အခန်း ၇၇

အခန်း (၇၇) လောကကြီးအကြောင်း နားမလည်သော လူမိုက်

ရွှီချင်းချင်း၏ ပါးပြင်များ ရဲတက်သွားကာ သူမ၏ ပန်းကန်ထဲရှိ အခိုးတလူလူ ထွက်နေသော အသားတုံးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုတို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

အားလုံး၏ စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် သူမသည် အသားတစ်ဖတ်ကို ဂရုတစိုက် ညှပ်ယူလိုက်ပြီး လေမှုတ်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေတော့သည်။

သိုးသား၏ နူးညံ့မှု၊ ဟင်းရည်၏ အစပ်အရသာ၊ နှမ်းဆီမွှေးအနှစ်၏ စိမ့်သောအရသာ... ရေတွက်၍မရနိုင်သော ကောင်းမြတ်လှသည့် အရသာတို့သည် သူမ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာရာ သူမ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။

"အရမ်းစားလို့ကောင်းတာပဲ... ငါ့တစ်သက် ဒီလောက် အရသာရှိတာမျိုး တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး..."

ရွှီချင်းချင်း၏ မျက်ဝန်းများက ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားလေသည်။ ထိုအရာသည် ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အရသာရှိလှသော အစားအစာနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် စစ်မှန်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်၏။

သူမ ဘာစကားမှ မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းကိုသာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် အစာကို ကာကွယ်နေသည့် ရှဉ့်ကလေးတစ်ကောင်လို ခေါင်းငုံ့ကာ ထိုအသားတုံးကို အမြန်စားပစ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ကြေးအိုးကြီးကို တမ်းတမ်းတတ လှမ်းကြည့်နေတော့၏။

"ဟားဟား အရူးမလေး အိုးထဲမှာ အများကြီး ရှိသေးတယ် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြုတ်စားလေ..."

ချန်ရှင်းသည် သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာလေးကြောင့် သဘောကျသွားပြီး ကျောက်ဖန်းအာနှင့် လင်းရှို့ရှို့တို့၏ ပန်းကန်ထဲသို့ တူဖြင့် အသားများ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ကျောက်ဖန်းအာသည်လည်း ထပ်၍ မစောင့်နိုင်တော့ချေ။ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်း အရောင်လက်သွား၏။ မိန်းမယဉ်ကျေးလေးတစ်ယောက်၏ အမူအကျင့်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျိန်ဆဲသံတစ်ခုကို ဗြုန်းကနဲ ထုတ်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘုရားရေ... ဒါက ဘယ်လို မှော်ဆန်တဲ့အရာကြီးလဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် တူတစ်စုံကို ချက်ချင်း ကောက်ကိုင်ကာ သူမကိုယ်တိုင် စတင်စားသောက်တော့ရာ မှတ်သားလောက်ဖွယ် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များကို ပြသနေလေသည်။

လင်းရှို့ရှို့ကတော့ အသံတိတ်ဆုံး စားသောက်နေသော်လည်း သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုက အတော်လေး မြန်ဆန်လှသည်။ သူမသည် တစ်လုတ်ချင်းစီ စားနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကျေနပ်အားရမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ အပြည့်ရှိနေ၏။ ထို့နောက် ချန်ရှင်းအား ကြည့်လိုက်သော သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကျေးဇူးတင်မှုနှင့် လေးစားအားကျမှုတို့ လွှမ်းခြုံနေလေသည်။

တစ်ခဏမျှ ခြံဝင်းထဲတွင် ပျော်ရွှင်ကျေနပ်စွာ စားသောက်နေသည့် အသံများသာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ထိုရနံ့သည် ခြံတံတိုင်း၏ တားဆီးမှုများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ခြေထောက်များ ပေါက်လာသည့်အလား ချင်းရွှေရွာ၏ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ပျံ့လွင့်သွားလေသည်။

ညအချိန်သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ရွာသားအများစုသည် ညစာစားပြီးခါစ ဖြစ်၏။ သူတို့၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ပြောင်းဖူးဆန်ပြုတ် သို့မဟုတ် ကန်စွန်းဥခြောက်တို့၏ ပေါ့ပျက်ပျက် အရသာများသာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ရုတ်တရက် အလွန်ပြင်းထန်ပြီး မွှေးကြိုင်လှသော အသားဟင်းရနံ့က သူတို့၏ နှာခေါင်းထဲသို့ လွင့်ပျံလာလေသည်။

"ဘာအနံ့ကြီးလဲ... မွှေးလိုက်တာ..."

