အခန်း ၇၆

အခန်း (၇၆) နတ်သုဒ္ဓါ ဟော့ပေါ့

"ဖူး...ခစ်ခစ်..."

ရွှီချင်းချင်းက ဆက်၍ မအောင့်ထားနိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောလေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ တုန်ယင်နေပြီး ရယ်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ကျလာလုမတတ် ဖြစ်နေ၏။

သူမ ရယ်မောနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ဖန်းအာလည်း မအောင့်ထားနိုင်တော့ဘဲ လိုက်ပါ ရယ်မောလေတော့သည်။ ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး ရွံရှာနေသည့် အမူအရာဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။

"ငါ ထင်တာတော့ အဲ့ဒီလူက ရုပ်လေး နည်းနည်းကြည့်ကောင်းရုံသက်သက်ပဲ၊ တကယ့် အရူးကြီး... ရွှီဝမ်ထောင်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ၊ မြင်ရတာတောင် ရွံစရာကောင်းတယ်..."

ရွှီချင်းချင်းက သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နေ့လယ်က လီဟောင်၏ မရိုးမသား အကြည့်များကို ပြန်လည်သတိရသွားကာ တီးတိုး ထောက်ခံလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... သူ လူတွေကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက... တကယ်ကို နေရခက်စရာကြီး..."

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တံခါးခန်းဆီး ပွင့်သွားကာ ချန်ရှင်းက အပြင်ဘက်မှ ဝင်လာလေသည်။

သူက ခြံဝင်းထဲတွင် ရေချိုးလာခဲ့ခါစဖြစ်၍ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လန်းဆန်းသော ဆပ်ပြာနံ့နှင့် စိုစွတ်သော အငွေ့အသက်များ ကျန်ရစ်နေသေး၏။

သူတို့၏ ဆွေးနွေးသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက မသိမသာ ကွေးတက်သွားလေသည်။

သူက အုတ်ကုတင်အနားသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားပြီး ရွှီချင်းချင်း တစ်ယောက် သတိမထားမိခင်မှာပင် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်ကာ ရယ်မောထားသဖြင့် နီရဲနေသော သူမ၏ ပါးပြင်လေးအား အသံမြည်အောင် နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

"အာ..."

ရွှီချင်းချင်းမှာ အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားပြီး ပါးပြင်လေးများ ရဲတက်သွားလေသည်။ သူမသည် ရှက်သွေးဖြာကာ ကြည်နူးသွားပြီး အုတ်ကုတင်ပေါ်သို့ အလိုအလျောက် ပို၍ တိုးဝင်သွားမိသည်။

သူမ၏ ရှက်သွေးဖြာနေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ချန်ရှင်းတစ်ယောက် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်သွားကာ အချစ်ပိုနေသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီယင်ကောင်တွေကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့... သူတို့ဘာသာ တဝီဝီနဲ့ အော်နေပါစေ၊ ကိုယ်တို့ကို ဒုက္ခပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး…”

"ယင်ကောင်" ဟူသော စကားလုံးက လီဟောင်၏ စရိုက်လက္ခဏာကို တိုက်ရိုက် သတ်မှတ်ပေးလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဘေးမှ နားထောင်နေသော ကျောက်ဖန်းအာမှာ ရယ်ချင်သွားပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ချန်ရှင်း၏ ဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားသော်လည်း အကာအကွယ်ပေးတတ်သည့် အပြုအမူကို ပို၍ပင် သဘောကျသွားလေသည်။

ချန်ရှင်းက ခါးကို မတ်လိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။

"အိမ်သစ်ရဲ့ အဓိက အဆောက်အအုံပိုင်း ပြီးသွားပြီ... ဒီနေ့ အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းတာပဲ၊ ဒီည ကြိုတင် အောင်ပွဲခံတဲ့အနေနဲ့ အစားကောင်း အသောက်ကောင်းလေးတွေ စားကြရအောင်..."

"အစားကောင်း အသောက်ကောင်း..."

