အခန်း (၁၈၉၃-၁၈၉၄)

အခန်း (၁၈၉၃) - ပြန်လည်ထွက်ခွာခြင်း

နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဖန့်မျိုးနွယ် တန်ခိုးရှင်များသည် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မကြာခဏ မြင်တွေ့နေရသည်။

၎င်းမှာ ဖန့်ချန် မည်သည့်နေရာသို့သွားသည်ဖြစ်စေ သူ၏ဘေးတွင် အရိပ်မျိုးနွယ် အလှပန်းတစ်ဦး အမြဲတစေ ဝန်းရံပါရှိနေခြင်းပင်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စရိုက်ရှိပြီး သူတစ်ပါးနှင့် စကားပြောဆိုရာတွင်လည်း ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကာ ကျနလှပေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ထိုအမျိုးသမီးသည် အရိပ်မျိုးနွယ်မှ ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း တတိယအဆင့်ရှိ တန်ခိုးရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိသွားကြသောအခါ ဖန့်ချန်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ ပို၍ပင် ထူးခြားသွားတော့သည်။

"အချိန်တွက်ကြည့်ရင်... တော်တော်လေး နီးစပ်နေပြီပဲ"

တစ်နေ့သောအခါတွင် ဖန့်ချန်က တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဝူရှင်းလင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားကာ

"ဖန့်သခင်လေး... ရှင် သေချာစဉ်းစားပြီးပြီလား"

"မပြီးသေးပါဘူး" ဖန့်ချန်က လက်ကာပြလိုက်သည်။

"ဘာကို မစဉ်းစားရသေးတာလဲ... မင်းနဲ့ ဝူမိန်းကလေးက တော်တော်လေး လိုက်ဖက်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ဝူမိန်းကလေးကိုပဲ လက်ထပ်လိုက်ပါလား။ နောင်ကျရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက် မင်းရွှီမှာပဲ နေပေါ့... အားတဲ့အခါမှ အရိပ်မျိုးနွယ်ဆီ ပြန်ပြီး မိဘကန်တော့တာပေါ့"

ဖန့်ချန်းယူ သည် ဝှီးချဲကို တွန်းကာ လျှောက်လာရင်း စနောက်လိုက်သည်။ သူ၏နောက်တွင် ဖန့်ချန်းရွှယ် လိုက်ပါလာသည်။

"ကျွန်မ မင်းရွှီမှာ နေလို့မရဘူး... ဖန့်သခင်လေးသာ သဘောတူရင် ကျွန်မနဲ့အတူ အရိပ်မျိုးနွယ်ဆီ လိုက်ခဲ့လို့ ရပါတယ်"

ဝူရှင်းလင်က အလွန်တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုသည်။

ဖန့်ချန် သက်ပြင်းမော ချလိုက်မိသည်။ ဖန့်ချန်းယူသည် ဝူရှင်းလင်ကို စနောက်နေခြင်းမှာ သိသာလှသည်။ ပြောရလျှင် ဝူရှင်းလင်သည် ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း လောကအတွေ့အကြုံ အလွန်နည်းပါးပုံရပြီး သူမ ပြောခဲ့သလိုပင် အသက်မှာလည်း သိပ်မကြီးလှသေးပေ။ ဖန့်ချန်၏ လက်ရှိအသက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမက ဖန့်ချန်ထက်ပင် ငယ်နိုင်သေးသည်။

အရိပ်မျိုးနွယ်သည် အင်အားကြီး ၁၂ စုတွင် တစ်စုအပါအဝင် ဖြစ်သည့်အတွက် အသက်တစ်ထောင်ဝန်းကျင်ဖြင့် ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း တတိယအဆင့်အထိ ရောက်အောင် ပျိုးထောင်နိုင်ခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ဖန့်ချန်က သမက်အဖြစ် လိုက်သွားရမှာပေါ့... အဲဒါဆိုရင်တော့ သေချာ စဉ်းစားရဦးမှာပဲ..."

