အခန်း (၈၈၁-၈၈၂)

အခန်း (၈၈၁) - မဟာရှ ကျင့်ကြံသူ တုန်းကော်ချန်၊ လေနှင်းနတ်တောင်နှင့် သွေးဆောင်ဖျားယောင်းမှု

ဤရှေးကျသော အဝတ်အစားနှင့် အမျိုးသားမှာ အရှိန်အဝါ အလွန်ထူးခြားလှသည်။ သို့သော် သူ၏ ဝတ်စုံဒီဇိုင်းမှာမူ ချန်နိုင်ငံတွင် ခေတ်စားနေသော ပုံစံမျိုးမဟုတ်ဘဲ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံတွင် အနီရောင်ခါးပတ် ပတ်ထားသည့် မဟာရှ ခေတ်က အဝတ်အစားများနှင့် ပို၍တူနေသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများအတွင်းမှ နတ်အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားပြီး ထိုသူကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ ဤထူးခြားသောအမျိုးသားမှာ ရောင်စဉ်တန်းတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ကာ သူ၏ မူလအရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားလေသည်။ လီယန်ချူ၏ ယခုကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ဖြင့်ပင် ထိုသူကို ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်သည်မှာ အံ့သြစရာပင်။

ထို့နောက် သူသည် စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်းပြား ကို အသုံးပြု၍ ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သည်။ အမျိုးသား၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ နတ်အလင်းများမှာ ပို၍ ရှင်းလင်းလာသော်လည်း လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးများမှာမူ တွန့်ချိုးသွားရတော့သည်။

အလင်းတန်းများ၏ ဖုံးကွယ်မှုအောက်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အနီရောင်ခါးပတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရှေးကျသည့် ထိုအမျိုးသားမှာ အမှန်စင်စစ် ဖြူဆုတ်နေသော အရိုးစုကြီး တစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်။ ထိုမျှမက အရိုးစုပေါ်တွင် ကိုက်ခဲစားသောက်ခံထားရသော အမှတ်အသားများကို ဝေဝေဝါးဝါး မြင်နေရပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အသားစတစ်စပင် မကျန်တော့သဖြင့် မြင်ရသူကို ကျောချမ်းစေသည်။ ထိုကိုက်ရာများမှာ တောတိရစ္ဆာန်များ၏ ကိုက်ရာနှင့်မတူဘဲ လူသား တစ်ဦး၏ ကိုက်ရာများနှင့် ပို၍တူနေသည်။

ရှေးကျသောအမျိုးသားက လီယန်ချူ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ

"ဘာဖြစ်လို့လဲ သူငယ်ချင်းလေး" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ပြုံး၍ "ခဏတာ အံ့သြသွားလို့ပါ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း တိတ်တဆိတ် စိတ်အာရုံဖြင့် ကျွေ့ဟွာကို သတိပေးလိုက်သည်။

"ဒီလူကို သတိထားဦး၊ သူက အရိုးစုအစစ်ကြီးပဲ"

ကျွေ့ဟွာမှာ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ သူ့ကို ချပစ်ရမလား"

"မလောနဲ့ဦး၊ ဇာတ်လမ်းလေး အရင်ကြည့်ရအောင်။"

လီယန်ချူသည် ထိုသူ၏ ပါးစပ်မှ ရှုးပါးဓား အကြောင်းကို ပို၍ သိချင်နေသည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ စကားပြောရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်ပုံရပြီး၊ စကားပြောဖော် မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည့်အလား ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီ ရှုးပါးဓား ဆိုတာ ကျုံးကျုံးဧကရာဇ်ရဲ့ ကိုယ်ရံဓားပဲ။ အလွန်ကို ထက်မြက်လှပြီး ဒါကို ကိုင်ဆောင်နိုင်ရင် တစ်လောကလုံးမှာရှိတဲ့ မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းနိုင်တယ်။ နှမြောဖို့ကောင်းတာက တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒါကို ဒီနေရာကို ပြန်ယူလာပြီး ဒီမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တာပဲ။"

လီယန်ချူက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ရှုးပါးဓားက မူလကတည်းက ဒီမှာရှိနေတာလား၊ အဲဒါကို မဟာရှ ကျုံးကျုံးဧကရာဇ်က ယူသွားပြီး နိုင်ငံတော်ကံကြမ္မာကို အထဲမှာ ထည့်သွင်းခဲ့တယ်၊ အဲဒီနောက်မှ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီကို ပြန်ယူလာတာပေါ့ ဟုတ်လား"

အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဟုတ်တယ်။ မဟာရှနှောင်းပိုင်းမှာ ဟော့ထုံတောင် နတ်ဘုရားနယ်မြေ ပွင့်ခဲ့တုန်းက ဒီဓားက ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီဓားနဲ့အတူ မဟာရှရဲ့ နိုင်ငံတော်ကံကြမ္မာ အချို့လည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာ၊ နောက်ပိုင်းမှာ မင်းဆက်တွေ ပြိုလဲသွားတာနဲ့လည်း အများကြီး သက်ဆိုင်နေတယ်။"

ရော်ဖူတောင်မှ စစ်ချန်းဝမ် ပြောဖူးသည့် ဟော့ထုံတောင် ယခင်က ပွင့်ခဲ့စဉ်က အကြောင်းကို လီယန်ချူ သတိရသွားသည်။ ထိုစဉ်က နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်း မသေဆေး ရှိသည်ဟု သတင်းများထွက်ပေါ်ခဲ့ပြီး ၎င်းကို ပိုင်ချူးဟန် က ရရှိသွားခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ဘေးမှ ကျွေ့ဟွာက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မဟာရှက ပျက်သုဉ်းသွားပြီပဲ၊ ဘာကံကြမ္မာ ကျန်ဦးမှာလဲ"

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူက ကျွေ့ဟွာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့သြသွားဟန်ဖြင့်

"စောစောက သတိမထားမိဘူး၊ သူငယ်ချင်းလေးရဲ့ ဒီကြောင်က ရှေးဦးမျိုးစိတ် ပဲကိုး" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက အသာအယာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ သတိထားလိုက်မိသည်။ ကျွေ့ဟွာ၏ သွေးမျိုးဆက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်ဆိုလျှင် ဤသူမှာ အမှန်တကယ်ပင် သာမန်မဟုတ်ပေ။

ထိုအမျိုးသားက ဆက်ပြောသည်။

"နိုင်ငံတော်ကံကြမ္မာ ဆိုတာက ဝေဝေဝါးဝါးနိုင်လှပေမဲ့ တကယ်တမ်း ရှိနေတဲ့အရာပဲ။ မဟာရှရဲ့ ကံကြမ္မာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ရှုးပါးဓားထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားတာ။ ငါ့အထင်တော့ အဲဒါက ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း နဲ့ သက်ဆိုင်လိမ့်မယ်။"

"ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း ဟုတ်လား" လီယန်ချူ အံ့သြသွားသည်။

"ဟုတ်တယ်။" အမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ရှေးခေတ်ကတည်းက ဧကရာဇ် ဘယ်နှစ်ပါးများ ထာဝရအသက်ရှင်ဖို့အတွက် ဆေးဖော်စပ်တာတွေ၊ ကျမ်းစာဖတ်တာတွေနဲ့ လူအင်အား၊ ပစ္စည်းအင်အား ဘယ်လောက်တောင် အကုန်အကျခံခဲ့သလဲ။ ကျုံးကျုံးဧကရာဇ်လည်း သာမန်လူတွေလိုပဲ ဒီအာသီသ ရှိခဲ့တာပေါ့။ ရှုးပါးဓားထဲမှာ နိုင်ငံတော်ကံကြမ္မာကို သုံးပြီး ထာဝရအသက်ရှင်နည်း လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေနိုင်တယ်။"

