အခန်း (၈၈၉-၈၉၀)

အခန်း (၈၈၉) သွေးဆူခြင်း၊ လောကဝတ်၊ မမျှော်လင့်သော ကံတရား၊ ပြင်ပမိစ္ဆာနတ်ဘုရား နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း

ဒေါင်...

ဝူမေ့နန်သည် လှံဖြင့် တစ်ချက်ထိုးနှက်လိုက်သော်လည်း လှံတံမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနေအထားအထိ ကောက်ညွတ်သွားပြီး ကျိုးလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

ဘုန်း...

ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူ ဂူဗိမာန်၏ အပြင်ဘက်တွင် ဝူမေ့နန်မှာ သွေးများအန်ကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ကြီးမားထွားကြိုင်းသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို တိုက်ရိုက်ဝင်တိုက်မိတော့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ခုခံကာကွယ်မှုများ ပျက်စီးသွားပြီး အတွင်းပိုင်း အကြောများလည်း ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် တိုက်ခိုက်ရင်း နောက်ဆုတ်ရန် သို့မဟုတ် တာအိုဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော ထိုသတ္တဝါဆိုးကို အခြားတစ်နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း၊ ဤသတ္တဝါကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင် သန်မာလှသည်။ ၎င်း၏ ကြွက်သားများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် အားအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းကာ အခိုင်အမာ တည်ရှိနေသည်။

ထို့အပြင် ၎င်း၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် ဝူမေ့နန်မှာ မကြာမီမှာပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ပြီး ဆုတ်ခွာရန်ပင် မတတ်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် သံလှံကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ကိုယ်မှ အရှိန်အဝါကို အထွတ်အထိပ်သို့ မြှင့်တင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်နေသည်။

သူမ၏ အတွင်းပိုင်းအကြောများမှာ ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးနေပြီး ခုနက အစွမ်းကုန် အသုံးပြုလိုက်သော လှံချက်မှာလည်း ဤသတ္တဝါကြီး၏ ခုခံမှုကို မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုမျှသာမက ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ရူးသွပ်ဖွယ်ရာ စွမ်းအားများကြောင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သို့မျှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိဟူသော ခံစားချက်မျိုး ပေါ်ပေါက်လာရသည်။

ဝူမေ့နန်သည် လှံကို နောက်တစ်ကြိမ် မြှောက်၍ ထိုးနှက်လိုက်ပြန်ရာ လှံဖျားမှ လျှပ်စီးတန်းတစ်ခု ပြေးထွက်သွားသကဲ့သို့ စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သတ္တဝါကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ထိမှန်သည့်အခါတွင်မူ ၎င်း၏ အရေခွံကိုပင် မဖောက်နိုင်ဘဲ အရှိန်ဖြင့် ပြန်လည် တိုက်မိသွားတော့သည်။

ခလွက်

ဝူမေ့နန်သည် လှံဖြင့် ခုခံလိုက်သော်လည်း သူမ၏ လက်မောင်းမှာ ကျိုးလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြန်သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲအားများ ပြည့်နှက်နေသည့် ထိုသတ္တဝါကြီးမှာ သူမထံသို့ အရူးအမူး ပြေးဝင်လာတော့သည်။ ထိုခဏ၌ မြေပြင်မှာ တုန်ခါသွားပြီး ကျောက်စိုင်ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်ကုန်သည်။ သတ္တဝါကြီး၏ နှာခေါင်းမှ ဖြူဖွယ်သော အငွေ့တန်းနှစ်ခု ထွက်ပေါ်နေပြီး ၎င်း၏ အရှိန်အဝါမှာ ကြမ်းတမ်းလှသော ရှေးဟောင်း သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် အနီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။ ဝူမေ့နန်မှာ သူမ၏ အကောင်းဆုံး အခြေအနေ၌ ရှိနေလျှင်ပင် ဤသတ္တဝါကြီး၏ ပြင်းထန်လှသော တိုက်စစ်ကို ခုခံနိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

ထိုစဉ်မှာပင်...

လူရိပ်တစ်ခုမှာ လေဟာနယ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ဝူမေ့နန်၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်ရပ်တည်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ခန့်ညားထည်ဝါသော တာအိုဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခါးတွင်လည်း ရှေးကျသော ဓားရှည်တစ်စင်းကို ဆွဲချိတ်ထားလေသည်။

ဘုန်း...

ကြီးမားသော အသံကြီးနှင့်အတူ လေဟာနယ်မှာ တုန်ခါသွားသည်။ လီယန်ချူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိုသတ္တဝါကြီးကို လှမ်းဖမ်းကာ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါရှိသည့် ထိုသတ္တဝါကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး တောင်ကတုံးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားတော့သည်။

ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်ကာ တောင်တန်းကြီးမှာလည်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဝူမေ့နန်မှာ မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။ ဤသတ္တဝါကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ် မည်မျှသန်မာကြောင်း သူမ သိသော်လည်း ယခု တာအိုဆရာမှာ လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ၎င်းကို လွင့်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ၎င်းမှာ မည်သည့် ကျင့်စဥ်သို့မဟုတ် မှော်စွမ်းအားမှ မဟုတ်ဘဲ သန့်စင်သော ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားသက်သက်သာ ဖြစ်နေပုံရသည်။

လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော ကြောင်ကြီးတစ်ကောင် ရှိနေသည်ကို ဝူမေ့နန် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထို့အပြင် ထိုကြောင်ကြီးဘေး၌ အူကြောင်ကြောင် မျက်နှာပေးနှင့် ဘဲတစ်ကောင်လည်း ပါရှိနေသေးသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

သတ္တဝါဆိုးမှာ ပိုမို၍ ရူးသွပ်ကြမ်းတမ်းလာကာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြေးဝင်လာပြန်သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေပြီး သတ်ဖြတ်ရန်သာ သိသော၊ ရှုပ်ထွေးကာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေသည်။

လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများအတွင်းမှ နတ်ဘုရားအလင်းများဖြင့် သတ္တဝါကြီး၏ စစ်မှန်သော ကိုယ်ထည်ကို ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်း၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေပြီး အရာဝတ္ထုများစွာကို စုစည်းပြီး ဖန်တီးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဘုန်း...

