အခန်း ၁၅၉

အပိုင်း(၁၅၉)

"ဟီး ဟီး ဟီး… ဝတုတ်နေတဲ့ ဝက်ကြီးပါလား..."

ကျန်းလျို၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သို့သော အတွေးများ ရှိနေစေကာမူ ဝက်မိစ္ဆာက သူ့အား စားချင်နေသည်ကို ကြားသောအခါ စွန်းဝူခုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း တောဝက်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း တောက်ပလာလေသည်။

ချက်ချင်းပင် စွန်းဝူခုန်းသည် ကျန်းလျိုဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆရာတော်... ဟိုးအရင် ဒြပ်စင်ငါးပါးတောင်အောက်မှာ ကျွန်တော်မျိုး ရှိနေတုန်းက ဆရာတော်က တောဝက်တစ်ကောင် ဖမ်းလာခဲ့တာကို မှတ်မိသေးတယ်... အဲဒီအသားရဲ့ အရသာကို ကျွန်တော်မျိုး စွန်းဝူခုန်းက ဒီနေ့အထိတောင် အမှတ်ရနေတုန်းပဲ... ဒီနေ့ရော နောက်တစ်နပ်လောက် ထပ်စားကြမလား..."

"အဟွတ် အဟွတ်... ဟိုမျောက်လေး… ငါက နောက်နေတာပါကွာ… မင်းတို့ ခရီးဆက်ဖို့ လောနေရင်လည်း ရှေ့ဆက်သွားကြပါ..."

စွန်းဝူခုန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝက်နက်ကြီးသည် နှစ်ချက်ခန့် ချောင်းဆိုးလိုက်၏။ ၎င်း၏ အသံမှာလည်း များစွာအေးချမ်းတည်ငြိမ် သွားလေတော့သည်။

ထိုသို့ပြောရင်းဖြင့် ၎င်းမှာ သိသိသာသာ ထိတ်လန့်နေဟန်ဖြင့် နောက်သို့ ဆက်တိုက် ဆုတ်ခွာသွားလေသည်။

သို့သော်... စွန်းဝူခုန်းမှာ ဒြပ်စင်ငါးပါးတောင် အောက်ရှိ တောဝက်သား၏ အရသာကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေခဲ့ရာ ၎င်းအား မည်သို့လျှင် အလွတ်ပေးနိုင်ပါမည်နည်း။

တောဝက်ကြီး ဆက်တိုက် နောက်ဆုတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ စွန်းဝူခုန်းသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးကာ ပြေးဝင်သွားလေ၏။

စွန်းဝူခုန်း ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ဝက်နက်ကြီးသည် ချက်ချင်းလှည့်ကာ အမြန်ပြေးတော့သည်။

တုတ်ခိုင်ဝဖြိုးနေသော်လည်း တောဝက်ကြီး၏ ပြေးနှုန်းမှာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်လှပြီး ဖုန်တလွင့်လွင့်ဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

"ရပ်စမ်း... မင်း ဘယ်ကို ထွက်ပြေးမလို့လဲ..."

စွန်းဝူခုန်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ၎င်း၏နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးလေသည်။

အမြန်နှုန်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဂျွမ်းတစ်ပစ်လျှင် လီ တစ်သိန်းရှစ်သောင်းကျော် သွားနိုင်သော စွန်းဝူခုန်းသည် အနောက်အရပ်သို့ ခရီးသွား မှတ်တမ်း ဇာတ်လမ်းကမ္ဘာတွင် သေချာပေါက် ထိပ်ဆုံး၌ ရှိနေပေသည်။ ဝက်နက်ကြီးသည် စွန်းဝူခုန်း၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုမှ မည်သို့လွတ်မြောက်နိုင်မည်နည်း။

အနီးသို့ ရောက်သည်နှင့် စွန်းဝူခုန်းသည် ဝက်နက်ကြီး၏ ခေါင်းကို ရည်ရွယ်၍ လက်သီးတစ်လုံး ပစ်သွင်းလိုက်လေသည်။

ဤလက်သီးချက်သည် ပြင်းထန်ပြီး အားပါလှရာ ဝက်နက်ကြီးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အဆုံးသတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း သိသာလှပေသည်။

စွန်းဝူခုန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံစားမိသောအခါ ဝက်နက်ကြီးသည် အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်လိုက်လေ၏။ ၎င်းသည် ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲသွားကာ ဝက်နက်ကြီးအသွင်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး စွန်းဝူခုန်း၏ လက်သီးကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ၎င်း၏ လက်သီးကို မြှောက်လိုက်လေသည်။

ကြီးမားသော လက်သီးနှင့် သေးငယ်သော လက်သီးတို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားကြသည်။

ဘုန်း...

