အခန်း ၁၆၇

အပိုင်း(၁၆၇)

နဂါးမြင်းဖြူပေါ်တွင် စီးနင်းလိုက်ပါလာသော ကျန်းလျိုသည် ကျူးပါကျဲနှင့် စွန်းဝူခုန်းတို့၏ အပြန်အလှန် စကားပြောဆိုမှုများကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်လိုက်လေသည်။

လူ့ပြည်သို့ ကျဆင်းလာပြီး ဝက်တစ်ကောင်အဖြစ် ဝင်စားခဲ့ရသဖြင့် ကျူးပါကျဲသည် အနည်းငယ် ယိုယွင်းပျက်စီးသွားခဲ့သော်လည်း မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲမှ သူ၏ ကာမဂုဏ်ကို မက်မောသော သဘာဝကမူ ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ပေ။

အခြားတစ်ဖက်၌... လမ်းပြနေသော အစေခံမလေးသည် သိသိသာသာပင် အလွန် စိတ်ရွှင်လန်းနေပုံရပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ခုန်ပေါက်နေကာ ကျန်းလျိုနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများအား ယွမ်ကျန်းဂူ၏ ဂူပေါက်ဝသို့ အလျင်အမြန် ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင်ကား ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ဂူကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်း၏ အဝင်ဝတွင် လှပသော မိစ္ဆာမလေး တစ်ဦးက ကင်းစောင့်နေလေသည်။

"အယ်... ယုန်မမ... ဘာလို့ ဒီ ဝက်မိစ္ဆာ ကို ပြန်ခေါ်လာရတာလဲ..."

ဂူပေါက်ဝတွင် ကင်းစောင့်နေသော မိစ္ဆာမလေးသည် ကျူးပါကျဲနှင့် အခြားသူများကို မြင်သောအခါ လမ်းပြလာသော အစေခံမလေးအား သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

အစေခံမလေးသည် များများစားစား ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ ဂူပေါက်ဝရှိ မိစ္ဆာမလေးအား အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"ဒါက မဟာထန်ပြည်က ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် ပဲ... သူတို့ကို သေချာ ဂရုစိုက်ထား… ထွက်ပြေးမသွားစေနဲ့... ငါ ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ် ဆီကို အခုချက်ချင်း သွားပြီး သတင်းပို့လိုက်ဦးမယ်..."

စကားပြောပြီးသည်နှင့် အစေခံမလေးသည် ဂူထဲသို့ ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။

သူမ၏ စကားကြောင့် ကျန်းလျို၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။ ထွက်ပြေးမသွားစေနဲ့ ဟုတ်သလော။ အခြေအနေကို မသိသော သူဆိုလျှင် ဤမိန်းမများက သူတို့ကို ဖမ်းဆီးလာခဲ့သည်ဟု ထင်မှတ်သွားပေလိမ့်မည်။

သူမ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ စကားပင် ကောင်းကောင်းမပြောနိုင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းလျိုမှာ ပို၍ပင် သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာလေသည်။ ယွမ်ကျန်းဂူမှ မိစ္ဆာမလေးများက သူ့အပေါ် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိတ်အားထက်သန်နေကြသနည်း။ လေမည်းတောင် တွင် သူ့အပေါ် ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူတို့ ကြိုသိနေကြလို့များလော။

"ဒါဆို... အရှင်ဘုရားက ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် ပေါ့နော်... မင်္ဂလာပါဘုရား..."

ဂူကို စောင့်ကြပ်နေသော မိစ္ဆာမလေးသည် ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် ၏ နောက်ခံကို ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားပြီး ကျန်းလျိုအား အလွန်အမင်း ရိုသေကိုင်းရှိုင်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"မှန်ပါတယ်... ဦးဇင်းပါပဲ..."

မိစ္ဆာမလေး၏ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ကျန်းလျိုသည် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးကာ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

အကယ်၍ ကျင်းဆန်းကျောင်းတော် မှ ရဟန်းတစ်ပါးက နံသာတိုင် အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခုကြောင့် သူ့ကို ဤကဲ့သို့ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤမိစ္ဆာမလေးက အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို အလားတူ အကြည့်မျိုးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေရသနည်း။

စိတ်ထဲတွင် သိချင်နေသဖြင့် ကျန်းလျိုက တိုက်ရိုက် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ဦးဇင်းနဲ့ မင်းတို့ ယွမ်ကျန်းဂူ ကြားမှာ ဘယ်လို ပတ်သက်မှုများ ရှိနေလို့လဲ... ဦးဇင်းကို မြင်တာနဲ့ မင်းတို့အားလုံးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်နေကြတာလဲ..."

"ပတ်သက်မှုလား... သေချာပေါက် ရှိတာပေါ့ဘုရား… ပြီးတော့ အဲဒါက သိပ်ကို ကြီးမားတဲ့ ပတ်သက်မှုကြီးပါ..."