လီယန်ချူသည် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော သိုင်းပညာလက်သီးဆန္ဒကြောင့် သတ္တဝါကြီး၏ ခြေထောက်တစ်ဖက် ကျိုးသွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ အသံကျယ်ကြီးနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ လီယန်ချူသည် သူ၏ စိတ်ကြည်လင်စေသော ကျောက်စိမ်းပြားကို လှုံ့ဆော်လိုက်သော်လည်း ဤသတ္တဝါ၏ အစစ်အမှန်ကို မမြင်ရသေးပေ။ သို့မဟုတ်လျှင် ၎င်းမှာ မူလကတည်းက ဤကဲ့သို့သော ပုံသဏ္ဌာန်မျိုး ဖြစ်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"ဒါက စွဲလမ်းစိတ်ကနေ ပြောင်းလဲလာတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဟု လီယန်ချူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

တာအိုဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော သတ္တဝါမှာ ခြေထောက်တစ်ဖက် ကျိုးသွားသော်လည်း ဒဏ်ရာပြင်းထန်နေသော အခြားသတ္တဝါတစ်ကောင်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ၎င်း၏ သွေးအိုင်နှုတ်ခမ်းကြီးဖြင့် တလုတ်တည်း ဝါးမြိုလိုက်တော့သည်။

ခရွဲ... ခရွဲ...

၎င်းက ဝါးမြိုနေစဉ်မှာပင် အရှိန်အဝါများမှာ တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာသည်။ ဝူမေ့နန်မှာ စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်သွားပြီး "တာအိုဆရာ ဂရုစိုက်ပါ" ဟု အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ထူးဆန်းသော ပေါင်းစပ်ခြင်း အတတ်ဖြစ်ပုံရသည်။ ဂူအတွင်းမှ ထွက်လာသော ဤသတ္တဝါကြီး၏ စွမ်းအားမှာ တရိပ်ရိပ် တက်လာနေသည်။ အကယ်၍ ၎င်းသာ ဆက်လက် မြင့်တက်နေမည်ဆိုပါက မည်သည့်အဆင့်အထိ ရောက်သွားမည်ကို ဝူမေ့နန် မခန့်မှန်းရဲတော့ပေ။

လီယန်ချူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်ပင် ပြတ်သားလှသည်။

ဘုန်း...

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အားပါလှသော သွေးသားခွန်အားများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ နောက်ကျောတွင် ခန့်ညားလှသော နတ်ဘုရားပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူသည် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် မြေပြင်များ တုန်ခါသွားစေကာ လက်သီးဖြင့် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

အရှိန်အဝါများ မြင့်တက်နေသော သတ္တဝါကြီးမှာ လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်ကြောင့် တုန်ခါသွားပြီး ထိုထူးဆန်းသော ပေါင်းစပ်မှုမှာ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်းသတ္တဝါမှာ အစွမ်းထက်သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူက ထိုအခွင့်အရေးကို မပေးခဲ့ပေ။

ထို့နောက် လီယန်ချူသည် ပါးစပ်မှ သုံးရောင်ခြယ်မီး ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော ထိုမီးတောက်များက သတ္တဝါကြီးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ ဤမီးမှာ မိစ္ဆာအရိပ်အယောင်များကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် တာအိုဘာသာ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး မီးတောက်ဖြစ်ပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုသတ္တဝါကြီးကို ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်လေသည်။

ဝူမေ့နန်မှာ စိတ်အေးသွားရသည်။ ခုနက သူမသည် ဤတာအိုဆရာငယ်မှာ မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုလွန်ကဲပြီး သတ္တဝါကြီးကို ပေါင်းစပ်ခွင့်ပေးလိုက်ကာ အခြေအနေကို ပိုဆိုးသွားစေမည်လားဟု စိုးရိမ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုကြည့်ရသည်မှာ ဤတာအိုဆရာမှာ လုပ်ဆောင်ချက် ပြတ်သားလှသဖြင့် သူမ စိုးရိမ်သည်မှာ ပိုနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော မဟာတာအိုအသံ ၏ ခံစားမှုကို ရရှိလိုက်သည်နှင့် လီယန်ချူမှာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကုသိုလ်မှတ် ၁၁၀,၀၀၀ ရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သတ္တဝါနှစ်ကောင်ကို ပေါင်း၍ ရရှိခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ယခင်က ခမောက်ဆောင်းထားသော လူကို သတ်စဉ်က ကုသိုလ် ၁၀၀,၀၀၀ ရရှိခဲ့ပြီး ယခုနေရာတွင် ၁၁၀,၀၀၀ ရရှိခဲ့သည်။

"ဒါမှ တကယ့် နတ်ဘုရားမြေရဲ့ မှန်ကန်တဲ့ ရလဒ်ပဲ"

ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်သည်။

ခမောက်ဆောင်းထားသော လူမှာ လျှို့ဝှက်အတတ်များစွာ တတ်မြောက်ထားပြီး အလွန်အစွမ်းထက်သော်လည်း၊ ဤသတ္တဝါနှစ်ကောင်ကို သတ်ရခြင်းမှ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လူထက် ကုသိုလ်မှတ် ပိုမိုရရှိခဲ့သည်။

"ငါက ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ မတိုက်ခိုက်ချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မိစ္ဆာတွေကို သတ်ရတာက ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိလို့ပါ"

ဟု လီယန်ချူက ပြုံးကာ ဆိုလိုက်သည်။

ဝူမေ့နန်သည် ရုန်းကန်၍ ထလိုက်ပြီး ဒဏ်ရာသက်သာစေသော ဆေးကို သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လီယန်ချူထံသို့ လျှောက်လာကာ

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုဆရာ၊ ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက်" ဟု ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက

"တာအိုတရားအတိုင်း မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းတာက ငါတို့ တာအိုကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ တာဝန်ပဲ၊ ကျေးဇူးတင်နေဖို့ မလိုပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဤအမျိုးသမီးက သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ပေးထားသဖြင့် လီယန်ချူအတွက် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဝူမေ့နန်က "ကျွန်မ နာမည်က ဝူမေ့နန်ပါ၊ တာအိုဆရာကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"လီယန်ချူပါ"

ဝူမေ့နန်မှာ လက်နှစ်ဖက်ကို ပူး၍ ရဲရင့်သော အမူအရာဖြင့်

"ကျွန်မ တာအိုဆရာကို အသက်တစ်သက် ကြွေးတင်သွားပါပြီ၊ တာအိုဆရာ ခိုင်းစရာရှိရင် အမိန့်ပေးနိုင်ပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဤအမျိုးသမီးထံတွင် လောကကြီးကို ရဲရင့်စွာ ရင်ဆိုင်တတ်သည့် သတ္တိနှင့် လောကဝတ် အပြည့်ရှိနေသည်။

