အခန်း ၁၆၅

အပိုင်း(၁၆၅)

ကျန်းလျို၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ကိစ္စရပ်၏ အမှန်တရားများကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ကျူးပါကျဲမှာ သူ့အား ထိတ်လန့်မှုအပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်မိလေသည်။

ထျန်းဖုန် စစ်သူကြီး အဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး ပညာရှိပုဂ္ဂိုလ် အများအပြားကို တွေ့မြင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ကျူးပါကျဲသည် ဤမျှလောက် ချိတ်ဆက်တွေးတောနိုင်ပြီး အမှန်တရားနှင့် အတိုင်းအဆမရှိ နီးစပ်အောင် ကောက်ချက်ချနိုင်စွမ်းရှိသူမျိုးကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ကြုံဖူးခဲ့ပေ။

"ဟေ့... ဝက်ကြီး... ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်နေပြီကို မင်းက ရိုးရိုးသားသား ဝန်မခံချင်သေးဘူးလား... ငါ့ဆရာတော်ကို မြင်တော့ မင်း ဘာလို့ ထွက်ပြေးတာလဲ..."

ကျန်းလျို၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်မှာ အတော်လေး ယုတ္တိရှိသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် စွန်းဝူခုန်းသည်လည်း ယုံကြည်သွားကာ သွားများပေါ်အောင် ဖြဲပြီး ကျူးပါကျဲ၏ နားရွက်ကို ထပ်မံလိမ်ဆွဲရန် ဟန်ပြင်လိုက်လေသည်။

"နေ... နေပါဦး... ကျုပ် ဝန်ခံပါ့မယ်... ကျုပ် ဝက်ကြီး ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံပါ့မယ်..."

စွန်းဝူခုန်းက မိမိ၏ နားရွက်ကို လိမ်ဆွဲရန် ထပ်မံရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးပါကျဲသည် အလျင်အမြန် နားရွက်များကို ကာကွယ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"တကယ်တော့... တကယ်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် က ကျုပ်ကို တရားပြပြီးတော့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သူ ရဲ့ တပည့်အဖြစ် ခံယူပြီး အနောက်ကောင်းကင်ဘုံ ကို ကျမ်းစာ တွေ သွားပင့်ဖို့ ကျုပ်ကို ပြောခဲ့တယ်..."

ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျလျက်ဖြင့် ကျူးပါကျဲသည် မလိုလားစွာဖြင့် အမှန်တရားကို ဖွင့်ဟလိုက်လေသည်။

သူသည် အလွန်အမင်း ဆန္ဒမရှိသော်လည်း ကိစ္စရပ်များမှာ ဤအခြေအနေအထိ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ပြီး ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သူ က အရာအားလုံးနီးပါးကို မှန်ကန်စွာ ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မည်သည့်အရာကိုမျှ ထပ်မံဖုံးကွယ်ထားရန် အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပေ။

"နောက်ဆုံးတော့လည်း သူ ထုတ်ပြောလာပြီပဲ... တကယ်ကို အချိန်အကြာကြီး ဟုမ်းစ် အဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့ရကျိုး နပ်သွားပြီ..."

ကျန်းလျို စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ဟင်... မင်းလည်း ငါတို့နဲ့အတူ အနောက်အရပ်ကို ကျမ်းစာပင့်ဖို့ ကွမ်ယင် ရဲ့ တရားပြမှုကို ခံခဲ့ရတာလား... ဒါဆိုရင် မင်း ငါတို့ကို မြင်တာနဲ့ ဘာလို့ ထွက်ပြေးခဲ့တာလဲ..."

စွန်းဝူခုန်းမှာ အံ့ဩမှင်တက်သွားပြီး အမှန်တရားမှာ ဤသို့ဖြစ်နေမည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

နဂါးမြင်းဖြူမှာ ပို၍ပင် ဆွံ့အသွားခဲ့လေသည်။

လင်းယုန်ငိုကြွေးချောက် တွင် နေထိုင်ရင်း ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သူ အမြန်ရောက်ရှိလာကာ သူ့အား လွတ်မြောက်စေပြီး ကျမ်းစာပင့်ဆောင်မည့် ခရီးစဉ်တွင် ပါဝင်ခွင့်ပြုရန် နေ့ရောညပါ မျှော်လင့်နေခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ် ဘာဖြစ်ခဲ့သနည်း။ ဆရာတော်က သူ့ကို ရှောင်ကွင်းသွားခဲ့သဖြင့် လင်းယုန်ငိုကြွေးချောက် မှ ခုန်ထွက်ကာ နောက်မှလိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဖြစ်ခဲ့ရလေသည်။

