အခန်း (၈၈၅-၈၈၆)

အခန်း (၈၈၅) ဆရာသခင် ကယ်ပါဦး၊ ဆရာသခင်၏ သန့်စင်သောယန်မီး၊ မြေပုံအပိုင်းအစ၊ လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါ

ယင်းဟဲယန်သည် သူ၏ အရှိန်အဝါကို မြှင့်တင်လိုက်ရာ ကြမ်းတမ်းလှသော မြေအောက်မီးတောက်များမှာ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုပင်လျှင် ပုံပျက်ရှုံ့တွသွားသည်။ သူသည် လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ မီးနဂါးတစ်ကောင်သည် ဟိန်းဟောက်၍ ပြေးထွက်သွားသည်။

မြေအောက်မီးတောက်သည် ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် အလွန်အသုံးဝင်သလို တိုက်ခိုက်ရာတွင်လည်း အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသည်။ ၎င်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်ရုံသာမက ရွှေကိုပင် အရည်ပျော်စေနိုင်ပြီး ဝိညာဉ်ကိုပါ လွတ်မြောက်နိုင်စွမ်း မရှိအောင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်။

လီယန်ချူက လက်ကိုမြှောက်ကာ လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်သာသာလေး ညွှန်လိုက်ရာ လက်ထိပ်တွင် မီးလျှံအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ပိုမိုကြီးမားသော မီးနဂါးတစ်ကောင်မှာ ဟိန်းဟောက်၍ ပြေးထွက်သွားသည်။ လီယန်ချူ အသုံးပြုလိုက်သော မီးနဂါးမှာ ယင်းဟဲယန်၏ မီးနဂါးထက် ဆယ်ဆခန့် ပိုမိုကြီးမားသည်။

ထို့ပြင် သူ၏ မီးနဂါးမှာ နဂါးဦးခေါင်း၊ နဂါးဂျို၊ နဂါးအကြေးခွံ၊ နဂါးနှုတ်ခမ်းမွှေးနှင့် နဂါးလက်သည်းများအထိ အသေးစိတ်ကျပြီး သက်ရှိနဂါးစစ်စစ် တစ်ကောင် ပြန်လည်နိုးထလာသကဲ့သို့ အသက်ဝင်လှသည်။

ယင်းဟဲယန်: ".........."

သူ ခုနက ထုတ်သုံးလိုက်သော အကွက်မှာ မီးနဂါးအတတ်၏ အထွတ်အထိပ် ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူ အသုံးပြုလိုက်သည်မှာ အဘယ်နည်း။ ဤသည်မှာ မီးနဂါးအတတ် ဟုတ်ပါသေးရဲ့လား။ ယင်းဟဲယန် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်မီမှာပင် သူ၏ မီးနဂါးမှာ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စစ်မှန်သောမီးများက သူ့ကို ဝန်းရံသွားသည်။

ယင်းဟဲယန်၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။

"သုံးရောင်ခြယ်မီး ပါလား"

ချက်ချင်းပင် သူသည် မီးစွမ်းအားသုံး လွတ်မြောက်ခြင်းအတတ် ကို အသုံးပြုကာ ထွက်ပြေးလိုက်သည်။ သုံးရောင်ခြယ်မီးသည် တာအိုဂိုဏ်း၏ အစွမ်းထက်ဆုံး မီးလျှံဖြစ်ပြီး စိတ်၊ ဝိညာဉ်နှင့် စွမ်းအင်တို့ကို တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မြေအောက်မီးတောက်မှာ သန့်စင်သောယန်မီး ဖြစ်၍ အစွမ်းထက်သော်လည်း ယင်းဟဲယန်၏ မန္တန်စွမ်းအားမှာ လီယန်ချူကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်ခြင်း မရှိပေ။

ယင်းဟဲယန်သည် လက်ကို အလျင်အမြန်ပင် မန္တန်ကွက်ဖော်ကာ သူ၏ အရှိန်အဝါကို အထွတ်အထိပ်သို့ မြှင့်တင်လိုက်သည်။ သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြေပြင်များမှာ စတင်အရည်ပျော်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို မြေအောက်မီးတောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ တစ်တောင်ကြားလုံးတွင် မီးလျှံများ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေပြီး မီးတောင်ဝကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အပူရှိန်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

လီယန်ချူက ကျန့်ကျောင်းဓား အိမ်ကို ခပ်သာသာလေး ပုတ်လိုက်ရာ ဓားအိမ်အတွင်းမှ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် မီးလျှံအလွှာများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ယင်းဟဲယန်၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ခပ်သာသာလေး ဝေ့ဝိုက်လိုက်သည်။

ယင်းဟဲယန်၏ စိတ်ထဲတွင် သတိပေးချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သေမင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်းမှာပင် သူသည် မီးအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ခုနက မြှင့်တင်ထားသော ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တောင်ကြားအတွင်းရှိ မီးပင်လယ် ပုံရိပ်ယောင်များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ခုနက ဓားမှာ အနည်းငယ်မျှ လွဲချော်သွားလျှင်ပင် သူ၏ ခေါင်းပြတ်သွားနိုင်ပေသည်။

ရှူး

လီယန်ချူ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျန့်ကျောင်းဓားသည် သူ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ဓားကို ခပ်သာသာလေး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်းမှာ ပိုးသားကဲ့သို့ ဖြောင့်တန်းစွာ ထွက်ပေါ်သွားသည်။

ယင်းဟဲယန်သည် ပျာပျာသလဲဖြင့် မီးအလင်းတန်းအဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြန်သည်။ သူသည် လီယန်ချူကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အင်အား မရှိတော့ပေ။ ဤဓားမှာ တာအိုလက်နက် ဖြစ်သဖြင့် အလွန်ထက်မြက်လှရာ ကာကွယ်ရေးရတနာ မရှိဘဲ ခုခံရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

တောင်ကြားမြေပြင်တွင် နက်ရှိုင်းသော မြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး မြောင်းအတွင်း၌ ပြင်းထန်သော ဓားဆန္ဒ များ ကိန်းအောင်းနေသည်။

ယင်းဟဲယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ ကြေးညိုအိုး တစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအိုးပေါ်တွင် ဆန်းကြယ်သော မန္တန်စာလုံးများ ရှိပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ဝဲပျံနေသည်။ သူသည် မဟာရှခေတ်မှ ကျင့်ကြံသူဖြစ်ရာ လက်ထဲတွင် မှော်ဝင်ရတနာ အချို့ ရှိနေသည်မှာ မဆန်းပေ။

သို့သော် ကြေးညိုအိုးကို ထုတ်လိုက်ရုံရှိသေး၊ သူနှင့် အိုးကြားရှိ ဆက်သွယ်မှုမှာ ပြတ်တောက်သွားပြီး အိုးမှာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ လေးလံစွာ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ယင်းဟဲယန်: ".........."

သူ ကျင့်စဉ်စတင်သင်ယူစဉ် အရာဝတ္ထုများကို ထိန်းချုပ်သည့်အတတ် ကို လေ့ကျင့်စဉ်ကသာ ထိုကဲ့သို့ အမှားမျိုး ဖြစ်ဖူးသော်လည်း ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ရာချီက ကိစ္စဖြစ်သည်။ ခုနက မမျှော်လင့်ဘဲ သူ၏ ရတနာက သူ့ကို ပြန်ထုလိုက်သဖြင့် ကိုယ်ဟန်ပျက်သွားကာ မိမိရတနာနှင့် မိမိပြန်အထုခံရပြီး သေဆုံးရသည့် ပထမဆုံးလူ ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် ကြေးညိုအိုးနှင့် ပြန်လည်ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် ထိုလူငယ် တာအိုဆရာသည် သူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လက်သီးနှင့် ထိုးချလိုက်သည်။

ယင်းဟဲယန်၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားကာ ကျွမ်းကျင်စွာပင် မီးအလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြန်သည်။ သူသည် မီးစွမ်းအားသုံး လွတ်မြောက်ခြင်းအတတ်ကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင် လေ့ကျင့်ထားသူ ဖြစ်သည်။

"ငါ့ကို အလောင်းတောင် မကျန်အောင် သတ်မယ်ဆို... လာလေ"