လီယန်ချူက "ဒီသတ္တဝါက ဘာလဲ" ဟု မေးရာ ဝူမေ့နန်က ခုနက ဖြစ်ပျက်သမျှကို အစအဆုံး ပြောပြလိုက်သည်။ သတ္တဝါမှာ ခန္ဓာကိုယ် သန်မာပြီး တာအိုဝတ်စုံ ဝတ်ထားခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။

ဘေးမှ ကျွေ့ဟွာက ရုတ်တရက်

"မင်းတို့အိမ်က အဖိုးကြီးကတော့ လူကောင်းပုံ မပေါ်ဘူးနော်" ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ဝူမေ့နန်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤကြောင်ကြီးမှာ စကားပြောနိုင်ခြင်းကို သူမ မအံ့သြသော်လည်း ပြောလိုက်သည့် စကားကြောင့်

"ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောတာလဲ" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာက နှုတ်ခမ်းမဲ့ရင်း

"ဒီမှာ ခုခံခိုင်းထားခဲ့ရင်တောင် ဘာလို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြန်မလွှတ်တာလဲ၊ နောက်ပြီး သူလည်း တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူပဲ မဟုတ်လား၊ ဘာလို့ မင်းနဲ့အတူ ခုခံမပေးတာလဲ"

ဝူမေ့နန်က ခေါင်းခါရင်း

"အဖိုးက အသက်ကြီးပြီ၊ ရှေ့က ဂူဗိမာန်မှာတုန်းကလည်း ဒဏ်ရာရထားတာ မသက်သာသေးဘူး။ အဖိုးက သူကိုယ်တိုင် နေခဲ့ဖို့ လုပ်ပေမဲ့ ကျွန်မကပဲ အတင်းတိုက်တွန်းပြီး ကျန်ခဲ့တာပါ"

ဟု ရှင်းပြသည်။ ကျွေ့ဟွာကတော့ လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

လီယန်ချူက ကျွေ့ဟွာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဉာဏ်ရည်မှာ ရုတ်တရက် တိုးတက်လာခြင်းမှာ သူ ပြောပြထားသော နန်းတွင်းလုပ်ကြံမှု ဇာတ်လမ်းများကြောင့်လားဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူသည် အသေးစိတ် မသိသဖြင့် ဘာမှ ဝင်မပြောတော့ပေ။

ဝူမေ့နန်မှာ စိတ်ထဲမှ တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရှေးဟောင်းမြေပုံ အပိုင်းအစတစ်ခုနှင့် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်မ တစ်နေရာမှာ ရခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းပါ၊ အထဲမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနိုင်လို့ တာအိုဆရာကို လက်ဆောင်ပေးချင်ပါတယ်။ ဒီကျောက်စိမ်းပြားကတော့ အချက်ပေးဖို့ပါ၊ တာအိုဆရာ ခိုင်းစရာရှိရင် ဒါကို ခွဲလိုက်ပါ၊ ကျွန်မ ချက်ချင်း ရောက်လာပါ့မယ်"

လီယန်ချူမှာ မြေပုံအပိုင်းအစကို ကြည့်ပြီး အံ့သြသွားသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ယခင်က ရထားသော မြေပုံအပိုင်းအစ နှစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် တံခါးပုံစံတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ တတိယမြောက် အပိုင်းကို ဘယ်တော့မှ တွေ့မလဲဟု တွေးနေစဉ် ဝူမေ့နန်က လက်ဆောင်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မမှာ လုပ်စရာ အလုပ်တွေ ရှိသေးလို့၊ လီတာအိုဆရာ... ဒီမှာပဲ ခွဲခွာကြရအောင်"

လီယန်ချူကလည်း လက်နှစ်ဖက်ကို ပူး၍

"ကောင်းပါပြီ" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဝူမေ့နန် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျွေ့ဟွာက

"ဒီမိန်းကလေးက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ"

ဟု ပြောရာ လီယန်ချူက "ဘယ်နားမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာက

"ခြေတံတွေက ရှည်ပြီး ဖြောင့်နေတာပဲ" ဟု ဖြေရာ လီယန်ချူမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။

ကျွေ့ဟွာက ဆက်လက်၍

"ငါ့ရဲ့ စိတ်အာရုံက မှန်တယ်၊ အဲဒီအဖိုးကြီးက လူဆိုးဖြစ်ဖို့ များတယ်"

ဟု ပြောသော်လည်း လီယန်ချူကတော့

"ဒါက တစ်ဖက်သတ် ဆုံးဖြတ်တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ဆိုကာ ဂူဗိမာန်အတွင်းသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။

ဂူဗိမာန်အတွင်းတွင် မည်သူမျှ မရှိတော့ဘဲ သွေးစွန်းမှုများနှင့် သွေးညှီနံ့များသာ ကျန်ရစ်သည်။ ဝူမိသားစုဝင် အများအပြားမှာ ဤသတ္တဝါနှစ်ကောင်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။ လီယန်ချူသည် ဂူအတွင်း၌ ရှာဖွေကြည့်ရာ ကျင့်စဉ်နှင့် ဆေးဝါးအချို့ကို ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် မြေပြင်အနေအထား ပြောင်းလဲသည့် အတတ်ကို တတ်မြောက်ထားသဖြင့် နံရံရှိ ကျောက်တုံးတစ်တုံးမှာ အခြားကျောက်တုံးများနှင့် မတူသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူက ထိုကျောက်တုံးကို လှည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ အသံကျယ်ကြီးနှင့်အတူ လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခု ပွင့်သွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ မှော်အတတ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော တားမြစ်ချက် မဟုတ်ဘဲ သာမန် စက်မှုယန္တရား အတတ်ပညာသာ ဖြစ်သည်။

"ဒါက ဘယ်လိုလူက စဉ်းစားလိုက်တာလဲ၊ ကျင့်ကြံသူ ဂူဗိမာန်ထဲမှာ သာမန် စက်မှုပညာနဲ့ လျှို့ဝှက်ခန်း လုပ်ထားတယ်ဆိုတော့"

ဟု ကျွေ့ဟွာက အံ့သြစွာ ဆိုသည်။

လီယန်ချူကလည်း

"မှော်အတတ်ဆိုရင် စွမ်းအားတွေ ထွက်ပေါ်နေတတ်ပေမဲ့ ဒီလို စက်မှုပညာကတော့ ဖျက်ဆီးမခံရသရွေ့ အကြာကြီး တည်တံ့နေသလို သတိထားမိဖို့လည်း ခက်တယ်၊ ဒါက တကယ်ကို မြင့်မားတဲ့ နည်းလမ်းပဲ"

ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။

သူတို့အတွင်းသို့ ဝင်သွားသောအခါ ကျောက်စင်တစ်ခုပေါ်တွင် နတ်ဘုရားရုပ်ထုတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းမှာ အပေါ်ပိုင်းက လူပုံစံဖြစ်ပြီး အောက်ပိုင်းမှာ ပိုးကောင်ပုံစံ ဖြစ်နေကာ အလွန်ပင် ကြည့်ရဆိုးပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသည်။

"ဒါက ဘာကြီးလဲ" ဟု ကျွေ့ဟွာက ရွံရှာစွာ မေးသည်။

လီယန်ချူက

"ဒီဂူဗိမာန်က ဟော့ထုံတောင်က တာအိုတပည့်တစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်တာဖြစ်ရမယ်၊ ဘာလို့ သူက ဒီလို ပြင်ပမိစ္ဆာနတ်ဘုရားကို လျှို့ဝှက်ကိုးကွယ်နေရတာလဲ"

ဟု မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"လူတွေက အမျိုးမျိုးပဲလေ၊ တစ်ယောက်ယောက်က လျှို့ဝှက်ပြီး မိစ္ဆာပညာကို ကျင့်ကြံနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

ဟု ကျွေ့ဟွာက ဆိုသည်။

လီယန်ချူမှာ ကျွေ့ဟွာ၏ ဉာဏ်ရည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် အံ့သြသွားရပြန်သည်။

လီယန်ချူက

"မင်းရဲ့ အမွေအနှစ် မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ဒီလို နတ်ဘုရားမျိုးကို မြင်ဖူးလား"

ဟု မေးရာ ကျွေ့ဟွာက

"မမြင်ဖူးပါဘူး၊ အဆင့်မရှိတဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတွေက အများကြီးပဲ၊ အကုန်လုံးကို ဘယ်သိမလဲ" ဟု ဖြေသည်။

လီယန်ချူက

"ဟော့ထုံတောင်လို နေရာမျိုးမှာ ကျင့်ကြံနေတဲ့သူက အဆင့်မရှိတဲ့ နတ်ဘုရားကို ကိုးကွယ်ပါ့မလား"

ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် အရင်က ဝမ်းမြောက်ခြင်း နတ်ဘုရား ရုပ်ထုကို ဖျက်ဆီးစဉ်က နောက်ကွယ်မှ နတ်ဘုရားက တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်ကို သတိရကာ၊ ယခုရုပ်ထုကိုလည်း ဖျက်ဆီးသင့်မသင့် စဉ်းစားနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အန္တရာယ် မပြုနိုင်ရန်အတွက် တားမြစ်ချက်များစွာဖြင့် ဤရုပ်ထုကို ချိတ်ပိတ်ထားလိုက်ပြီး ဂူနံရံကိုလည်း သူ၏ အစွမ်းဖြင့် ပြန်လည် ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် ဆက်လက် စူးစမ်းရှာဖွေနေစဉ်အတွင်း လူများစွာမှာ တောင်ပေါ်သို့ လာနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် နောက်ကျောဘက်မှ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ချောင်ချောင် တာအိုဆရာ "

လီယန်ချူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ လှပချောမောပြီး ချစ်စရာကောင်းသော အမျိုးသမီးငယ်လေးတစ်ဦးကို တွေ့ရသည်။ သူမမှာ ရှဲ့ဝမ်ရင် ဖြစ်ပြီး ကျိုဖုန်းတောင် ရှိ ရှေးဟောင်းမြို့တော်တွင် တွေ့ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ သူမဘေးတွင် တည်ငြိမ်ပြီး တင်းမာသော မျက်နှာထားရှိသည့် တာအိုသီလရှင်ကြီး တစ်ပါးလည်း ပါလာသည်။

"ပြန်တွေ့ရပြန်ပြီပဲ" ဟု လီယန်ချူက ခပ်အေးအေးပင် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ရှဲ့ဝမ်ရင်က အလွန်ဝမ်းသာနေပြီး

"ဒါက တကယ်ကို ရေစက်ပါပဲ၊ ဟော့ထုံတောင်ထဲမှာ တာအိုဆရာနဲ့ ပြန်ဆုံရမယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

ဟု ဆိုသည်။ သူမက လီယန်ချူဘေးမှ ကျွေ့ဟွာကို မြင်သောအခါ

"ဒီကြောင်ဖြူကြီးက... မင်တောင် ရဲ့ တောင်စောင့်နတ် မဟုတ်လား" ဟု အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

တာအိုသီလရှင်ကြီး ကျင့်ရွှမ် မှာလည်း အံ့သြသွားပြီး ဤတာအိုဆရာငယ်မှာ အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှဲ့ဝမ်ရင်က

"ချောင်ချောင် တာအိုဆရာလည်း ယုယူတောင်ထိပ်က နတ်ဘုရားဂူဗိမာန်ကို ရှာဖို့ လာတာလား"

ဟု မေးရာ လီယန်ချူက "နတ်ဘုရားဂူဗိမာန်" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ဝမ်ရင်က ရှင်းပြသည်မှာ ဤနေရာသည် လင်လုံနတ်သမီး ၏ ဂူဗိမာန်ရှိသည့် နေရာဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းကို ရှာတွေ့ပါက မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့် ကျင့်စဉ်များကို ရရှိနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ လီယန်ချူကလည်း

"ဒါကြောင့် ဒီနေရာကို ယုယူတောင်ထိပ်လို့ ခေါ်တာကိုး" ဟု နားလည်သွားသည်။

ရှဲ့ဝမ်ရင်က ယခင်က ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောဆိုခဲ့သည်များကို တောင်းပန်ပြီး လီယန်ချူနှင့်အတူ အဖော်ပြုရန် ဖိတ်ခေါ်သော်လည်း လီယန်ချူက

"ငါက တစ်ယောက်တည်း သွားရတာကို ပိုကြိုက်တယ်" ဟု ဆိုကာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် သူမ၏ အမေးအမြန်း ထူမှုနှင့် ဆော့ကစားလိုသော အမူအရာများကြောင့် ခေါင်းကိုက်လာသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ကျွေ့ဟွာပေါ်သို့ စီးနင်းကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ရှဲ့ဝမ်ရင်က နောက်မှ လှမ်းခေါ်သော်လည်း လီယန်ချူမှာ တောင်တန်းများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အဒေါ်ဖြစ်သူ ကျင့်ရွှမ်က

"မိန်းကလေးဆိုတာ သိက္ခာရှိရှိ နေသင့်တယ် မဟုတ်လား"

ဟု ဆူပူသောအခါ ရှဲ့ဝမ်ရင်က

"ကိုယ်ကြိုက်တဲ့သူကို တွေ့ရင် ကိုယ်တိုင်ပဲ ကြိုးစားရမှာပေါ့"