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"ဒါဆို ကျုံးကျုံးဧကရာဇ်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တာပေါ့"

"ဟုတ်တယ်။ ကျုံးကျုံးဧကရာဇ်က ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပဲ။ အဲဒီခေတ်တုန်းက တစ်လောကလုံးမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဓားကျင့်ကြံသူတွေထဲက တစ်ယောက်ပေါ့။"

ဒီဧကရာဇ်က စာရော သိုင်းရော တော်တာပဲ... လီယန်ချူက

"ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

အမျိုးသားက သက်ပြင်းချရင်း

"ဒီ ရှုးပါးဓားကို ဒီမှာ ပိတ်လှောင်ထားတာ တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ။ သူငယ်ချင်းလေးမှာ ကံပါရင် ဒီဓားကို ယူသွားနိုင်လိမ့်မယ်၊ အဲဒီအခါမှာ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိမြင်နိုင်လိမ့်မယ်။"

လီယန်ချူက ထိုလူကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရင်း

"မိတ်ဆွေကလည်း ဒီဓားက အစွမ်းရှိသူအတွက်ပဲလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ၊ မိတ်ဆွေရဲ့ နာမည်ကိုလည်း သိပါရစေဦး"

ဟု မေးလိုက်သည်။

အမျိုးသားက ပြုံး၍ "တုန်းကော်ချန် ပါ" ဟု ဖြေသည်။

"ဒါဆို မိတ်ဆွေ တုန်းကော်ချန်က ဒီရှုးပါးဓားအကြောင်း ဒီလောက်သိနေတာ၊ ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် ယူဖို့ မကြိုးစားတာလဲ"

တုန်းကော်ချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံက ရတနာတွေ၊ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေဆိုတာ အစွမ်းရှိသူနဲ့ပဲ ဆိုင်တာပါ။ ငါကတော့ ဒီဓားနဲ့ ကံမပါဘူး။"

လီယန်ချူက ရယ်မောလိုက်ပြီး

"မှန်ပါတယ်။ စောစောက ငါ စမ်းကြည့်ပြီးပြီ၊ ငါလည်း ဒီဓားနဲ့ ကံမပါဘူးထင်တယ်၊ ဒါကြောင့် လက်လျှော့ပြီး ပြန်တော့မလို့ပဲ"

တုန်းကော်ချန်က ခြေတစ်လှမ်း တိုးလာပြီး သူ့ကို တားလိုက်သည်။

"ဒီလို တောင်ပေါင်း တစ်သောင်းကြားထဲကနေ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာပဲ၊ ကံရှိလို့ပေါ့။ ဘာလို့ ထပ်မစမ်းကြည့်တော့တာလဲ"

စောစောက တုန်းကော်ချန်၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်မြန်လှသဖြင့် လီယန်ချူ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ဝေဝါးသွားခဲ့သည်။

သူက ခေါင်းခါလျက်

"မလိုတော့ပါဘူး၊ မရနိုင်တဲ့ သဲဆိုတာ လွှင့်ပစ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။"

တုန်းကော်ချန်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပျက်ယွင်းသွားပြီး အသံမှာလည်း လေးနက်အက်ကွဲလာသည်။

"ကောင်းကင်က ပေးတာကို မယူရင် ပြန်ပြီး အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်။ မင်း ဒီလို လုပ်နေရင် ဒီတောင်လမ်းတွေကြားထဲမှာ ခက်ခက်ခဲခဲ အသက်ရှင်ရမှာကို မကြောက်ဘူးလား"

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရှူးသွပ်ခြင်းနှင့် အာဃာတများ ပြည့်နှက်နေပြီး မိစ္ဆာတစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေတော့သည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး တုန်းကော်ချန်ကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက... မင်းကိုလည်း တစ်ယောက်ယောက်က ဒီလိုပဲ အတင်းအကျပ် ခိုင်းခဲ့တာလား"

တုန်းကော်ချန်က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့သြရိပ်များ ယှက်သန်းသွားပြီးနောက် မျက်လုံးအိမ်တစ်ခုလုံး သွေးကြောများဖြင့် နီမြန်းလာကာ

"မင်း ဘာပြောတာလဲ" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက ပြုံး၍

"စောစောက မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီလောက် အများကြီး ပြောနေရတာလဲဆိုတာ ငါ စဉ်းစားလို့မရခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ငါ နားလည်သွားပြီ။ မင်းရဲ့ စွဲလမ်းမှု က ဒီလောက်အထိ နက်ရှိုင်းနေတာကိုး။"

"မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ငါ နားမလည်ဘူး"

လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက မင်းကို သတ်ပြီး မင်းရဲ့ အသားတွေကို စားပစ်ခဲ့တာလဲ"

တုန်းကော်ချန်၏ မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားပြီး မျက်လုံးထဲရှိ သွေးကြောများ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ မှာ အပြင်သို့ စိမ့်ထွက်လာတော့သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ်ကို မသိသော်လည်း ထိုကြီးမားလှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှူးသွပ်ခြင်း နှင့် နာကျင်ခြင်း

တုန်းကော်ချန်မှာ ဘဝဟောင်းကို ပြန်မြင်ယောင်လာသကဲ့သို့ မျက်လုံးများမှာ အာဃာတများဖြင့် ပြည့်နှက်လာကာ အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

"ငါက သူနဲ့အတူ လူပေါင်းများစွာကို စားခဲ့လို့သာ နောက်ဆုံးအထိ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့တာ။ ဒီတားမြစ်ချက်ကို သိမြင်ပြီး ရှုးပါးဓားကို ယူနိုင်ရင် ဓားထဲက နိုင်ငံတော်ကံကြမ္မာကို ဆက်ခံပြီး ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိနိုင်မယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တယ်။ ဒီတားမြစ်ချက်ကို သုံးပြီး ငါ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ ကျိန်စာအတတ် နဲ့ ငါ့ကို ကျွန်ပြုပြီး ဒီတားမြစ်ချက်ကို မနားတမ်း ဖျက်ခိုင်းခဲ့တယ်။ ငါ့မျက်စိရှေ့မှာတင် ငါ့ရဲ့ လက်တွေ၊ ခြေထောက်တွေကို တစ်စစီ စားပစ်ခဲ့တာ။

ငါ ပြန်ရှင်သန်ချင်တယ် ဒီတောင်ပေါ်က တားမြစ်ချက်တွေကို ချိုးဖျက်ပြီး သူ့ကို သွားရှာချင်တယ် ဒါက မှားလို့လား "

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"ဒါကြောင့် မင်းက ငါ ဒီဓားရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိမြင်ဖို့ ကြိုးစားနေတုန်း ငါ့အပေါ်မှာ အဲဒီကျိန်စာအတတ်ကို သုံးဖို့ ကြံစည်နေတာပေါ့"

တုန်းကော်ချန်က

"ဟုတ်တယ်။ မင်းကို စားလိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ သက်တမ်းကို တိုးစေနိုင်မယ်။ ငါ လတ်ဆတ်တဲ့ အသားတွေကို မစားရတာ တော်တော်ကြာနေပြီ"

ဟု ဆိုသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် လက်ကို လှမ်းထုတ်၍ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ၊ နတ်တောင်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ပင်လယ်ရေများအလား စုပြုံရောက်ရှိလာတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလွန်အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများမှာ သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးစွမ်းအားများမှာ တောက်ပလှသော နေမင်းကြီးအလား ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူသည် လက်သီးဖြင့် အားကုန် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ နတ်တောင်ပေါ်တွင် ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး နှစ်ဦးသား ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံချိန်တွင် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ ပတ်ပတ်လည်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် တုန်းကော်ချန်မှာ ပေပေါင်းများစွာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ သူသည် ဟော့ထုံတောင် နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်း သေဆုံးသွားသော ကျင့်ကြံသူ၏ စွဲလမ်းမှုအကြွင်းအကျန်သာ ဖြစ်သည်။ အရိုးစုပေါ်တွင် အခြေခံ၍ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး အာဃာတနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

