အခန်း ၁၆၈

အပိုင်း(၁၆၈)

"ဆရာတော်... အနောက်အရပ်ကို သွားရတဲ့ ခရီးစဉ်က ဆရာတော် အတွက် တကယ်ကို ခက်ခဲကြမ်းတမ်းခဲ့မှာပါပဲ..."

ကျန်းလျို ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွင် နစ်မြောနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ် သည် ရင်ထဲတွင် နာကျင်သွားရပြီး မစဉ်းစားမဆင်ခြင်ဘဲ သူမ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ သူ၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

မိမိ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ် ၏ လက်ကို ခံစားမိသောအခါ ကျန်းလျို သည် သူ၏ အတွေးများထဲမှ ရုတ်တရက် နိုးထလာကာ ဓာတ်လိုက်သွားသကဲ့သို့ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီကာ ဦးညွှတ်လျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"အောမိတော်ဖော... ဒုတိယ သခင်မလေး... ဒီလို အပြုအမူမျိုး မလုပ်ပါနဲ့... သတ္တဝါအပေါင်း ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေကြတာပါ… ကိုယ်တော် တစ်ပါးတည်း မဟုတ်ပါဘူး... မသင့်တော်တာကို မကြည့်အပ်… မသင့်တော်တာကို မပြောအပ်… မသင့်တော်တာကို မပြုမူအပ်ပါဘူး..."

ဤအနောက်အရပ်သို့ သွားသည့် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်ရှိ မိစ္ဆာမလေးများမှာ လူရှေ့သူရှေ့တွင် ဤသို့ ရဲတင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာလိမ့်မည်ဟု ကျန်းလျို မျှော်လင့် မထားခဲ့ရာ ယင်းက သူ့အား အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့လေသည်။

သူမက စတင် ချဉ်းကပ်ခဲ့သော်လည်း ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် က ကပ်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ သူမကို ရှောင်ဖယ်သွားခဲ့ခြင်းကြောင့် ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ် မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် တိုးတိတ်စွာ မရယ်မောဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားလေသည်။

"ဆရာတော် သိလား... ဒီရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ ကျမရဲ့ အလှအပကို တပ်မက်ပြီး ကျမရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတွေကို မြည်းစမ်းချင်ကြတဲ့သူတွေဟာ အတိအလင်းရော လျှို့ဝှက်ပြီးတော့ပါ နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို အသုံးပြုခဲ့ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျမက ဆရာတော် ကို စိတ်ဝင်စားနေချိန်မှာ ဆရာတော် က ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ကျမကို ရှောင်ဖယ်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူပဲ... ဆရာတော် က ဒီလောကမှာ တကယ်ကို ရှားပါးတဲ့ ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက်ပါပဲ… မင်းသမီး ကောင်းယန် ကတော့ သိပ်ကို ကံကောင်းလွန်းလို့ အားကျစရာတောင် ကောင်းနေပြီ..."

သူမက နောက်ပြောင်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အောမိတော်ဖော... အချစ်ဆိုတာ တစ်ဦးတည်းအပေါ်မှာ စူးစိုက်ထားမှသာ အဖိုးတန်ဆုံးဖြစ်တာပါ... ဒုတိယ သခင်မလေးက ကိုယ်တော် နဲ့ မင်းသမီး ကောင်းယန် တို့ရဲ့ အခြေအနေကို နားလည်ထားပြီးသားဆိုတော့ ကိုယ်တော့် နှလုံးသားက တခြားမိန်းမတစ်ယောက်အတွက် နေရာမရှိတော့ဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်သင့်ပါတယ်... ဒုတိယ သခင်မလေး ရဲ့ ခံစားချက်တွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကျန်းလျို သည် လက်အုပ်ချီကာ လေးနက်တည်ကြည်စွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

"စောစောက ကျမရဲ့ မသင့်တော်တဲ့ အပြုအမူအတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ယွမ်ကျန်းဂူ က ကျမတို့အားလုံးက ဆရာတော် ကို လေးစားကြည်ညိုနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ… အခုလို ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ တွေ့ဆုံခွင့်ရတဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ ကျမက အိမ်ရှင်ကောင်းပီသစွာ ဧည့်ခံပြုစုခွင့်ရဖို့ ဆရာတော် ကို ယွမ်ကျန်းဂူ မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် သီတင်းသုံးနေထိုင်သွားဖို့ ပန်ကြားအပ်ပါတယ်..."