ဖန့်ချန်းယူ က စဉ်းစားသလိုဖြင့် ဆိုပြီးနောက် ဝူရှင်းလင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက်

"ငါ သူ့ကို ပြောစရာလေး ရှိလို့ ခဏလောက် ခွင့်ပြုပါဦး"

"ဟုတ်ကဲ့" ဝူရှင်းလင်က ခေါင်းညိတ်ပြသော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်ကမူ တစ်လက်မမျှ မရွေ့ဘဲ ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဖန့်ချန်းယူလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အားမလိုအားမရ ဖြစ်သွားပြီး ဖန့်ချန်နှင့် အိမ်တွင်းရေးကိစ္စများကိုသာ လျှောက်ပြောနေတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မှ သူက အမှတ်မထင် မေးလိုက်သည်။

"လဲ့ ဘိုးဘေးက မေးခိုင်းလိုက်တယ်... မင်း ဘယ်တော့ ထွက်သွားမှာလဲတဲ့"

"မကြာခင်ပါပဲ"

"ကောင်းပြီ" ဖန့်ချန်းယူက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဖန့်ချန်းရွှယ်ကို ခေါ်၍ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

"တကယ်တော့... ရှင့်ရင်ထဲမှာ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ရှိနေပြီးသား မဟုတ်လား"

ဝူရှင်းလင်က ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးက ရိပ်မိသွားတာပဲ"

ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်ကာ

"ကျွန်တော့်ရဲ့ သားသမီးတွေကိုတော့ ကျွန်တော့်ဘေးမှာပဲ ထားပြီး ကိုယ်တိုင် ပြုစုစောင့်ရှောက်ချင်တယ်။ ကောင်းကင်တစ်ဖက်စီ ခြားနေတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး။ ဒါ့အပြင် သားသမီး ရယူတယ်ဆိုတာက အချင်းချင်း အပေးအယူလုပ်ရမယ့် စီးပွားရေးတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလေ"

"ရှင့်တို့ လူသားမျိုးနွယ်တွေရဲ့ အတွေးက တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ"

ဝူရှင်းလင်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ထူးဆန်းပေမဲ့ ကျွန်မ အဲဒါကို နားလည်အောင် ကြိုးစားနေပါတယ်။ အကယ်၍ ကျွန်မက လူသားမျိုးနွယ်မှာ ရှင့်နဲ့အတူ နေဖို့ သဘောတူရင်ကော... ဒါပေမဲ့ ကလေးမွေးပြီးရင်တော့ အရိပ်မျိုးနွယ်ဆီ ပြန်ပို့ရမယ်နော်... အဲဒါဆိုရင်ကော ရှင် သဘောတူမလား ကျွန်မက မကြာခင် သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ဖြစ်တော့မှာ၊ နောက်ဆို သူတော်စင်လည်း ဖြစ်လာဦးမှာ... ကျွန်မ ရှိနေရင် ရှင် အရမ်း ဘေးကင်းမှာပါ"

"မိန်းကလေးက ဒီအပေါ်မှာ ထားတဲ့ သံယောဇဉ် တရားကို နားမလည်သေးဘူးပဲ။ လူသားမျိုးနွယ်မှာ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်နေကြည့်ရင်တော့ မင်း နားလည်လာလိမ့်မယ်"

ဖန့်ချန်သည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏ အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။ ဝူရှင်းလင်ကတော့ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လိုက်မလာတော့ပေ။ သူမသည် ဖန့်ချန် နောက်သို့ အမြဲလိုက်လေ့ရှိသော်လည်း ဖန့်ချန်၏ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ သူ၏ အခန်းထဲသို့ မည်သည့်အခါမျှ မဝင်ရောက်ချေ။

အခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ ဖန့်ချန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသုံးအဆောင်များကို ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းထဲတွင် လွမ်းဆွတ်မှု အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထို့နောက် စိတ်အာရုံကို စုစည်းလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မီးခိုးရောင် မြူများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

စည်ကားလှသော လမ်းမပေါ်သို့ ဖန့်ချန် တစ်ဖန် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤနေရာသို့ သူ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ တတိယအကြိမ်မြောက်ပင်။ ပထမအကြိမ်မှာ သူ စတင်ရောက်ရှိစဉ်က ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအကြိမ်မှာ သူ ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားသော်လည်း မထွက်ခွာနိုင်ခဲ့စဉ်က ဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ သူသည် သမိုင်းဝင်မသေမျိုးကျမ်း ကို အပြီးတိုင် နှုတ်ဆက်ကာ နယ်မြေကိုးခု ဆီသို့ အမှန်တကယ် ပြန်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