အကယ်၍ လီယန်ချူသည် သူ၏ စကားကို နားထောင်မိပါက၊ သူ၏ သွေးဆောင်မှုအောက်တွင် ဤနေရာ၌ ပိတ်မိနေပြီး အသက်မဲ့ကာ အိုမင်းသေဆုံးသည်အထိ သို့မဟုတ် စားသောက်ခံရသည်အထိ ဤတားမြစ်ချက်များကို ဖျက်ဆီးနေရပေလိမ့်မည်။

ဒီနေရာက တော်တော် မိစ္ဆာဆန်တာပဲ... လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ရင်း နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း တိုးကာ လက်ဖြင့် ပြန်လည် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

တုန်းကော်ချန်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရောင်စဉ်တန်းများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ထိုအလင်းများမှာ မိစ္ဆာလေများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဝူး... ဝူး... ဝူး...

အေးစက်သော မိစ္ဆာလေများကြားတွင် ဖြူဖွေးသော အရိုးစုကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ကောင်းကင်တွင် တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူသည် ဤမိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကြားတွင် အခြားကမ္ဘာသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ တုန်းကော်ချန်၏ အရှိန်အဝါမှာ တရိပ်ရိပ် မြင့်တက်လာပြီး လီယန်ချူ၏ ဖမ်းဆုပ်မှုမှာလည်း လွဲချော်သွားခဲ့သည်။ ထိုခံစားချက်မှာ အလွန်ထူးဆန်းလှပြီး တစ်ဖက်လူမှာ အခြားဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဒီမှာ ပိတ်မိနေတာ ကြာလို့ တားမြစ်ချက် နတ်စွမ်းအားအချို့ကို သိမြင်သွားတာလား...

ရှပ်

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ ကြည်လင်သော လမင်းကြီးအလား ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ ဤမိစ္ဆာအငွေ့အသက်များနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော်လည်း အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တစ်သားတည်း ကျနေသည်။

ဝုန်း

လီယန်ချူက လက်သီးဖြင့် ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်ရာ မြေပြင်များ တုန်ခါသွားပြီး ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းများ ပတ်ပတ်လည်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ထိုအရိုးစုမှာ ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည်။

ရှပ်

ဓားအလင်းမှာ လှည့်ပတ်သွားပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ လက်သီးကို ရှောင်ကာ ဘေးမှနေ၍ ခုတ်ပိုင်းလာသည်။ ထိုဓားချက်မှာ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လီယန်ချူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအရိုးစု၏ နတ်စွမ်းအားနယ်ပယ် အတွင်းတွင် လီယန်ချူသည် သူ၏ နတ်လမ်းလျှောက်အတတ်ကိုပင် အသုံးမပြုနိုင်တော့ပေ။ ဓားမှာ အနီးသို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ရှပ်

တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး...

တိန်း

အရိုးစု၏ လက်ထဲမှ ရှည်လျားသောဓားမှာ ချက်ချင်း ကျိုးပဲ့သွားသည်။ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကြားတွင်လည်း အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသော်လည်း ခဏချင်းမှာပင် ပြန်လည် ပြည့်စုံသွားသည်။ လီယန်ချူက နောက်ထပ်တစ်ချက် ထပ်မံ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ အလွန်ထက်မြက်လှသဖြင့် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

အရိုးစုမှာ ကိုယ်ကို ယိမ်းလိုက်ပြီး ဓားကို ဓားအလင်းအဖြစ် ပြောင်းကာ လီယန်ချူ၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လီယန်ချူက ထိုမိစ္ဆာအရိုးစုကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သော်လည်း၊ ဦးခေါင်းထက်မှ ဓားမှာမူ အောက်သို့ ဆက်လက် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ လီယန်ချူ၏ ဦးခေါင်းထိပ်ရှိ ပိုင်ဟွေ့ အမှတ်ကို တိကျစွာ ချိန်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝုန်း

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူသည် ဓားဖြင့် ပြန်လည် ခုခံလိုက်သည်။ ဓားအလင်းမှာ ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးတက်သွားသော်လည်း ထိုဓားနှင့် ထိတွေ့မှု မရှိခဲ့ပေ။ ထိုဓားမှာ ဤကမ္ဘာတွင် မရှိသကဲ့သို့ပင်။

ဒေါင်

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှေးကျသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ အစီရင်ဝတ်စုံ ဖြစ်သည်။ ချပ်ဝတ်ပေါ်ရှိ လျှပ်စီးနှင့် မီးတောက်အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှပြီး ၎င်းမှာ သန့်စင်သော ယန် ရတနာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ထိုမိစ္ဆာဓားချက်ကို အောင်မြင်စွာ တားဆီးပေးလိုက်သည်။

ဓားမှာ တားဆီးခံလိုက်ရသည်နှင့် ပြိုကွဲသွားသော အရိုးစုမှာ ချက်ချင်းပင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် တုန်းကော်ချန်၏ ပုံစံသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည်။ နှိမ်နင်းခံရမှသာ သူ၏ မူလပုံစံသို့ ပြန်လည် ပေါ်လာနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ ဤသည်မှာလည်း ထူးခြားသော အသွင်ပြောင်းအတတ် တစ်မျိုးပင်။

ရှပ်

လီယန်ချူက နောက်ထပ်တစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ အမျိုးသား၏ ဦးခေါင်းကို ချိန်ရွယ်ထားသည်။ ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ အလွန်ထက်မြက်လှသဖြင့် ထိုအမျိုးသားမှာ တစ်စစီ ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။

ဟူး

လီယန်ချူက သုံးရောင်ခြယ်မီး ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ အရိုးစုတစ်ခုလုံး မီးပင်လယ်အတွင်းသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ဤမီးမှာ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရန် သီးသန့်ဖြစ်ပြီး လောကတွင် အစွမ်းထက်ဆုံး ယန်မီး ဖြစ်သည်။ အရိုးစုမှာ မီးအတွင်း၌ တုန်းကော်ချန်၏ ပုံစံတစ်ခါ၊ မိစ္ဆာအရိုးစုပုံစံတစ်ခါ တလှည့်စီ ပြောင်းလဲနေပြီး အလွန်ပင် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ရှိလှသည်။

ရှပ်

ရှေးကျသော ရှစ်ခွင်မှန် ပျံထွက်လာပြီး ဖြူဖွေးသော နတ်အလင်းတန်းဖြင့် တိုက်ရိုက် ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

ဖွတ်... ဖွတ်... ဖွတ်...