ရွှီချင်းချင်းနှင့် ကျောက်ဖန်းအာတို့၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားကာ အစာကျွေးမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော ကြောင်ပေါက်လေး နှစ်ကောင်ကဲ့သို့ မျှော်လင့်တကြီး အကြည့်များဖြင့် သူ့အား ကြည့်လာကြသည်။

သူတို့၏ ဆာလောင်နေသော အမူအရာများကို မြင်သောအခါ ချန်ရှင်းက တမင်တကာ အချိန်ဆွဲထားလိုက်ပြီး စကားလုံး နှစ်လုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဟော့ပေါ့…”

“ဟော့ပေါ့လား…”

မိန်းကလေး နှစ်ယောက်စလုံးသည် ထိုအရာက မည်သည့်အရာမှန်း မသိကြသော်လည်း ချန်ရှင်းကို ယုံကြည်သောကြောင့် ကောင်းမွန်သော အရာတစ်ခုဖြစ်မည်ဟု မှတ်ယူလိုက်ကြသည်။

ချန်ရှင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"လူများများရှိတော့ ပိုပြီး စည်ကားတာပေါ့... သွား၊ လင်းရှို့ရှို့နဲ့ မြောင်မြောင်ကိုပါ သွားခေါ်လိုက်ဦး၊ ကိုယ် အရင်သွားပြီး လိုအပ်တာတွေ ပြင်ဆင်ထားလိုက်မယ်..."

လင်းရှို့ရှို့ သားအမိကို ဖိတ်ကြားမည်ဟု ကြားသောအခါ ရွှီချင်းချင်းက ချက်ချင်းပင် ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း သဘောတူလိုက်ပြီး စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော ကျောက်ဖန်းအာကို ဆွဲခေါ်ကာ တံခါးပေါက်ဆီသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထွက်သွားကြလေသည်။

သူမအတွက် ဘာစားရမည်ဆိုသည်က အရေးမကြီးပေ။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ဤသူသည် သူမ၏ ယောကျ်ားဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အိမ်သစ်လေးကို သူပိုင်ဆိုင်သော နည်းလမ်းဖြင့် အောင်ပွဲခံနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ မြတ်နိုးယုယခံရပြီး ချစ်ခင်ခံရသည့် ခံစားချက်က ပျားရည်ထက်ပင် ပို၍ ချိုမြိန်နေလေသည်။

ခြံတံခါးပေါက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသော သူတို့၏ ပျော်ရွှင်နေသည့် ကျောပြင်လေးများကိုကြည့်ရင်း ချန်ရှင်း၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အိမ်ထဲသို့ လှည့်ဝင်သွားပြီးနောက် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံ အမိန့်ပေးမှုတစ်ခုနှင့်အတူ သူ၏ အရှေ့ရှိ လေထုက လှိုင်းထသွားပြီး နူးညံ့သော အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည့် တံခါးပေါက်တစ်ခု အသံတိတ် ပွင့်ဟလာလေသည်။

ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှုခင်းများက ချက်ချင်းပင် ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

မှောင်မည်းနေသော ရွှံ့အုတ်အိမ်လေးမှသည် လင်းထိန်နေသော ခေတ်မီ စူပါမားကတ်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ အေးစက်သော လေပြင်းတစ်ချက်က မျက်နှာကို လာရောက် ရိုက်ခတ်သွားပြီး စင်များပေါ်တွင် မျက်စိကျိန်းမတတ် များပြားလှသော ကုန်ပစ္စည်းများက အပြည့်အနှက် ရှိနေလေသည်။

ချန်ရှင်းသည် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ရှင်းလင်းသော ရည်မှန်းချက်တစ်ခုနှင့်အတူ ဈေးဝယ်လှည်းကို တွန်းကာ လတ်ဆတ်သော အသားငါးနှင့် အေးခဲစာ ဌာနဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်သည်။

ရှင်းလင်းသော အသားမျှင်များနှင့် တောက်ပသော အနီရောင်ရှိသည့် ထိပ်တန်းအရည်အသွေးမီ သိုးသားလိပ်ဘူးများ၊ သန့်စင်ပြီး နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးကာ အိစက်နေသော လတ်ဆတ်သည့် အမဲအူမဲ ပန်းကန်များ၊ ထို့အပြင် လက်လုပ် ပုစွန်အနှစ်နှင့် ငါးဖယ်လုံးများကိုပါ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သူ၏ လှည်းထဲသို့ သိမ်းကျုံး ထည့်လိုက်လေသည်။

နောက်တစ်နေရာမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဌာနဖြစ်ပြီး စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော ဆလတ်ရွက်များ၊ နူးညံ့ဖြူဖွေးသော ပဲပြားများ၊ ရွှေရောင် ပြောင်းဖူးများနှင့် ပြည့်ဖြိုးနေသော မှိုများ...။