ဟု ရဲရဲတင်းတင်း ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

အခန်း (၈၉၀) ဒီတာအိုဆရာက နည်းနည်းအေးစက်တယ်၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အဖိုးကြီး၊ မူလက မင်းကိုး

ရှဲ့ဝမ်ရင်မှာ "အား" ခနဲ အော်ဟစ်ကာ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ချွဲနွဲ့သောလေသံဖြင့်

"ဘာဖြစ်လဲ ဒေါ်လေး ရယ်၊ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ အပြင်ပန်းရုပ်ရည်ကနေ စတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါ့အပြင် ဒေါ်လေးရော သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို မမက်မောဘူးလို့ ပြောနိုင်လို့လား"

ကျင့်ရွှမ်တာအိုသီလရှင်မှာ ဒေါသအလိပ်လိပ်ထွက်သွားပြီး သူမ၏ခေါင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ခပ်ပြင်းပြင်း ခေါက်လိုက်ပြန်သည်။

"နောက်တစ်ခါ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောရင် မင်းကို အိမ်ချက်ချင်း ပြန်ခေါ်သွားမယ်"

ရှဲ့ဝမ်ရင်မှာ နာကျင်လွန်း၍ မျက်ရည်များပင် ဝဲလာသည်။ သူမ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း အေးစက်လှပသော သူမ၏အဒေါ်ကို မော့ကြည့်ကာ မျက်တောင်တဖြတ်ဖြတ် ခတ်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ကျွန်မက သူ့ရင်ထဲမှာ အမှတ်တရတွေ ပိုကျန်ရစ်အောင် လုပ်နေတာပါ"

ကျင့်ရွှမ်က တိုက်ရိုက်ပင် ဖော်ကောင်လုပ်လိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်မလို့ မင်းရဲ့ရင်စိ ကို ဒီလောက်ထိ အောက်ကို ဆွဲချထားတာပေါ့"

ရှဲ့ဝမ်ရင် မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားပြီးမှ ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

"ဘယ်မှာလဲ... မူလကတည်းက ဒီလောက်အထိ နိမ့်နေတာပါ"

ကျင့်ရွှမ်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ

"ထပ်ပြီး အောက်ကိုဆွဲချနေရင်တော့ ကျွတ်ကျတော့မှာပဲ"

ရှဲ့ဝမ်ရင်၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ရှက်သွေးများ ဖြာတက်လာပြီး ခြေဆောင့်ကာ

"အဒေါ် "

ကျင့်ရွှမ်တာအိုသီလရှင်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ဘယ်မိန်းကလေးကမှ အချစ်နဲ့ မကင်းနိုင်ပါဘူး၊ ဒီတာအိုဆရာလေးက တကယ်ပဲ ရုပ်ရည်အလွန်ခန့်ညားတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်ကလာတာလဲ၊ အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ ဆိုတာ မင်းသိလား"

သူမက သူမ၏တူမဖြစ်သူအား အမှားပြင်ပေးချင်ဇောဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"အကယ်၍ သူကသာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေရင်ကော မင်းက ဒီလောက်အထိ အလကားပေးနေတာ၊ သူက မင်းကို ဘယ်လိုပုံစံမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်ကြိုက်ပုံဖော်သွားမှာပဲ၊ အဲဒီကျမှ မင်းငိုလည်း မမှီတော့ဘူး"

ရှဲ့ဝမ်ရင်က ပြန်ပြောသည်။

"အဒေါ်ပြောတာတွေ ကျွန်မ အကုန်နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သံယောဇဉ်ဆိုတာက တားဆီးလို့မရအောင် ပြင်းထန်လွန်းတာလေ"

ကျင့်ရွှမ်က မျက်နှာသေဖြင့်

"မင်းဟာက သံယောဇဉ် မဟုတ်ဘူး၊ ရုပ်ရည်ကို မက်မောတာ "

ရှဲ့ဝမ်ရင်က ရယ်မောကာ

"ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် အသက်အရွယ်က ပြဿနာမှ မဟုတ်တာ။ အကယ်၍ ဒီ ချောင်ချောင်တာအိုဆရာ က အသက်အရွယ် အရမ်းကြီးနေရင်လည်း ကျွန်မက သူ့ကို ဦးလေးလို့ ခေါ်လိုက်ရုံပဲလေ၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

ကျင့်ရွှမ်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားပြီး သက်ပြင်းသာ ထပ်ချလိုက်သည်။

"မင်းကတော့ ကယ်လို့မရတော့ဘူးပဲ"

ရှဲ့ဝမ်ရင်က ပြတ်ပြတ်သားသား ဆက်ပြောသည်။

"ပြီးတော့ ဒီလူက ဘယ်လိုမှ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ကျင့်ရွှမ်က အံ့အားသင့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာကိုကြည့်ပြီး ပြောတာလဲ"

ရှဲ့ဝမ်ရင်က အတည်ပေါက်ဖြင့်

"ဘယ်မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူက ဒီလောက် အရုပ်ဆိုးတဲ့ ဘဲတစ်ကောင်ကို အနားမှာ ခေါ်ထားမှာလဲ"

ကျင့်ရွှမ် : "...................."

ဒါက ဘာယုတ္တိလဲ

လီယန်ချူသည် ယုယူတောင်ထိပ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေရင်း ထာဝရ တည်တံ့သော တောင်နှင့် မြစ် လျှို့ဝှက်ကျင့်စဥ် ကို လေ့ကျင့်နေကာ အထဲမှ ဆန်းကြယ်လှသော တာအိုတရားများကို ဆင်ခြင်နေသည်။

ကျွေ့ဟွာက ပြောသည်။

"ခုနက မိန်းကလေးက နင့်ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို မက်မောနေတာ"

လီယန်ချူမှာ အလိုလို ပြုံးလိုက်မိပြီး

"မင်းက ဘယ်လိုသိတာလဲ"

ကျွေ့ဟွာက အေးဆေးပင်

"သူမက နင့်ကို ဝါးမြိုပစ်ချင်နေတာပဲ၊ ကြည့်နေစရာတောင် လိုလို့လား"

လီယန်ချူက ရယ်မောကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အဲဒီလောက် အားနေရင် မင်းရဲ့ သွေးသားထဲမှာပါတဲ့ အစွမ်းတွေကို သေချာလေ့လာစမ်းပါ၊ အမြဲတမ်း ဇွတ်တိုးဖို့ပဲ မစဉ်းစားနဲ့"

ကျွေ့ဟွာက ပြန်ချေပသည်။

"နင်လည်း အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

လီယန်ချူ : "................"