တစ်လ သို့မဟုတ် နှစ်လခန့် ခေါင်းမာမာဖြင့် ဇွဲမလျှော့ဘဲ လိုက်လာပြီးနောက်ဆုံး၌ ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်ပြောဆိုပေးမှ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သူ က သူ့အား ခေါ်ဆောင်သွားရန် သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ဤခရီးစဉ်၏ အလှည့်အပြောင်းများနှင့် အခက်အခဲများကို သူတစ်ဦးတည်းသာ သိရှိလေသည်။

အစ်ကိုကြီး နှင့် စကားပြောဆိုရာတွင် သူ၏ အခြေအနေမှာ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေကြောင်း ကြားသိခဲ့ရသည်။ အစ်ကိုကြီး က မလိုက်ချင်သဖြင့် ဆရာတော်က တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာရန် အကြိမ်ကြိမ် ဖျောင်းဖျခဲ့ရသည်ဆိုခြင်းက သူ့အတွက် အတော်လေးကို ထိုးနှက်ချက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

အခုလည်း အနောက်အရပ်ကို ကျမ်းစာပင့်ဖို့ အရည်အချင်းပြည့်မီသည့် နောက်ထပ် အစ်ကို တစ်ယောက်ကလည်း မသွားချင်သဖြင့် ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သူ ကို မြင်သည်နှင့် ရှောင်ပြေးနေခဲ့ပြန်သည်။

သူ အသေအလဲ လိုချင်နေခဲ့သော အရာက တခြားသူများ အထင်သေး ရွံရှာသော အရာဖြစ်နေခဲ့သည်လော။

သို့သော်လည်း အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ အနောက်အရပ်သို့ ခရီးသွားရမည့် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့များကို ထူးကဲသော စွမ်းရည်များရှိသည့် ကောင်းကင်နှင့်တန်းတူ မဟာပညာရှိကြီး ဖြစ်သော အစ်ကိုကြီး က အထင်သေးမည် ဖြစ်လေသည်။

ထို့အပြင်... နတ်ပြည်တွင် ရာထူးကြီးမားပြီး အာဏာရှိသူဖြစ်ခဲ့သည့် ထျန်းဖုန် စစ်သူကြီး ဝက်ဝင်စားက ပို၍ပင် အထင်သေးမည် မဟုတ်ပါလော...။

နဂါးမြင်းဖြူ သည် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားလေသည်။ ကျူးပါကျဲသည်လည်း ဗောဓိသတ် က ကျမ်းစာပင့်ဆောင်မည့် အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားခြင်းခံရသည်ကို အံ့ဩမိသော်လည်း ကျူးပါကျဲ ပါဝင်လာခြင်းကြောင့် အဖွဲ့အတွင်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နေရာမှာ နောက်သို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိသွားတော့မည်ကိုမူ ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနေလေသည်။

နဂါးမြင်းဖြူ မည်သို့ပင် တွေးတောနေစေကာမူ စွန်းဝူခုန်း၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ကျူးပါကျဲသည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျုပ် ဝက်ကြီးက လူ့ပြည်ကို အချခံရပြီး ဝက်မိစ္ဆာ ဘဝကို ရောက်နေပြီလေ... မိစ္ဆာ လုပ်ရတာ ဘာများ ဆိုးနေလို့လဲ... လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့ အချုပ်အနှောင်မှ မရှိတာ ဘာလို့ အနောက်အရပ်ကို သွားဖို့ ဒုက္ခခံနေရဦးမှာလဲ..."

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျူးပါကျဲ၏ လေသံတွင် လှောင်ပြောင်မှုတစ်ခု ပါဝင်လာလေသည်။

"ထျန်းဖုန် စစ်သူကြီး ဆိုတဲ့ ကျုပ်ရဲ့ နောက်ခံနဲ့သာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကို ကူးပြောင်းမယ်ဆိုရင်… အနောက်အရပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ ပေးအပ်မယ့် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့က အနည်းဆုံး ဗုဒ္ဓရာထူး ဖြစ်ရမယ်... အဲဒါမှ နှိုင်းယှဉ်လို့ ရမှာလေ... ကဲ ပြောစမ်းပါ အဲဒါ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား..."

