အခန်း ၅၃

အခန်း (၅၃) ပထမဆုံး ပစ်ခတ်မှု

"သူတို့က ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက နယ်ခြားစောင့်တပ်သားတွေ အမှန်ပဲ..."

"အရင်တစ်ခေါက် ဒုက္ခသည်စခန်းမှာ သူတို့ကို ငါ မြင်ခဲ့တယ်လေ..."

တောင်စောင်းထက်တွင် ရှန့်ထျန်းရှုံက မြင်းရိုင်းများကို ဆွဲလာသော ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် သူ၏ အဖော်ခြောက်ယောက်တို့ တောင်အောက်သို့ ရောက်လာသည်အထိ ဆက်တိုက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အတည်ပြုနိုင်ခဲ့၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... အခု သူတို့ ခြောက်ယောက်လုံးကို ပစ်သတ်လိုက်ရမလား..."

အသက်ပိုကြီးသော အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက အကြံပြုလာ၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တစ်ဖွဲ့လုံးရှိ ထျဲ့လင် အမဲလိုက်အဖွဲ့သားများက သူတို့၏ လေးနှင့်မြှားများကို ကောက်ကိုင်ကာ ပစ်ခတ်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်ကြသည်။

ရှန့်ထျန်းရှုံက လက်ကာပြ၍ သူတို့ကို တားဆီးလိုက်၏။

"ခုနစ်ယောက်ရှိရမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဘာလို့ အဖွဲ့ထဲမှာ ကျောက်လင် မပါရတာလဲ..."

ဤသည်မှာ ရှန့်ထျန်းရှုံက သူ၏ အဖွဲ့သားများကို တားဆီးရသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူက အခြေအနေကို သေချာမသိရသေးသဖြင့် ရမ်းသမ်း၍ တိုက်ခိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

"ကျောက်လင်က ငါတို့နောက်မှာ ရှိနေတာများလား..."

ငယ်ရွယ်သော အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက ခန့်မှန်းပြောဆိုလိုက်၏။

ရှန့်ထျန်းရှုံက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ငါရယ်၊ ဦးလေးချိုးရွှေရယ်၊ စန်းကုံနဲ့ ဟူဇီရယ်... ငါတို့ လေးယောက် အောက်ဆင်းပြီး အဲ့ဒီခြောက်ယောက်ကို သွားတားမယ်... မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာနေပြီး ငါ့အမိန့်ကို စောင့်နေကြ..."

ရှန့်ထျန်းရှုံက အလျင်အမြန်ပင် အစီအစဉ်တစ်ခု စဉ်းစားလိုက်၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှန့်ထျန်းရှုံသည် ကြိုတင်စုံစမ်းထားပြီးဖြစ်ရာ ထိုခုနစ်ယောက်ထဲတွင် ကျောက်လင်က အစွမ်းအထက်ဆုံးဖြစ်ကြောင်း သိထား၏။

အကယ်၍ ဤခြောက်ယောက်ကို အရင်သတ်လိုက်ပြီး ကျောက်လင် လွတ်သွားပါက ထျဲ့လင် အမဲလိုက်အဖွဲ့သည် ကျောက်လင်၏ နေ့ညမပြတ် လျှို့ဝှက်တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရနိုင်ပြီး ငြိမ်းချမ်းမှု ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ရှန့်ထျန်းရှုံက အစီအစဉ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲခဲ့သည်။ ပထမဆုံး ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် အခြားခြောက်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးပြီးနောက် ကျောက်လင်ကို ထွက်လာရန် ဖိအားပေးမည်။ ထိုအချိန်ကျမှ ချုံခိုနေသော အမဲလိုက်အဖွဲ့က ကျောက်လင်ကို မြှားများဖြင့် ပစ်ခတ်ကာ အပေါက်အပြဲပြဲ ဖြစ်အောင် လုပ်မည်ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် ရှန့်ထျန်းရှုံနှင့် သူ၏ အဖော်သုံးယောက်သည် မီတာနှစ်ဆယ်ကျော် မြင့်သော တောင်စောင်းမှ ပြေးဆင်းလာပြီး ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့ဝင်ခြောက်ယောက်ကို တိုက်ရိုက် ပိတ်ဆို့လိုက်ကြ၏။

"မင်းတို့တွေက ဘယ်သူတွေလဲ..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့က ရှန့်ထျန်းရှုံနှင့် သူ၏ အဖွဲ့ကို မြင်သောအခါ အစပိုင်းတွင် အံ့သြသွားသော်လည်း ထို့နောက် ကျောက်လင်ကို အားလုံး လေးစားသွားကြသည်။ တောင်စောင်းပေါ်တွင် အမဲလိုက်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ချုံခိုနေကြောင်း အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နေ၏။

"ဟီးဟီး... အဲ့လောက် မြန်မြန် မေ့သွားကြတာလား..."