ဈေးဝယ်လှည်းထဲတွင် ပါဝင်ပစ္စည်း အမျိုးအစားစုံလင်စွာဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် ဌာနသို့ သွားကာ မတူညီသော အမှတ်တံဆိပ်များရှိသည့် အမဲဆီ ဟော့ပေါ့ အနှစ်ထုတ် တစ်ဒါဇင်ကျော်နှင့်အတူ နှမ်းနှစ်၊ နှမ်းဆီ၊ ကြက်သွန်ဖြူထောင်းနှင့် ကမာဆီ ကဲ့သို့သော အနှစ်ဆော့စ် အမျိုးမျိုးကို ယူလိုက်သည်။

ငွေရှင်းပြီးနောက် သူသည် အိတ်များကို သယ်ဆောင်ကာ သူ၏ ငှားရမ်းထားသော အခန်းဆီသို့ ပြန်လာပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"စနစ်... အခြေခံ ရုပ်ဖျက်ခြင်းကို စတင်လိုက်..."

[ဒင် - စွမ်းအင် သုံးစွဲပြီးပါပြီ၊ ရုပ်ဖျက်ခြင်း ပြီးဆုံးပါပြီ]

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

ခေတ်မီ အမှတ်တံဆိပ်များ ရိုက်နှိပ်ထားသော ပလတ်စတစ်အိတ်များသည် ချက်ချင်းပင် ခေတ်ဟောင်းပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ဝါကြင့်ကြင့် ဆီစိမ်စက္ကူများနှင့် ကြမ်းတမ်းသော လျှော်ကြိုးများဖြင့် အစားထိုး ခံလိုက်ရသည်။

"XX စားသောက်ကုန် စက်ရုံ" ဟူသော စာသားမှာ "ကြယ်နီ ကွန်မြူနစ် အထူးထောက်ပံ့ရေး" အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး "XX အမှတ်တံဆိပ်" မှာ အနီရောင် ဆုန့် စာလုံးပုံစံဖြင့် "ပြည်သူ့အကျိုးကို ဆောင်ရွက်ပါ" ဟု ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

နှမ်းဆီ ဖန်ပုလင်းပေါ်တွင်ပင် အလုပ်သမား၊ လယ်သမားနှင့် စစ်သားတို့၏ ခေတ်ဟောင်းပုံစံ ရုပ်ပုံကို ရိုက်နှိပ်ထားလေသည်။

ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ။

ချန်ရှင်းက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တံခါးပေါက်ကို ထပ်ဖွင့်ကာ ချင်းရွှေရွာရှိ သူ၏ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အချိန်အားဖြင့် စုစုပေါင်း ဆယ်မိနစ်ခန့်သာ ကြာမြင့်ခဲ့လေသည်။

သူသည် သိုလှောင်ရုံထဲမှ ပစ္စည်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ယူကာ ခြံဝင်းထဲတွင် စီစဉ်နေဆဲမှာပင် ခြံတံခါးမှာ ကျွီခနဲ မြည်ကာ ပွင့်လာလေသည်။

ရွှီချင်းချင်းနှင့် ကျောက်ဖန်းအာတို့သည် လင်းရှို့ရှို့ သားအမိကို ခေါ်ဆောင်လာကာ စကားတပြောပြော တဟားဟားဖြင့် ဝင်လာကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့အားလုံး နေရာမှာပင် အေးခဲသွားကြလေတော့သည်။

ခြံဝင်းထဲရှိ စားပွဲပေါ်တွင် သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော ဟင်းလျာများကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

ပုစဉ်းတောင်ပံများကဲ့သို့ ပါးလွှာပြီး အနီနှင့် အဖြူရောင် အစင်းကြောင်းများ တစ်လှည့်စီ ပါရှိသော အသားလွှာလေးများကို ပန်းကန်ပြားတစ်ခုပေါ်တွင် သေသပ်စွာ စီစဉ်ထားကာ အလင်းရောင်အောက်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ တလက်လက် တောက်ပြောင်နေလေသည်။

မြစိမ်းရောင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ပဲပြားများ၊ ရွှေရောင် မှိုများ... မျက်စိကျိန်းမတတ် အရောင်အသွေး စုံလင်လှသဖြင့် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် သွားရည်ကျလာစေသည်။

"ချန်ရှင်း... ဒီ... ဒီဟာတွေက..."

ရွှီချင်းချင်းမှာ စကားများ ထစ်အသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေလေသည်။ သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဤမျှ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

လင်းရှို့ရှို့မှာလည်း အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ကို အလိုအလျောက် အုပ်ထားမိလေသည်။

ကျောက်ဖန်းအာမှာ စူးစမ်းချင်စိတ် အပြင်းပြဆုံး ဖြစ်သောကြောင့် သူမက အမြန် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ သိုးသားလိပ် ပန်းကန်ကို သူမ၏ လက်ချောင်းလေးဖြင့် သတိတကြီး ထိုးကြည့်လိုက်သည်။ ရေခဲလို အေးစက်နေသော အထိအတွေ့ကြောင့် သူမမှာ အသက်ရှူမှားသွားရသည်။

"ဝါး... ဘာလို့ ဒီအသားတွေက လိပ်နေရတာလဲ... ပြီးတော့ အေးခဲနေတာပဲ..."