ကြီးမားလှသော အားအင်လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ဝက်မိစ္ဆာ ကို နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိုင်ထွက်သွားစေပြီး ၎င်း၏ တုတ်ခိုင်သော လက်မောင်းမှာလည်း တုန်ခါကာ ထုံကျင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အလားတူပင် စွန်းဝူခုန်းလည်း အသာစီး မရခဲ့ပေ။ သူလည်း ကြီးမားသော အားအင်ကြီးတစ်ခု မိမိထံသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားစေသည်။ သူသည် လေထဲတွင် ဂျွမ်းပစ်လိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ကျဆင်းလာလေ၏။

"ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားတဲ့ ခွန်အားလဲ... ဒီခွန်အားက ဟိုနေ့က ဝက်ဝံနက် မိစ္ဆာ ထက်တောင် ပိုကြီးမားနေသေးတယ်..."

စွန်းဝူခုန်းသည် သူ့ရှေ့ရှိ ဝက်နက်ကြီးကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် အံ့သြသွားလေသည်။

‘ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... ငါ အရင်က တွေ့ခဲ့တဲ့ ဝက်ဝံနက် မိစ္ဆာ မှာတင် ကြီးမားတဲ့ ခွန်အားတွေ ရှိနေခဲ့ပြီးပြီ အခု ဒီဝက်နက်ကြီးရဲ့ ခွန်အားကလည်း ကြောက်စရာကောင်းနေပြန်ပြီလား...’

‘ငါက ဒြပ်စင်ငါးပါးတောင် အောက်မှာ နှစ်ငါးရာလောက်လေး အဖိခံထားရုံနဲ့တင် ဒီလောက် စွမ်းအားကြီးတဲ့ မိစ္ဆာတွေ အများကြီး ပေါ်လာခဲ့တာလား...’

စွန်းဝူခုန်းနှင့် ဝက်နက်ကြီးတို့ လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားနေကြသည်။ သူတို့သည် မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားနေကြသော်လည်း နဂါးမြင်းဖြူ ၏ ခွာသံများက ပို၍ပင် မြန်ဆန်နေပြီး ခဏအကြာမှာပင် အမီလိုက်လာနိုင်လေသည်။

ကျန်းလျိုသည် စွန်းဝူခုန်းနှင့် ဤတောဝက်ကြီးတို့ လက်သီးချင်း ဖလှယ်နေသည်ကို အမှတ်မထင် မြင်လိုက်ရပြီး မည်သူကမျှ အသာစီးရပုံ မပေါ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"သေချာသွားပြီ... စွန်းဝူခုန်းနဲ့ လက်သီးချင်း ယှဉ်ထိုးပြီး နောက်မကျန်ခဲ့တဲ့သူဆိုတော့ ဒီဝက်မိစ္ဆာက ကျူးပါကျဲ ကလွဲပြီး တခြားသူ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး..."

ဝက်မိစ္ဆာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သေချာသလောက် ရှိသွားကာ ကျန်းလျို စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်လေသည်။

မူရင်း ကျူးပါကျဲ သည် ပျင်းရိပြီး အစားမက်ကာ ပြဿနာတစ်ခုခုကြုံတိုင်း အထုပ်အပိုး ခွဲဝေယူရန် အမြဲတမ်း ဆူပူအော်ဟစ်နေတတ်သော်လည်း မူရင်းဝတ္ထုစာသားများတွင် ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာ တိုက်ပွဲနှစ်ခု၌ ပြသခဲ့သည့်အတိုင်း အတော်လေး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

ပထမတစ်ခုမှာ စွန်းဝူခုန်းက ကောင်းချွေ့လန် အဖြစ် အသွင်ပြောင်းပြီး ကျူးပါကျဲ နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ညဉ့်နက်မှ မိုးလင်းသည်အထိ အနိုင်အရှုံးမပေါ်ဘဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြရာ ကျူးပါကျဲ ၏ ခွန်အားမှာ စွန်းဝူခုန်းနှင့် နီးပါးတူညီကြောင်း ပြသနေပေသည်။