ကျင့်ကြံသူ တုန်းကော်ချန်၏ ကိုယ်မှာ တုန်ခါသွားပြီး အရှိန်အဝါများ အားနည်းသွားသော်လည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေ။ မီးတောက်အတွင်း၌ပင် အချိန်အတော်ကြာ တောင့်ခံနိုင်နေသေးသည်။ ရှစ်ခွင်မှန်၏ နတ်အလင်းက သူ့ကို ချုပ်နှောင်ထားသဖြင့် မီးအတွင်းမှ ထွက်မပြေးနိုင်တော့ပေ။ လီယန်ချူက နောက်ထပ်တစ်ချက် ထပ်မံ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ဓားအလင်း ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် တုန်းကော်ချန်၏ အရှိန်အဝါများ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။

ဤတစ်ချက်ပြီးနောက် တုန်းကော်ချန်၏ အရှိန်အဝါမှာ ထပ်မံ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ လီယန်ချူက တုန်းကော်ချန်မှာ သုံးရောင်ခြယ်မီးအတွင်း၌ လုံးဝ ပျက်သုဉ်းသွားပြီဟု ထင်မှတ်နေစဉ်မှာပင်... သူ၏ ရှေ့တွင် မိစ္ဆာလေများ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။ ထိုလေများက သုံးရောင်ခြယ်မီးကို ခဏတာ ကာကွယ်ပေးလိုက်ပြီး အရိုးစုပေါ်တွင် အသားစများ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာကာ ရှေးကျသောအမျိုးသား တုန်းကော်ချန် အဖြစ် ပြန်လည် ပေါ်လာပြန်သည်။

သူ့ရဲ့ စွဲလမ်းမှုက ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းထန်နေတာလဲ လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဤသူသည် ယခင်က ဤနေရာ၌ သေဆုံးခဲ့စဉ် ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သည်မသိဘဲ၊ ယခုအခါ အလွန်ထူးခြားသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ အခြားကျင့်ကြံသူသာဆိုလျှင် ဤမဟာရှကျင့်ကြံသူ တုန်းကော်ချန်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးရပေလိမ့်မည်။ လီယန်ချူကဲ့သို့ ထိုသူကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ပြီး လုံးဝ သုတ်သင်ရန် နည်းလမ်းရှာနိုင်သူမှာ ရှားပေလိမ့်မည်။

ဟူး

မိစ္ဆာလေများက တုန်းကော်ချန်၏ စွဲလမ်းမှုကို လွှမ်းခြုံကာ လီယန်ချူကို ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လာသည်။ သူသည် ဓားကို လှမ်းထုတ်လိုက်ရာ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေပြီး ဤဓားချက်မှာ နေနှင့် လကိုပင် ကွယ်စေနိုင်ကာ ကမ္ဘာမြေကို ပျက်စီးစေနိုင်သည့်အလား ခံစားရသည်။

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဖြူဖွေးသော စွမ်းအားတိုင် ကို ဆက်သွယ်လိုက်ရာ၊ ချက်ချင်းပင် သူ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါများ လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ထိုကမ္ဘာပျက်မည့်အလား ပြင်းထန်သော ဓားချက်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် စွမ်းအားများ အားနည်းသွားတော့သည်။

ဘုန်း

လီယန်ချူ၏ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုသူမှာ အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်ကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ လီယန်ချူက ရှစ်ခွင်မှန်ကို စေခိုင်း၍ နတ်အလင်းဖြင့် ထပ်မံ ပစ်ခတ်လိုက်ရာ အရှိန်အဝါမှာ ပို၍ အားနည်းသွားပြန်သည်။ နတ်အလင်းများ ဆက်တိုက် ကျရောက်လာပြီးနောက်၊ မသေနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် ဤမဟာရှကျင့်ကြံသူမှာ ယခုအခါ ပါးလွှာသော အရေခွံတစ်ချပ်မျှသာ ကျန်တော့သည်။

အရှေ့ဘက်ရှိ အသားနှင့် အရိုးများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ မိစ္ဆာလေများ တိုက်ခတ်လာသောအခါ သူ၏ အသားများမှာ ထပ်မံ ပြန်လည်ရှင်သန်ရန် ကြိုးစားနေပြန်သည်။

လီယန်ချူသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဖြူဖွေးသော စွမ်းအားတိုင်ကို ထပ်မံ ဆက်သွယ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက်... ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ရှုးပါးဓား မှာ တုန်ခါလာပြီး အသံများ မြည်ဟီးလာသည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ထိုစွမ်းအားတိုင်မှာ ဓားကျင့်ကြံသူများ၏ စွမ်းအားကို တိုးစေခြင်း၊ လျှော့ချခြင်းအပြင် အခြားသော စွမ်းရည်တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ ဓားနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်က ရော်ဖူတောင်တွင် ဂိုဏ်းထောင်စဉ်ကတည်းက မည်သူ့ကိုမျှ အဖက်မလုပ်ခဲ့သော ဘိုးဘေးကြီး၏ ဓားမှာလည်း လီယန်ချူအပေါ် အလွန်ပင် ရင်းနှီးဖော်ရွေမှု ပြသခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဤဖြူဖွေးသော စွမ်းအားတိုင်ကြောင့်လည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင်ပေသည်။

"လာစမ်း"

လီယန်ချူက လေးနက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ ရှုးပါးဓားမှာ ပို၍ ပြင်းထန်စွာ မြည်ဟိန်းလာသည်။ ယခုအချိန်တွင် မဟာရှကျင့်ကြံသူ၏ စွဲလမ်းမှုမှာလည်း လုံးဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် လီယန်ချူက ရှုးပါးဓားနှင့် ဆက်သွယ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်သွားပြီး...

"မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလို့ ဒီရှုးပါးဓားနဲ့ စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်နိုင်တာလဲ "

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံး၍

"ငါက မင်းအဖေပဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

တုန်းကော်ချန် : "..............."

ရှုး

ရှုးပါးဓားမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းပြီး လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာတော့သည်။

တုန်းကော်ချန် : "..............."

စောစောက လီယန်ချူက သူ သေဆုံးနေပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်စဉ်ကပင် သူသည် အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး ငါ ဒီနေရာမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သိမြင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ၊ ဘာလို့ မင်း ရောက်လာတာနဲ့ ဒီဓားက မင်းကို အသိအမှတ်ပြုရတာလဲ "

"မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒါ မင်းရဲ့ မျက်လှည့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

သူသည် မိုးကြိုးသံအလား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက ကျန့်ကျောင်းဓားကို ဓားအိမ်အတွင်း ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ရှုးပါးဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ... "သွား " ဟု ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်သည်။

ရှုးပါးဓားမှာ အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထိုမဟာရှကျင့်ကြံသူကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်နှက်ကာ သံမှိုစွဲသကဲ့သို့ စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။ တုန်းကော်ချန်မှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး ထိုဓားကို ဆွဲထုတ်ရန်ပင် မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါက ဒီလောက် လွယ်ကူနေမယ်ဆိုရင်၊ ငါ လူပေါင်းများစွာကို သတ်ပြီး စားခဲ့တာ၊ ဒီမှာ စောင့်နေခဲ့တာတွေက ဘာအတွက်လဲ"

ဟု သူသည် တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေတော့သည်။

ဤရှုးပါးဓားမှာ သူ၏ စွဲလမ်းမှု၏ အဓိက အစိတ် အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ ရှုးပါးဓား၏ အနှိမ်နင်းခံရခြင်းထက် သူ၏ မူလစွဲလမ်းမှု၏ အနှိမ်နင်းခံရခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလျှင် ပို၍ မှန်ပေလိမ့်မည်။ ဤရှုးပါးဓားမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး၊ တစ်စက္ကန့်မျှပင် မဆိုင်းမတွဘဲ သူ့ကို နေ့တိုင်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော ဤမဟာရှကျင့်ကြံသူကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ဓားအတွင်းရှိ ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါကို စေခိုင်းလိုက်သည်။

ရှပ်

ထိုအရှိန်အဝါမှာ အဝေးသို့ ပျံ့နှံ့မသွားဘဲ စွမ်းအားလည်း မကြီးမားလှသော်လည်း၊ ၎င်းသည် မဟာရှကျင့်ကြံသူ တုန်းကော်ချန်၏ စွဲလမ်းမှုကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ခဏချင်းမှာပင် ထိုသူမှာ ကမ္ဘာမြေကြား၌ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူက ရှုးပါးဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး အေးစက်သော ဓားကိုယ်ထည်ကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်ကာ...