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးရင်း ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။ ယင်းဟဲယန်မှာ ဓားသွားကို တည့်တည့်မရင်ဆိုင်ရဲသဖြင့် မီးအလင်းတန်းအဖြစ် ရှောင်တိမ်းနေရပြီး စိတ်ထဲတွင် အလွန် ခံပြင်းနေသည်။ သူသည် မဟာရှခေတ်မှ ကျင့်ကြံသူ မာစတာတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဤလူငယ် တာအိုဆရာရှေ့တွင် ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း အလျဉ်းမရှိ ဖြစ်နေရသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နိမိတ်မကောင်းသော အနက်ရောင် စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအနက်ရောင် စွမ်းအင်နယ်ပယ်အတွင်းရှိ မြေပြင်၊ ကျောက်တုံးနှင့် မြက်ပင်များမှာ အရောင်အဆင်း ကင်းမဲ့သွားပြီး ထူးဆန်းကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဤစွမ်းအားမှာ နယ်ပယ်ပြင်ပမှ မိစ္ဆာများ ၏ စွမ်းအားနှင့် ဆင်တူလှသည်။ ခုနက လူတွေကို အချင်းချင်း သတ်အောင် လှည့်စားခဲ့သူမှာ ဧကန်မုချ ဤလူပင် ဖြစ်ရမည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ပေါ်လာသည်။ စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်း ၏ ကာကွယ်မှုကြောင့် အနက်ရောင် စွမ်းအင်များမှာ သူ့နားသို့ မကပ်နိုင်ဘဲ အလင်းတန်းများဖြင့် အဟန့်အတား ခံလိုက်ရသည်။ လီယန်ချူက လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

" လျှပ်စီးကဲ့သို့သော လှုပ်ရှားမှု"

ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ပင်...

ဖောက်

ယင်းဟဲယန်၏ ရင်ဘတ်တွင် သွေးပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားကာ လူမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ထိုလူငယ် တာအိုဆရာ၏ လက်ညှိုးမှာ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာသည်ကိုပင် သူ သတိမထားမိလိုက်ပေ။ လီယန်ချူက လက်ညှိုးဖြင့် ထပ်မံ ညွှန်လိုက်ပြန်ရာ...

ဗုန်း

ယင်းဟဲယန်၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်မှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး သွေးသားများ လွင့်စင်ကာ ဖြူဖွေးသော အရိုးများ ပေါ်လာသည်။

"အားးးးးးး"

ယင်းဟဲယန်သည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်နေတော့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ကြိုတင်ကာကွယ်ထားပြီး သူ၏ မန္တန်စွမ်းအားများဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးကို ကာကွယ်ကာ ပြင်းထန်သော မြေအောက်မီးတောက်များကို မီးဝတ်စုံကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသည်။

လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှ ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ ထပ်မံ ပျံထွက်သွားပြီး အဖြူရောင် အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ယင်းဟဲယန်၏ နောက်သို့ ရောက်သွားသည်။

ယင်းဟဲယန်: ".........."

သူ စုဆောင်းထားသော အရှိန်အဝါများမှာ ချက်ချင်း ပြိုလဲသွားပြီး မီးအလင်းတန်းအဖြစ် ထပ်မံ ရှောင်တိမ်းရပြန်သည်။ ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ လွတ်သွားသော်လည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါနေသည်။ ကောင်းကင်ထက်တွင် မီးအလင်းတန်းတစ်ခုကို အဖြူရောင် အလင်းတန်းက လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေသည်မှာ အလွန်ပင် အကြည့်ရဆိုးလှသည်။

အပြာရောင်ဝတ် အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူသည် ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ယင်းဟဲယန်သည် တံဆိပ်တုံးကြီး တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ လေထဲတွင် ပေအနည်းငယ်အထိ ကြီးမားလာသည်။

ဒေါင်

တံဆိပ်တုံးကြီးမှာ ကျန့်ကျောင်းဓား၏ ဒဏ်ကြောင့် တစစီ ကြေမွသွားသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားသော ရတနာမှာ ဤဓားရှေ့တွင် မခံနိုင်ပေ။ ယင်းဟဲယန်၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားကာ ဤလူငယ် တာအိုဆရာသည် ဤမျှ ကြမ်းတမ်းမည်မှန်း သိလျှင် ခုနကတည်းက အခွင့်ကောင်းယူ၍ ထွက်ပြေးခဲ့မိပါလိမ့်မည်။

ရုတ်တရက်

"အားးး"

ယင်းဟဲယန်သည် အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ လီယန်ချူသည် စိတ်ဓား အတတ်ကို အသုံးပြုကာ ယင်းဟဲယန်ကို နှိမ်နင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ ပျံသန်းလာပြီး ယင်းဟဲယန်၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သေရေးရှင်ရေး အချိန်တွင် ယင်းဟဲယန်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အဆောင်တစ်ရွက်မှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒေါင်

ထက်မြက်လှသော ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းများကြောင့် ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးနိုင်တော့ပေ။ ထိုရွှေရောင်အလင်းမှာ အလွန် အစွမ်းထက်လှသဖြင့် ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ပျံသန်းသွားသည်။

ယင်းဟဲယန်မှာ ယခုအခါ အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ စိတ်ဓားကြောင့် ဒဏ်ရာရနေသည်။ ခုနက ဓားသာ ထိမှန်သွားလျှင် သူသည် မီးလွတ်မြောက်ခြင်းအတတ်ကို မသုံးနိုင်တော့သဖြင့် သေချာပေါက် သေဆုံးမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းထဲမှ ဩဇာညောင်းသော အသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်က မျိုးဆက်လေးက ငါ့လူကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ"

ဝတ်စုံနီ ဝတ်ဆင်ထားသော သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦး၏ တစ်ပိုင်းတစ်စ ပုံရိပ် ပေါ်လာသည်။ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းထဲမှ ထိုသူမှာ အလွန် အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ရှိနေသည်။

"မသတ်ဘဲ... နှစ်သစ်ကူးအထိ ထားရမှာလား"

လီယန်ချူက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လက်ညှိုးကို လှုပ်ရှားကာ ကျင်းဟုန် မန္တန်ကို အသုံးပြု၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲနေသော ယင်းဟဲယန်၏ ဦးခေါင်းကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက ယင်းဟဲယန်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ဒေါင်

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ပယ်ဖျက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ထိုဝတ်စုံနီနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့်...

"ရဲတင်းလှချည်လား"

သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ခရမ်းရောင် စွမ်းအင်များ ဝန်းရံသွားကာ ကောင်းကင်ဘုရင် ဒေါသထွက်သကဲ့သို့ လက်ဝါးနှင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဝုန်း

ချက်ချင်းပင် မြေပြင်မှာ တုန်ခါသွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်မှာ ချုပ်နှောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများက လီယန်ချူ၏ အသက်ဓာတ်ကို တိုက်စားရန် ကြိုးစားနေသည်။ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးဓာတ်များမှာ ပင်လယ်ကဲ့သို့ ဆူပွက်လာပြီး ဦးခေါင်းထက်တွင် ရွှေရောင် နေမင်းကြီး တစ်စင်း ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။

ဓားအလင်းတန်းနှင့် ထိုသက်ကြီးရွယ်အို၏ လက်ဝါးစွမ်းအားတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားကြသည်။

ဝုန်း

မှိုပွင့်ပုံစံ အခိုးအငွေ့များ ကောင်းကင်သို့ တက်သွားကာ တောင်ကြားတစ်ခုလုံး တုန်ခါပြီး ပြိုကျပျက်စီးကုန်သည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါကြောင့် အနီးနားရှိ ကျင့်ကြံသူများ သတိထားမိသွားကြသည်။ အဝေးမှ အဝါရောင်ဝတ် မိန်းကလေးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသလို၊ နွားကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲထွက်ပြေးသွားသော မိစ္ဆာဘုရင်မှာလည်း ရပ်တန့်ကာ ကောင်းကင်မှ မှိုပွင့်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

ဝတ်စုံနီနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုသည် သူ၏ အစွမ်းထက်သော မန္တန်မှာ လီယန်ချူ၏ ဓားချက်ကြောင့် ပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"တာအိုလက်နက်... ပြီးတော့ သိုင်းနတ်ဘုရား လား"

သူ၏ အရှိန်အဝါများ စတင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယင်းဟဲယန် လက်ထဲမှ အဆောင်မှာလည်း လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းသွားသည်။ ယင်းဟဲယန်သည် သူ၏ ဆရာသခင် ထွက်ပေါ်လာလျှင် ဤလူငယ်ကို နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ယခုအခါ ဆရာပေးထားသော ကာကွယ်ရေး အဆောင်မှာပင် လီယန်ချူကို မယှဉ်နိုင်ပေ။

"ဆရာသခင် ကယ်ပါဦး" ယင်းဟဲယန်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ဒဏ်ရာရထားသဖြင့် အလွန် အားနည်းနေသည်။ သူပြောပြီးသည်နှင့် အဆောက်မှာ အကုန်လောင်ကျွမ်းသွားကာ ဝတ်စုံနီနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ယင်းဟဲယန်: ".........."