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဒုတိယ သခင်မလေးလွမ် က ကျန်းလျို ၏ စကားကို ခေါင်းညိတ်လက်ခံကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ဒုတိယ သခင်မလေးလွမ် အတွက် ဤအရာက အမှန်တကယ်ပင် အကြပ်ရိုက်စရာ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် အပေါ် သူမ၏ ကြည်ညိုလေးစားမှုမှာ မင်းသမီး ကောင်းယန် အပေါ်ထားရှိသော သူ၏ ထူးကဲလှသည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးအပေါ် အလွယ်တကူ သံယောဇဉ်တွယ်ရန်မှာ လွယ်ကူမည်မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍သာ သူက သူမအပေါ်သို့ သူ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာများကို အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲပေးအပ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် သူ့ကို ဆက်လက် လေးစားကြည်ညိုနိုင်ပါဦးမည်လောဟု သူမကိုယ်တိုင်ပင် တွေးတောမိလေသည်။

ဒုတိယ သခင်မလေးလွမ်၏ စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ရဲတင်းမှုတို့က ကျန်းလျို အား အတော်လေး လန့်ဖျပ်သွားစေခဲ့သော်လည်း နေထိုင်သွားရန် သူမ၏ ဖိတ်ကြားချက်ကိုမူ သူ မငြင်းပယ်ခဲ့ပေ။

ပထမအချက်အနေဖြင့် ခရီးစဉ်ကို အချိန်ဆွဲထားခြင်းက အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် ဝက်ဝံနက် မိစ္ဆာ ၏ ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူမနှင့် ဆွေးနွေးရန် လိုအပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းလျို နှင့် ဒုတိယ သခင်မလေးလွမ် တို့၏ စကားပြောဆိုမှုမှတစ်ဆင့် သူမ၏ ပြင်းပြသော စိတ်အားထက်သန်မှု အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွားပြီဖြစ်သော ဘေးနားရှိ ကျူးပါကျဲ မှာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း အကြောင်းရင်းကို နားလည်ခြင်းက တစ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ် ၏ လှိုက်လှဲလှိုက်လှဲ ချစ်ခင်ကြင်နာမှုများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့နေရခြင်းနှင့် သူမ၏ ကြည်ညိုမှုကို ဖော်ပြစဉ် ကျန်းလျို ၏ မျက်နှာကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ထိတွေ့ကိုင်တွယ်ခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းက အခြားတစ်ပိုင်း ဖြစ်နေလေသည်။

ကျူးပါကျဲ ၏ ရင်ထဲတွင် မနာလိုဝန်တိုမှုများ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မီးတောက်များကဲ့သို့ နီရဲသွားလေတော့သည်။

သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ် ကို အမှတ်မထင် တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီးကတည်းက သူမအပေါ် ရူးသွပ်စွဲလမ်းနေခဲ့သည်။ နေ့စဉ်ရက်ဆက် ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အတင်းအကျပ် လိုက်လံပိုးပန်းနေခဲ့သော်လည်း သူမက သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း အေးစက်စက်သာ ဆက်ဆံခဲ့လေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သူနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံရုံမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း သူမမှာ အလွန်အမင်း နွေးထွေးပျူငှာနေပြီး ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်သည့်အထိပင် တက်ကြွနေကာ လေးစားအားကျကြောင်း စကားများကိုလည်း ဆိုနေသေးသည်။

ကျူးပါကျဲ ၏ နေရာတွင်သာဆိုလျှင် မည်သူက ဤအရာကို မျိုသိပ်ခံစားနိုင်မည်နည်း။

သူ ဘာပဲလုပ်လုပ် ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေနေသူများလောက်ပင် ဘယ်တော့မှ မလုံလောက်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်...

ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ် ၏ စိတ်အားထက်သန်သော ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုဖြင့် ယွမ်ကျန်းဂူသည် ကျန်းလျို နှင့် သူ၏ အဖော်များ ခရီးပန်းလာသမျှ အမောပြေစေရန်နှင့် ကြိုဆိုရန်အတွက် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ညစာစားပွဲတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့လေသည်။

ကျန်းလျို ၏ ပြတ်သားစွာ ငြင်းပယ်မှုကို ခံရပြီးနောက် ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ် သည် နောက်ထပ် ကိုယ်ထိလက်ရောက် ချဉ်းကပ်မှုများကို မပြုလုပ်တော့ပေ။ သို့သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ နူးညံ့ကြင်နာသော အကြည့်များမှာ မာကျောသော သံမဏိကိုပင် ပျော့ပျောင်းသော ပိုးသားအဖြစ်သို့ အရည်ပျော်သွားစေနိုင်စွမ်း ရှိသည့်အလား ထင်မှတ်ရလေသည်။

ညစာစားပြီးနောက် ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ် သည် ကျန်းလျို နှင့် သူ၏ အဖော်များအတွက် တည်းခိုရန် နေရာများ စီစဉ်ပေးခဲ့လေသည်။

မူလအစီအစဉ်မှာ ကျန်းလျို အတွက် ကျောက်ဂူအခန်းတစ်ခန်း သီးသန့်ပေးရန် ဖြစ်သော်လည်း ထိုမိစ္ဆာမလေး ညဘက် သူ၏ အခန်းထဲသို့ ခိုးဝင်လာမည်ကို အမှန်တကယ် စိုးရိမ်နေသဖြင့် သူက စွန်းဝူခုန်း၊ ကျူးပါကျဲ တို့နှင့်သာ တစ်ခန်းတည်း အတူအိပ်ရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့လေသည်။

"ဆရာတော်... ကြည့်ရတာ အဲဒီ မိစ္ဆာမလေး က ဆရာတော့်ကို တော်တော်လေး သဘောကျနေတဲ့ပုံပဲ… ဆရာတော် က ဘာလို့ သူ့ကို လက်မခံလိုက်ရတာလဲ..."

ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် ခြေချိတ်လှဲလျောင်းနေသော စွန်းဝူခုန်း သည် ကျောက်ကုတင်ပေါ်တွင် တရားထိုင်ရန် ပြင်ဆင်နေသော ကျန်းလျို အား နောက်ပြောင်လိုက်လေသည်။

ကျန်းလျို ပြန်လည်ဖြေကြားရန် အခွင့်အရေး မရမီမှာပင် စွန်းဝူခုန်း သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထထိုင်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘယ်လောက်တောင် ရယ်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါ... တစ်ရာ၊ ရှစ်ဆယ်လောက် မလိုပါဘူး၊ မိစ္ဆာမလေး ဆယ်ယောက်လောက်ကို အနောက်အရပ်ကို သွားမယ့် ခရီးစဉ် မှာ ခေါ်သွားပြီး ပျံလွှားလေးတွေ၊ ငှက်ဝါလေးတွေလို ဝဲပျံနေကြမယ်ဆိုရင် ဘုရားရှင် က ဘယ်လို မျက်နှာထားမျိုး လုပ်မလဲဆိုတာကို ကျုပ် တကယ် ကြည့်ချင်မိတယ်..."

"ဟင့်အင်း... လုံးဝ မဖြစ်ဘူး..."

ကျန်းလျို ပြန်လည်မတုံ့ပြန်နိုင်မီ ယင်းကို ကြားသွားသော ကျူးပါကျဲ က အလျင်စလို ခုန်ထတပ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး မျောက်... နတ်ဝိညာဉ်တောင်တော် ဆိုတာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဲ့ သန့်စင်တဲ့ နယ်မြေတစ်ခုလေ... အဲဒီကို မိစ္ဆာမလေး တွေ တစ်သိုက်ကြီး ခေါ်သွားဖို့ မင်းမှာ ဘာအကြောင်းပြချက် ရှိလို့လဲ... ဘုရားရှင် ကသာ ငါတို့ကို အပြစ်တင်မယ်ဆိုရင်… ကျမ်းစာပင့်တဲ့ ခရီးကနေ ရမယ့် ကုသိုလ်တွေက ကပ်ဘေးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်… လုံးဝ မဖြစ်ဘူးနော်..."