"ချန်ရှင်းတို့ အိမ်ဘက်က လာနေတာနဲ့ တူတယ်..."

"ဘုရားရေ... သူတို့ ဘာတွေ ချက်နေကြတာလဲ... အနံ့လေးနဲ့တင် ငါ့ဝိညာဉ်ကို လုယူသွားနိုင်တယ်..."

ခြံဝင်းထဲတွင် လေညင်းခံနေကြသော ရွာသားများသည် ထိုင်မနေနိုင်ကြတော့ချေ။ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာကြကာ ချန်ရှင်း၏ အိမ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ကြပြီး လည်စေ့များ လှုပ်ရှားသွားကာ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြင်းပြသော မနာလိုမှုတို့ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ရွာထဲတွင် ပြေးလွှားဆော့ကစားနေကြသော ကလေးငယ်အချို့သည်လည်း ထိုအသားရနံ့ကို ရသွားကြပြီး ကျယ်လောင်စွာ ငိုယိုကာ သူတို့ မိဘများ၏ ခြေထောက်များကို ဖက်တွယ်လျက် စားချင်ကြောင်း ပူဆာကြတော့သည်။

ပညာတတ်လူငယ်များ နေရာချထားရေးစခန်း။

လီဟောင်သည် သူ၏ ရိုးရှင်းသော အခန်းလေးထဲတွင် မျက်နှာသေဖြင့် ထိုင်နေကာ မှိန်ပျပျ ရေနံဆီမီးခွက် အလင်းရောင်အောက်တွင် အေးစက်ပြီး မာကြောနေသော ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်ကို ကိုက်စားနေလေသည်။

ထိုအရာသည် ခြောက်ကပ်ကပ်ဖြစ်နေပြီး လည်ချောင်းကို ကသိကအောက် ဖြစ်စေကာ မျိုချရခက်ခဲလှသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ကောင်းကင်ဘုံမှ ရနံ့အလား မွှေးကြိုင်သော အနံ့တစ်ခု လွင့်ပျံလာ၏။

လီဟောင်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ပေါင်မုန့်သည်လည်း ရုတ်တရက် ဆွဲဆောင်မှု ကင်းမဲ့သွားလေသည်။

သူ အနံ့ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ရာ သူ၏ ဗိုက်ထဲမှ အစာစားချင်စိတ်များ အပြည့်အဝ နိုးကြားလာသကဲ့သို့ မိုးခြိမ်းသံအလား ဆူညံစွာ ကန့်ကွက်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဘာအနံ့က ဒီလောက်တောင် မွှေးနေရတာလဲ..."

သူ ဆက်၍ ထိုင်မနေနိုင်တော့ချေ။ ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ထိုရနံ့နောက်သို့ လိုက်ကာ ပူးကပ်ခံရသူတစ်ယောက်လို ပညာတတ်လူငယ်စခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ရနံ့၏ အရင်းအမြစ်သည် မဝေးလှသော ချန်ရှင်း၏ အိမ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ညွှန်ပြနေသည်။

သူသည် ချန်ရှင်း၏ ခြံတံတိုင်းအပြင်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် လျှောက်သွားပြီး ထောင့်ချိုးအရိပ်ကို အသုံးပြုကာ အတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်၏။

တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ မနာလိုမှု မီးတောက်များ ရုတ်တရက် လောင်ကျွမ်းလာပြီး သူ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကို ဖုံးကွယ်သွားလေသည်။

လင်းထိန်နေသော ခြံဝင်းထဲတွင် ချန်ရှင်းသည် အလယ်၌ ထိုင်နေပြီး နေ့လယ်က သူတွေ့ခဲ့သော အလွန်လှပသည့် မိန်းမချောလေးနှစ်ယောက်နှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မုဆိုးမတစ်ယောက် အပါအဝင် လှပသော အမျိုးသမီးများစွာ၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံထားရသည်။ သူတို့အားလုံးက ချန်ရှင်းကို ချိုသာစွာ ပြုံးပြနေကြ၏။