"ဒါကြောင့် ကျုပ် ဝက်ကြီးက အလုပ်အကျွေး မပြုချင်တော့ဘူး... ဒီအတိုင်း လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မိစ္ဆာ တစ်ကောင် လုပ်နေတာက ပိုမကောင်းဘူးလား... တစ်ခါတလေ အသားစိမ်းတွေ လိုက်ရှာစားမယ် အိပ်ရာထနောက်ကျမယ်… ပြီးတော့ ချောမောလှပတဲ့ မိစ္ဆာမလေး နည်းနည်းလောက် ရှာမယ်... အဲဒါက ဗုဒ္ဓဘာသာ ထဲဝင်ပြီး သက်သတ်လွတ်စားနေရတာထက် ပိုကောင်းတဲ့ ဘဝ မဟုတ်ဘူးလား..."

ကျူးပါကျဲ၏ စကားများမှာ အတော်လေး အဓိပ္ပာယ်ရှိနေသဖြင့် စွန်းဝူခုန်းမှာ ပြောစရာစကား ဆွံ့အသွားလေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ စွန်းဝူခုန်းသည် သူ၏ ခံစားချက်များကို ပို၍ စစ်မှန်စွာ ကိုယ်ချင်းစာနိုင်လေသည်။ နတ်ဘုရားများနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာတို့၏ ဖိနှိပ်မှုသာ မရှိခဲ့ပါက သူကိုယ်တိုင်လည်း ဟွာကော်တောင် တွင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော မိစ္ဆာဘုရင် အဖြစ် နေထိုင်ရသည်က ပို၍ ကောင်းမွန်မည် မဟုတ်ပါလော။

ဘေးနားရှိ ကျန်းလျို အနေဖြင့်မူ ပို၍ပင် နားလည်သဘောပေါက်လေသည်။

ကျူးပါကျဲ၏ စကားများမှာ အမှန်တကယ်ပင် မမှားယွင်းပေ။ ထျန်းဖုန် စစ်သူကြီး အဖြစ် သူသည် မူလကတည်းက နတ်ဘုရားများနှင့် ဗုဒ္ဓများအကြားတွင် အာဏာရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ရား အနောက်အရပ်သို့ ခရီးသွားရမည့် ကိစ္စကို ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

အနောက်အရပ်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သည့် ခရီးစဉ် ပြီးဆုံးပြီးနောက် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူရရှိမည့် အကျိုးကျေးဇူးမှာ ထိုမျှလောက် များပြားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ပေးအပ်မည့် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့မှာ သူ၏ မူလ ထျန်းဖုန် စစ်သူကြီး အဆင့်အတန်းနှင့် သေချာပေါက် ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ တထာဂတ အနေဖြင့် သူ့ကို ဗုဒ္ဓဘာသာ ၏ ဝရဇိန် စစ်သည် ရှစ်သောင်းအား ကွပ်ကဲခွင့် ပြုနိုင်ပါမည်လော။

ကျူးပါကျဲ ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျန်းလျို သည် နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ် တွန့်ကွေးလိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကာ နောက်ဆုံးတွင် စကားစလိုက်လေသည်။

"အဟွတ် အဟွတ်... ကျူးကန်းလျဲ့ ဟုတ်လား... အမြဲတမ်း ရာထူးကြီးကြီးမှာ နေလာခဲ့တဲ့သူကို ငါက အထင်မကြီးဘူး... ငါ အထင်ကြီးတာက ချောက်ကမ်းပါးထဲ ကျသွားပြီးမှ ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ကိုယ် ပြန်တက်လာနိုင်တဲ့သူကိုပဲ..."

ကျူးပါကျဲက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လက်ကာပြကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါကြောင့် ဆရာတော်က ကျုပ်ကို လေးစားနေစရာ မလိုပါဘူး... ကျုပ်က ပြန်တက်လာဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိတာ... ကျုပ်က ဝက်ဖြစ်နေပြီပဲ ဘာတွေများ မျှော်လင့်နေစရာ ရှိတော့လို့လဲ..."

"မင်း အဲဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားဖူးလား... တစ်ချိန်က ထျန်းဖုန် စစ်သူကြီး အဖြစ်ကနေ အခုလို အခြေအနေမျိုးအထိ ကျဆင်းသွားတာက မင်းရဲ့ ရန်သူတွေကို ပျော်ရွှင်စေပြီး ချစ်ခင်သူတွေကိုတော့ နာကျင်စေမှာပဲ... မင်းသာ ကြိုးစားပြီး တစ်နေ့ ကောင်းကင်ဘုံ ကို ပြန်ရောက်သွားနိုင်မယ်ဆိုရင် မင်းကို အထင်သေးခဲ့တဲ့သူတွေ အားလုံး မှင်တက်သွားလိမ့်မယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

