လီဟောင်ကမူ ဆန့်တန်းလာသော လက်ကို မမြင်သည့်အလားပင်။ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားလိုက်ပြီး အလေးမထားဟန်ဖြင့် "ဟင့်" ဟုသာ အသံပြုလိုက်ကာ မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မော့လျက် သူ့ကို အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်၊

"ကျွန်တော့်နာမည်က လီဟောင်ပါ... ပြည်နယ်မြို့တော်ကလာတဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားပါ..."

သူက "ပြည်နယ်မြို့တော်" နှင့် "တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား" ဟူသော စကားလုံးများ၏ အသံထွက်ကို တမင်သက်သက် အလေးပေး ပြောဆိုလိုက်ခြင်းပင်။

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသူရွာသားများမှာ ချက်ချင်းပင် တီးတိုးပြောဆိုလာကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များက သိချင်စိတ်မှသည် အံ့ဩမှု၊ အားကျမှုတို့ဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။

"ဘုရားရေ... ပြည်နယ်မြို့တော်ကတဲ့လား..."

"တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတဲ့... အဲ့တာက စာပေနတ်ဘုရား လူဝင်စားတာနဲ့ အတူတူပဲ..."

လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသည့် ရလဒ်အပေါ် လီဟောင်က အလွန်တရာ ကျေနပ်သွားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ကျေနပ်ဝင့်ကြွားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာကာ ခေါင်ခိုက်ပြီး ဆင်းရဲမွဲတေသော ဤနေရာသို့ ဆင်းသက်လာသည့် ဧကရာဇ်တစ်ပါးသဖွယ် ဖြစ်နေလေသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင်တော့ ကျောက်ဖန်းအာနှင့် ရွှီချင်းချင်းတို့က အတူတကွ ရပ်လျက် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

လီဟောင်၏ မာနထောင်လွှားနေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမက ရွှီချင်းချင်းဘက်သို့ နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြလိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်၊

"သူ့အကျင့်စရိုက်ကို ကြည့်ပါဦး... ရွှီဝမ်ထောင်ရဲ့ မိတ္တူကူးထားတဲ့အတိုင်းပဲ... မြင်ရတာ တော်တော် ရွံစရာကောင်းတယ်..."

ရွှီချင်းချင်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောခဲ့ချေ။

ချန်ကွမ်လင်ကမူ ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူက တက်ကြွနေဆဲပင်ဖြစ်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပညာတတ်လူငယ်အသစ်များအား ရွာအကြောင်း စတင်မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။ ထို့နောက် ကျောက်ဖန်းအာနှင့် အခြားသူများဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ရွာရှိ မူလပညာတတ်လူငယ်များနှင့်ပါ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

လီဟောင်က အသားမည်းသော ရွာသူရွာသားများနှင့် ရိုးရှင်းသော ရုပ်ရည်ရှိသည့် ပညာတတ်လူငယ် အနည်းငယ်ကို လုံးဝ အလေးမထားဘဲ တောသားတစ်သိုက်လို သဘောထားကာ ခပ်ပေါ့ပေါ့သာ အကဲခတ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များက ကျောက်ဖန်းအာနှင့် ရွှီချင်းချင်းတို့အပေါ် ကျရောက်သွားသောအခါ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။