အခန်း ၁၅၇

အပိုင်း(၁၅၇)

လှည့်လည်သွားလာရင်း အချိန်ဆွဲနေလိုက်ရာ နောက်ထပ် လတစ်လပင် ကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။ လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး အအေးဓာတ် အနည်းငယ်ကို သယ်ဆောင်လာ၏။ နဂါးမြင်းဖြူပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကျန်းလျိုသည် သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်လေသည်။ ကောင်းကင်ယံမှ နှင်းပွင့်လေး တစ်ပွင့်သည် ညင်သာစွာ လွင့်ဝဲကျဆင်းလာပြီး ကျန်းလျို၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ လျင်မြန်စွာ အရည်ပျော်သွားသည်။ ၎င်းက ရင်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသော အအေးဓာတ် တစ်စကိုသာ ချန်ရစ်ထားခဲ့လေသည်။

"ဆောင်းရာသီတောင် ရောက်နေပြီလား..."

သူက ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ နှင်းပွင့်များ တဖြည်းဖြည်း များပြားလာကာ လွင့်ဝဲကျဆင်းနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

မသိမသာပင် ဆောင်းရာသီသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းလျို သေချာစွာ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ သူ ဤ အနောက်အရပ်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သည့် ခရီးစဉ် ကမ္ဘာထဲသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်မှာ နှစ်ဝက်ကျော်ပင် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် မှ နေ့ရက်များကို ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ဘဝသည် ရိုးရှင်းပြီး နေ့စဉ် ထင်းခုတ်၊ ထမင်းချက်ရုံမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အလွန် အေးချမ်းလှပေသည်။ ယခုအချိန်နှင့်မူ လုံးဝ မတူတော့ချေ။ သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဓားတစ်လက် ဆွဲချိတ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး ထိုဓားကျဆင်းလာမည့် အချိန်သည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာကာ သူ၏ ခွန်အားကို တတ်နိုင်သမျှ တိုးမြှင့်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ကျင်းဆန်းကျောင်းတော်မှ နေ့ရက်များကို တွေးကြည့်ခြင်းကပင် ယခုအခါ အလွန် ဝေးကွာနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝကို တွေးကြည့်ခြင်းက ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဝေးကွာကာ သူစိမ်းဆန်နေလေတော့သည်။

အလေ့အကျင့် ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်သော အင်အားတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ အချိန်တိုတောင်းသော နှစ်ဝက်အတွင်းမှာပင် သူသည် အနောက်အရပ်သို့ ခရီးသွား မှတ်တမ်း ကမ္ဘာနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သွားပုံ ရပြီး သူ၏ ယခင်ကမ္ဘာမှ ခေတ်မီဘဝကို တဖြည်းဖြည်း မေ့လျော့လာခဲ့လေပြီ။

ကျန်းလျိုသည် မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်ရင်းပင် အတွေးများနှင့် အတူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ နဂါးမြင်းဖြူကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေလေသည်။

လေမည်းတောင်မှ ဆင်းလာကတည်းက ထိုမျှ မြန်မြန် ပြေးရန် မလိုကြောင်း ကျန်းလျို ပြောပြီးနောက် နဂါးမြင်းဖြူသည် ထိုအချိန်မှစ၍ တဖြည်းဖြည်း အေးအေးဆေးဆေးသာ လျှောက်လှမ်းနေတော့သည်။

ဆရာတော်က အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အချိန်ဆွဲ နေချင်ရသနည်း။ နဂါးမြင်းဖြူသည် အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း ဤ အနောက်အရပ်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သည့် ခရီးစဉ် အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ ကျန်းလျို ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိထားပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အများကြီး မေးမြန်းနေရန် မလိုအပ်ချေ‌။ ဆရာတော်၏ အမိန့်များကို ကောင်းမွန်စွာ လိုက်နာရုံဖြင့် အနောက်ဘက်ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် တံဆိပ်တုံးကို လက်ခံရရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရာအားလုံး ချောမွေ့သွားမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