ထိုသို့ ပြောရင်းဖြင့် ကျူးပါကျဲ သည် ကျန်းလျို အား စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဆရာတော်... ဆရာတော် က အဲဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကိစ္စမျိုးကို မလုပ်ဘူး မဟုတ်လား... ဟင်..."

"ငါက ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ် ရဲ့ အချစ်ကို လက်ခံလိုက်မှာ မင်း စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်လား..."

ကျူးပါကျဲ ၏ စိုးရိမ်တကြီး အကြည့်နောက်ကွယ်ရှိ အဓိပ္ပာယ်ကို ကျန်းလျို နားလည်ထားပြီး သူ့အား စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟီး ဟီး ဟီး... ဆရာတော်... ကျုပ် ဝက်ကြီးက ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ် ကို တကယ် သဘောကျနေတာပါ… ပြီးတော့ ဆရာတော့်မှာလည်း သဘောကျရတဲ့သူ ရှိနေပြီးသားဆိုတော့ နားလည်ပေးသင့်ပါတယ်..."

ကျူးပါကျဲ သည် ၎င်း၏ခေါင်းပေါ်ရှိ အမွေးကြမ်းများကို ကုတ်ရင်း ထက်မြက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော အစွယ်များကို ပေါ်စေလျက် ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"တကယ် သဘောကျတယ် ဟုတ်လား..."

ကျန်းလျို က ကျူးပါကျဲ အား အထင်သေးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိသည့်အတိုင်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ တန်ဖိုးမှာ တစ်ဦးတည်းအပေါ် သီးသန့်တည်ရှိခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ ကျူးပါကျဲ ၏ ခံစားချက်များမှာ စစ်မှန်ကောင်း စစ်မှန်နိုင်သော်လည်း သီးသန့်ဖြစ်ခြင်းနှင့်မူ အလှမ်းဝေးလွန်းလှပေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံ တွင် ချန်အဲ့ အပေါ် မရိုမသေ ပြုမူခဲ့ပြီး လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာပြီးနောက်တွင် ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ် နှင့် ပေါင်းဖက်ခဲ့ကာ သူမ သေဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်လည်း ကောင်းချွေ့လန် နှင့် ထပ်မံ လက်ထပ်ခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလော။

ထို့အပြင် အနောက်အရပ်သို့ ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံးတွင် အလှအပ အနည်းငယ်ရှိသော မည်သည့် မိစ္ဆာမလေး မဆို သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်သွားစေနိုင်လေသည်။ အတိတ်ဘဝကသာဆိုလျှင် သူ၏ အပြုအမူကို 'ပလေဘွိုင်း' သို့မဟုတ် မိန်းမရှုပ်သူ တစ်ဦးဟု သေချာပေါက် သတ်မှတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ သာမန် ပလေဘွိုင်း မဟုတ်ဘဲ ၂၄ ကာရက် အခဲချည်း သန့်စင်သော ပလေဘွိုင်း အစစ်အမှန်ကြီးပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဝူခုန်း... မင်း နားမလည်ပါဘူး... ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ် က ငါ့ကို တကယ်ပဲ အားကျလေးစားနေတာ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့်… အဲဒါက လေးစားအားကျမှု သက်သက်ပါပဲ… အချစ်မဟုတ်ဘူး..."

ကျူးပါကျဲအား မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ညည်းညူအပြစ်တင်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းလျို သည် စွန်းဝူခုန်း ဘက်သို့ လှည့်ကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။

" ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

စွန်းဝူခုန်း သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့အား အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်လေသည်။

"တကယ်လား... ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ် က ဆရာတော့်ကို မချစ်ဘူးလို့ ပြောချင်တာလား... ဆရာတော် ဒီအတွေးက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ..."