"မင်ချွမ်မြို့ ဒုက္ခသည်စခန်းမှာ မင်းတို့ ငါနဲ့ တစ်ခါဆုံဖူးတယ်လေ..."

"ငါက ထျဲ့လင်ကျေးရွာ အမဲလိုက်အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ရှန့်ထျန်းရှုံပဲ... ဒီတောင်တန်းဒေသက ငါတို့ ထျဲ့လင်ကျေးရွာ အမဲလိုက်အဖွဲ့ရဲ့ အမဲလိုက်ကွင်းဖြစ်ပြီး အပြင်လူတွေ ဝင်ခွင့်မရှိဘူး..."

"မင်းတို့ အခြေအနေကို မသိလို့ဆိုတာကို ထောက်ထားပြီး ငါ ရှန့်ထျန်းရှုံက ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ခွင့်လွှတ်ပေးပြီး အသက်ရှင်လျက် ပြန်လွှတ်ပေးမယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီမြင်းရိုင်းတွေနဲ့ သားရဲကောင်တွေရဲ့ အသေကောင်တွေကိုတော့ ထားခဲ့ရမယ်..."

ရှန့်ထျန်းရှုံက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ကြေညာလိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာက အလွန် မောက်မာနေပြီး လူခြောက်ယောက်ကို အပြည့်အဝ စိုးမိုးထားနိုင်ပြီဟု ထင်မှတ်နေပုံရ၏။

"မောက်မာလိုက်တာ..."

"တောင်တန်းဒေသတွေ အားလုံးက တော်ဝဝင်နန်းတော်ပိုင်တာပဲ... မင်းတို့ ထျဲ့လင်ကျေးရွာက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တောင်တန်းဒေသတွေကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် နယ်မြေသတ်မှတ်ရဲတာလဲ... မင်းတို့က နန်းတော်ကိုတောင် ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား..."

"ငါတို့အားလုံးက ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှာ တပ်စွဲထားတဲ့ နယ်ခြားစောင့်တပ်သားတွေပဲ... ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာရဲ့ ရိုးရာ အမဲလိုက်ကွင်းကို ဝင်ရောက်ခွင့် ငါတို့မှာလည်းရှိတယ်..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့အားလုံးက ဒေါသတကြီး ဟစ်အော် ဆဲဆိုလိုက်ကြသည်။

ရှင်းလင်းစွာပင် ၎င်းတို့ ခြောက်ယောက်လုံးက ထျဲ့လင်ကျေးရွာမှ အမဲလိုက်အဖွဲ့သည် ဤမျှလောက် ဗိုလ်ကျစိုးမိုးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြပေ။

ယခုအခါတွင် သူတို့ခြောက်ယောက်သည် ကျောက်လင် ယခုလေးတင် ပြောခဲ့သည့် စကားကို နားလည်သွားကြပြီဖြစ်သည်။ ထျဲ့လင်ကျေးရွာမှ အမဲလိုက်အဖွဲ့သည် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရောက်လာခြင်းဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် သူတို့ခြောက်ယောက်လုံးသည် ကျောက်လင်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို သတိရသွားကြသည်။ ထျဲ့လင်ကျေးရွာမှ အမဲလိုက်အဖွဲ့နှင့် တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်မရင်ဆိုင်ရန်၊ သို့သော် မိမိတို့၏ အသက်ကို အရင် ကယ်တင်ရန်အတွက် မြင်းရိုင်းများနှင့် တိရစ္ဆာန် အသေကောင်များကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရန် ဖြစ်သည်။

"နန်းတော် ဟုတ်လား…”

"ဟားဟား... နန်းတော်က ဘယ်လောက်ပဲ အင်အားကြီးကြီး ငါ့ကို လာထိန်းချုပ်နိုင်မလား..."