သူတို့သည် အခိုးတလူလူ ထွက်နေသော ကြေးအိုးကြီးကို ဝိုင်းထိုင်ကာ သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော အရသာရှိလှသည့် အစားအစာများကို စားသောက်နေကြသည်။

ရယ်မောသံများနှင့် ပျော်ရွှင်စရာ လေထုသည် နီရဲပူလောင်နေသော သံမဏိအပ်များကဲ့သို့ လီဟောင်၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်သွားလေသည်။

"ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲ... တောသားတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အိမ်ကို ဆောက်နိုင်ပြီး ဒီလောက်လှတဲ့ မိန်းမတွေ ဝန်းရံခံနေရတာလဲ... ဘယ်လိုလုပ် ကောင်းကင်ဘုံက အစားအစာမျိုးကို စားနိုင်ရတာလဲ..."

ပြည်နယ်မြို့တော်မှ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်၊ ရွေးချယ်ခံရသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် သူကတော့ အေးစက်နေသော ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်ကိုသာ စားနေရသည်။

ကြီးမားလှသော စိတ်ပျက်မှုနှင့် နာကြည်းမှုတို့သည် ပြင်းထန်သော မနာလိုမှု မီးတောက်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကိုပင် လောင်ကျွမ်းလုမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

လီဟောင် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ရာ လက်သည်းများက လက်ဝါးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် စကားပြောကာ ရယ်မောနေသော အမျိုးသားကို အဆိပ်ပြင်းပြင်းဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်

"မင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက် ချန်ရှင်း... မင်း အခု ပိုင်ဆိုင်ထားတာတွေ အားလုံး အနှေးနဲ့အမြန် ငါ့ဟာ ဖြစ်လာစေရမယ်..."

...

ဟော့ပေါ့၏ စွဲမက်ဖွယ် အရသာက နောက်တစ်နေ့အထိ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ထိုရနံ့သည် ချင်းရွှေရွာ၏ လေထုထဲတွင် လွင့်ပျံနေဆဲဟုထင်ရကာ တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်နေကြသော ရွာသားများအကြား အပြောအများဆုံး အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မွန်းတည့်ချိန် ချန်ရှင်း၏ အိမ်သစ် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ရှိ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် သံအိုးကြီးတစ်လုံးဖြင့် ဝက်သားနီချက်ကို ချက်ပြုတ်နေလေသည်။

အဆီနှင့် အသား တစ်လှည့်စီ ပါဝင်သော ဝက်သုံးထပ်သားများကို သပ်ရပ်သော လေးထောင့်တုံးလေးများ လှီးဖြတ်ထားပြီး ပြစ်ချွဲချွဲ တလက်လက်တောက်နေသော ဟင်းအနှစ်ထဲတွင် ကျိုချက်ထားသည်။

အသားတုံးတိုင်းကို နူးအိနေသည်အထိ ချက်ပြုတ်ထားကာ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အရည်ရွှမ်းနေသော ပဲငံပြာရည်အရောင် အလွှာလေးတစ်ခု ရှိနေပြီး မခံမရပ်နိုင်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် ချိုမြိန်သော အသားရနံ့ကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

အလုပ်သမားများသည် တန်းစီနေကြပြီး လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ အရောင်လက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် အိုးကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ လည်စေ့များက နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။

"ဘုရားရေ... ဝက်သားနီချက် နောက်တစ်ခါ လာပြန်ပြီ... ဒါက မြေရှင်တွေရဲ့ ဘဝထက်တောင် ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေသေးတယ်..."

"ဟုတ်တယ်... အစ်ကိုချန်နဲ့ အလုပ်လုပ်ရတာ အစားအစာတိုင်းမှာ အသားဟင်း ပါတယ်... အမြဲတမ်းလည်း စားလို့ကောင်းတဲ့ ဟင်းတွေချည်းပဲ... ငါတို့ဆီမှာ သုံးလို့တောင် မကုန်နိုင်တဲ့ ခွန်အားတွေ အပြည့်ရှိနေပြီ..."