ကျူးပါကျဲ၏ မိမိကိုယ်ကို အထင်သေးနေသည့် အမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျန်းလျို က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

သူကိုယ်တိုင်သည် အားနည်းနေသော်လည်း ပိုမိုကောင်းမွန်သော အနာဂတ်အတွက် ကြိုးပမ်းနေပြီး ကောင်းကင်ဘုံရှိ နတ်ဘုရားများနှင့် ဗုဒ္ဓများ ကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်နေလေသည်။ သို့သော် အံ့မခန်း ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဤကောင်ကမူ ဤနေရာတွင် ငါးဆားနယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလကား လှဲနေခဲ့သည်။

ကျန်းလျို ၏ ဖျောင်းဖျမှုကြောင့် ကျူးပါကျဲ ၏ မျက်လုံးများတွင် တွေးတောနေဟန်များ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူက ခေါင်းယမ်းကာ ဆက်ပြောလေသည်။

"ဆရာတော်... ကြည့်ရတာ ဆရာတော်က အနောက်အရပ်ကို ကျမ်းစာပင့်ဖို့ လောနေတဲ့ပုံပဲ... ကျုပ် ဝက်ကြီးအပေါ် အချိန်မဖြုန်းပါနဲ့တော့... ဆရာတော် ခရီးဆက်တာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်..."

"ဆရာတော်... ဒီကောင်ကို ဖျောင်းဖျလို့ မရမှတော့ သူ့နားရွက်တွေကို ဖြတ်လိုက်ရအောင်လေ..."

ကျူးပါကျဲ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလိုလိုက်နေသော အမူအရာကို သိသိသာသာ အထင်သေးနေသည့် စွန်းဝူခုန်းက သွားများပေါ်အောင် ဖြဲပြကာ ကျန်းလျို အား အကြံပြုလိုက်လေသည်။

"မျောက်စုတ်မျောက်နာ... နင်က ဘာလို့ ကျုပ် ဝက်ကြီးရဲ့ နားရွက်တွေကိုပဲ ဒီလောက်တောင် အာရုံကျနေရတာလဲ..."

စွန်းဝူခုန်း ၏ အကြံပြုချက်ကို ကျူးပါကျဲ က ကျယ်လောင်စွာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူက ခဏ ရပ်လိုက်ပြီး...

"မင်းက မျောက်ပါ... အရင်တုန်းက မင်းက ဒီလောက် ပုန်ကန်တတ်ပြီး နတ်ဘုရားတွေနဲ့ ဗုဒ္ဓတွေ အများကြီးတောင် မင်းကို မနှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့တာကို မြင်တော့ ကျုပ် ဝက်ကြီး မင်းကို နည်းနည်းတော့ လေးစားခဲ့မိတယ်... ဒါပေမဲ့ အခု မင်းပုံစံကို ပြန်ကြည့်စမ်းပါဦး... မင်းရဲ့ အစွယ်တွေ အချိုးခံလိုက်ရပြီး သခင်ကို ဖားတတ်တဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေပြီပဲ... ဖူး... ကျုပ် ဝက်ကြီး မင်းကို ရွံတယ်..."

စွန်းဝူခုန်း အား အလားတူ လှောင်ပြောင်သည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဪ... ဟုတ်လား... ကျွတ်... ကျွတ်... ကျွတ်... ကြည့်ရတာ မင်းက ဒီနားရွက်တွေကို တကယ် မလိုချင်တော့ဘူး ထင်တယ်..."

ကျူးပါကျဲ ၏ စကားများကြောင့် စွန်းဝူခုန်း မှာ ဒေါသပုန်ထသွားပြီး ရွှေတုတ်တံ ကို ထုတ်ယူကာ လေတစ်ချက် မှုတ်လိုက်၏။ ယင်းသည် တောက်ပနေသော ဓားတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျူးပါကျဲ ၏ နားရွက်များဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်လေတော့သည်။

"ဝါး... ဆရာတော်... ကယ်ပါဦး... ဒီမျောက်ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ သဘာဝနဲ့ဆိုရင် အနောက်ကောင်းကင်ဘုံ ကို သွားမယ့် ခရီးစဉ်မှာ ဆရာတော်ကို သူ ဘယ်လိုလုပ် ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာလဲ... ဆရာတော် သူ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်သင့်တယ်..."

စွန်းဝူခုန်း သည် သူ၏ ဝက်နားရွက်များကို အမှန်တကယ် ဖြတ်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးပါကျဲ က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့အား ထပ်မံစော်ကားရန် အခွင့်အရေး ယူလိုက်လေသည်။

***