"ဒါက နိုင်ငံတော်ကံကြမ္မာလား" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

စောစောက ပေါက်ကွဲထွက်လာသော ဆန်းကြယ်သည့် အရှိန်အဝါမှာ မဟာရှ၏ နိုင်ငံတော်ကံကြမ္မာ ဟုတ်မဟုတ်ကိုမူ လီယန်ချူ မသေချာပေ။ ထိုအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ဝေဝါးလှသည်။ သို့သော် ရှုးပါးဓားမှာ ကျန့်ကျောင်းဓားထက် သာလွန်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုမဟာရှကျင့်ကြံသူ၏ စွဲလမ်းမှု၏ အရင်းအမြစ်မှာ ရှုးပါးဓား ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် လီယန်ချူက ရှုးပါးဓားကို လွယ်ကူစွာ ခေါ်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်းကလည်း တစ်ဖက်လူ၏ ယုံကြည်ချက်ကို ပြိုလဲစေခဲ့သည်။ လီယန်ချူ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများနှင့် မဟာရှကံကြမ္မာ၏ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်မှုများ ပေါင်းစပ်ကာ ထိုစွဲလမ်းမှုကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ရင်းနှီးနေသော မဟာတာအိုအသံ၏ အသိပေးချက် တစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။ လီယန်ချူသည် ဤသူ အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်လိုက်သည်။

ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်း

သာမန်အားဖြင့် စွဲလမ်းမှုအကြွင်းအကျန်မှာ မူလခန္ဓာကိုယ်၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ မထုတ်ဖော်နိုင်သလို၊ ပြည့်စုံသော ဝိညာဉ်တစ်ခုနှင့်ပင် မယှဉ်နိုင်ပေ။ သို့သော် ထိုတုန်းကော်ချန်၏ စွဲလမ်းမှုမှာမူ ဤနေရာ၌ မည်သို့သော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်မသိဘဲ၊ သူ မသေခင်ကထက်ပင် ပို၍ အစွမ်းထက်နေနိုင်ပြီး ထူးခြားသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါက ဟော့ထုံတောင် နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ တစ္ဆေကြီးလား"

ဟု လီယန်ချူက ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူ ရောက်ရှိနေသော ဤတောင်မှာ ဟော့ထုံတောင်ရှိ တောင်ပေါင်း တစ်သောင်းထဲမှ တစ်တောင်မျှသာ ရှိသေးသည်။ ဤတောင်လမ်းပေါ်တွင် မဟာရှကံကြမ္မာ ပိတ်လှောင်ထားသော ဧကရာဇ်၏ ဓားကိုသာမက၊ အမည်မသိ မဟာရှကျင့်ကြံသူ၏ အစွမ်းထက်သော စွဲလမ်းမှုကိုပါ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ဟော့ထုံတောင်၏ အန္တရာယ်ရှိပုံကို လီယန်ချူ ပို၍ သတိထားမိလာသည်။

သူသည် ယခုအခါ ရှုးပါးဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဓားအတွင်းရှိ ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါများကို အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအားတိုင်ကြောင့်ဖြစ်စေ၊ လီယန်ချူ ကိုယ်တိုင်ကြောင့်ဖြစ်စေ ရှုးပါးဓားမှာ သူ့အပေါ် အလွန်ပင် ရင်းနှီးဖော်ရွေမှု ပြသနေသည်။ လီယန်ချူသည် ထိုနွေးထွေးသော အရှိန်အဝါများကို ခံစားနေရသည်။ သို့သော် လီယန်ချူမှာ သိချင်စိတ်တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ ဘယ်သူက ဒီဓားကို ဟော့ထုံတောင်ဆီ ပြန်ယူလာခဲ့တာလဲ။

မဟာရှရဲ့ နိုင်ငံတော်ကံကြမ္မာကို ဖြတ်တောက်ယူချင်လို့လား... လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် ကုသိုလ်မှတ် ခုနစ်သိန်းတန် အဖိုးတန်ရတနာဖြစ်သော ဒိုချန်ပုတီး ကို ကိုယ်နှင့်မကွာ ဆောင်ထားလိုက်သည်။ ၎င်းတွင် ကံကောင်းခြင်းကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်သော အစွမ်းရှိသည်။ ဤတောင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာမှတော့ လီယန်ချူအနေဖြင့် ရတနာများကို ပို၍ ရှာဖွေလိုပေသည်။ ထိုပုတီးမှာ ထိုနေရာတွင် အဓိက အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ကျွေ့ဟွာက

"ဒီနေရာက တကယ်ကို မိစ္ဆာဆန်တာပဲ၊ စွဲလမ်းမှု အကြွင်းအကျန်လေးကတောင် ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေတယ် " ဟု ဆိုသည်။

"ဟုတ်တယ်" လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒါက ဟော့ထုံတောင်ကိုယ်တိုင်ရဲ့ ဆန်းကြယ်မှုတွေကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။"

လီယန်ချူသည် ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထိုမဟာရှကျင့်ကြံသူကို ကျွန်ပြုခဲ့သော ကျင့်ကြံသူအကြောင်းကို သူ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ထိုသူမှာ နောက်ဆုံးတွင် အောင်နိုင်သူ ဖြစ်ပုံရသည်။ ရှုးပါးဓားကို မရရှိခဲ့သော်လည်း၊ ထိုသူ၏ စိတ်ကူး နက်နဲပုံနှင့် ရက်စက်ပုံမှာ လီယန်ချူအတွက် သတိထားစရာ အချက်အလက်သစ်များ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဒီတစ်ကြိမ် နတ်ဘုရားနယ်မြေ ပွင့်လာတဲ့အခါမှာ အဲဒီလူကလည်း အရှိန်အဝါတွေကို ဖုံးကွယ်ပြီး ခိုးဝင်လာတာမျိုး ဖြစ်နိုင်မလား...

သူသာ အသက်ရှင်နေသေးရင် ရှုးပါးဓားကို ဒီအတိုင်း လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

အခန်း (၈၈၂) ခေါင်းဆောင်း ဆောင်းထားသူ၊ အစွမ်းထက်သော အနှစ်သာရသွေးနှင့် အသားစိုင်များ ပျက်စီးခြင်း

တောင်တန်းနှင့် သစ်တောများကြားတွင် ခေါင်းဆောင်း ဆောင်းထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ကာ ပုန်းကွယ်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော်လည်း သူ၏ အကြည့်တို့မှာ အဝေးသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ လူတစ်ယောက်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်သည် တောင်တက်လမ်းပေါ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သူ ငေးကြည့်နေမိသည်။

ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူသည် လေပူတစ်ချက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်၊ ကျင့်ကြံသူစစ်သည်၊ သန့်စင်သော ယန်ရတနာ၊ သုံးရောင်ခြယ်မီး ၊ ပြီးတော့... ကိုယ်ခံပညာရှင် တဲ့လား...”