"မဟာချင်စစ်တပ်ကလာတဲ့ မင်းတို့ကောင်တွေ... ရင်ထဲမှာ နန်းတော်ကို ထည့်ထားတယ်လို့ ထင်နေတာ တော်တော် မိုက်မဲတာပဲ..."

"ဒီနေရာမှာ အရာအားလုံးက အင်အားနဲ့ပဲ ဆုံးဖြတ်တာ..."

"မင်းတို့ ခြောက်ယောက်က ဒီလောက်တောင် ခေါင်းမာနေမှတော့ ငါလည်း အင်အားသုံးပြီး နှိမ်နှင်းရုံကလွဲလို့ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး..."

ရှန့်ထျန်းရှုံက မောက်မာစွာ ဟစ်အော်လိုက်၏။

ထိုအခိုက်တွင် ရှန့်ထျန်းရှုံက သူ၏ ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

တောင်စောင်းပေါ်တွင် ချုံခိုနေသော မုဆိုး နှစ်ဆယ်သည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မတ်တတ်ရပ်လာကြပြီး သူတို့တစ်ဦးစီက လေးနှင့်မြှားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြ၏။

ထိုမုဆိုးများသည် ပစ်ခတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

"ထွက်ပြေးကြ..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဟစ်အော်လိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့သည် မြင်းရိုင်းများနှင့် သားရဲကောင်များ၏ အသေကောင်များကို စွန့်ပစ်ကာ တောအုပ်ထဲသို့ အလွန် ညီညာစွာ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

သူတို့ ခြောက်ယောက်လုံးသည် ကျောက်လင်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို မှတ်မိနေကြ၏။ အကယ်၍ ထျဲ့လင် အမဲလိုက်အဖွဲ့က မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခု ပြသပါက သူတို့ ထွက်ပြေးရမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့က ကျောက်လင်ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ကြသည်။

"ခွေးကောင်တွေ..."

ရှန့်ထျန်းရှုံမှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွား၏။ ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် သူ၏ အဖော်ခြောက်ယောက်က ဤမျှ ပြတ်သားလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ လူနှစ်ဆယ် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခုခံရန်ပင် မတွေးတော့ဘဲ တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိ ထွက်ပြေးသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

တောင်စောင်းထက်တွင် မုဆိုးနှစ်ဆယ်ထံမှ မြှားများသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်ခတ်ခံလိုက်ရ၏။

သို့သော်လည်း သစ်ပင်များက အကာအကွယ် ပေးထားသဖြင့် မည်သည့်မြှားကမျှ ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့ကို မထိမှန်ခဲ့ပေ။

ဒေါသထွက်သွားသော ရှန့်ထျန်းရှုံက ချက်ချင်းပင် ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"အားလုံး ဒီကိုလာကြ... ဒီစက်ဆုပ်ရွံရှာစရာကောင်းတဲ့ ကောင်ခြောက်ကောင်ကို လိုက်ဖမ်းကြမယ်..."

ဤအချိန်တွင် ရှန့်ထျန်းရှုံသည် ကျောက်လင်ကို လုံးဝ မေ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူက ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် အခြားခြောက်ယောက်ကို အရင်ဖမ်းဆီးပြီးနောက် ကျောက်လင်၏ တည်နေရာကို စစ်ဆေးမေးမြန်းရန်သာ အလိုရှိတော့၏။

ရှန့်ထျန်းရှုံ ဟစ်အော်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တောအုပ်ထဲမှ နားကွဲမတတ် သေနတ်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒိုင်း...

ထို့နောက် ယခုလေးတင် မောက်မာစွာ ကြွားဝါနေခဲ့သော ရှန့်ထျန်းရှုံ၏ နဖူးတွင် ရုတ်တရက် သွေးထွက်နေသော အပေါက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

ကျည်ဆန်က သူ၏ ခေါင်းကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ရှန့်ထျန်းရှုံသည် သူ၏ ဘဝက ဤမျှ ထူးဆန်းသော နည်းလမ်းဖြင့် အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်..."