မြင်းပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် သူ၏ စိတ်ကို စုစည်းလိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းကာ မလိုလားအပ်သော အတွေးများကို မောင်းထုတ်လိုက်လေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် အနောက်အရပ်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သည့် ခရီးစဉ် လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ အတင်းအကျပ် တွန်းပို့ခံထားရပြီး အသက် အန္တရာယ်များသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော တွေးတောဆင်ခြင်မှုများအတွက် သူ့တွင် အချိန်ဘယ်မှာ ရှိမည်နည်း။ အကျပ်အတည်းများမှ လွတ်မြောက်ပြီးသည့် အချိန်အထိ ဤအတွေးများကို သိမ်းဆည်းထားရပေမည်။

အတွေးများကို စုစည်းပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် နဂါးမြင်းဖြူ၏ ကျောပေါ်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

အစပိုင်းတွင် နဂါးမြင်းဖြူကို လက်မခံရန် ကျန်းလျို၌ အကြောင်းပြချက် များစွာ ရှိခဲ့သော်လည်း လက်ခံပြီးနောက်တွင်မူ အကျိုးကျေးဇူး များစွာကို တွေ့ရှိခဲ့ရလေသည်။

ဤအကျိုးကျေးဇူးများအနက် အကြီးမားဆုံးမှာ နဂါးမြင်းဖြူ ခြေလှမ်းများ၏ တည်ငြိမ်မှုပင် ဖြစ်သည်။ သူ့အား ပြုတ်ကျမည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ မြင်းကျောပေါ်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်ကာ ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံကို ကျင့်ကြံနိုင်စေခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် မမျှော်လင့်ထားသော ဝမ်းမြောက်ဖွယ် အံ့အားသင့်စရာတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။ အကြောင်းမှာ နဂါးမြင်းဖြူသာ မရှိလျှင် သူသည် ကိုယ်ပိုင် ခြေထောက်များဖြင့် လမ်းလျှောက်ကာ အချိန်ဖြုန်းနေရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ယခုမူ နဂါးမြင်းဖြူ၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်နေခြင်းဖြင့် အနောက်အရပ်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သည့် ခရီးစဉ်ရော ကျင့်ကြံခြင်းပါ အနှောင့်အယှက်မရှိ ရှေ့ဆက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူသာ ထိုအရာကို စောစောစီးစီး သိခဲ့မည်ဆိုလျှင် နဂါးမြင်းဖြူ၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို လုံးဝ ငြင်းပယ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

"နောက်ဆုံးတော့လည်း သဘောကျသွားတာပဲ ဆိုတဲ့ ဥပဒေသမျိုးပါပဲလား..."

အစပိုင်းက ငြင်းဆန်ခဲ့မှုနှင့် ယခု လက်ရှိ သာယာကြည်နူးနေသော စိတ်အခြေအနေကို နှိုင်းယှဉ်ရင်း ကျန်းလျိုသည် သူ့ကိုယ်သူ တိတ်တဆိတ် လှောင်ပြောင်လိုက်မိလေသည်။ ထို့နောက်... သူ ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံကိုပင် ပြန်လည် ကျင့်ကြံရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

"ဆရာတော်… ရှေ့မလှမ်းမကမ်းမှာ ရွာတစ်ရွာ ရှိတယ်... ရိက္ခာတချို့ ဖြည့်တင်းချင်တယ်လို့ ဆရာတော် ပြောထားတယ် မဟုတ်လား..."

ထိုအချိန်တွင်ပင် လေထဲတွင် ရှိနေသော စွန်းဝူခုန်းသည် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး ကျန်းလျိုအား သတင်းပို့လိုက်လေသည်။

"အင်း… ငါတို့ ခရီးသွားနေတာ လဝက်တောင် ရှိနေပြီ… နောက်ဆုံးတော့ နောက်ထပ် ရွာတစ်ရွာကို ထပ်တွေ့ပြီပဲ..."

စွန်းဝူခုန်း၏ သတင်းပို့ချက်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုသည် အနည်းငယ် တက်ကြွစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"လဝက်ကြာတာတောင် ငါတို့က မိုင်ငါးရာလောက်ပဲ ခရီးရောက်သေးသလိုပဲ..."