လီယန်ချူ၏ အေးစက်သော အကြည့်ကို ခံစားမိလိုက်သောအခါ...

"ခဏလေး ငါလည်း လက်လျှော့ပါတယ်" ယင်းဟဲယန်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

လီယန်ချူက လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးကာ လက်သီးနှင့် ထိုးလိုက်ရာ ယင်းဟဲယန်၏ ကလီစာများ အကုန် ကြေမွသွားသည်။ လီယန်ချူက သူ၏ ခေါင်းကို လှမ်းဖမ်းကာ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်များဖြင့် ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။ ယင်းဟဲယန်သည် ယခင်က လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို မီးလွတ်မြောက်ခြင်းအတတ်ဖြင့် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဝိညာဉ် ဒဏ်ရာရသွားပြီးနောက်တွင် ထိုအတတ်ကို အသုံးမပြုနိုင်တော့ပေ။

လီယန်ချူသည် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သိုလှောင်ရတနာကို ယူကာ သိုလှောင်အိတ် ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးဖြင့် ယင်းဟဲယန်၏ အလောင်းကို ပြာဖြစ်အောင် ရှို့ပစ်လိုက်သည်။

ရှူး

ယင်းဟဲယန်၏ ကိုယ်ထဲမှ မီးလျှံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြာပန်းပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ ၎င်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အပူရှိန်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

"မြေအောက်မီးတောက်"

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ မြေအောက်မီးတောက်မှာ သုံးရောင်ခြယ်မီးနှင့် မတူဘဲ လူက ကျင့်ကြံထုတ်ယူထားသော မီးမဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာမြေ၏ သန့်စင်သောယန်မီး ဖြစ်သည်။ ယင်းဟဲယန် ပိုင်ဆိုင်သော ဤမီးမှာ အလွန် အစွမ်းထက်လှသည်။ လီယန်ချူသည် ဖန်ဆင်းခြင်း ရွှေကျမ်းစာ ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ မီးလျှံအတွင်းရှိ အမှတ်အသားများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး ပိုင်ရှင်မဲ့ မီးလျှံအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ဤလုပ်ဆောင်ချက်များမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်ချောမွေ့လှသည်။ ချောမောလှပသော အပြာရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးမှာ ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။ ဤတာအိုဆရာက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်များလား။ သူမသည် လီယန်ချူ၏ ပုခုံးပေါ်ရှိ ရွှေကျီးကန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

တောင်ကြားအတွင်းတွင် ရွှေကျီးကန်းကို လုယူနေကြသော တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများမှာ သေသူသေ၊ ပြေးသူပြေးနှင့် လီယန်ချူ တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်လာကာ...

"နတ်ဘုံအထွတ်အထိပ်၊ လောကအလယ်၊ ငါကျွေ့ဟွာရှိရင် ကောင်းကင်လည်း ရှိရမယ် "

"ဒီကောင်းကင်က ငါ့မျက်စိကို မဖုံးစေရဘူး၊ ဒီမြေပြင်က ငါ့နှလုံးသားကို မအုပ်စေရဘူး၊ ကောင်းကင်ယံက နတ်ဗြဟ္မာတွေ အကုန်လုံးကို အငွေ့ပျံသွားစေရမယ်"

လီယန်ချူ: ".........."

ထိုစကားများမှာ သူ အရက်သောက်နေစဉ်က ကျွေ့ဟွာကို ပြောပြထားသော စကားများ ဖြစ်သည်။

ရွှေကျီးကန်းမှာ ယခင်က ထွက်မပြေးဘဲ လီယန်ချူ၏ နားတွင် ပျံဝဲနေသည်။ ကျွေ့ဟွာ၏ ကြုံးဝါးသံကို ကြည့်ကာ ၎င်းမှာ အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေဟန်ရှိသည်။ လီယန်ချူက စိတ်မရှည်စွာဖြင့်...

"တိုက်ပွဲဖြစ်တုန်းကတော့ တစ်ချက်မှ မကူဘူး၊ ကြွားတာကျတော့လည်း အားမနာဘူး"

သို့သော် ကျွေ့ဟွာက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ထပ်မံ အိပ်ပျော်သွားပြန်သည်။ လီယန်ချူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ ဘာကြောင့် ပုံရိပ်မှတ်တမ်းတင်တဲ့ အတတ်ကို မသင်ခဲ့မိပါလိမ့်။ သို့မှသာ ကျွေ့ဟွာ နိုးလာလျှင် သူမ ဘာတွေပြောခဲ့သလဲဆိုတာ ပြန်ပြလို့ ရမည် ဖြစ်သည်။

ခေတ္တအကြာတွင် သူသည် ရွှေကျီးကန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရွှေကျီးကန်းမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ငှက်ဖြစ်သော်လည်း ဤတစ်ကောင်မှာ ကိုယ်လုံးသေးငယ်ပြီး အရှိန်အဝါလည်း မပြင်းလှသဖြင့် ကလေးဘဝ သာ ရှိသေးဟန် ရသည်။

"သူတို့က မင်းကို ဘာလို့ လိုက်ဖမ်းနေကြတာလဲ"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ရွှေကျီးကန်းလေးက အတောင်ပံခတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လီယန်ချူ စိတ်ပျက်သွားသည်။ ဤကောင်လေးက လူစကား မပြောတတ်သေးတာလား။ သူသည် စိတ်အာရုံ ကို အသုံးပြု၍ ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အရာမထင်ပေ။

"ဒီလို ရှေးဟောင်းနတ်ငှက်ကို ကင်စားရင် ဘယ်လိုအရသာရှိမလဲ မသိဘူး"

လီယန်ချူက တွေးတောရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ရွှေကျီးကန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် အသက်မဲ့နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဒဏ္ဍာရီထဲက နေမင်းကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သော နတ်ငှက်မျိုးနှင့် မတူပေ။ သို့သော် ၎င်းသည် သူ့ကို အလွန်ပင် ခင်တွယ်နေဟန် ရှိသည်။ ကင်စားမည်ဟု ပြောသည်ကိုပင် ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မပြပေ။

လီယန်ချူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မန္တန်စွမ်းအားများကို ကျွေ့ဟွာ၏ ကိုယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။ ကျွေ့ဟွာသည် အသံလေးပြုကာ နိုးလာသော်လည်း မျက်လုံးများမှာ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေဆဲပင်။ ဝိညာဉ်အရက် ပိဿာရာချီ၏ အစွမ်းမှာ သာမန်မဟုတ်ပေ။

လီယန်ချူက

"ဒါ ခုနက နင်ပြောတဲ့ ရှေးဟောင်းမျိုးစိတ်ပဲ၊ သူနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ရမလား ကြည့်ပေးဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် လီယန်ချူ၏ သန့်စင်သော စွမ်းအားများကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထူးကာ စိတ်ကြည်လင်လာသည်။ သူမသည် ရွှေကျီးကန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ငါက ကြောင်၊ သူက ငှက်... ငါက သူ့ကို ဘယ်လိုသွားပြောရမှာလဲ"

လီယန်ချူ: ".........."

သူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် နတ်ဘုရားနှိမ်နင်းခြင်းအတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ဤအတတ်သည် တောတောင်စောင့်နတ်များနှင့် မိစ္ဆာများကို အမိန့်ပေးနိုင်သလို၊ ချုပ်နှောင်ကာ အမှတ်အသား ပြုလုပ်နိုင်သည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူက လုံးဝ အညံ့ခံမှသာ အောင်မြင်မည် ဖြစ်သည်။ ဤရွှေကျီးကန်းမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော်လည်း ရှေးဟောင်းမျိုးစိတ် ဖြစ်သဖြင့် လီယန်ချူသည် ၎င်း၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ အမှတ်အသားတစ်ခု ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အမှတ်အသား ပြုလုပ်ပြီးလျှင် ဆက်သွယ်နိုင်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူနှင့် ရွှေကျီးကန်းကြား ဆက်သွယ်မှုကို တားဆီးနေသည်မှာ နည်းပညာမဟုတ်ဘဲ ဤရွှေကျီးကန်း၏ ဉာဏ်ရည် သာ ဖြစ်ဟန်တူသည်။ လီယန်ချူသည် အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားပြီးနောက် လက်လျှော့လိုက်သည်။ ဤရွှေကျီးကန်းကို ခေါ်သွားရသည်မှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားလှသော်လည်း သူ၏ လျှို့ဝှက်စွာ နေတတ်သော စရိုက်နှင့် မကိုက်ညီလှပေ။

ကျွေ့ဟွာသည် ယိုင်တိုင်တိုင် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် လီယန်ချူက သူမကို မြေပြင်ပေါ် ချပေးကာ လမ်းလျှောက်၍ အမူးပြေအောင် လုပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ မည်သည့်ကြောင်ကောင်းက နေ့ခင်းကြောင်တောင် ဤမျှအထိ သောက်ပါသနည်း။

လီယန်ချူသည် တောင်တစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဟော့ထုံတောင်အတွင်းရှိ တောင်များမှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။ ထိုနေရာတွင် ပျက်စီးနေသော နန်းတော်အကြွင်းအကျန်များကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ အလွန် အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ဖျက်ဆီးခံထားရပုံ ရသည်။

သူသည် ထိုနေရာတွင် ခေတ္တနားကာ ယင်းဟဲယန်ထံမှ ရလာသော သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အမှတ်အသားများကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး အတွင်းထဲရှိ ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ မဟာရှခေတ်မှ ကျင့်ကြံသူဖြစ်သည့်အတိုင်း ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ အလွန် ကြွယ်ဝလှသည်။ ဆေးဖော်စပ်ရန် လိုအပ်သော ဆေးပင်များ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် ဆေးလုံးများစွာ ပါဝင်သည်။ ထို့ပြင် အစွမ်းထက်သော ရတနာ သုံး၊ လေးခုခန့်ကိုလည်း တွေ့ရှိရသည်။

ကြေးညိုအိုးအပြင်၊ အစွမ်းထက်လှသော အမွှေးနံ့သာဓာတ် များ ချိတ်ပိတ်ထားသည့် သုံးခြေထောက်အိုး တစ်လုံးလည်း ပါဝင်သည်။ ၎င်းအတွင်းရှိ အမွှေးနံ့သာဓာတ်မှာ ဖန်ရှန်းနတ်သမီးထံမှ ရရှိသော ပမာဏပြီးလျှင် ဒုတိယ အများဆုံး ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပေးနိုင်ပြီး ကြွက်သားနှင့် အရိုးများကို အားကောင်းစေသည့် ရွှေနဂါးသီး ဆယ်လုံးခန့်ကိုလည်း တွေ့ရသည်။ ၎င်းမှာ ပန်းသီးနှင့် ဆင်တူသော်လည်း နဂါးအရှိန်အဝါများ ရှိပြီး ရွှေရောင် တောက်ပနေသည်။ လီယန်ချူသည် တစ်လုံးကို ယူ၍ ကိုက်စားလိုက်ရာ ချိုမြိန်သော အရသာရှိပြီး စားပြီးသည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထူးကာ သွေးသားများ ဆူပွက်လာသည်။

"တကယ့်ကို ထိပ်တန်းဆေးစွမ်းကောင်းပဲ"

ဟု လီယန်ချူ တွေးလိုက်သည်။

ယခင်က သူ ဖော်စပ်ထားသော သွေးဓာတ်ဆေးလုံးကို မသောက်ရသေးပေ။ ယခု ဤရွှေနဂါးသီး ဆယ်လုံးနှင့်သာ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်မှာ တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်းသို့ပင် ရောက်ရှိသွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။

လီယန်ချူသည် ဆက်လက်ရှာဖွေရာ နောက်ဆုံးတွင် မြေပုံအပိုင်းအစ တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"ဟင်"

သူသည် ထိုမြေပုံကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ ရှေးဟောင်းစွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသော ဆန်းကြယ်သည့် မန္တန်စာလုံးများကို တွေ့ရသည်။ သူ၏ အိတ်ထဲတွင် ရှန်ချင်းချူးထံမှ ရထားသော မြေပုံအပိုင်းအစ တစ်ခု ရှိသေးရာ ၎င်းတို့ နှစ်ခုကို ယှဉ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပုံစံမှာ တံခါးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

"ဒီမြေပုံထဲမှာ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေတာလဲ"

"ဒီတံခါးကရော ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" လီယန်ချူ တွေးနေမိသည်။

မြေပုံ၏ အသားမှာ အလွန်ပင် ရှေးကျလှသဖြင့် မည်သည့်အရာမှန်း အတိအကျ မသိရသော်လည်း သာမန်မဟုတ်သည်မှာတော့ သေချာလှသည်။

အနောက်ဘက်ဒေသ၊ နှင်းဖုံးတောင်ထိပ်

ဤနေရာတွင် အလွန် အေးစက်လှပြီး နှင်းတောင်ကြားတွင် ကောင်းကင်အိုင် တစ်ခု ရှိသည်။ ဒေသခံများက ထိုနေရာတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ရှိပြီး အမျက်ထွက်လျှင် နှင်းတောင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါကာ ဘေးဒုက္ခများ ကျရောက်စေသည်ဟု ယုံကြည်ကြသဖြင့် ကျင့်ကြံသူများပင် အလွယ်တကူ မလာရဲကြပေ။

ထိုနှင်းတောင်ထိပ်ရှိ ဂူတစ်ခုအတွင်းတွင် ဝတ်စုံနီနှင့် သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦး ရှိနေသည်။ ထိုဂူကို ပုံရိပ်ယောင် အစီရင်အဆင့်ဆင့်ဖြင့် ချိတ်ပိတ်ထားရာ သာမန်ကျင့်ကြံသူသာမက ယင်ဝိညာဉ် အဆင့်ရှိသူများပင်လျှင် ဘာမှ ခံစားမိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသက်ကြီးရွယ်အို၏ မျက်လုံးများမှာ ထက်မြက်လှပြီး အရှိန်အဝါမှာလည်း အလွန် အစွမ်းထက်သည်။ သို့သော် သူသည် အလွန်ပင် အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီး အရိုးစုမျှသာ ကျန်တော့သကဲ့သို့ ရှိသည်။ ဂူအတွင်း၌သာ သူ၏ အသက်ဓာတ်မှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်နှင့် သေဆုံးနိုင်ခြေ ရှိလှသည်။

လီယန်ချူသာ ဤနေရာ၌ ရှိနေလျှင် ဤသူမှာ ယင်းဟဲယန် အသုံးပြုလိုက်သော အဆောင်မှ ပေါ်ထွက်လာသည့် ဆရာသခင် ဖြစ်ကြောင်း သိပါလိမ့်မည်။ ယင်းဟဲယန် သေဆုံးသွားသည့် ခဏတွင် ထိုသူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ လျှပ်စီးများ လက်သွားသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ရှေးဟောင်း သားရဲကြီး တစ်ကောင် ဝပ်စပ်နေသကဲ့သို့ အားကောင်းလှသည်။

"ယင်းလေး... သေသွားပြီ" ထိုသူ၏ အသံမှာ အေးစက်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ ရှေ့တွင် လူတစ်ပိုင်း သတ္တဝါကြီး တစ်ကောင် ရှိနေသည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာမှာ လူမျက်နှာ ပေါင်း နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့်ကို တစစီ ဖျက်ဆီးပြီး ပြန်လည် စုစည်းထားသကဲ့သို့ ရှိရာ မျက်စိ၊ နှာခေါင်း၊ နားရွက်များမှာ မျက်နှာတစ်ခုတည်းတွင် အများအပြား ရှိနေသဖြင့် အလွန်ပင် ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ထိုသတ္တဝါထံမှ စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ လူစကား မဟုတ်ဘဲ သံချေးတက်နေသော ပစ္စည်းတစ်ခုကို ခြစ်လိုက်သကဲ့သို့ စူးရှလှသည်။ သို့သော် ဝတ်စုံနီနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုမှာ နားလည်ဟန်ဖြင့်...