"ဦးဦး... အသား..."

သုံးနှစ်အရွယ် မြောင်မြောင်လေးက အပွင့်လင်းဆုံးဖြစ်ပြီး စားပွဲကို လက်ညိုးထိုးကာ သွားရည်ကျလျက် လက်ခုပ်လေး တီးနေလေသည်။

ချန်ရှင်းက ရှင်းပြရန် အလျင်မလိုပေ။ သူသည် ခြံဝင်းအလယ်တွင် ကြေးနီ မီးသွေး ဟော့ပေါ့အိုး အသစ်စက်စက်တစ်လုံးကို တပ်ဆင်လိုက်ပြီး နီရဲနေသော သစ်သီးပင် မီးသွေးများကို ထည့်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် အိုးထဲရှိ ရေများက ပလုံစီနေအောင် ဆူပွက်လာလေသည်။

မိန်းကလေး သုံးယောက်၏ စူးစမ်းလိုပြီး မျှော်လင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ချန်ရှင်းက အမဲဆီ ဟော့ပေါ့အနှစ်များ ပါဝင်သော ဆီစိမ်စက္ကူအိတ်အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားသည့် အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ရှဲ…”

သူသည် ငရုတ်သီးများ၊ စီချွမ် ငရုတ်ကောင်းများနှင့် ရေတွက်မရနိုင်သော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များဖြင့် အခဲဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ထားသည့် အနီရင့်ရောင် ထောပတ်ခဲကို ဆူပွက်နေသော ကြေးအိုးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်အောင် အလွန်တရာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိပြီး ပြင်းရှသော မွှေးရနံ့တစ်ခုက ပေါက်ကွဲထွက်လာလေတော့သည်။

ထုံကျင်မှု။ စပ်မှု။ လတ်ဆတ်မှု။ အရသာရှိမှု။

ရေတွက်မရနိုင်သော ရနံ့များ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောယှက်သွားပြီး ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားကာ အပြင်ဘက်သို့ အရိုင်းဆန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည့် မွှေးရနံ့ မုန်တိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

ရွှီချင်းချင်း၊ ကျောက်ဖန်းအာနှင့် လင်းရှို့ရှို့တို့ ထိုရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏ စိတ်အာရုံများ လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားလေတော့သည်။

သူတို့သည် ဤမျှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မွှေးရနံ့မျိုးကို တစ်ခါမှ မရှူရှိုက်ဖူးခဲ့ကြပေ။

"ဂလု..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်သည်။

မိန်းကလေး သုံးယောက်က အနီရောင်ဆီများ ပလုံစီနေသော ကြေးအိုးကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ နှာခေါင်းများမှာ ထိန်းမရသိမ်းမရ ပွယောင်းလာကာ လေထုထဲရှိ မွှေးရနံ့တိုင်းကို ရူးသွပ်စွာ ရှူသွင်းနေကြလေသည်။

အနီရောင် ဆီများက တရှဲရှဲ မြည်နေပြီး မွှေးရနံ့က ပို၍ပို၍ ပြင်းရှလာလေသည်။

ချန်ရှင်းက သူ၏ တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တောက်ပသော အနီရောင် သိုးသားလိပ် တစ်လွှာကို ယူကာ "ခုနစ်ခါမြှင့်၊ ရှစ်ခါချ" ဟူသော မူအရ ဆူပွက်နေသည့် အနီရောင် ဆီဟင်းရည်ထဲသို့ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ အမြန်နှစ်လိုက်သည်။

အသားလွှာများက ချက်ချင်းပင် အနီရောင်မှ အဖြူရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အနီရောင်ဆီများနှင့် မွှေးရနံ့များ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီးနောက် သူက ၎င်းတို့ကို တည်ငြိမ်စွာ ဆယ်ယူလိုက်လေသည်။

သူ ကိုယ်တိုင် စားမည့်အစား ပြင်ဆင်ထားသော လျှို့ဝှက် နှမ်းဆော့စ်ထဲသို့ အရင်နှစ်လိုက်ပြီးနောက် ရွှီချင်းချင်း၏ အရှေ့ရှိ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"မြည်းကြည့်လိုက်..."