ကျွေ့ဟွာက ရုတ်တရက်

"ဘာလို့လဲမသိဘူး၊ ခုနက ဒီတောင်ထဲကို ရောက်ကတည်းက ငါ့ရင်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး လှမ်းခေါ်နေသလို ခံစားနေရတယ်"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ကျွေ့ဟွာက သက်ပြင်းချကာ

"ဒါက ကောင်းတဲ့အချက်လား၊ ဆိုးတဲ့အချက်လား မသိဘူး"

လီယန်ချူက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးတွေထဲက အကြီးအကဲတစ်ယောက်ယောက်က ဒီမှာ အမွေအနှစ် ချန်ထားခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ မင်းက အထဲကိုဝင်ပြီး အစအနလေးပဲ ရရင်တောင် စွမ်းအားတွေ အများကြီး တိုးတက်လာနိုင်တယ်လေ"

ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းညိတ်သည်။ လီယန်ချူက မေးသည်။

"အဲဒီအသံက ဘယ်နေရာကနေ ထွက်ပေါ်လာတာလဲ ဆိုတာ ခံစားလို့ရလား"

ကျွေ့ဟွာက အံ့ဩစွာ

"ရင်ထဲကလေ"

လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားကာ အတည်ပေါက်ဖြင့်

"ငါပြောတာက အဲဒီအသံထွက်လာတဲ့ တည်နေရာကို ခံစားလို့ရလားလို့"

ကျွေ့ဟွာက "ဩော်" ဟု ဆိုကာ ခေါင်းခါသည်။

"အရမ်းဆန်းကြယ်တဲ့ ခံစားချက်မျိုးပဲ၊ သေချာနားစွင့်ကြည့်ရင်တော့ ဘာမှမကြားရပြန်ဘူး။ ဒါက ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုလားလို့တောင် သံသယဖြစ်မိတယ်"

လီယန်ချူ ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက်

"အရင်က မင်တောင် မှာ မင်းရဲ့ သွေးသားနှိုးဆော်မှုကို ခံစားခဲ့ရဖူးတယ်။ အခု မင်းရဲ့ သွေးသားက နောက်ထပ်တစ်ဆင့် ထပ်ပြီး နိုးထလာတာဆိုတော့၊ ကံကြမ္မာက မင်းကို မင်းရဲ့ သွေးသားတော်စပ်တဲ့ အရာတစ်ခုခုဆီ လမ်းညွှန်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းညိတ်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမက စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လေသံဖြင့်

"ရင်စိကို အောက်ဆွဲချထားတဲ့ မိန်းကလေးတင် မဟုတ်ဘူး၊ ဟိုမျက်နှာသေနဲ့ အလယ်အလတ်အရွယ် တာအိုသီလရှင်ကြီးကလည်း မင်းကို စိတ်ဝင်စားနေတာ ငါမြင်တယ်နော်"

လီယန်ချူ : "................"

သူ အားတဲ့အချိန်မှာ ကျွေ့ဟွာကို နန်းတွင်းလုပ်ကြံမှု ဇာတ်လမ်းတွေနဲ့ အချစ်ဝတ္ထုတွေ ပြောပြခဲ့မိတာကို အတော်လေး နောင်တရသွားသည်။ သူမဆီက တစ်စုံတစ်ခုသော ပါရမီကို နှိုးဆွပေးလိုက်သလိုပင်။

ထို့နောက် သူတို့သည် တောင်ပေါ်သို့ ဆက်လက်တက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။ ဤနတ်ဘုရားတောင်မှာ အလွန်ကြီးမားပြီး ယခင်က သွားခဲ့သော တောင်ထိပ်များထက် သုံးလေးဆမျှ ပိုကြီးသည်။

နောက်ထပ် မိုင်အနည်းငယ် သွားပြီးနောက်

ဝုန်း

ရှေ့မှ ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။

"ရှေ့မှာ တစ်ယောက်ယောက် တိုက်ခိုက်နေကြပြီ"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကာ ကျွေ့ဟွာပေါ်သို့ ခုန်တက်၍ ပုတ်လိုက်ရာ ကျွေ့ဟွာမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ကဒါဘဲ ပုံစံ ပြောင်းထားသော ရွှေကျီးကန်းမှာလည်း အပြေးနှေးမနေသော်လည်း ၎င်း၏ ပြေးပုံမှာ အတော်လေး လူရယ်စရာကောင်းကာ ဟန်ချက်မညီဘဲ ယိမ်းထိုးနေသည်။

ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူ ဂူဗိမာန်တစ်ခု၏ ရှေ့တွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး လက်နောက်ပြန်ရပ်နေသည်။ ဤအမျိုးသားမှာ အရပ်အမောင်း မြင့်မားသော်လည်း သူဝတ်ထားသော ဝတ်စုံမှာ လက်ရှိ ချန် နိုင်ငံတွင် ခေတ်စားနေသော ပုံစံမဟုတ်ဘဲ မဟာရှမင်းဆက် ခေတ်ထက်ပင် ပိုမိုရှေးကျသော ပုံစံဖြစ်နေသည်။

သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ သာမန်ကာလျှံကာဖြစ်သော်လည်း နားထင်ဆံပင်များ ဖြူနေခြင်းက လောကဓံကို များစွာ ဖြတ်သန်းထားသည့် အငွေ့အသက်ကို ပေးစွမ်းနေပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများမှာမူ အလွန်တောက်ပနေသည်။ သူရပ်နေရုံဖြင့်ပင် အလိုလိုနေရင်း အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူ၏ရှေ့တွင်မူ လေးထောင့်ခမောက်ကို ဆောင်းထားသော မျက်နှာထား တည်ကြည်လှသည့် အဖိုးကြီးတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ခိုင်ခံ့ကာ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။ ဤနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ရင်ဆိုင်ထားကြပြီး မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမှ မပြုလုပ်ကြသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ခုနက ပေါက်ကွဲသံကြီးမှာ သူတို့နှစ်ဦး တစ်ချက်ချင်းစီ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်လိုက်သောကြောင့် မြေပြင်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အက်ကြောင်းများ ပေါ်ပေါက်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ ကျွေ့ဟွာကိုစီး၍ ရောက်လာချိန်တွင် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ ဤနှစ်ဦးစလုံး၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်လှပြီး အဝေးမှကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ဖိအားများစွာ ခံစားရစေသည်။ လီယန်ချူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ၎င်းတို့အနက် တစ်ဦးချင်းစီမှာ ယခင်က ခမောက်ဆောင်းထားသော လူထက်ပင် ပိုမိုအစွမ်းထက်သည်။