“ဒီလူက ဘယ်လို နတ်ဘုရားမျိုးလဲ”

ခေါင်းဆောင်းနှင့် အမျိုးသားမှာ အံ့အားသင့်နေမိသည်။ မည်သည့်အရာပင်ဖြစ်စေ၊ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ လက်ထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော အခွင့်အလမ်းတစ်ခု ရှိနေခြင်းသည်ပင် အလွန်ရှားပါးသော ကံတရားဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ဤအခွင့်အလမ်းအားလုံးကို လူငယ်တစ်ယောက်တည်းတွင် စုပြုံနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဝိညာဥ်ရဲ့ အရိုးသက်တမ်းက အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတာ အမှန်ပဲ။ သူက ဘယ်သူ့ရဲ့ လူဝင်စား ဖြစ်နေလို့လဲ”

“လူဝင်စားပြီး ကျင့်ကြံတယ်ဆိုရင်တောင် ပိုမြန်ရုံပဲ ရှိရမှာ။ ဒါပေမဲ့ အခု ဒီလူက အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်နဲ့တင် ပထမအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေပြီ။ သူက မြေပြင်နတ်ဘုရား လူဝင်စားများလား”

ခေါင်းဆောင်းနှင့် အမျိုးသားသည် မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ ထိုလူငယ်သည် ရှုးပါးဓား ကို လုယူသွားခဲ့သော်လည်း မြေပြင်နတ်ဘုရား နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အလွန်အမင်း သတိထားရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ထိုကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် နောက်ခံကို ခဏဖယ်ထားဦးတော့၊ ထိုလူငယ် ပြသခဲ့သည့် အစွမ်းကတင် တစ်ဖက်လူကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စေရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“အခု ငါ့မှာ နှစ်ငါးထောင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ရှိတယ်။ ဒီလူက မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ကို မရောက်သေးဘူးဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်နိုင်ပါဘူး”

ဟု ခေါင်းဆောင်းနှင့် အမျိုးသားက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလောက် အားကောင်းတဲ့ သွေးအရှိန်အဝါမျိုးကို... ငါသာ သူ့ကို စားလိုက်ရရင် ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက နှစ်ခြောက်ထောင်အထိ တက်သွားနိုင်တယ်”

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လောဘစိတ်လေး တစ်ချက် လှုပ်ခတ်သွားပြီးနောက်၊ ထိုလူငယ်နောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါရင်း မြူမှိုင်းဝေနေသော တောင်တောထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အသက်ရှူသံနှင့် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်သည့် အတတ်တွင်မူ ဤခေါင်းဆောင်းနှင့် အမျိုးသားသည် အမှန်တကယ်ပင် ဂုဏ်ထူးဆောင် ဆရာကြီး အဆင့်၌ ရှိနေပေသည်။

ကျဉ်းမြောင်းပြီး မတ်စောက်သော တောင်လမ်းပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင် လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း စိတ်ချင်းဆက်သွယ်သည့် နည်းလမ်းဖြင့် ကျွေ့ဟွာကို ပြောလိုက်သည်။

“ခုနက ယုတ်မာညစ်ထမ်းတဲ့ အငွေ့အသက်တစ်ခု ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာတာကို မင်း ခံစားမိလား”

ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြီး ပြန်ပြောသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မလည်း ခံစားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သေချာအာရုံစိုက်ပြီး ရှာကြည့်တော့ ပျောက်သွားပြန်ရော”

လီယန်ချူက

“ဒါဟာ အရင်တုန်းက တုန်းကော်ချန် ကို စားခဲ့တဲ့သူ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အခု ဟော့ထုံတောင် နတ်ဘုရားနယ်မြေ ပွင့်လာတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ပြန်လာတာ ဖြစ်မှာပေါ့”

ကျွေ့ဟွာက အံ့ဩတကြီးဖြင့်

“ရှုးပါးဓားအတွက်လား” ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စက် လေသံဖြင့်

“ဒါမှမဟုတ်... သူ့ကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်စားဖို့လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ” ဟု ပြောလိုက်ရာ ကျွေ့ဟွာမှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

လီယန်ချူက ဆက်ပြောသည်။

“ခဏနေရင် သတိထားဦး။ ခုနက အငွေ့အသက်က အရမ်းအားကောင်းတယ်။ မင်းက ဒီလောက်အထိ အသုံးမကျ တာ၊ တစ်ဖက်လူ ဖမ်းသွားတာ ခံနေရဦးမယ်”

ကျွေ့ဟွာ “..............”

သူမသည် ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာအရှင်သခင် သွေးပါရုံတင်မကဘဲ ကိုယ်တွင်း၌ အခြားသော အစွမ်းထက်သည့် သွေးမျိုးဆက်တစ်ခုလည်း ရှိနေပါသေးသည်။ သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ ရှေ့တွင်မူ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် အသုံးမကျသူ တစ်ဦး ဖြစ်နေပေသည်။

“ငါ သေချာပေါက် ကျင့်ကြံရမယ်။ သွေးမျိုးဆက် နိုးထလာပြီး မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ရဲ့ အရှင်သခင်ကြီး ဖြစ်လာတဲ့အခါကျရင်တော့ ဒီအရှင်သခင်ကြီးက နည်းနည်း အေးစက်တယ် ဆိုတာကို နင် သိစေရမယ်”

ဟု ကျွေ့ဟွာက စိတ်ထဲက ကြုံးဝါးနေမိသည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှကို စက္ကန့်မလပ် စောင့်ကြည့်နေရသည်။ လီယန်ချူ ပြောသည်မှာ မှန်သည်။ တစ်ဖက်လူကသာ တိုက်ခိုက်လာလျှင် သူမသည် ပထမဆုံး ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး တောင်လမ်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်လာရာ လေပြင်းများက မျက်နှာကို တိုးဝှေ့လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို ဆွဲဖြဲမတတ် ပြင်းထန်လှသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဤအခြေအနေကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အထက်သို့ တက်လေလေ လေပြင်းက ပိုကြမ်းလေလေ ဖြစ်လာသည်။ လေပြင်းတင်မကဘဲ ဆီးနှင်းများပါ ကျလာပြီး အပူချိန်မှာ ရုတ်ချည်း ထိုးကျသွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည်ပင် ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား လည်ပတ်မှုမှာ အနည်းငယ် ထစ်ငေါ့လာသလို ခံစားရသည်။ အထက်သို့ တက်လေလေ ဆီးနှင်းက ထူထပ်လေ၊ အပူချိန်က ပိုအေးလေ ဖြစ်လာသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် မခံနိုင်တော့ဘဲ ဆုတောင်းခြင်း စွမ်းအား ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရသည်။ သန့်စင်သော ဆုတောင်းခြင်း အငွေ့အသက်များက ပိုးဖဲကြိုးများကဲ့သို့ သူမကို ဝန်းရံလိုက်မှသာ အပူချိန်မှာ ပြန်တက်လာပြီး အေးခဲမည့်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသည်။ သို့သော်လည်း သူမမှာ ချမ်းလွန်းသဖြင့် တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်နေဆဲပင်။ နတ်ဘုရားတောင်ပေါ်က ဆီးနှင်းများကိုမူ ဤအစွမ်းကပင် လုံးဝ မကာကွယ်နိုင်တော့ပေ။

လီယန်ချူက မကြည့်ရက်သဖြင့်

“မင်း အောက်ကို အရင် ပြန်ဆင်းမလား” ဟု မေးသည်။

ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းခါကာ

“ဒီအချိန်မှ ပြန်ဆင်းရမှာက နှမြောစရာကြီး” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

လီယန်ချူက

“ဒီမှာက တောင်တန်းတွေ အများကြီးပဲ။ အန္တရာယ်တွေလည်း ရှိသလို အခွင့်အလမ်းတွေလည်း အများကြီး။ တောင်ထိပ်အထိ တက်ဖို့ မလိုပါဘူး”

ကျွေ့ဟွာက

“ရပါတယ်၊ ငါ တောင့်ခံနိုင်ပါတယ်”

ဟု ခေါင်းခါကာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

သူမသည် ယခုအခါ တတိယအဆင့်သို့ ရောက်နေပြီး ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာ သွေးမျိုးဆက်လည်း နိုးထနေသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤတောင်ပေါ်က ဆီးနှင်းများကြားတွင် အေးခဲသွားတော့မည့်အတိုင်း ခံစားနေရသည်။ အထူးပြုလုပ်ထားသည့် ရတနာများ မပါဘဲ ဤဆီးနှင်းများကို ဖြတ်ကျော်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