ကျူးပါကျဲ မှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး ကျန်းလျို အား မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

အကယ်၍သာ အချစ်မဟုတ်ခဲ့လျှင် သူ့အတွက် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

"ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ် အတွက်ကတော့ တကယ်တော့ သူက ကိုယ်တော် နဲ့ မင်းသမီး ကောင်းယန် တို့ကြားက စစ်မှန်တဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့ရင်ထဲမှာ လေးစားမှုနဲ့ သနားကြင်နာမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာရုံ သက်သက်ပါပဲ… ဒါက အချစ်မဟုတ်ပါဘူး... သူကိုယ်တိုင်က အချစ်လို့ အထင်မှားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ကျန်းလျို က ခေါင်းယမ်းကာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

ကျန်းလျို သည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို အတော်လေး ရှင်းလင်းစွာ တွေးတောဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။ ယင်းမှာ ဝတ္ထုဖတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ရုပ်မြင်သံကြား ဇာတ်လမ်းတွဲ ကြည့်ရှုခြင်းကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော အချစ်ဇာတ်လမ်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သင့်အား ကြီးမားစွာ လှုပ်ခတ်သွားစေသဖြင့် စာအုပ်ထဲမှ သို့မဟုတ် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ဇာတ်ကောင်များအပေါ် နှစ်သက်သဘောကျမှု ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမျိုးပင် ဖြစ်လေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူ၏ အတိတ်ဘဝတွင် အကျော်ကြားဆုံး ဥပမာမှာ ခန်းဆောင်နီ အိပ်မက် ဝတ္ထုဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အမျိုးသမီးများသည် ၎င်းကို ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားမှုများဖြင့် ဖတ်ရှုခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ကမ္ဘာမြေမှ စကားအသုံးအနှုန်းအရ ဆိုရလျှင် ယင်းကို ပရိသတ်ရရှိခြင်း ဟုသာ အကျဉ်းချုပ် ဆိုနိုင်ပြီး အချစ်ဟု ခေါ်ဆိုရန်မှာ လွန်ကဲလွန်းရာ ကျပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဤကမ္ဘာလောကရှိ လူများမှာ ဤသဘောတရားနှင့် ပတ်သက်၍ ရှင်းလင်းသော နားလည်သဘောပေါက်မှု ကင်းမဲ့နေကြခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

"ဟီး ဟီး ဟီး... သနားကြင်နာမှု ဟုတ်လား... ဆရာတော် ရဲ့ စကားလုံး ရွေးချယ်မှုက သိပ်ကောင်းတာပဲ... ယောက်ျားတွေက မိန်းမတွေအပေါ်မှာ သနားကြင်နာမှု ဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုပဲ ကျုပ် ကြားဖူးခဲ့တာ..."

စွန်းဝူခုန်း သည် ကျန်းလျို ၏ စကားကို အလွန် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ခံစားရကာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ကျန်းလျို သည် စွန်းဝူခုန်း ၏ နောက်ပြောင်မှုကို ပြန်လည် မချေပခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်ပင် လေးစားအားကျမှုအပြင် ဒုတိယ သခင်မလေး လွမ် သည် သူ့အပေါ် သနားကြင်နာမှုလည်း ရှိနေခဲ့သည်။ စာအုပ်ထဲမှ သို့မဟုတ် ဇာတ်လမ်းတွဲထဲမှ အဖြစ်ဆိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရသော ဇာတ်ကောင်တစ်ဦးကို သနားကြင်နာမိသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဒါနဲ့ မျောက်လေး... မင်းက နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်လာတာတောင်မှ ဘယ် မိစ္ဆာမလေး နဲ့မှ အချစ်ရေး ပတ်သက်မှုတွေ မရှိခဲ့ဘူးလား..."