"ထျန်းထန်းတူ (ကောင်းကင်မြေပုံ) အပိုင်းအစလည်း ဆုံးရှုံးသွားပြီ၊ သူ ပြန်မသယ်လာနိုင်ခဲ့ဘူး"

ထိုလူတစ်ပိုင်း သတ္တဝါကြီး၏ အသံမှာ ပိုမို စူးရှကျယ်လောင်လာသည်။ ဝတ်စုံနီနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုက ခေါင်းခါပြကာ...

"မင်း သွားလို့ မရသေးဘူး၊ အပိုင်းအစ လေးခုလုံး မစုံဘဲနဲ့ တံခါးရဲ့ သဲလွန်စကို ရှာလို့ မရဘူး၊ ထားလိုက်ပါတော့"

သူသည် လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်သာသာလေး ညွှန်လိုက်ရာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုမှာ မျက်လုံးများကို ပြန်လည် ပိတ်လိုက်သည်။ တပည့်တစ်ယောက် သေဆုံးသွားခြင်းမှာ သူ့အတွက် ဘာမှ မဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။

အခန်း (၈၈၆) လီရှန်းတာအိုနန်းတော်၊ ထာဝရတည်တံ့သော တောင်နှင့်မြစ်၊ နတ်ဆေးပင်လား မုန်လာထုပ်လား

ဟော့ထုံတောင် အတွင်းရှိ တစ်နေရာ၌...

ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်ပြီး ကြွက်သားအမြှောင်းမြှောင်းနှင့် သန်မာလှသော လူသန်ကြီးတစ်ဦးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်း ခံနေရသည်။ သူ၏ရှေ့တွင် ရှိနေသူမှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ပြည့်ဖြိုးလှပသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ ခန့်ညားထည်ဝါသော ရုပ်ရည်ရှိကာ ဦးခေါင်းတွင် ငှက်မွှေးသရဖူ ဆောင်းနှင်းထားပြီး ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မှဲ့လေးတစ်လုံး ရှိနေသည်။ မှဲ့မှာ မှိန်သော်လည်း ဖြူဝင်းသော ပါးပြင်ပေါ်တွင် ထင်ရှားနေသဖြင့် သူမ၏ရုပ်ရည်ကို ပိုမိုညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိစေသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အလွန်ဒေါသထွက်နေပုံရပြီး လူသန်ကြီးကို မနားတမ်း ဆူပူနေတော့သည်။

"အသုံးမကျလိုက်တာ ဘာလို့ သူ့ကို ပြန်မချခဲ့တာလဲ"

"မင်းပြောတော့ တာအိုဆရာလေး တစ်ယောက်ဆို... ဘယ်လို တာအိုဆရာမျိုးက မင်းကို ဒီလောက်အထိ ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တာလဲ"

"အရပ်အမောင်းကသာ ထွားတာ၊ တကယ်ကို အသုံးမကျဘူး "

ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများမှာ လှိုင်းထနေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း ယခုအခါ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်နေပြီး အရှိန်အဝါမှာလည်း နှင်းခဲကဲ့သို့ အေးစက်လှသည်။ ဤလူသန်ကြီးမှာ ခုနက ရွှေကျီးကန်းကို လုယူရာမှ ထွက်ပြေးသွားသည့် တတိယအဆင့် မိစ္ဆာဘုရင် ဖြစ်သည်။ သူသည် နွားကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကြေးညိုပုဆိန်ကို မျိုချ၍ ထွက်ပြေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် လူသားများကို စားသောက်တတ်သော နတ်ဆိုးမဟုတ်ဘဲ ပင်လယ်ပြင်ရှိ နတ်ဘုရားကျွန်းမှ လာသော ကျင့်ကြံသူ လျန်ဟွမ် ဖြစ်သည်။

လူသန်ကြီး လျန်ဟွမ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဆရာသခင်... ကျွန်တော်လည်း မချချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီ တာအိုဆရာကို ဆရာမမြင်လိုက်လို့ပါ။ သူက မြေခွဲပုတီး၊ ဝိညာဉ်ပေါင်းစည်းပုတီး၊ ကောင်းကင်ဖွင့်ပုတီးနဲ့ နေလပုတီး ဆိုတဲ့ ရတနာလေးခုကို တစ်ပြိုင်နက် ထုတ်သုံးတာဗျ၊ အထုခံရတာ တကယ်ကို နာလွန်းလို့ပါ"

"နေလပုတီးဟုတ်လား"

အမျိုးသမီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ခုနက မင်းပြောလိုက်တာ အဲဒီတာအိုဆရာက နေလပုတီးကို ထုတ်သုံးတယ်လို့ ပြောတာလား"

လျန်ဟွမ်က အသံဩကြီးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒီအပေါ်မှာ နေနဲ့လရဲ့ တာအိုနိမိတ်တွေ ခဏချင်း ပေါ်လာတာကို ကျွန်တော် သေချာမြင်လိုက်တာပါ၊ မမှားနိုင်ပါဘူး"

အမျိုးသမီး၏ မျက်ခုံးများမှာ ပိုမိုတွန့်ချိုးသွားပြီး အံ့သြစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"နေလပုတီးပေါ်မှာ အလွှာပေါင်းများစွာနဲ့ ချိတ်ပိတ်ထားတာ ရှိတယ်၊ အဲဒါက လီရှန်းတာအိုနန်းတော် ထဲမှာ ပျောက်ဆုံးသွားတာ ကြာပြီလေ၊ အခု ဒီမှာ ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

လျန်ဟွမ်က အံ့သြစွာ မေးသည်။

"အဲဒီ နေလပုတီးက ချိတ်ပိတ်ခံထားရတာလား"

အမျိုးသမီးက စိတ်မရှည်စွာဖြင့်

"နေလပုတီးဆိုတာ တန်ဖိုးကြီး ရတနာတစ်ပါးပဲ၊ အဲဒီလိုသာ ချိတ်ပိတ်မထားဘူးဆိုရင် အဲဒီပုတီးတစ်လုံးတည်းနဲ့တင် မင်းအသက် ပျောက်သွားနိုင်တယ်"

လျန်ဟွမ်မှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး

"တော်သေးတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် အဲဒီ တာအိုဆရာလေးလက်ထဲမှာ အသက်ပျောက်ရချည်ရဲ့"

အမျိုးသမီးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အဲဒီတာအိုဆရာကို တစ်ခါလောက် တွေ့ချင်သွားပြီ"

ပြောပြီးသည်နှင့် ထိုအမျိုးသမီး၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးသွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ လူသန်ကြီး လျန်ဟွမ်သည် သူ၏ရှေ့ရှိ အမွှေးတိုင်အိုးကို သိမ်းဆည်းကာ ရိုသေစွာဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် မြင့်မားသော အဆောက်အဦး ပျက်စီးနေသည့် နေရာတစ်ခုအတွင်းမှ ထွက်လာသည်။ ဟော့ထုံတောင် အတွင်း၌ ဤကဲ့သို့သော အပျက်အစီးများမှာ အလွန်များပြားလှပြီး ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသည့် အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤအပျက်အစီးများကြားတွင် သူ ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ရွှေကျီးကန်းလေးမှာ သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် အလွန်ငြိမ်သက်စွာ နားနေသည်။ လီယန်ချူက ၎င်းကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤကောင်လေး၏ မျက်လုံးများမှာ အမြဲတမ်း မှိုင်တွေနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းသည် မွေးရာပါ ထိုသို့ဖြစ်နေခြင်းလား သို့မဟုတ် တစ်ခုခုဖြစ်ပျက်ခဲ့သဖြင့် ဉာဏ်ရည်ထိခိုက်သွားခြင်းလား မသိပေ။

ဆယ်မိုင်ခန့် လမ်းလျှောက်လာပြီးနောက် လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားတောင်ကြားတွင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးစင်မြင့် နှင့် တူသော နေရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ထိုနေရာမှာ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေပြီဖြစ်သော်လည်း စိမ်းပြာရောင်ဝတ် တာအိုဆရာတစ်ဦးမှာ စင်မြင့်ထက်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသည်။

ရုတ်တရက်...