လီယန်ချူ စကားပြောနေစဉ်တွင်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြဲစောင့်ကြည့်နေသည်။ စောစောက ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ယုတ်မာသော အငွေ့အသက်သည် သူတို့နောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါနေနိုင်သည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။ ချွေးမသည်လည်း ထိုသို့ပင် ခံစားနေရပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေသလို ခံစားနေရသည်။ ထိုခံစားချက်ကြောင့် သူမ ပို၍ ချမ်းလာကာ လည်ပင်းကပင် အေးစိမ့်လာသည်။ ကြောင်ဆိုသည်မှာ အအေးကို အလွန်ကြောက်တတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေသော ကျွေ့ဟွာကို ကြည့်ရင်း လီယန်ချူက စိတ်ကူးရကာ “ပါးစပ်ဟစမ်း” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာက ကြောင်အသွားပြီး “ဘာလဲ” ဟု မေးသည်။

“ပါးစပ်ဟထား၊ မင်းအတွက် ကောင်းတာလေး ပေးမလို့”

ကျွေ့ဟွာက လီယန်ချူကို သံသယဖြင့် ကြည့်သော်လည်း ချမ်းလွန်းနေသဖြင့် ပါးစပ်ကို ဟပေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက သူ၏ လက်ညှိုးကို ထုတ်ပြကာ

“ငါ့ရဲ့ အနှစ်သာရသွေး ထဲမှာ သန့်စင်တဲ့ ယန်စွမ်းအားတွေ ပါတယ်၊ သွေးအရှိန်အဝါကလည်း အရမ်းပြင်းထန်တယ်။ အအေးဒဏ် ခံနိုင်အောင် မင်းကို နည်းနည်း တိုက်မလို့”

ဟု ဆိုသည်။

ချွေးမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး

“ဟင့်အင်း... မသောက်ဘူး” ဟု ခေါင်းခါသည်။

လီယန်ချူက

“မြန်မြန်လုပ်ပါ၊ အရင်ကလည်း စုပ်ဖူးတာပဲကို” ဟု တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

အရင်က ချင်းယွန်းကျောင်းတွင် လူအသွင်ပြောင်းစဉ်က အစွမ်းမလောက်သဖြင့် လီယန်ချူ၏ လက်ညှိုးကို ငုံပြီး သွေးစုပ်ကာ အောင်မြင်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တတိယအဆင့် အထွက်အထိပ်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း သူ၏ အနှစ်သာရသွေးမှာမူ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ စားသုံးခဲ့သော ရတနာများမှာ များပြားလှပြီး ဖီးနစ်အနှစ်သာရ၊ နဂါးယန်မြက် စသည်တို့ ပါဝင်နေသည်။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များအတွက်မူ လီယန်ချူ၏ သွေးသည် အထွတ်အထိပ် ရတနာပင် ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာက စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ ဆီးနှင်းက ပိုထူလာနေပြီး ဆက်သွားလျှင် သူမ တကယ် အေးခဲသွားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ရှေ့သို့တိုးကာ လီယန်ချူ၏ လက်ညှိုးကို ငုံလိုက်ပြီး အသာအယာ စုပ်ယူလိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူ၏ သွေးထဲတွင် ပါရှိသော စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။ ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရီဝေသွားပြီး မသိစိတ်မှ ညည်းတွားသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူမှာ မူးနေသလိုမျိုး ဖြစ်လာကာ ခြေထောက်များပင် ပျော့ခွေသွားရသည်။ သူမသည် သွေးအနည်းငယ်ကို စုပ်ယူပြီးနောက် လျှာဖြင့် အသာအယာ ရက်လိုက်မိသည်။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်သန်မာသဖြင့် သူကိုယ်တိုင် အားစိုက်ပြီး သွေးမထုတ်ပေးလျှင် ကျွေ့ဟွာအနေဖြင့် တစ်နေကုန် စုပ်နေလျှင်တောင် ထွက်လာမည်မဟုတ်ပေ။

“ဘယ်လိုလဲ၊ အလုပ်ဖြစ်ရဲ့လား”

ဟု လီယန်ချူက လက်ကို ပြန်ရုပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ယခုအခါ ကျွေ့ဟွာ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ အအေးဓာတ်များ အကုန်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သွေးများမှာ ပြန်လည် ဆူပွက်လာသည်။ လီယန်ချူ၏ သွေးသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ မီးပွားတစ်ခု ပစ်ထည့်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ သွေးစီးဆင်းမှုမှာ ဟိန်းဟောက်နေသလို ခံစားရသည်။ သူမသည် သွေး နှစ်စက် သုံးစက်ခန့်သာ သောက်ခဲ့ရသော်လည်း အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ထူးခြားလှသည်။

“မြောင်...”

ကျွေ့ဟွာမှာ မအောင့်နိုင်ဘဲ အော်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို နတ်ဘုရား အလင်းတန်းများက ဝန်းရံသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆီးနှင်းများကို အလုံးစုံ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ထိုထူးခြားသော ဖြစ်စဉ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ၏ သွေးမျိုးဆက်မှာ ထပ်မံ၍ နိုးထလာခဲ့သည်။

ယခင်က သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ကြီးမားသော အစွမ်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်သဖြင့် အဆင့် (၃) အလယ်လောက်သာ ရှိသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ အဆင့်ကို အခိုင်အမာ တည်ဆောက်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားကိုလည်း စိတ်ကြိုက် ပြောင်းလဲနိုင်လာသည်။ သူမသည် ကိုယ်ကို တစ်ချက်ခါလိုက်ရာ လက်ဖဝါးခန့်သာရှိသော ကြောင်လေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မရသေးဘူးလား”

ဟု လီယန်ချူက မေးသည်။

“သွေးမျိုးဆက် နိုးထသွားလို့ ဆီးနှင်းတွေကို မကြောက်တော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာက ပိုပြီး နွေးထွေးလို့ပါ”

ဟု ကျွေ့ဟွာက ပြောသည်။

ဒါသည် လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကပ်ချွဲနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သွေးမျိုးဆက် နိုးထပြီးနောက် လီယန်ချူ ဝတ်ထားသော အဝတ်အစားမှာ အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး တာအို အသိများ စီးဆင်းနေသည်ကို သူမ ခံစားမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“မင်းကတော့ တကယ်ကို မျက်စိလျှံတာပဲ”

ဟု လီယန်ချူက အံ့ဩသွားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ ဝတ်ထားသော အဝတ်မှာ ခရမ်းရောင် နတ်ဝတ်စုံ ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားလက်နက် တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အသွင်ပြောင်းထားသဖြင့် မည်သူမျှ သတိမထားမိနိုင်သော်လည်း ကျွေ့ဟွာ ကမူ ထိုအထဲက နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်ကို ခံစားမိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆီးနှင်းများ ကျဆင်းနေသည့် တောင်လမ်းပေါ်တွင် ခါး၌ ရှေးဟောင်းဓားကို ချိတ်ဆွဲထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးသည် လေပြင်းကို ဆန်၍ တက်လှမ်းနေသည်။ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်မူ ကြောင်လေးတစ်ကောင်၏ ခေါင်းလေးက ပြူထွက်နေသည်။