ဒုတိယတစ်ခုမှာ ငှက်ပျောဖက် ယပ်တောင် ဇာတ်လမ်းတွဲတွင် နွားမိစ္ဆာဘုရင် သည် ကျူးပါကျဲ အဖြစ် အသွင်ယူကာ စွန်းဝူခုန်းအား ယပ်တောင်ကို ပေးအပ်ရန် လှည့်စားခဲ့သောကြောင့် ဒေါသထွက်သွားသော ကျူးပါကျဲ က နွားမိစ္ဆာဘုရင် ကို အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက် ဖြစ်လေသည်။

ဤကဲ့သို့ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် နွားမိစ္ဆာဘုရင် ပင်လျှင် ရင်ဆိုင်ရန် ရုန်းကန်ခဲ့ရလေသည်။

ကျူးပါကျဲ ၏ ပုံမှန် ပျင်းရိခြင်း၊ အစားမက်ခြင်းနှင့် ကာမဂုဏ်ခံစားခြင်းတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ထားကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

ထို့အပြင် မူရင်းဝတ္ထုစာသားများတွင် ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်သည် စွန်းဝူခုန်းအား ကိုင်တွယ်ရန် မည်သို့ စီစဉ်ခဲ့သနည်း။

သူသည် လီကျင့်အား မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးရာထူး ခန့်အပ်ခဲ့ပြီးနောက် ကောင်းကင်စစ်သည်နှင့် စစ်ဗိုလ်ပါ တစ်သိန်းကို သူ့ထံ အပ်နှင်းကာ ဟွာကော်တောင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့လေသည်။ ယင်းက ဘုံကျောင်းကိုင် နတ်မင်းကြီး ကောင်းကင်ဘုရင် လီကျင့် ၏ လက်အောက်တွင်ပင် ပုံမှန်အားဖြင့် စစ်သည်အင်အား မရှိကြောင်း သို့မဟုတ် ရှိလျှင်ပင် အများအပြား မရှိကြောင်းကို ဖော်ပြနေပေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် အနေဖြင့် ကောင်းကင်စစ်သည် တစ်သိန်းကို သူ့ထံ သီးသန့် အပ်နှင်းရန် မည်သို့ အကြောင်းခံရှိပါမည်နည်း။

သို့သော် ကျူးပါကျဲ ကရော မည်သို့နည်း။ သူသည် ထျန်းဖုန် စစ်သူကြီး အဖြစ် ရေစစ်သည် ရှစ်သောင်းကို ကွပ်ကဲခဲ့သူ ဖြစ်လေသည်။

ဤနေရာတွင် သတိထားရမည့် အချက်မှာ... ဤသည်က စစ်ပွဲကာလအတွင်း ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ထံမှ ယာယီ ခွဲဝေချထားပေးခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ရေစစ်သည် ရှစ်သောင်းအပေါ် အမြဲတမ်း အာဏာစက် သက်ရောက်နေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအချက်ကို ထောက်ရှုခြင်းအားဖြင့် ထျန်းဖုန် စစ်သူကြီး အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ်က ကျူးပါကျဲ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော အာဏာနှင့် အဆင့်အတန်းမှာ ဘုံကျောင်းကိုင် ကောင်းကင်ဘုရင် လီကျင့် ထက် သေချာပေါက် သာလွန်နေခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

"ဟီး ဟီး ဟီး... ဒီ ဝက်မိစ္ဆာက တော်တော်လေး စွမ်းရည်ရှိတာပဲ..."