နားထင်ဆံဖြူနှင့် အမျိုးသားက အဖိုးကြီးကို အေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။

"နှစ်ပေါင်းသုံးရာအတွင်း ပြန်မဆုံဖြစ်ကြပေမဲ့ သခင်တုံရဲ့ ဒေါသကတော့ အရင်အတိုင်း ပြင်းထန်နေတုန်းပဲနော်"

လေးထောင့်ခမောက်နှင့် အဖိုးကြီးက အေးစက်စွာ

"ဒီဂူထဲက ရွှေသေတ္တာ နတ်ဘုရားကျမ်းကို ငါ မရရအောင် ယူမှာ။ မင်းသာ မထွက်သွားရင် ငါ့ရဲ့ အသက်ကို ရင်းပြီးတော့တောင် မင်းကို ဒီမှာ သတ်ပစ်မယ်"

အမျိုးသားက ခါးသက်သက် ပြုံးကာ

"သခင်တုံရယ်... ကျွန်တော့်ကို မခြောက်ပါနဲ့။ ကျွန်တော့်ကို သတ်နိုင်ရင် ခင်ဗျား အစောကြီးကတည်းက လက်စသတ်ပြီးသား ဖြစ်မှာပါ"

အဖိုးကြီးက "မင်း စမ်းကြည့်လို့ ရပါတယ်" ဟု ဆိုကာ လေထဲတွင် ရွှေရောင် စာသား တစ်ခုကို လက်ချောင်းဖြင့် ရေးဆွဲလိုက်သည်။

ထိုစာသားမှာ ဆန်းကြယ်လွန်းလှပြီး လေးလံလှသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ကိန်းအောင်းနေသည်။

အမျိုးသားမှာ ထိုစာသားကို မြင်သောအခါ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့လည်း သခင်တုံဟာ ဒီလမ်းကို ရွေးခဲ့တာပဲကိုး"

အဖိုးကြီးက အေးဆေးပင်

"တက်လှမ်း ဖို့ မျှော်လင့်ချက်မရှိဘူး၊ ထာဝရအသက် ဆိုတာကလည်း လွင့်ပြယ်နေတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုပဲ။ ငါ ထပ်ပြီး မစောင့်နိုင်တော့ဘူး"

အမျိုးသား တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"သခင်တုံဟာ ကျွန်တော့်အပေါ် ကျေးဇူးရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ ထားပါတော့... ဒီနတ်ဘုရားကျမ်းကို ကျွန်တော် မလုတော့ပါဘူး"

သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီး ရောင်စဉ်တန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်အစွန်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အဖိုးကြီးမှာမူ အလွန်တည်ငြိမ်နေပြီး တောင်ကြီး ပြိုကျလျှင်ပင် မျက်တောင်ခတ်မည့်ပုံ မပေါ်ပေ။

သူသည် ရင်ခွင်ထဲမှ ကျမ်းစာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုကျမ်းစာပေါ်တွင် ဆန်းကြယ်လှသော တာအိုရုပ်ပုံလွှာများ ရှိနေပြီး စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ကျမ်းစာကို လက်စွပ်အတွင်း ထည့်ကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါနှစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ကျွေ့ဟွာက အံ့ဩစွာ

"နတ်ဘုရားကျမ်းကြီးလေ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အထိ ငြိမ်နေနိုင်ရတာလဲ"

သူမ လီယန်ချူကို သိလာသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ခုနက သူ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ရပ်ကြည့်နေခြင်းမှာ သူ၏ စရိုက်နှင့် မကိုက်ညီပေ။ လီယန်ချူက ရယ်မောကာ

"မငြိမ်လို့ရော ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ"

ကျွေ့ဟွာ မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့်

"ဒီနေ့ မင်း စိတ်ပြောင်းသွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီနှစ်ယောက်ကို ကြောက်လို့လား"

လီယန်ချူက ပြုံးကာ

"ကြောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်း သေချာကြည့်စမ်း၊ အဲဒါတွေက လူအစစ်တွေ မဟုတ်ဘူး။ အတိတ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု ကို မှတ်တမ်းတင်ထားတာပဲ"

ကျွေ့ဟွာမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားပြီး

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

လီယန်ချူက ကျွေ့ဟွာ၏ ကိုယ်ထဲသို့ အလင်းတန်းတစ်ခု ပို့လွှတ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဂူဗိမာန်မှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း မြေပြင်မှာ ပျက်စီးနေသော အပျက်အစီးများသာ ဖြစ်နေပြီး ခုနက မြင်ကွင်းနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။

"ခုနက အသံကြီးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားခဲ့ရတာလေ၊ အဲဒါက အတုကြီးလား "

လီယန်ချူက ခေါင်းခါကာ

"အသံကလည်း အစစ်၊ လူတွေကလည်း အစစ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုလက်ရှိမှာ ဖြစ်ပျက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဟော့ထုံတောင် နတ်ဘုရားမြေ နောက်ဆုံးအကြိမ် ပွင့်ခဲ့တုန်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်"

ကျွေ့ဟွာမှာ အံ့ဩလွန်း၍ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။

"ဒါက တကယ့်ကို အစစ်အတိုင်းပဲ"

လီယန်ချူက အေးဆေးပင်

"မေးခွန်းက အဲဒါပဲ။ ဒီအရာတွေကို ထိန်းညှိပေးထားတဲ့ အင်အားက ဘာလဲ၊ ဘာလို့ ခုနက မြင်ကွင်းကပဲ ပေါ်လာရတာလဲ"

လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့မှာ ဂူဗိမာန်အတွင်းသို့ လျှောက်ဝင်သွားကြသည်။ ဤဂူဗိမာန်မှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ယခုအခါ ဟော့ထုံတောင်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး အထဲမှ မြေပြင်နတ်ဘုရားများ လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ဂူအတွင်း၌ ရတနာများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ချက် မထားပေ။ သူ၌ စိတ်ကြည်လင်စေသော ကျောက်စိမ်းပြားရှိသဖြင့် ဤနေရာ၏ ပြဿနာကို အစောကြီးကတည်းက မြင်ခဲ့ပြီးသားဖြစ်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ အတိတ်က ပုံရိပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သဖြင့် အထဲမှ ကျမ်းစာကိုလည်း ထိုအဖိုးကြီးက ယူသွားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်ရမည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များမှလွဲ၍ မည်သည့် တန်ဖိုးရှိသည့်အရာမှ မတွေ့ရပေ။

ကျွေ့ဟွာက

"ဒီလူတွေကတော့ တကယ်ပဲ လက်စသတ်တာ ပြောင်တာပဲ"