အထက်သို့ တက်လေလေ လေပြင်းနှင့် ဆီးနှင်းက ပိုကြမ်းလေ ဖြစ်လာရာ လီယန်ချူပင် ကိုယ်ဟန်ပျက်မတတ် ဖြစ်လာသည်။ လေပြင်းက ဓားကဲ့သို့ အေးစိမ့်လှသည်။ လီယန်ချူသည် သူ၏ နတ်ဝတ်စုံ ဖြင့် ကျွေ့ဟွာ ကိုသာ ကာကွယ်ပေးထားပြီး မိမိကိုယ်ကိုမူ မကာကွယ်ထားပေ။ ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားတောင်ပေါ်က လေနှင့် နှင်းကို အသုံးချ၍ မိမိ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ပိုမို ကြံ့ခိုင်အောင် လေ့ကျင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှေ့နားရှိ ချောက်ကမ်းပါးဝတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ လေပြင်းများမှာ ဓားအလင်းတန်းများ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တိုက်ခိုက်လာသည်။ တစ်ဖက်တွင် ဓားဆရာကြီးတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤလေနှင့် နှင်းကြားရှိ စည်းချက်မှာ ထူးခြားလှပြီး တစ်စုံတစ်ရာသော လှုပ်ရှားမှုအတတ် ပါဝင်နေသလို ခံစားရသည်။

“သေချာပုန်းနေ၊ ခေါင်းမပြူနဲ့ဦး”

ဟု လီယန်ချူက ပြောလိုက်ရာ ကျွေ့ဟွာက နာခံစွာဖြင့် ဝပ်နေလိုက်သည်။ လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်က နွေးထွေးလွန်းသဖြင့် သူမမှာ အိပ်ပင် ငိုက်လာတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ထိုလေပြင်းများကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လေနှင့် နှင်းကြားတွင် လှုပ်ရှားရင်း သူ၏ ကိုယ်ခံပညာ အဆင့်ကို မြှင့်တင်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ချောင်းကြည့်နေသည်ကို သိသော်လည်း သူက မကြောက်ဘဲ ပို၍ပင် စိတ်နှစ်ကာ လေ့ကျင့်နေခြင်းမှာ တစ်ဖက်လူကို တိုက်ခိုက်လာအောင် ဆွဲဆောင်နေခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လီယန်ချူသည် ကိုယ်ခံပညာ အသိအမြင်သစ်တစ်ခု ရရှိသွားပြီး လေနှင့် နှင်း၏ စည်းချက်ကို အခြေခံသည့် လှုပ်ရှားမှုအတတ်တစ်ခုကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ခံပညာ ပါရမီမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့မခန်းလှသည်။ သို့သော်လည်း စောစောက ခံစားမိသည့် ယုတ်မာသော အငွေ့အသက်မှာ ထပ်ပေါ်မလာသေးပေ။

သူသည် တောင်ထိပ်သို့ ဆက်လက်တက်လှမ်းလာသည်။ ဤတောင်ပေါ်တွင် ရတနာတင်မကဘဲ မိမိကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ရန် အခွင့်အလမ်းများလည်း ရှိနေသည်ကို သူ သဘောပေါက်သွားသည်။ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ထူးဆန်းစွာပင် လေနှင့် နှင်းများ မရှိတော့ဘဲ တစ်စုံတစ်ရာသော အစွမ်းဖြင့် ကာရံထားသလို ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ထိုနေရာတွင် နန်းတော်များ မရှိဘဲ ပျက်စီးနေသော အုတ်ပုံများသာ ရှိတော့သည်။

ထိုအုတ်ပုံများအပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသားစိုင်အကြီးကြီးတစ်ခုက ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တလှုပ်လှုပ်နှင့် ဖြစ်နေသည်။ ထိုအသားစိုင်မှ ယုတ်မာညစ်ထမ်းသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

“ပြင်ပကမ္ဘာက မိစ္ဆာ” ဟု လီယန်ချူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းပြူကြည့်ရင်း

“ဒါက ပြင်ပမိစ္ဆာလား၊ ကြည့်ရတာ အသားတုံးကြီးနဲ့ တူတယ်” ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူက

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက သက်ရှိတွေကို ဝါးမျိုနိုင်ပြီး နေရာတကာကို ထိုးဖောက်နိုင်တယ်”

ဟု ဆိုကာ ရွံရှာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် သုံးရောင်ခြယ်မီး ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံး မီးပင်လယ် ဖြစ်သွားသည်။ ထိုမီးသည် အသားစိုင်များနှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် အသားစိုင်များကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေသည်။ သို့သော်လည်း အသားစိုင်မှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းသဖြင့် လီယန်ချူ၏ မီးမှာ အစိတ်အပိုင်းအချို့ကိုသာ လောင်ကျွမ်းနိုင်သေးသည်။ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် အသားစိုင်ကြီးမှာ ဒေါသထွက်သွားကာ လီယန်ချူဆီသို့ လှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ရွှမ်းကျီမီးတောက် ကိုပါ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ မီးနှစ်မျိုးပေါင်းကာ လောင်ကျွမ်းစေသဖြင့် အသားစိုင်များမှာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားရသည်။

“ပြေးချင်လို့လား”

လီယန်ချူသည် ရှစ်ခွင်မှန် ကို ထုတ်ကာ အလင်းတန်းဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး အသားစိုင်များကို အမြစ်ပြတ်အောင် ချေမှုန်းရန် ပြင်လိုက်သည်။ ကျွေ့ဟွာကလည်း ကူညီသည့်အနေဖြင့် အအေးဓာတ်များကို မှုတ်ထုတ်ကာ အသားစိုင်များကို ခဲသွားအောင် လုပ်ပေးသည်။ လီယန်ချူ၏ မီးနှင့် ကျွေ့ဟွာ၏ အအေးဓာတ်တို့ ထိတွေ့သောအခါ ပေါက်ကွဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်ပြီး အသားစိုင်များမှာ ပိုမို လျင်မြန်စွာ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် လျင်မြန်လှသော ဓားချက်တစ်ချက်မှာ လေထဲကနေ ပျံသန်းလာသည်။ ဤဓားချက်သည် လီယန်ချူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများ လည်ပတ်မှု ထစ်ငေါ့နေချိန်ကို ကွက်တိ ချိန်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အဖြူရောင် အလင်းတိုင်ကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုဓားချက်ကို ခုခံလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဓားကံကြမ္မာ ပင် ဖြစ်သည်။ ဓားချက်၏ အရှိန်မှာ လျော့နည်းသွားပြီး လီယန်ချူက လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချကာ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

“နောက်ဆုံးတော့လည်း မအောင့်နိုင်တော့ဘူးပေါ့”

ဟု လီယန်ချူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ထိုအခါ ခမောက်ဆောင်းထားသော အမျိုးသားမှာ တောင်လမ်းပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီး

“မင်းကို သတ်ရတာ တကယ် မလွယ်ဘူးပဲ” ဟု အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက

“အရင်က တုန်းကော်ချန်ကို စားခဲ့တဲ့သူက မင်းပဲမလား”

ဟု မေးရာ ထိုသူက

“ဟုတ်တယ်၊ သူလည်း လူတွေ အများကြီး စားခဲ့တာပဲ။ ငါ့ဗိုက်ထဲ ရောက်သွားတာ ဘာဆန်းလို့လဲ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် အခွင့်အရေးကို စောင့်ကာ လီယန်ချူထံသို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ လက်သီးတွင် တောင်တန်း၊ မြစ်ချောင်း၊ ငှက်နှင့် ငါးများ၏ ပုံရိပ်များ ပါဝင်နေပြီး အလွန်ထူးဆန်းလှသည်။ လီယန်ချူသည်လည်း မကြောက်မရွံ့ဘဲ လက်သီးချင်း ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

နှစ်ဦးသား ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြစဉ်တွင်၊ ဘေးသို့ ဆုတ်သွားခဲ့သော အသားစိုင်ကြီးမှာ အခွင့်ကောင်းကို စောင့်ကာ သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ လှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ ပြန်လည် ပြေးဝင်လာတော့သည်