ထိုတာအိုဆရာသည် တစ်ခုခုကို ခံစားမိဟန်ဖြင့် မျက်လုံးများကို ခပ်သာသာလေး ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် လီယန်ချူ၏ ပုခုံးပေါ်မှ ရွှေကျီးကန်းကို မြင်လိုက်သောအခါ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့သြရိပ်များ ပေါ်လာသည်။ သူ တစ်ခုခုကို ပြောချင်နေပုံရသော်လည်း လီယန်ချူနှင့် သူကြားတွင် ဟင်းလင်းပြင်အလွှာများ ခြားနေသဖြင့် အသံကို သေချာမကြားရပေ။

ကျွေ့ဟွာက အံ့သြစွာ မေးသည်။

"အဲဒီ တာအိုဆရာက ငါတို့ကို တစ်ခုခု ပြောချင်နေတာလား"

လီယန်ချူက ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"ငါ့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆွဲဆောင်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ထိုတာအိုဆရာကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် စိမ့်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုတာအိုဆရာမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး စင်မြင့်ထက်တွင် အလွန်စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တစ်ခုခုကို အကြာကြီး ပြောနေသော်လည်း လီယန်ချူမှာမူ အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှိနေသည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"တောတောင်စောင့်နတ်တွေ၊ မိစ္ဆာတွေနဲ့ လေလွင့်ဝိညာဉ်တွေက တောင်ထဲမှာ ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းပြီး လမ်းသွားလမ်းလာတွေကို လှည့်စားတတ်ကြတယ်၊ ဟော့ထုံတောင် လို နတ်ဘုရားနယ်မြေ နေရာမျိုးမှာတောင် ဒီလို အငြိုးအတေး ဝိညာဉ်တွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

ကျွေ့ဟွာသည် ကြောက်စိတ်ဝင်လာသဖြင့် လီယန်ချူ၏ အနားသို့ မသိမသာ ကပ်လိုက်မိသည်။

"ဓားကို ကိုင်ထားပြီး လောကမှာ ဘယ်သူက သူရဲကောင်းလဲလို့ မေးမယ်ဆို... အခုကျတော့ ဘာလို့ ကြောက်နေတာလဲ"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ

"အဲဒါ နင်သင်ပေးထားတဲ့ သီချင်းလေ၊ ငါက ခဏယူသုံးတာပါ၊ နောက်ပြီး ဘယ်သူက ကြောက်တယ်လို့ ပြောလို့လဲ "

ရုတ်တရက် လီယန်ချူသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်မှာ ဘေးသို့ တွဲလောင်းကျသွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါလာသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး...

"ရှေးဟောင်း မျိုးစိတ်လား"

ကျွေ့ဟွာမှာ တစ်ကိုယ်လုံးမှ အမွှေးများ ထောင်ထသွားပြီး နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်မိသည်။

"ကိုယ်စားဝင်ပူးတာလား "

"ရဲတင်းလှချည်လား"

ကျွေ့ဟွာက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး

"အခုချက်ချင်း သူ့ကိုယ်ထဲက ထွက်သွားစမ်း"

ဟု ကြုံးဝါးလိုက်သည်။ သူမ၏ အရှိန်အဝါများ မြင့်တက်လာပြီး မန္တန်စွမ်းအားများကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ"

လီယန်ချူက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ဒီလိုဆိုရင်ရော ကြောက်သလား"

ဟု မေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှ ထူးဆန်းသော အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။

ကျွေ့ဟွာ: ".........."

မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒီလူက ရူးနေတာလား

ကျွေ့ဟွာမှာ ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း လီယန်ချူကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ

"နင် တကယ်ပဲ ဘာမှမဖြစ်တာ သေချာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက မျက်တောင်ခတ်ပြကာ

"ခန့်မှန်းကြည့်လေ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ကျွေ့ဟွာ: ".........."

သူမသည် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးထွက်သွားသော်လည်း လေထဲမှာတင် လီယန်ချူ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

"ဘယ်လိုလဲ"

လီယန်ချူက ခပ်အေးအေး ပြုံးကာ

"ခုနက လူတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာ အသိအမြင်တွေက ထပ်ပြီး တိုးတက်လာသလိုပဲ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာ: ".........."

လူနှင့် ကြောင်မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စနောက်နေကြပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး စင်မြင့်ထက်မှ တာအိုဆရာကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ထိုတာအိုဆရာမှာ စိတ်ပျက်သွားဟန်ဖြင့် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ခုနက စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသော ပုံစံနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသွားသည်။

လီယန်ချူသည် ခုနကတည်းက ဤတာအိုဆရာကို ဝိညာဥ်မျက်စိ ဖြင့် ကြည့်ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း မဟာရှခေတ်မှ ကျင့်ကြံသူကဲ့သို့ပင် ဤနေရာ၌ သေဆုံးသွားသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အငြိုးအတေး ဝိညာဉ် သာ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် ဝိညာဥ်မျက်စိကို မသုံးလျှင်ပင် ပြဿနာရှိမှန်း သိနေသည်။

သို့သော် သူသည် ကျွေ့ဟွာနှင့်အတူ ထိုမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး စင်မြင့်ထက်သို့ တက်သွားလိုက်သည်။ တာအိုဆရာက အေးစက်စွာဖြင့်

"ငါက စေတနာနဲ့ ဒီနေရာရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ပြောပြမလို့ပါ၊ မင်းကတော့ ဘာမှမသိသလို လုပ်နေတာ တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာပဲ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ

"စကားတွေ အများကြီး မပြောနဲ့တော့"

ထိုတာအိုဆရာ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အငြိုးအတေးများနှင့် မကောင်းသော စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤနေရာတွင် လူမည်မျှကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်မသိပေ။ လီယန်ချူက ရှစ်ခွင်မှန် ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ မှန်အတွင်းမှ နတ်ဘုရား အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုတာအိုဆရာ၏ အရှိန်အဝါများ အထွတ်အထိပ်သို့ မရောက်မီမှာပင် သူသည် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ဟော့ထုံတောင် ဂူဗိမာန်ထဲမှာ ဘာလို့ ဒီလောက် အငြိုးအတေး ဝိညာဉ်တွေ များနေရတာလဲ"

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးလိုက်မိသည်။

သူ ယခင်က သွားခဲ့ဖူးသော ရတနာမြေများတွင် ဤကဲ့သို့ မကြုံခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် ဤနေရာ၌မူ ၎င်းမှာ သာမန်ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဟော့ထုံတောင်ထဲက မသေဆေးက သူတို့ကို အရမ်း ဆွဲဆောင်နေလို့ အငြိုးအတေးတွေ ကြီးနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီတောင်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုခု ရှိနေလို့လား"

သူသည် ထိုမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး စင်မြင့်ကို သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆန်းကြယ်သော အစီရင်များ ရေးထိုးထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ အောက်တွင် ချုပ်နှောင်ခံထားရသော မိစ္ဆာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် စင်မြင့်ထက်မှ မန္တန်စာလုံးများကို သေချာ စစ်ဆေးကြည့်ရာ ၎င်းတို့မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။