ကျန်းလျို၏ စကားကို ကြားသောအခါ စွန်းဝူခုန်းသည် မျက်လုံးပြူးကာ တိုးညင်းစွာ ညည်းတွားလိုက်လေသည်။

"ဝူခုန်း… မင်း အဲဒီ ကျားသားရေဘောင်းဘီတိုကြီး ဝတ်ထားတာက မျက်စိနောက်စရာ ကောင်းတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်... အဲဒီအစား ကျားသားရေစကတ်ကို ဝတ်သင့်တယ်... စကတ်က မင်းနဲ့ ပိုလိုက်တယ်..."

ကျန်းလျိုသည် စွန်းဝူခုန်းဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်ကာ အကြံပြုလိုက်လေသည်။

ကျားသားရေဘောင်းဘီတို တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျောက်အမြီး လှုပ်ရှားနိုင်ရန် အပေါက်တစ်ပေါက် ဖောက်ထားသော ထိုမြင်ကွင်းသည် ထူးဆန်းပြီး ကြည့်ရအဆင်မပြေဟု ကျန်းလျို အမြဲတမ်း ခံစားနေရလေသည်။

"ဟင့်အင်း... ကျုပ် စွန်းဝူခုန်းက စကတ်ကို လုံးဝ မဝတ်ဘူး..."

သို့ရာတွင် ကျန်းလျို၏ အကြံပြုချက်ကို ကြားသောအခါ စွန်းဝူခုန်းသည် ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆန်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။

"ဆရာတော်နဲ့ အစ်ကိုကြီးတို့ စကားများနေကြပြန်ပြီ..."

ခေါင်းငုံ့ကာ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းနေသော နဂါးမြင်းဖြူသည် စွန်းဝူခုန်းနှင့် ကျန်းလျိုတို့၏ စကားပြောဆိုမှုတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိချေ။

ဤမျှ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အတူတကွ နေထိုင်လာပြီးနောက် နဂါးမြင်းဖြူသည် ကျန်းလျိုနှင့် စွန်းဝူခုန်းတို့၏ အပြန်အလှန် စကားပြောဆိုမှုများကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့၏ နောက်ပြောင်မှုများကို နားထောင်ရသည်မှာ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည် မဟုတ်ပါလော။

စကားပြောရင်း ဆိုရင်း၊ ငြင်းရင်းခုန်ရင်းပင် အချိန်တိုအတွင်း ကျန်းလျိုတို့ အဖွဲ့သည် ရွာတစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုရွာမှာ အိမ်ခြေ နှစ်ရာ သုံးရာခန့် ရှိပုံရပြီး အတော်လေး ကြီးမားကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ရွာအဝင်ဝတွင် ကြီးမားသော မုခ်ဦးကြီး တစ်ခုကို စိုက်ထူထားပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် စာလုံးကြီး ငါးလုံးဖြင့် 'ကောင်းမိသားစုရွာ' ဟု ရေးသားထားလေသည်။

"ကောင်းမိသားစုရွာ ဟုတ်လား... ငါတို့ ကောင်းမိသားစုရွာကို ရောက်နေပြီလား..."

ရွာ၏ အမည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျို၏ ခေါင်းထဲသို့ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။

‘ကြည့်ရတာ ကျူးပါကျဲက ဒီကောင်းမိသားစုရွာထဲမှာ ရှိနေရမယ်...’

ကောင်းမိသားစုရွာ အတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားသောအခါ အိမ်ခြေ နှစ်ရာ သုံးရာခန့်ရှိသော ထိုရွာတွင် ကိုယ်ပိုင် ဈေးတန်းငယ်လေး တစ်ခု ရှိနေလေသည်။ ဤနေရာတွင် ကုန်ပစ္စည်း လာရောက် ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားကြသူများသည် ကောင်းမိသားစုရွာမှ လူများသာမကဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာငယ်များမှ လူများသည်လည်း ဈေးနေ့များတွင် ဤနေရာသို့ လာရောက်ကြပုံ ရပေသည်။