မိစ္ဆာမလေးက အပြင်းအထန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သေချာလှသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆရာတော်က မိုင်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီ ဝေးကွာတဲ့ အနောက်ကောင်းကင်ဘုံ ကို ခရီးထွက်လာတာတောင်မှ ငါတို့ ဖူလင်တောင် ရဲ့ ယွမ်ကျန်းဂူ ကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့တယ်လေ... ဒါက ကောင်းကင်ဘုံက ဖန်တီးပေးထားတဲ့ ရေစက် မဟုတ်ဘူးလားဘုရား..."

"ဒီပတ်သက်မှုက နည်းနည်းလေးတော့ အလှမ်းဝေးလွန်းမနေဘူးလား..."

ဤနေရာနှင့် ပတ်သက်မှုရှိသည်ဟု သူမ၏ အတင်းအဓမ္မ ပြောစကားက ကျန်းလျို၏ အမူအရာကို အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားစေလေသည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းလျို အခြားစကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်မီမှာပင် ရုတ်တရက် ပိုးချည်နှင့် ဝါးတူရိယာများ၏ တီးခတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အလွန်လှပကျော့ရှင်းသော မိစ္ဆာမလေး အများအပြား ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သူတို့သည် အမျိုးမျိုးသော ဂီတ တူရိယာများကို ကိုင်ကာ တီးမှုတ် နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လေထဲတွင်လည်း ငှက်မိစ္ဆာ တစ်ကောင် ပျံသန်းနေရင်း ပန်းတောင်းတစ်တောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ မရေမတွက်နိုင်သော ပန်းပွင့်ချပ်များကို ဖြန့်ကြဲချ နေလေသည်။

ဤပန်းပွင့်ချပ်များနှင့် တေးဂီတသံများကြားမှ ကျက်သရေရှိပြီး မွန်မြတ်သော အငွေ့အသက်ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေသည့် ဂါဝန်အဖြူရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကျော့ရှင်းလှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လှပလိုက်လေခြင်း…

ကြွေကျနေသော ပန်းပွင့်ချပ်များကြားမှ ကျက်သရေရှိစွာ လျှောက်လှမ်းလာသော အမျိုးသမီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုအရာက ကျန်းလျို၏ စိတ်ထဲတွင် ပထမဆုံး ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အတွေး ဖြစ်သည်။

ဘေးရှိ ကျူးပါကျဲမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်နေပြီး မျက်လုံးပြူးကာ ပါးစပ်ဟလျက် ပါးစပ်ထောင့်မှ သွားရည်များကျကာ ပြင်းပြသောအကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ကျမက ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ်ပါ… ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် ကို ဖူးမြော်ပါတယ်ရှင်..."

ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှပိုင်ရှင်က ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်သို့ ပုလဲလုံးလေးများ ကျဆင်းသွားသည့်အလား သာယာငြိမ့်ညောင်းသော အသံဖြင့် ပြောဆိုကာ ကျန်းလျိုအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး အနည်းငယ် အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။

"ဦးဇင်းက ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် ပါ… ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ် ကိုလည်း မေတ္တာပို့သပါတယ်..."

ကျန်းလျိုက မြင်းပေါ်မှဆင်းကာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် က မဟာထန်ပြည် ကနေ ဒီအထိ ကြွလာတာဆိုတော့ ယွမ်ကျန်းဂူ က လူတွေအားလုံးအတွက် တကယ်ကို ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ... ဆရာတော်… ကျမတို့ ဂူနန်းတော်ထဲကို အလည်အပတ် ကြွပါဦး..."

ကျန်းလျို၏ ယဉ်ကျေးပျူငှာသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ် သည် ပို၍ပင် ကျေနပ်သွားဟန်ရှိပြီး သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ်... မင်္ဂလာပါဗျာ… ကျုပ်ပါ… ဟီး ဟီး ဟီး... ကျုပ် ဝက်ကြီး ခင်ဗျားကို လာတွေ့တာပါ… ဒီနေ့ နေမကောင်းဘူးဆို… အခုရော ကျန်းမာရေး ဘယ်လိုနေသေးလဲ..."

ထိုအချိန်တွင်ပင် ကျူးပါကျဲသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

တစ်ဦးက အသားအရေ ဖြူဝင်းပြီး ရုပ်ရည်ချောမောကာ ကျက်သရေရှိပြီး ယဉ်ကျေးပျူငှာသော ရဟန်းပျိုတစ်ပါးဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ မည်းမှောင်ပြီး ရုပ်ဆိုးကာ ကြမ်းတမ်းပြီး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော ဝက်မိစ္ဆာ တစ်ကောင် ဖြစ်လေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ပြင်းထန်သော ကွာဟချက်က ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ် ၏ မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားစေပြီး ထို ဝက်မိစ္ဆာ ကို အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"ရှင် ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ... အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်းပါ... ဒီနေ့ ကျမမှာ ဧည့်သည်တော် ရှိနေလို့ ရှင့်ကို ဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး..."

ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ်က ကျူးပါကျဲ အား အေးစက်စွာ နှင်ထုတ်လိုက်ရာ ကျန်းလျို ရှေ့ရှိ သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမူအရာနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဒုတိယ သခင်မလေး ရယ်... ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ကျုပ် ဝက်ကြီး ခင်ဗျားဆီကို သိပ်ကို ရိုးသားတဲ့ စိတ်နဲ့ အမြဲတမ်း လာတွေ့နေခဲ့တာကို ခင်ဗျား မခံစားမိဘူးလား... သံပင်တောင် ပွင့်သင့်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား... ဒီဘုန်းကြီးက ရုပ်ချောရုံလေးပဲ မဟုတ်ဘူးလား... သူ့ကိုကျတော့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့တာတောင်မှ ဂူထဲကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျတောင် ကြိုဆိုနေသေးတယ်... ကျုပ် ဝက်ကြီးကတော့ လုံးဝ မကျေနပ်ဘူး..."

"မိန်းမ သူရဲကောင်းလေး လို့ နာမည်ကြီးတဲ့ ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ် ကလည်း အပြင်ပန်းရုပ်သွင်ကို ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်တတ်တဲ့သူ ဖြစ်နေတာလား..."

ကျန်းလျို နှင့် မိမိအကြား ဆက်ဆံခံရမှု ကွာဟချက်ကို မသည်းခံနိုင်တော့သဖြင့် ကျူးပါကျဲ က ကန့်ကွက်လိုက်လေသည်။

"တကယ်တော့ ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ်... ဦးဇင်းလည်း နားမလည်ဖြစ်နေရတယ်..."

ကျူးပါကျဲနှင့် ဒုတိယ သခင်မလေးလွမ်တို့ အကျယ့်အကျယ် ဖြစ်တော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသော အခါ ကျန်းလျိုမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဦးဇင်း မင်းနဲ့ တွေ့တာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲလေ… ပြီးတော့ ဒီက ဘယ်သူနဲ့မှလည်း အရင်က သိကျွမ်းခဲ့တာ မရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ယွမ်ကျန်းဂူ က လူတိုင်းက ကိုယ်တော့်အပေါ် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်နေကြတာလဲ ဆိုတာ အံ့ဩစရာကောင်းပြီး ယုတ္တိမတန်ဘူး ဖြစ်နေတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒုတိယ သခင်မလေးက ကိုယ်တော့်ကို ရှင်းပြပေးပါ..."

ကျန်းလျို ၏ စကားများက လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် ကျန်ရစ်နေသော သံသယများကို ဖွင့်ဟလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ သူကိုယ်တိုင် ဤမိစ္ဆာမလေးများ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် အံ့ဩနေရုံသာမက သူ၏ အဖော်များဖြစ်သော စွန်းဝူခုန်း၊ နဂါးမြင်းဖြူ နှင့် ကျူးပါကျဲ တို့သည်လည်း ထပ်တူပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြလေသည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ် ထံသို့ ကျရောက်သွားကြပြီး သူမ၏ အဖြေကို သိချင်နေကြလေသည်။

"ဟူး..."

ထိုမေးခွန်းကို ကျူးပါကျဲ က မေးခဲ့စဉ်က ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ် သည် လျစ်လျူရှုထားခဲ့သော်လည်း ယခု ကျန်းလျို က မေးလာသောအခါ သူမသည် အဆုံးမဲ့ ခါးသီးမှုများ ပါဝင်နေသည့်အလား ရှည်လျားပြီး ဝမ်းနည်းဖွယ် သက်ပြင်းကြီးကို ချလိုက်လေသည်။

ထို့နောက်... ကျန်းလျို ထံသို့ ကြည့်ကာ သူမက ပြောလိုက်လေသည်။

"တကယ်တော့ ရွှမ်ကျန်းဆရာတော်က မင်းသမီး ကောင်းယန် ကို လက်ထပ်မယ်လို့ ကောင်းကင်ဘုံ ကို သစ္စာဆိုခဲ့တုန်းက… နတ်စွမ်းရည်ရှိတဲ့ ကျမတို့အားလုံးက အာရုံစူးစိုက် တွက်ချက်ခြင်းကို ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ကြတယ်..."

"ဒါကြောင့် ကျမရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုက ဆရာတော် ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ နက်ရှိုင်းမှုကို လေးစားအားကျလို့ ဖြစ်ပေါ်လာတာပါ... လီ တစ်သောင်းရှစ်ထောင် ခရီးစဉ်မှာ ကြုံတွေ့ရတဲ့ အခက်အခဲတွေက ဆရာတော် ရင်ထဲက နာကျင်မှုရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုတောင် ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား..."

ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ် ၏ စကားများက ကျန်းလျို အား နန်းတော်အတွင်း ပြုလုပ်ခဲ့သော ကတိသစ္စာများနှင့် ဝိညာဉ်ပျက်စီးခြင်း အဆိပ် ကြောင့် သေအံ့မူးမူး ဖြစ်ခဲ့ရသည့် မင်းသမီး ကောင်းယန် အကြောင်း အမှတ်ရစရာများဆီသို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်များအားလုံး ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာကာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင်ဖြင့် အမှန်တကယ် ပြည့်နှက်သွားစေလေသည်။

***