၎င်းတို့သည် သူ ယခင်က သိခဲ့ဖူးသော မန္တန်စာလုံးများထက် အများကြီး ပိုမို နက်ရှိုင်းလှပြီး ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီး၏ ထိပ်တွင် တွေ့ခဲ့ရသော စာလုံးများနှင့် ဆင်တူလှသည်။ စာလုံး စုစုပေါင်း လေးလုံး ရှိပြီး လီယန်ချူသည် ခဏမျှ ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသွားသည်။ စာလုံးများမှာ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အစီအစဉ်တကျ ပြောင်းလဲသွားပြီး နတ်ဘုရား အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် သက်ပြင်းချကာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေသည်။

"နင် ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား"

ကျွေ့ဟွာက ဘေးမှနေ၍ စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

"ထပ်ပြီးတော့ လူကို ခြောက်ဖို့ ပြင်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား"

လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ခုနက တစ်ခုခုကို အသိဉာဏ် ပွင့်သွားလို့ပါ"

ကျွေ့ဟွာက အံ့သြသွားပြီး

"ဒီစင်ပေါ်က စာလုံးတွေကို ကြည့်ပြီးတော့လား"

လီယန်ချူက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ ကျွေ့ဟွာသည်လည်း ထိုစင်ကို သေချာ စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မျက်လုံးများ ညောင်းလာပြီး မျက်ရည်ထွက်လာသည်မှလွဲ၍ ဘာမှ မခံစားရပေ။ သူမက မေးလိုက်သည်။

"ငါကျတော့ ဘာလို့ ဘာမှ မမြင်ရတာလဲ"

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"ငါ့လို ဉာဏ်ရည်မျိုး ရှိတယ်လို့ နင့်ကိုယ်နင် ဘာလို့ ထင်မိသွားတာလဲ"

ကျွေ့ဟွာ: ".........."

ရိုက်လည်း မနိုင်၊ ဆဲလည်း မနိုင်၊ နောက်ပြီး ဒီလူလိုလည်း ဟန်ဆောင်ပြီး မခြောက်တတ်သဖြင့် ကျွေ့ဟွာမှာ အောင့်အီး သည်းခံလိုက်ရတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုစင်မြင့်မှ စာလုံးကြီး လေးလုံးကို နားလည်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ထာဝရတည်တံ့သော တောင်နှင့်မြစ် "

ဤမန္တန်စာလုံးများမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်ပြီး နားလည်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ သာမန်လူဆိုလျှင် စာလုံးတစ်လုံးကို နားလည်ရန်ပင် အချိန်မည်မျှ ကြာမည်မှန်း မသိပေ။ သို့သော် လီယန်ချူမှာမူ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းအတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ထိုးဖောက် သိမြင်သွားသည်။ ဤစွမ်းအားမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး စင်မြင့်ထက် ပိုမိုကြီးမားပြီး တာအို၏ အနှစ်သာရကို တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေသည်။

ဤစာလုံးများကို ရေးထိုးခဲ့သော ကျင့်ကြံသူပင်လျှင် ဤမျှအထိ ဉာဏ်ရည်မြင့်မားသောသူ ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားမည် မဟုတ်ပေ။ လီယန်ချူသည် ထိုစာလုံး လေးလုံး၏ စွမ်းပကားကို စမ်းသပ်ရန် လက်ကို ခပ်သာသာလေး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်ထက်တွင် နတ်ဘုရား မန္တန်စာလုံး လေးလုံး ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ချုပ်နှောင်ခြင်း စွမ်းအားများ ကျဆင်းလာသည်။

ဒါက ချုပ်နှောင်ခြင်း အတတ် ပင် ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် ထိုနေရာမှ "ထာဝရတည်တံ့သော တောင်နှင့်မြစ်" လျှို့ဝှက်အတတ်ကို ရရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဟော့ထုံတောင် ဂူဗိမာန်အတွင်း ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းရာတွင် နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်များ ရှိသော ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုမှလွဲ၍ အခြား ဘာမှ မတွေ့ရပေ။ ဟော့ထုံတောင်မှာ မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ကျယ်ဝန်းသဖြင့် အချိန်တိုအတွင်း ရှာဖွေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူသည် ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာတစ်ခုတွင် နားကာ ခုနက ရရှိခဲ့သော လျှို့ဝှက်အတတ်ကို ကျေညက်အောင် လေ့ကျင့်နေသည်။ ကျွေ့ဟွာသည်လည်း ဘေးမှနေ၍ သူမ၏ သွေးမျိုးဆက် စွမ်းအားများကို နိုးထအောင် လုပ်နေသည်။ သူမသည် လီယန်ချူ၏ အခြေခံပညာများမှလွဲ၍ အခြား မန္တန်များကို သင်ယူရန် မလိုပေ။ သူမ၏ သွေးမျိုးဆက် မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ပင် အကုန်ရှိနေသည်။

ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာဘုရင် အသက်ကိုးသက်ကြောင်၏ သွေးမျိုးဆက်အပြင် သူမ၏ ကိုယ်ထဲတွင် အခြား အစွမ်းထက်သော သွေးမျိုးဆက် တစ်ခုမှာလည်း ပိုမို အားကောင်းလာသည်။ ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်လုံးများမှာ ကျောက်မျက်ရတနာကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ထိုနေရာတွင် ဝပ်စပ်နေရုံနှင့်ပင် ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူမ၏ တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ လီယန်ချူပင် အံ့သြရလောက်အောင် မြန်ဆန်လှသည်။ ယင်းဟဲယန်ထံမှ ရလာသော အမွှေးနံ့သာဓာတ်များကို သူမက သန့်စင်လိုက်ရာ ၎င်းတို့မှာ သဲပွင့်လေးများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ သွေးမျိုးဆက်ကို ပိုမို နိုးထစေသည်။

လီယန်ချူ ကျင့်စဉ်မှ နိုးလာသောအခါ ထိုလျှို့ဝှက်အတတ်ကို အကုန် ကျေညက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွေ့ဟွာကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ဒိုချန်ပုတီး ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူ ပထမဆုံး ကုသိုလ်မှတ် ၇ သိနားဖြင့် အဆင့်မြှင့်ထားသော ရတနာဖြစ်ပြီး ဆုတောင်းကောင်းချီး ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ရှူး ရှူး ရှူး

တောက်ပသော နတ်ဘုရား အလင်းတန်းများက လီယန်ချူကို လွှမ်းမုံသွားသည်။ သူသည် တောင်များကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တောင်တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ ရှာဖွေရသည်မှာ ထီထိုးရသကဲ့သို့ပင်။ အချို့တောင်များမှာ အန္တရာယ်များပြီး ဘာမှ မရှိသော်လည်း၊ အချို့မှာမူအခွင့်အရေး များ ရှိနေတတ်သည်။ လီယန်ချူသည် ဒိုချန်ပုတီးကို အသုံးပြု၍ ကံကောင်းခြင်းကို ရှာဖွေလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားတောင်ခြေ တစ်ခုတွင်...

ဤတောင်မှာ လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အထူးတလည် မရှိလှပေ။ သူသည် တောင်ပေါ်သို့ တက်လာရာ နတ်ဘုရားများ နေထိုင်သည့် ဂူဗိမာန်နှင့် တူသော အဆောက်အဦးများ ရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ယခုအခါ ရေကန်များမှာ ခန်းခြောက်နေပြီး အချို့နေရာများမှာ ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျောက်တံတား၏ ဘေးတွင် ဖြူဖွေးသော ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ခြင်္သေ့ရုပ်များ ရှိသည်။

ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျွေ့ဟွာသည် နိုးလာပြီး ခုန်ဆင်းလိုက်ရာ အရှိန်အဝါများမှာ ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အားကောင်းလှသည်။ သူမ၏ ဘေးတွင် တိမ်တိုက်များ ဝန်းရံနေပြီး လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်။ သူမသည် အဆင့်တက်သွားပုံ ရသည်။

ကျွေ့ဟွာက သူမ၏ ကိုယ်ထဲမှ စွမ်းအားများကို ခံစားရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

"ခုနက လူသားစားတဲ့ ကျင့်ကြံသူနဲ့ ထပ်တွေ့ရင်တော့ သူ့ကို တိုက်သတ်ပစ်နိုင်ပြီ"

လီယန်ချူက "တော်တယ်" ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ

"ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ" ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက

"နင် ကျင့်စဉ်ကျင့်နေတုန်း ငါ တောင်တစ်ခုကို ရွေးပြီး လာရှာတာလေ၊ မသေဆေးကို တွေ့ပြီး ကောင်းကင်ဘုံကို ပျံတက်သွားဖို့ပေါ့"

ကျွေ့ဟွာက ရယ်မောကာ

"ဟော့ထုံတောင်ထဲမှာ တောင်တွေ အများကြီး ရှိတာကို၊ မသေဆေးကို ရှာဖို့က ဒီလောက် လွယ်ပါ့မလား"

လီယန်ချူက

"နတ်ဆေးပင် လေး တွေ့ရင်တောင် ကျေနပ်ပါပြီ၊ ငါက လောဘမကြီးပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာ: ".........."