မသိမသာပင် ဖန့်ချန်သည် သူတစ်ဦးတည်းသာ မြင်နိုင်သည့် အတားအဆီး ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ မပြည့်စုံသော သမိုင်းဝင်မသေမျိုးကျမ်း အပိုင်းအစများသည် ရုတ်တရက် တစ်ရွက်ပြီး တစ်ရွက် ပျံထွက်လာပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အတားအဆီးထဲသို့ စီးဝင်သွားကြသည်။

နောက်ဆုံးစာရွက် ဝင်ရောက်သွားသည့် ခဏတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပြည့်စုံသွားသကဲ့သို့ တစ်ကမ္ဘာလုံး တုန်ခါသွားသည်ဟု လူတိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

အနီးအနားရှိ ဝိညာဉ်များသည် ထိတ်လန့်သွားကြကာ ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေကြပြီး အချို့က မြေငလျင် လှုပ်သွားတာလားဟု မေးမြန်းနေကြသည်။

ဖန့်ချန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လုံးဝ တစ်စိမ်းပြင်ပြင် ဖြစ်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆန်းကြယ်သော အင်အားတစ်ခုက သူ့ကို တွန်းထုတ်နေပြီး ထိုအတားအဆီး ဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီ တိုးသွားရန် ဖိအားပေးနေတော့သည်။

သူသည် အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည့် ခဏတွင် ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုသည် ကဏ္ဍအသီးသီးကို စတင် သက်ရောက်သွားလေတော့သည်။

ရှဲ့ကျစ်

ဝမ်ချုံစန်းသည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခု ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။ ဝူရှင်းလင်ကို မြင်သောအခါ သူက ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဝူမိန်းကလေး ရှိနေသေးတာပဲ... ကျွန်တော် လာတာက..."

"ရှင် ဘယ်သူ့ကို လာရှာတာလဲ"

ဝူရှင်းလင်က ဝမ်ချုံစန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ချုံစန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ တောင့်တင်းသွားပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်ကာ

"ဟုတ်သားပဲ... ငါ ဘယ်သူ့ကို လာရှာတာလဲ ဝူမိန်းကလေးကို လာရှာတာတော့ မဟုတ်တန်ရာဘူး... ထူးဆန်းလိုက်တာ..."

"ကျွန်မရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ... သက်ရောက်မှု ခံလိုက်ရပြီ"

ဝူရှင်းလင်က ဝမ်ချုံစန်းကို လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်စွမ်းအားများ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မိန်းကလေး... ငါ့ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာထဲမှာတော့ လျှောက်မလုပ်ပါနဲ့။ အခြေခံကို ထိခိုက်သွားရင် ငါ နောင်ကျရင် ဘယ်လို ကျင့်ကြံရတော့မလဲ "

ဖန့်လဲ့ က ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ဝူရှင်းလင်ကို ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"လူသားမျိုးနွယ် ဖန့်သူတော်စင်"

ဝူရှင်းလင်က ဖန့်လျဲ့ကို လက်အုပ်ချီ ဂါရဝပြုပြီးနောက်

"ဖန့်သူတော်စင်က ကျွန်မရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြုပြင်လိုက်တာလား "

"ငါ့မှာ အဲဒီလို အစွမ်းမျိုး ဘယ်ရှိပါ့မလဲ"

ဖန့်လဲ့ က ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်သည်။

ဘေးတွင် ရှိနေသော ဝမ်ချုံစန်းမှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသော်လည်း သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပျောက်ဆုံးနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ မဟုတ်ပါက သူ ဤနေရာသို့ ဘာလာလုပ်သနည်း။

"မိန်းကလေး... တကယ်လို့ ဘာမှမရှိတော့ရင် အရိပ်မျိုးနွယ်ဆီ ပြန်တာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်"

ဖန့်လဲ့ က ပြုံးကာ

"ငါ လိုက်ပို့ပေးရမလား ငါ့ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာက ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်ရှိတယ်"

"မလိုပါဘူး... ကျွန်မ လူသားမျိုးနွယ်ဆီမှာ ခဏလောက် ထပ်နေချင်သေးတယ်။ ကျွန်မကို အတွင်းကမ္ဘာထဲကနေ ထွက်ခွင့်ပေးရင် ရပါပြီ"

ဝူရှင်းလင်က တိုးညင်းစွာ ဆိုသည်။

"ကောင်းပါပြီ" ဖန့်လဲ့ သည် ချက်ချင်းပင် ရှဲ့ကျစ် တံခါးမကြီးကို ဖွင့်ကာ ဝူရှင်းလင်ကို အပြင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝမ်ချုံစန်းက သူ့ကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဝမ်မျိုးနွယ်က ကောင်လေး... မင်း ဘာမေးချင်လို့လဲ"

"ဖန့်သူတော်စင်... ကျွန်တော့်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေလည်း သက်ရောက်မှု ခံလိုက်ရပုံပဲ။ တစ်ခုခုကို မေ့သွားသလိုမျိုး..."