ကောင်းမိသားစုရွာ၏ ဈေးတန်းလေးသည် သေးငယ်သော်လည်း စည်ကားနေပြီး ဆန်၊ ဂျုံ၊ အထည်အလိပ်များမှအစ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ ပေါက်စီများနှင့် အခြား သရေစာများကဲ့သို့သော ကုန်ပစ္စည်း မျိုးစုံကို ရရှိနိုင်ပေသည်။

ကျန်းလျိုသည် ဈေးတန်းငယ်လေး အတွင်းသို့ လျှောက်သွားရာ နဂါးမြင်းဖြူက သူ၏နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာပြီး စွန်းဝူခုန်းမှာမူ မြင်း၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်နေလေသည်။

"မျောက်လေး… ဟိုမှာ မျောက်လေး... အရမ်း ပျော်စရာကောင်းတာပဲ..."

ဈေးတန်းအတွင်းရှိ ကလေးငယ် များစွာသည် မြင်းများ သို့မဟုတ် မျောက်များကို သိပ်မမြင်ဖူးသောကြောင့် ရယ်မောပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကျန်းလျို၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။ သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှု အားလုံးသည် စွန်းဝူခုန်းနှင့် နဂါးမြင်းဖြူထံတွင် ရှိနေလေသည်။

ဆန်နှင့် ဂျုံကဲ့သို့သော ရိက္ခာအချို့ကို အမြန် ဝယ်ယူပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခေတ္တမျှ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး အနီးရှိ ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ သွားကာ အသားပေါက်စီ အချို့ကို ဝယ်ယူလိုက်လေသည်။

"ကလေးတို့… ဒါတွေ စားချင်ကြလား..."

ကလေးများအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီးမေးလိုက်သည်။

"စားချင်တယ်..."

ကျန်းလျို၏ လက်ထဲရှိ အသားပေါက်စီကြီးများကို မြင်သောအခါ ကလေးအချို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လိုလားတောင့်တသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး တစ်သံတည်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြလေသည်။

"ဒါဆိုရင် ကိုကိုက မေးခွန်းတစ်ခု မေးမယ်… မင်းတို့ ဖြေနိုင်ရင် ဒါတွေ ကျွေးမယ်နော်… အဆင်ပြေလား..."

ကျန်းလျိုက ပြောလိုက်သည်။

"ပြေပါတယ် ကိုကို… မေးသာ မေးပါ..."

ကျန်းလျို၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကလေးများက တစ်သံတည်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။

"ကိုကို သိချင်တာက… ကောင်းမိသားစုရွာမှာ ကောင်းချွေ့လန် လို့ခေါ်တဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက် ရှိတယ်... သူ့အိမ် ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိလား..."

ရှေ့ရှိ တက်ကြွနေသော ကလေး တစ်ဒါဇင်ခန့်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျိုက မေးလိုက်သည်။

သူသည် ကောင်းမိသားစုရွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ကျူးပါကျဲနှင့် တွေ့ဆုံချင်ပြီး သူ ယခု ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို မြင်တွေ့ချင်နေလေသည်။

မူရင်းဝတ္ထုတွင် ကျူးပါကျဲ၏ ဇနီးသည် ကောင်းမိသားစုရွာမှ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ အမည်မှာ ကောင်းချွေ့လန် ဟု ခေါ်ကြောင်းကို သူ မှတ်မိနေလေသည်။

"ဟင်... ချွေ့လန်… ဒီကိုကိုက နင့်ကို ရှာနေတာ..."

ကျန်းလျို၏ မေးမြန်းမှုကို ကြားသောအခါ သူ၏ဘေးရှိ ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူ၏ဘေးမှ မိန်းကလေးကို အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကိုကိုက သမီးကို ရှာနေတာလား... သမီးနာမည်က ချွေ့လန် ပါ..."

ကြီးမားပြီး တောက်ပနေသော မျက်လုံးနက်လေးများ ရှိသည့် အသက် ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးက ကျန်းလျိုအား ပြောလိုက်လေသည်။

***