နတ်ဆေးပင်ဆိုသည်မှာ လောကတွင် ရှာရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ ဤနေရာ၌ ရှိမရှိပင် မသေချာပေ။ မည်သို့လျှင် ဝင်ဝင်ချင်း တွေ့နိုင်ပါမည်နည်း။ နောက်ပြီး ဤနေရာသို့ ကျင့်ကြံသူ မည်မျှ ရောက်ခဲ့ကြပြီနည်း။ ရှိလျှင်ပင် ယူသွားကြပြီ ဖြစ်လိမ့်မည်။

"ဘယ်မှာ ဒီလောက် တိုက်ဆိုင်ပါ့မလဲ၊ နတ်ဆေးပင်က မုန်လာထုပ် များ မှတ်နေလား"

ဟု ကျွေ့ဟွာက စိတ်ထဲမှ ကျိတ်ပြောလိုက်မိသည်။

သူတို့ ကျောက်တံတားကို ဖြတ်ပြီးသည်နှင့် ကျွေ့ဟွာမှာ ကြောင်သွားတော့သည်။ ဘေးရှိ ပန်းခြံထဲတွင် တကယ်ပင် နတ်ဆေးပင် တစ်ပင် ရှိနေသည်။ ၎င်းမှ နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး ပြင်းထန်သော သက်စောင့်အားများ ရှိနေသည်။ အနံ့ကို ရှူလိုက်ရုံဖြင့်ပင် ပင်ပန်းမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုဆေးရနံ့မှာ လူ၏ ကျင့်စဥ်စွမ်းအားကို တိုးတက်စေရုံသာမက ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ကြံ့ခိုင်စေသည်။

ရွှေရောင် မြက်ပင်လေးသည် နတ်ဘုရား အလင်းတန်းများ ဝန်းရံလျက် လောကီနှင့် မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ တည်ရှိနေသည်။

"မုန်လာထုပ်လား" ကျွေ့ဟွာက အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုရွှေရောင် မြက်ပင်လေးကို သေချာ ကြည့်နေစဉ် ကျွေ့ဟွာ၏ စကားကြောင့် လှည့်ကြည့်ကာ "ဘာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာက သတိပြန်ဝင်လာပြီး

"နင် တကယ်ပဲ နတ်ဆေးပင်ကို ရှာတွေ့တာလား၊ ဒီဟော့ထုံတောင် ဂူဗိမာန်က နင်တို့ လီမိသားစု ပိုင်တာလား"

ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

လီယန်ချူက ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်သည်။ ရွှေကျီးကန်းလေးမှာလည်း အလွန် ပျော်ရွှင်သွားပုံရပြီး ဆေးပင်၏ အနံ့ကို ရှူရှိုက်ကာ ပတ်ပတ်လည် ပျံဝဲနေသည်။ ကျွေ့ဟွာလည်း အနားသို့ ကပ်ကာ အနံ့ကို ရှူလိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးသွားပြီး တိမ်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဤကဲ့သို့ ရတနာများတွင် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သည့် သားရဲများ ရှိတတ်သည်။ ဤရွှေရောင် မြက်ပင်သည် တကယ်ပင် နတ်ဆေးပင် ဖြစ်ပါက ၎င်းကို စောင့်နေသော သားရဲမှာ အလွန် အစွမ်းထက်လိမ့်မည် ဖြစ်သလို၊ အစီရင်များမှာလည်း အလွန် ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မည်။ လီယန်ချူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ဖမ်းယူလိုက်သည်။

ထိုဆေးပင်မှ နတ်ဘုရား အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူကို နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားစေသည်။ သူသည် ဒိုချန်ပုတီးကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ကာကွယ်လိုက်ပြီး ကျင့်စဥ်စွမ်းအားများကို ပုတီးထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ ကံကောင်းခြင်းများ မြင့်တက်လာသောအခါ သူသည် ဆေးပင်ကို ထပ်မံ ဖမ်းယူလိုက်ပြန်သည်။

ဆေးပင်မှ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့်လား မသိဘဲ ထိုအလင်းတန်းမှာ ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လီယန်ချူကို ဘာမှ အန္တရာယ် မပေးနိုင်တော့ပေ။ လီယန်ချူက ဆေးပင်ကို ဖမ်းကိုင်လိုက်သောအခါ ပြင်းထန်သော သက်စောင့်အားများက သူ၏ ကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်း တက်ကြွသွားတော့သည်။

ကျွေ့ဟွာမှာ ဘေးမှနေ၍ ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။

"ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ ရတာလား၊ ဒါက အတုများလား"

"နတ်ဆေးပင်ကို ထားခဲ့စမ်း"

မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသည်။ ထိုဓားအလင်းမှာ ကြယ်တာရာများ ကြွေကျလာသကဲ့သို့ တောက်ပလှသည်။ လီယန်ချူက လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ...

ဝုန်း

ဓားအလင်းနှင့် လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားများ ထိပ်တိုက်တွေ့ကာ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ ခေါင်းတွင် ကောက်ရိုးဦးထုပ် ဆောင်းထားသော အေးစက်သော မျက်နှာနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဤနေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် နတ်ဆေးပင်ကို သတိထားမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"နတ်ဆေးပင်ကို ပေးလိုက်စမ်း၊ မင်းကို အလောင်းတော့ ချန်ပေးမယ်"

ထိုသူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လီယန်ချူ၏ ဘေးမှ ရွှေကျီးကန်းကို မြင်လိုက်သောအခါ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ဤနေရာ၌ ရှေးဟောင်းမျိုးစိတ် တစ်ကောင်နှင့် တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် အလွန် ဝမ်းသာသွားသော်လည်း အဖြူရောင် ကြောင်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။

"ဘာလို့... ဒီလောက် ရင်းနှီးနေရတာလဲ"

သူသည် လီယန်ချူကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ယခင်က တွေ့ခဲ့ဖူးသော ဓားသမားနှင့် ရုပ်ချင်းမတူပေ။ ဤတာအိုဆရာလေးမှာ ပိုမို ခန့်ညားလှသည်။

"ဒီလောက်အထိတော့ မတိုက်ဆိုင်နိုင်ပါဘူး" ဟု သူက တွေးလိုက်မိသည်။

လီယန်ချူသည် ယခင်က မျက်နှာကို ပြောင်းလဲထားခဲ့ဖူးသဖြင့် ထိုသူနှင့် တိုက်ခိုက်ဖူးသည်။ လီယန်ချူသည် ဘာမှ မပြောဘဲ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ခုတ်ချလိုက်သည်။

ရှူး

ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော အမျိုးသား၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်မှာ ပြတ်ကျသွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ လီယန်ချူသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုသူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားပြီး ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။

"တောက် တကယ်ပဲ သူပဲ"

ထိုသူသည် ဓားအလင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း လီယန်ချူက "ထာဝရတည်တံ့သော တောင်နှင့်မြစ်" လျှို့ဝှက်အတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ကောင်းကင်ထက်တွင် ရွှေရောင် မန္တန်စာလုံး လေးလုံး ပေါ်လာပြီး ထိုသူရှိရာ နေရာကို ချုပ်နှောင်လိုက်သဖြင့် သူ၏ ဓားနှင့်လူ တစ်သားတည်းဖြစ်သော အတတ်မှာ ပျက်ပြားသွားသည်။

လီယန်ချူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ထိုသူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထပ်မံ ထိုးလိုက်ရာ ကလီစာများ အကုန်ကြေမွပြီး သူသည် လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။