ဝမ်ချုံစန်းက ကသိကအောက်ဖြင့် ဆိုသည်။

"ပုံမှန်ပါပဲ... ငါလည်း အတူတူပါပဲ"

ဖန့်လဲ့ က ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

"သူတော်စင်တောင် အတူတူပဲလား ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ ခုနက သူတော်စင်အဆင့် တန်ခိုးရှင်တွေ တိုက်ခိုက်လို့များ ငါ့ဦးနှောက်ကို လာထိခိုက်တာလား "

ဝမ်ချုံစန်း၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေမိသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ကျန်ရှိသော သူများကို လိုက်လံ မေးမြန်းကြည့်ရာ ဖန့်မျိုးနွယ် တန်ခိုးရှင် အားလုံးမှာ အနည်းနှင့်အများ ဆိုသလို မှတ်ဉာဏ် သက်ရောက်မှု ခံထားရကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ စိတ်အေးသွားပြီ"

ဝမ်ချုံစန်း သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ လူတိုင်း သက်ရောက်မှု ခံရသည်ဆိုလျှင် ပြဿနာ သိပ်မရှိလှပေ။

ဆန်းကြယ်သော အင်အားသည် သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ် အချို့ကို ဖျောက်ပစ်လိုက်ရုံသာမက အချို့သော မှတ်ဉာဏ်များကိုလည်း ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးခဲ့သည်။ သို့သော် အချို့သော အရာများကိုမူ ထိုအင်အားသည် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်နိုင်ခြင်း မရှိပုံရပေ။

နဂါးသူတော်စင်မြို့

အမြင့်ပေ တစ်ရာခန့်ရှိသော နဂါးသူတော်စင်သည် အဆောက်အဦးတစ်ခု၏ အထက်တွင် ရပ်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိသဖြင့် သူ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ ကြီးမားသော မျက်လုံးအစုံထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်ကို ပြည်နှင်ဒဏ် ပေးခဲ့ပေမဲ့... အဲဒီတုန်းက နဂါးသူတော်စင်မြို့ မျှော်စင်တိုက်ပွဲမှာ အဆင့်တူ နံပါတ်တစ် ၁၅ ယောက် ရှိခဲ့တာလေ။ ဒါပေမဲ့ အဆင့် ၆ နံပါတ်တစ်က ဘယ်သူလဲ "

"ဘယ်သူကများ ငါ့ဦးနှောက်ထဲက မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖျောက်ပစ်နိုင်လောက်တဲ့ အစွမ်းမျိုး ရှိနေရတာလဲ "

"နယ်မြေအရှင်လား ဒါမှမဟုတ် ဟင်းလင်ပြင် တမန်တော် လား "

"...အဲဒီလောက်အထိတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

နဂါးသူတော်စင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး ဒူးထောက်ကာ

"နဂါးသူတော်စင်... အထက်က အမိန့်ကျလာပါပြီ။ စီနီယာအနေနဲ့ တာဝန်တွေ ပြန်လည် အစီရင်ခံဖို့ ခေါ်ယူထားပါတယ်"

"အထက်ကို ပြောလိုက်ပါ... ငါ ရှေးဦးနဂါးနတ်ဘုရားကျောင်း ကို အရင် တစ်ခေါက် ပြန်သွားဦးမယ်လို့"

နဂါးသူတော်စင်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်လေတော့သတည်း။

အခန်း (၁၈၉၄) - ဓားညွှန်ရာအရပ်တွင် မြက်တစ်ပင်မှ မကျန်စေရ

ဖန့်ချန်သည် အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျူလုံ ၏ ဦးခေါင်းကြီးမှာ သူ့ထံသို့ မလှုပ်မယှက် မျက်နှာမူထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် မှောင်မည်းနေသည့် ဝမ်ချွမ်းမြစ် ရေပြင်ထဲတွင် ရေးရေးမျှ ပေါ်လိုက် ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေ၏။

သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပါက လူဦးခေါင်းနှင့် နဂါးကိုယ်ထည် အသွင်သဏ္ဌာန်ကြောင့် ထိတ်လန့်ကာ အသက်ရှူရပ်သွားနိုင်ပေသည်။

"စောင့်နေရတာ ကြာသွားပြီလား"

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ရှေ့သို့တိုးကာ ကျူလုံ၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သဲမုန်တိုင်းတစ်ခု လွင့်ပါးသွားသကဲ့သို့ပင် အတားအဆီးမှာ တစ်စစချင်း ပျောက်ကွယ်သွားရာ နောက်ဆုံးတွင် ဘာမျှမကျန်တော့ဘဲ ရေးရေးမျှ မြင်နေရသည့် မြို့ပြပုံရိပ်များသည်လည်း အပြီးတိုင် ဖုံးကွယ်သွားတော့သည်။

"နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒီ သမိုင်းဝင်မသေမျိုးကျမ်း ထဲကို ပြန်ဝင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိဦးမလား မသိဘူး..."

ဖန့်ချန်က တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်ရင်း သူနှင့်အတူ ပါလာသော ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ထိုက်ချူနို့ရည် လည်း ပါလာသည်၊ သူတော်စင်သွေး ဗောဓိသီး လည်း ပါလာသည်။

အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာမူ ၁၈ ထပ် ငရဲမျှော်စင် ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ၁၈ ထပ် ငရဲမျှော်စင်သည် မူလဝိညာဉ် ထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် တရစပ် လည်ပတ်နေတော့သည်။ တစ်ပတ်လည်တိုင်း ၎င်း၏ ထုထည်မှာ နှစ်ဆမျှ ကြီးမားလာသည်။

မသိမသာပင် ထိုငရဲမျှော်စင်သည် မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်ယံကြီးကိုပင် ထိုးဖောက်တော့မတတ် အဆမတန် ကြီးမားလာခဲ့သည်။ ဖန့်ချန်သည် ၎င်း၏ရှေ့တွင် မြူမှုန်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ သေးငယ်သွားရုံသာမက ကြီးမားလှသော ကျူလုံပင်လျှင် ထိုမျှော်စင်ကြီးနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက သနားစရာကောင်းလောက်အောင် သေးငယ်သွားတော့သည်။

၁၈ ထပ် ငရဲမျှော်စင်သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲရှိ ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက်စွမ်းအား များကို ရူးသွပ်စွာ စုပ်ယူနေတော့သည်။ အစားကြူးလှသော ထောင်ယဲ့သားရဲကြီး စားသောက်နေသကဲ့သို့ပင် တစ်လုပ်ချင်းစီက ကောင်းကင်ယံကြီးကို အပေါက်ကြီးဖြစ်သွားစေနိုင်လောက်သည်။

၎င်း၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း သမိုင်းဝင်မသေမျိုးကျမ်းထဲတွင် ရှိစဉ်ကထက် ပို၍ ရဲတင်း လာပြီး တိုက်ရိုက် ဆန်လာသည်။ နောက်ဆုံး လက်ကျန်ရှိနေသော ဖုံးကွယ်ထားမှုများပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ၎င်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း ကမ္ဘာလောကကို ကြေညာနေသကဲ့သို့ပင်။

ထိုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါသည် အရပ်ရှစ်မျက်နှာသို့ ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

ထိုခဏ၌ ယင်လောကရှိ ထိပ်သီး စွမ်းအားရှင်အမြောက်အမြားမှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေရာမှ လန့်နိုးလာကြပြီး အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုတည်းသို့ တစ်ပြိုင်နက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ယင်လောရဲ့ ထူးကဲရတနာတစ်ခု ပေါ်ထွန်းလာတာလား "

"ဘယ်ပစ္စည်းများလဲ "

အရပ်ရပ်မှ ထိပ်သီးများသည် စိတ်လှုပ်ရှားလာကြပြီး ထိုနေရာသို့ အပြိုင်အဆိုင် အပြေးအလွှား လာရောက်ကြတော့သည်။

ဖန့်ချန်သည် ၁၈ ထပ် ငရဲမျှော်စင်ကို ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ ဤကဲ့သို့ ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသည့် မြင်ကွင်းမှာ သူအလိုရှိသည့်အရာ မဟုတ်သော်လည်း လက်ရှိတွင် သူသည် ထိုမျှော်စင်ကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်၍မရပေ။ ၎င်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရေငတ်နေခဲ့သည့်အလား ကံကြမ္မာအကျိုးဆက် များကို အကန့်အသတ်မရှိ ဝါးမြိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