ကျန်းလျို တွေးချင်ရာ တွေးနေစဉ်မှာပင် စွန်းဝူခုန်းသည် လက်သီးချင်း တစ်ချက် ဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် ကျူးပါကျဲ ၏ ခွန်အားကို သဘောပေါက်သွားလေသည်။ ယင်းမှာ အံ့သြစရာကောင်းသော်လည်း သူ့အား တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များကို ပိုမို ပြင်းပြလာစေခဲ့လေ၏။

ဒြပ်စင်ငါးပါးတောင် အောက်မှ ထွက်လာခဲ့သည်မှာ လပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းကာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် တိုက်ခိုက်နိုင်မည့် ထိုက်တန်သော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးကို သူ တွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

စွန်းဝူခုန်းသည် သွားများပေါ်အောင် ဖြဲကာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ ထပ်မံ ခုန်အုပ်လိုက်ကာ ၎င်း၏ သံမဏိလက်သီးများကို ကျူးပါကျဲ ထံသို့ ပစ်သွင်းလိုက်လေသည်။

"ခွေးမသား မျောက်နာ မျောက်စုတ်... ငါ ဝက်ကြီးက နောက်တာပါလို့ ပြောနေတာကို... အခုထိ ငါ့ကို အလွတ်မပေးသေးတာက ဘာသဘောလဲ..."

စွန်းဝူခုန်း သူ့ထံ ခုန်အုပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးပါကျဲ က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဆဲလိုက်၏။ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရာတွင်လည်း ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အားနည်းမနေခဲ့ပေ။

ဤတိုက်ပွဲသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို အမှန်တကယ်ပင် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့လေသည်။ ခွန်အားပိုင်းတွင် ကျူးပါကျဲ သည် စွန်းဝူခုန်း နှင့် အကြိတ်အနယ် ယှဉ်နိုင်ပြီး မြင့်မြတ်သော စွမ်းရည်များဖြစ်သည့် သုံးဆယ့်ခြောက်ပါးသော ကောင်းကင်ကျင့်စဉ်နှင့် ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ပါးသော မြေကမ္ဘာကျင့်စဉ် အသွင်ပြောင်းခြင်းများတွင်လည်း နှစ်ဦးစလုံးမှာ တန်းတူညီမျှ ပါရမီပါကြလေသည်။

မျောက်တစ်ကောင်နှင့် ဝက်တစ်ကောင်တို့ တိုက်ပွဲတွင် အပြန်အလှန် ထိုးကြိတ်နေကြပြီး အင်အားချင်း မျှတနေပုံပေါ်လေသည်။

"ဟား ဟား ဟား... တကယ်ကို ရင်ခုန်စရာကောင်းတာပဲ... မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေက ချီးကျူးစရာကောင်းတယ် ဝက်မိစ္ဆာ... ငါ စွန်းဝူခုန်း အခုကစပြီး အတည်တိုက်တော့မယ်..."

အချိန်တိုအတွင်း အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ပို၍ပို၍ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလာသည်ကို ခံစားရကာ စွန်းဝူခုန်းသည် တိုက်ခိုက်နေရင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

စကားပြောရင်းနှင့်ပင် သူသည် သူ၏နားရွက်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ရာ ရွှေတုတ်တံမှာ လေနှင့်ထိတွေ့သည်နှင့် ကြီးမားလာပြီး ကျူးပါကျဲ ထံသို့ ရိုက်ချလိုက်လေတော့သည်။

"ဟေ့ကောင် မြင်းထိန်း... ငါ ဝက်ကြီးက မင်းကို ကြောက်နေတယ် ထင်နေလား..."

အချိန်အတော်ကြာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ကျူးပါကျဲ မှာလည်း ယခုအခါ အတည်ပေါက် တိုက်ခိုက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။ သူက ကျယ်လောင်စွာ ဆဲရေးတိုင်းထွာလိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ အသွားကိုးချောင်းပါ ခက်ရင်းခွ တစ်လက်သည် သူ၏ လက်ဆုပ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး စွန်းဝူခုန်း ၏ ရွှေတုတ်တံကို ကာကွယ်လိုက်လေသည်။

ထန်... ထန်... ထန်...

ကျယ်လောင်သော သတ္တုချင်းရိုက်ခတ်သံများနှင့်အတူ ကျူးပါကျဲ ၏ ခက်ရင်းခွမှာ အရည်အသွေးမြင့်မားကြောင်း ထင်ရှားပြီး စွန်းဝူခုန်း ၏ ရွှေတုတ်တံထက် မည်သို့မျှ ညံ့ဖျင်းမနေခဲ့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးကြား အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှုများမှာ အချိန်အတော်ကြာ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေခဲ့သော်လည်း အနိုင်အရှုံးကား ရှင်းလင်းစွာ မပေါ်ပေါက်သေးပေ။

***