စွန်းဝူခုန်း ၏ နောက်ပြောင်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျန်းလျို က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"အချစ်ရေးကိစ္စတွေနဲ့ ဘာလို့ အလုပ်ရှုပ်ခံနေမှာလဲ... ကျုပ် စွန်းဝူခုန်း ဟွာကော်တောင် ကနေ ထွက်ခွာပြီး နတ်ကျင့်စဉ်လမ်းစဉ်ကို မရှာဖွေခင်တုန်းက… မျောက်မလေး တစ်ကောင်ကောင်ကို သဘောကျရင် ကျုပ်ရဲ့ ဂူထဲကို ပြန်ခေါ်သွားလိုက်ရုံပဲလေ... ခံစားချက်တွေနဲ့ ဘာလို့ အလုပ်ရှုပ်ခံနေမှာလဲ... ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားပြီဆိုတော့ အခု ဟွာကော်တောင် တစ်ခုလုံးမှာ ကျုပ်ရဲ့ မျောက်သားမြေးတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီပေါ့..."

စွန်းဝူခုန်းက လောကတွင် အသဘာဝအကျဆုံး ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

‘အင်းလေ...’

ကျန်းလျို ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ စွန်းဝူခုန်း က သူ၏ မျောက်သားမြေးများ အကြောင်း အမြဲတမ်း အော်ဟစ်ပြောဆိုလေ့ရှိသည့် မူရင်းဝတ္ထုစာသားကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက်တော့ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အမှန်တကယ်ပင် သူ၏ သွေးသားရင်းချာများ ဖြစ်နေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

ထို့အပြင် စွန်းဝူခုန်း သည် နတ်ကျင့်စဉ်ကို မရှာဖွေမီက ဟွာကော်တောင် ကို မျောက်ဘုရင် တစ်ပါးအနေဖြင့် အုပ်စိုးခဲ့ပြီး သူ၏ အလေ့အထများမှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် မည်သို့မျှ မကွာခြားခဲ့သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် မိမိကိုယ်ကို ဆက်သရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော မျောက်မလေး များစွာရှိနေခြင်းမှာ ယုတ္တိရှိသည် မဟုတ်ပါလော။ အဓိပ္ပာယ်ရှိလှပေသည်။

သို့သော်လည်း နတ်ကျင့်စဉ်လမ်းစဉ်ကို မရှာဖွေမီက စွန်းဝူခုန်း ၏ တိရစ္ဆာန်ဆန်သော နေထိုင်မှုပုံစံများကို ပြန်လည်သတိရမိခြင်းက ကျန်းလျို အတွက် အနည်းငယ် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းပြီး စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲနေလေသည်။

"မင်းက မျောက်ဆိုတော့ တကယ်ကို အရှက်မရှိတာပဲ..."

ကျူးပါကျဲ ကလည်း ဝင်ရောက်၍ အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျူးပါကျဲ ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး ကျန်းလျို အား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆရာတော် က နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်အောင် တကယ်ကို ကြီးမြတ်တာပဲ... ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းထဲမှာ နေထိုင်နေရတာတောင်မှ နှလုံးသားရေးရာ ကိစ္စတွေကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သဘောပေါက်နေတာဆိုတော့ ကျုပ် ဝက်ကြီး တကယ်ကို လေးစားသွားပြီ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျူးပါကျဲ သည် ခေတ္တမျှ ရပ်နားလိုက်ပြီး ထပ်လောင်းပြောလိုက်လေသည်။

"ဆရာတော်... ကျုပ် ဝက်ကြီးကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပါလို့ တောင်းပန်ပါတယ်... ကျုပ် ဝက်ကြီးက ဆရာတော့်ဆီကနေ အချစ်ရေး နည်းလမ်းတွေကို သင်ယူချင်လို့ပါ... အခြေခံလေးလောက်ပဲ နားလည်သွားမယ်ဆိုရင်တောင်မှ ကျုပ် ဝက်ကြီး... ကျုပ် ဝက်ကြီး..."

သူ ဘယ်ကိုပဲသွားသွား မိစ္ဆာမလေး များနှင့် နတ်သမီး များပင်လျှင် သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာရန် ငိုယိုအော်ဟစ်နေကြမည့် အနာဂတ်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရင်း ကျူးပါကျဲ မှာ သွားရည်များပင် ကျလာလေသည်။ သူ့အတွက်မူ ယင်းက ကြီးမြတ်သော ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ရသည်ထက်ပင် ပို၍ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းမည်ဟု ထင်မှတ်နေလေတော့သည်။

***