၁၈ ထပ် ငရဲမျှော်စင် အတွင်းမှ အသည်းခိုက်မတတ် အော်ဟစ်သံများ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ဖန့်လဲ့ ပေးအပ်လိုက်သော ဝိညာဉ်ဆိုးများ ငရဲမျှော်စင်၏ လောင်မြိုက်ခြင်းကို ခံနေရသဖြင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ဖန့်ချန်သည် ကျူလုံထံမှ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသော စိတ်ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ကျူလုံ၏ ပါးပြင်ကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"မကြောက်ပါနဲ့၊ ဒါက မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် လေးနက်မှုများ ပေါ်လာသည်။ ဤမျှကြီးမားသော လှုပ်ခတ်မှုသည် အောက်ကမ္ဘာရှိ ထိပ်သီးများအားလုံးကို ဆွဲဆောင်လာမည်မှာ သေချာသည်။

ယင်လောကတွင် ယင်သေမျိုး လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းသူ အမြောက်အမြား ရှိပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့ရာ အဆင့် ၉ ယင်မသေမျိုး မည်မျှရှိသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ထို အဆင့် ၉ ယင်မသေမျိုး အများစုမှာ မိမိကိုယ်ကို သိစိတ် ပျောက်ဆုံးကာ အသက်မဲ့ လူသေများကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသော်လည်း ထိုသူများ၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရပါက သူ၏အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲသွားမည်ကို ဖန့်ချန် နားလည်သည်။

၎င်းအပြင် ယင်လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း မိစ္ဆာနတ်ဘုရားဟု တင်စားရသော မော်ထျန်းတီကျန့် ဆိုသည့် တည်ရှိမှုလည်း ရှိနေသေးသည်။

"မြန်မြန်လေး ပြီးပါစေတော့"

ဖန့်ချန်သည် ၁၈ ထပ် ငရဲမျှော်စင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ စုပ်ယူမှု မြန်မြန်ပြီးဆုံးမှသာ သူသည် ကျူလုံကို ခေါ်၍ အမြန်ထွက်ခွာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ၁၈ ထပ် ငရဲမျှော်စင်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရန်မှာမူ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သည့် ကိစ္စပင်။

"အတွင်းထဲမှာ ဘယ်လို အခြေအနေတွေ ရှိနေမလဲ မသိဘူး..."

စိတ်ကူးလိုက်သည်နှင့် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖန့်ချန်သည် ၁၈ ထပ် ငရဲမျှော်စင်၏ အတွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ တစိမ့်စိမ့် စီးဝင်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းတို့သည် အလွန်အေးမြလှသော ယင်မီးတောက် များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်များကို လောင်မြိုက်နေသဖြင့် ဝိညာဉ်များမှာ နာကျင်စွာ ခုန်ပေါက် အော်ဟစ်နေကြသည်။

ကျင့်စဉ်အဆင့် နိမ့်ပါးသော ဝိညာဉ်များမှာမူ အော်ဟစ်သံများ တဖြည်းဖြည်း တိတ်သွားကြပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ယင်မီးတောက်များလည်း မှိန်ဖျော့သွားသည်။ သူတို့သည် အောင်မြင်စွာ လောင်ကျွမ်း ခံလိုက်ရပြီး ဖန့်ချန် စေခိုင်းနိုင်သည့် ယင်စစ်သည် များ ဖြစ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

"အဘိုးကြီး ပြောဖူးတာတော့... စင်ကြယ်တဲ့ အသက်စွမ်းအား တွေ အလုံအလောက်ရှိရင် လောင်ကျွမ်းမှုကို မြန်ဆန်စေတယ်တဲ့။ ဒါဆိုရင်တော့..."