ဟု ပြောရာ လီယန်ချူက

"ငါ့ရဲ့ စရိုက်နဲ့တောင် နည်းနည်းတူသလိုပဲ"

ဟု ပြန်နောက်လိုက်သည်။

သူသည် ဂူအတွင်း၌ စက်မှုယန္တရားများ ရှိမလားဟု ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း မတွေ့ရပေ။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူသည် သူ၏ အာရုံခံစိတ် ကို အပြင်သို့ ဖြန့်ကြက်လိုက်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤနေရာတွင် အာရုံခံစိတ်ကို သုံးခြင်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာများကို ဖိတ်ခေါ်သလို ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူ၏ ခိုင်မာလှသော အခြေခံနှင့် ခုခံမှုများကြောင့် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသိစိတ်များက သူ့ကို သတိပြုမိသွားပြီး သူ့ကို ချောက်နက်ထဲသို့ ဆွဲချရန် ကြိုးစားလာသည်။ သို့သော် လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်ကို အလင်းတန်းတစ်ခုက ကာကွယ်ထားသဖြင့် ထိခိုက်မှု မရှိပေ။ သို့သော်လည်း ဤနေရာရှိ အရှိန်အဝါများမှာ ရှုပ်ထွေးလွန်းသဖြင့် အာရုံခံစိတ်ကို အသုံးပြု၍ မရနိုင်ပေ။

"ငါ့မှာသာ ကုသိုလ်မှတ် ခုနစ်သိန်းတန် ဝိညာဉ်ကာကွယ်ရေး ရတနာမရှိရင် သာမန် ကျင့်ကြံသူတွေဆိုရင် ဒီမှာတင် ရူးသွပ်သွားနိုင်တယ်"

ဟု သူတွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် ဂူဗိမာန်မှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏ သိုလှောင်အိတ် အတွင်းမှ အရာတစ်ခုမှာ တုန်ခါလာပြီး အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ မှန်အပိုင်းအစတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ ထိုအပိုင်းအစကို ထုတ်ယူလိုက်သည့်အခါ သူ၏ ရင်ခုန်သံမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာပြီး မှန်အပိုင်းအစ၏ အလင်းရောင်မှာလည်း ပိုမိုတောက်ပလာသည်။

ထိုစဉ် ဂူရှေ့ရှိ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးထဲမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံထွက်လာပြီး လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။ ယခု လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် အပိုင်းအစ နှစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာက အံ့ဩစွာ

"ဒါက ဘာရတနာလဲ၊ အရှိန်အဝါက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြီးမားနေရတာလဲ"

ကျွေ့ဟွာသည် ရှေးဟောင်း အမွေရှိသူဖြစ်သဖြင့် ရတနာများကို ခံစားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

လီယန်ချူကလည်း

"ငါလည်း သေချာမသိသေးဘူး၊ အပိုင်းအစတွေ အကုန်စုံမှ သိရမှာပဲ"

ဤပထမဆုံးအပိုင်းအစကို သူသည် ခြင်္သေ့တောင် တွင် ရွှေကျီးကန်း လက်ထဲမှ လုယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒုတိယအပိုင်းအစကို ယခု ဤနေရာတွင် ရှာတွေ့လိုက်ခြင်းက သူ့ကို များစွာ အံ့အားသင့်စေသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုအပိုင်းအစများကို သိမ်းဆည်းကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ ခုနက ပုံရိပ်ထဲမှ အဖိုးကြီး၏ စကားများကို ပြန်လည်စဉ်းစားနေမိသည်။ "တက်လှမ်းဖို့ မျှော်လင့်ချက်မရှိဘူး" ဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။

ရုတ်တရက်

သူသည် အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး သူမ၏လက်ထဲတွင် စိမ်းဖန့်ဖန့် ကြေးညှိတက်နေသော ကြေးညိုဓား တစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူမ၏ နဖူးတွင် အပေါက်တစ်ခု ပါရှိနေပြီး ရှေ့မှကြည့်လျှင် နောက်ဘက်မြင်ကွင်းကို မြင်နိုင်လောက်အောင်ပင် ဆိုးရွားလှသည်။

သူမသည် ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ စွဲလမ်းစိတ်မှ ပေါ်ပေါက်လာသည့် ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်ရမည်။ သူမက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားသစ်ပင် ကို ထုတ်ပေးစမ်း"

"နတ်ဘုရားသစ်ပင်"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ထိုရွှေရောင် နတ်ဘုရားသစ်ပင်ကို သူသည် အခြားတောင်တစ်ခုတွင် ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က မည်သူမျှ စောင့်ကြပ်ခြင်း မရှိသည်ကို သူ အံ့ဩနေခဲ့သော်လည်း ယခုကြည့်ရသည်မှာ ဤအမျိုးသမီး အိမ်မှာမရှိခိုက် သူ ခိုးယူခဲ့မိခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင်မူ မျက်ဝန်းများ ကြယ်တာရာကဲ့သို့ တောက်ပနေသော လူငယ်တစ်ဦးမှာ အရှိန်အဝါကို ဖျောက်ကာ ရပ်ကြည့်နေသည်။ သူကား ဟော့ချန်အန်း ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤအမျိုးသမီး၏ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ ဤအမျိုးသမီးက လီယန်ချူကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ ဝမ်းသာသွားသည်။

"မင်းပဲ နတ်ဘုရားသစ်ပင်ကို ခိုးသွားတာကိုး၊ ငါ့မှာတော့ မင်းအစား ရက်ပေါင်းများစွာ အလိုက်ခံနေရတာ။ အခုတော့ မင်းအလှည့်ပဲ "

ဟု သူ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေသည်။

အမျိုးသမီးက ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။ ထိုဓားချက်မှာ အလွန်ဆန်းကြယ်လှပြီး လပြည့်ဝန်းကြီး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့ပင်။ လီယန်ချူက လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ရာ ထိုလမင်းပုံသဏ္ဌာန် ဓားအရှိန်အဝါမှာ ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားပြီး အမျိုးသမီးမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

ဟော့ချန်အန်းမှာ အံ့ဩလွန်း၍ ဆွံ့အသွားရသည်။

ဤအမျိုးသမီးမှာ သူနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်ကထက်ပင် ပိုမိုအစွမ်းထက်နေသော်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးတစ်ချက်ကိုပင် မခံနိုင်ပေ။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ

"ဒါက ဘာဓားကွက်လဲ၊ အပေါ်ယံပဲ ရှိတာပဲ"

ဟော့ချန်အန်း : "................"

သူ ခိုးကြည့်နေရင်းနှင့်ပင် အပြောခံလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသများမှာ အလိပ်လိပ် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။