"ဟီးဟီး အိမ်ဆောက်ပြီးသွားရင် ငါလည်း အစ်ကိုချန်လို လှပတဲ့ မြို့သူလေးတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်မယ်..."

လူအုပ်စုထဲရှိ လေထုက ပျော်ရွှင်စရာကောင်းနေပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှိုက်လှဲသော ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ကျေနပ်အားရမှုတို့ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် တက်ကြွနေသော လေထုနှင့် လုံးဝ ဖီလာဆန့်ကျင်နေပုံရသည့် လူရိပ်တစ်ခုက လျှောက်လှမ်းလာလေသည်။

ယင်းမှာ လီဟောင်ပင်ဖြစ်၏။

သူသည် တစ်ညလုံး ဟော့ပေါ့၏ ရနံ့ကြောင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံခဲ့ရပြီး ဟိုဘက်လှိမ့် ဒီဘက်လှိမ့်နှင့် အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ချေ။ သူ၏ ဗိုက်ထဲမှ အသံက ရွာထိပ်ရှိ ခွေးများဟောင်သံထက်ပင် ပို၍ ကျယ်လောင်နေလေသည်။

မနက်ခင်းတွင် ခြောက်ကပ်ပြီး မာကျောနေသော ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

"ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲ... ဘာလို့ ဒီတောသားတွေက အသားတွေကို အရူးအမူး စားနိုင်ပြီး ပြည်နယ်မြို့တော်က တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဖြစ်တဲ့ ငါကတော့ ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်ကို စားနေရတာလဲ..."

ပြင်းထန်သော အရှက်ရမှုနှင့် နာကြည်းမှုတို့သည် သူ၏ ရင်ထဲတွင် လှိုက်တက်လာလေသည်။

လီဟောင်သည် ပါးစပ်များ ဆီပေနေသော အလုပ်သမားအုပ်စုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မဝေးလှသော နေရာတွင် ရွှီချင်းချင်း၊ ကျောက်ဖန်းအာတို့နှင့်အတူ ဂရုမစိုက်သော အမူအရာဖြင့် စားသောက်နေသည့် ချန်ရှင်းကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"သူက ကံကောင်းသွားတဲ့ တောသားတစ်ယောက်ပါပဲ... သူ့ကိုယ်သူ တကယ် အထူးအဆန်းလို့ ထင်နေတာ..."

"ငါက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား နိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ် မဏ္ဍိုင်ပဲ... သူက ငါ့ကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့လေ... သူ့မှာ သတ္တိဆယ်ဆလောက် ရှိရင်တောင် ကံကောင်းနေဦးမယ်..."

ထိုအချက်ကို တွေးမိသွားသောအခါ လီဟောင်၏ ခါးက ချက်ချင်း မတ်မတ်ဖြစ်သွားလေသည်။

သူ၏ အသစ်စက်စက် ပိုလီအက်စတာ အင်္ကျီကို ဆွဲဆန့်လိုက်ပြီး သူ၏ မောက်မာသော မျက်နှာပေးက ပုံမှန် မောက်မာသည့် အမူအရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် ဘေးဘက်မှ ပန်းကန်အလွတ်တစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ တန်းစီစောင့်ဆိုင်းရန်ပင် ပျင်းရိနေသဖြင့် တန်းစီနေသည့် ရှေ့ဆုံးသို့ အတင်းတိုးဝင်သွားလေသည်။

"ဟေး... မင်းက ဘာလို့ ကြားဖြတ်တန်းစီနေတာလဲ..."

တန်းစီနေသည့် ရှေ့ဆုံးမှ အလုပ်သမားများသည် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားကြပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လီဟောင်ကတော့ မျက်ခွံကိုပင် ပင့်မကြည့်ခဲ့ချေ။ သူသည် အစေခံများကို အမိန့်ပေးနေသည့်အလား ပန်းကန်နှုတ်ခမ်းသားဖြင့် အိုးကြီး၏ အနားသတ်ကို စိတ်မရှည်စွာ ခေါက်လိုက်ပြီး

"ငါ့ကို ဟင်းထည့်ပေး..."