ဖန့်ချန်၏ စိတ်အာရုံမှာ တစ်ဖန် လှုပ်ရှားသွားပြီး ၁၅ ထပ်မြောက် ငရဲမျှော်စင် သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း တတိယအဆင့် များသည် လောင်ကျွမ်းခြင်းကို ခံနေရသည်။ သူတို့သည် မင်းရွှီ ခေတ်ကာလတွင် နာမည်ကျော် အရှိန်အဝါကြီးမားသူများ ဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း အဖွဲ့အစွဲ မှားယွင်းခဲ့သဖြင့် အဘိုးကြီး (ဖန့်လဲ့) ၏ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် အဖမ်းခံခဲ့ရသူများ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ မူလဝိညာဉ်မှာ သံသရာထဲသို့ ဝင်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း လက်ရှိတွင် ကျန်ရှိနေသည့် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်များကိုသာ အောင်မြင်စွာ လောင်ကျွမ်းနိုင်ပါက အစွမ်းထက်သော လက်နက်များ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

"ဖန့်လဲ့... ငါ မင်းရဲ့ ဘိုးဘွား ၁၈ ဆက်ကို ဆဲလိုက်ချင်ရဲ့ မင်းလို ဖန့်အိုကြီးက လူသားမဆန်ဘူး၊ ကိုယ့်မျိုးနွယ်စုဝင်အပေါ် ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံရလား၊ သောက်ကျိုးနည်းပဲ"

ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် အချို့မှာ ယင်မီးတောက်၏ လောင်မြိုက်မှုကို မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်မည့်အစား ဆဲဆိုခြင်းဖြင့် အစားထိုးနေကြသည်။ သူတို့၏ အသံမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အသံနေအသံထားများပင် ပြောင်းလဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိသော ဝိညာဉ်များလည်း အခြေအနေ သိပ်မထူးလှပေ။ တစ်ဖက်မှ ဆဲဆိုနေကြသလို တစ်ဖက်မှလည်း ယင်မီးတောက်ကို ခုခံရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ အစွမ်းဖြင့် ရလဒ်ကို မပြောင်းလဲနိုင်ဘဲ တစ်လက်မချင်းစီ လောင်ကျွမ်းခြင်းကို ခံနေရလေသည်။

"စုစုပေါင်း... ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း တတိယအဆင့် ၁၀၈ ယောက်ပဲ။ ဒီပုံစံအတိုင်းဆိုရင် သိပ်မကြာခင်မှာ အောင်မြင်စွာ လောင်ကျွမ်းနိုင်တော့မယ်"

ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားသည်။

အကယ်၍ အောင်မြင်သွားပါက သူသည် အစွမ်းအစ အနည်းငယ် လျော့နည်းနေသည့် ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း တတိယအဆင့် ၁၀၈ ယောက်ကို စေခိုင်းနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံတစ်ပိုင်း နှင့် မယှဉ်နိုင်လျှင်ပင် လူအင်အားဖြင့် ဖိတိုက်ပါက ပြိုင်ဘက်ကို သေအောင် သတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

အဓိကအချက်မှာ ကောင်းကင်ဘုံတစ်ပိုင်းများသည်လည်း နေရာအနှံ့ အစွမ်းမပြနိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူသည် ဤကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်သူများကို စေလွှတ်နိုင်ပါက တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်းမှာပင် ယင်လောက ၏ ဆူပူမှုများကို နှိမ်နင်းနိုင်ပြီး ယင်လောက အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရား ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ မော်ထျန်းဌာန၏ တည်ရှိမှုကိုလည်း ကြောက်စရာ မလိုတော့ပေ။

ဤသည်ကို တွေးမိရင်း ဖန့်ချန်သည် ၁၄ ထပ်မြောက် ငရဲမျှော်စင် သို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ ဤအထပ်တွင် လူပေါင်း ၄၀၀ ကျော် ရှိပြီး အားလုံးမှာ ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း ဒုတိယအဆင့် များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ လောင်ကျွမ်းမှုနှုန်းမှာ အပေါ်ထပ်ထက် ပို၍ မြန်ဆန်နေသဖြင့် ဖန့်ချန်အတွက် စေခိုင်းနိုင်ရန် သိပ်မဝေးတော့ပေ။

၁၃ ထပ်မြောက် ငရဲမျှော်စင် သည်လည်း အခြေအနေ ဆင်တူသော်လည်း ဤနေရာရှိ ဝိညာဉ်များမှာ ဆဲဆိုရန်ပင် အင်အားမရှိတော့ဘဲ စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံများသာ ထွက်ပေါ်နေကာ မျက်ဝန်းများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန် လာခဲ့သည်။

"ဒီ ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း ပထမအဆင့်တွေက ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းလျော့နေပါစေ အဆင့် ၉ တွေထက်တော့ ပိုသန်မာမှာပဲ"

ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားသည်။

ဒုတိယအဆင့်နှင့် တတိယအဆင့်များမှာ လောင်ကျွမ်းရန် အချိန်အတန်ကြာ လိုအပ်ဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း ဤပထမအဆင့်များမှာမူ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အပြီးတိုင် လောင်ကျွမ်းသွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။

သူတို့သည် မင်းရွှီခေတ်ကတည်းက ငရဲမျှော်စင်ထဲတွင် လောင်ကျွမ်းခြင်း ခံလာရသည်မှာ နှစ်အတော်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခု ၁၈ ထပ် ငရဲမျှော်စင်က ကံကြမ္မာအကျိုးဆက်များကို ရူးသွပ်စွာ စုပ်ယူနေခြင်းသည် လောင်ကျွမ်းမှုနှုန်းကို အထွတ်အထိပ်သို့ တွန်းပို့ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီအင်အားသာ ရှိရင်... အကယ်၍ နတ်လမ်းစဥ်ဂိုဏ်း က ပေးပို့လိုက်တဲ့ သတင်းကို တခြား ပြင်ပလူတွေ က ကြားဖြတ် ရယူနိုင်ခဲ့ရင်တောင် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းသာ မဟုတ်ရင် နယ်မြေကိုးခုအနေနဲ့ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသွားပြီ"

ဖန့်ချန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တွေးတောမိသည်။ ယခုအခါ သူ စဉ်းစားနေသည်မှာ နယ်မြေကိုးခုအတွင်းရှိ အခြေအနေများ မဟုတ်တော့ပေ။ ထိုကိစ္စများအတွက် သူ စိုးရိမ်ရန် မလိုတော့ချေ။ အဓိက အန္တရာယ်မှာ အပြင်လောကမှ ဖြစ်ပြီး ဟင်းလင်ပြင် အမြင့်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ လက်အောက်ရှိ နတ်ဘုရားနယ်မြေမှ လာမည့် ဘေးဒုက္ခများပင် ဖြစ်သည်။

ရက်အနည်းငယ်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။

၁၈ ထပ် ငရဲမျှော်စင်အတွင်းရှိ အဆင့် ၇ မှ အဆင့် ၉ အထိ ရှိသော ဝိညာဉ်ဆိုးများမှာ အပြီးတိုင် လောင်ကျွမ်းသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အရေအတွက်ကို ပေါင်းလိုက်ပါက တစ်သိန်းခန့်ပင် ရှိသည်။ ထိုအထဲတွင် အဆင့် ၇ မှာ ၇၀ မှ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ရှိပြီး ကျန်ရှိသူများမှာ အဆင့် ၈ နှင့် အဆင့် ၉ များ ဖြစ်ကြသည်။

ဖန့်ချန်၏ ရှေ့တွင် မှောင်မည်းနေသော အဆင့် ၉ ယင်စစ်သည် အုပ်စုကြီးမှာ မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။ ဤစစ်သည်များ၏ အရေအတွက်မှာ အလွန်များပြားလှပြီး လေးငါးထောင်ခန့်ပင် ရှိပေလိမ့်မည်။ သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီသည် အဆင့်တူ အဆင့် ၉ များကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ အားအနည်းဆုံး အဆင့် ၉ များ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့ အုပ်စုလိုက် စုစည်းလိုက်သည့်အခါတွင်မူ... ၎င်းတို့၏ ဓားညွှန်ရာအရပ်တိုင်းတွင် မြက်တစ်ပင်မှ မကျန်အောင် ချေမှုန်းနိုင်စွမ်း ရှိပေလိမ့်မည်။

"ဒီအင်အားဟာ ထိုက်ချန်းနယ်မြေ ရဲ့ အခြေအနေကို အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ လုံလောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဘက်က အခြေအနေကတော့ တည်ငြိမ်လောက်ပါပြီ၊ အဓိကက ပြင်ပရန်သူတွေရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုပဲ"

ဖန့်ချန်သည် စစ်ဆေးရေးထွက်လာသည့် စစ်သူကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ သူ၏ရှေ့မှ အဆင့် ၉ ယင်စစ်သည်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် လွမ်းမောဖွယ် ခံစားချက်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ယခုအချိန်ကျမှသာ သူသည် ငရဲမင်း ဆိုသည့် အဆင့်အတန်းနှင့် ထိုက်တန်သူ ဖြစ်လာပြီဟု ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။