ရှန့်ထျန်းရှုံ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဦးလေးချိုးရွှေ၊ စန်းကုံနှင့် ဟူဇီတို့သည် ဤမြင်ကွင်းကို အလွန်အံ့သြစွာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ကြပြီး တစ်ခဏမျှ ထွက်ပြေးရန်ပင် မေ့လျော့နေခဲ့ကြသည်။

ဒိုင်း...

နောက်ထပ် သေနတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဒုတိယ ကျည်ဆန်က အသက်ပိုကြီးသော ဦးလေးချိုးရွှေ၏ ရင်ဘတ်ကို မှန်သွားခဲ့သည်။

ဦးလေးချိုးရွှေ၏ မျက်လုံးများက ထိတ်လန့်တကြား ပြူးကျယ်သွားပြီး တောအုပ်ထဲရှိ လားရာတစ်ခုဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက မလိုလားစွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ရှန့်ထျန်းရှုံနည်းတူ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

"ဒုက္ခပဲ..."

"လျှို့ဝှက်လက်နက် ရှိနေတယ်..."

အန္တရာယ်ရှိသော လူတစ်ယောက် တောအုပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကြောင်း စန်းကုံနှင့် ဟူဇီတို့က ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကြသည်။

ဤကမ္ဘာတွင် မည်သူကမျှ သေနတ်ကို အရင်က မမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ။ သူတို့အားလုံးက ၎င်းကို အထူးပြုလုပ်ထားသော အဝေးပစ် လျှို့ဝှက်လက်နက် တစ်မျိုးဟုသာ ယုံကြည်ထားကြ၏။

ဒိုင်း…

နောက်ထပ် သေနတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

စန်းကုံမှာ ခြေနှစ်လှမ်းသာ လှမ်းရသေးချိန်တွင် သူ၏ ကျောပြင်၌ ကျည်ဆန်တစ်ခု ဖောက်ဝင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရှေ့သို့ ယိုင်လဲသွားပြီး နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ပြန်မထလာနိုင်တော့ပေ။

ဒိုင်း…

ထို့နောက် စတုတ္ထမြောက် သေနတ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဟူဇီက သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အနောက်သို့ ပြေးသွားချိန်တွင် ကျည်ဆန်က သစ်စည်ကို ထိမှန်သွားပြီး သစ်ခေါက်များ ကွာကျသွားစေသည်။

ဒိုင်း...

ပဉ္စမမြောက် သေနတ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဟူဇီသည် ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးရန်သာ သိပြီး သေနတ်ပစ်ခတ်မှုကို မည်သို့ ရှောင်ရှားရမည်ဆိုသော အတွေ့အကြုံ မရှိပေ။ သစ်ပင်စည်က စောစောက သူ၏အတွက် ကျည်ဆန်တစ်တောင့်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ ထိုမျှ ကံမကောင်းခဲ့ချေ။

ထို့နောက် ဟူဇီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အပေါ်သို့ မြောက်တက်သွားပြီး တောင်စောင်းပေါ်သို့ ကျလာသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအခိုက်တွင် ကျောက်လင်သည် တောအုပ်ထဲရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေ၏။

"စနစ်က ပစ္စည်းတွေက တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ..."

ကျောက်လင်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

ယနေ့နံနက်က စနစ်ဈေးဆိုင်မှ စနစ်အမှတ် နှစ်သောင်းဖြင့် သူ ဝယ်ယူခဲ့သော အမျိုးအစား၉၅ တိုက်ခိုက်ရေးရိုင်ဖယ်က နောက်ဆုံးတွင် အသုံးဝင်လာပြီ ဖြစ်၏။

ပထမဆုံး ပစ်ခတ်မှု၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုက ကျောက်လင်ကို အလွန်အံ့သြသွားစေခဲ့သည်။

တရုတ်လူမျိုးများတွင် ပစ်ခတ်ခြင်းအတွက် မွေးရာပါ ပါရမီရှိကြပြီး ကျောက်လင်သည်လည်း မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း ပစ်ခတ်ရသော ပစ်ခတ်မှု နည်းစနစ်ကို သဘာဝအလျောက် နားလည်ထား၏။ သူ၏ လင်းယုန်မျက်လုံးများဖြင့် ကျောက်လင်သည် ပထမဆုံးအကြိမ် ပစ်ခတ်ရာတွင်ပင် ကျည်ဆန် ငါးတောင့်ဖြင့် လူလေးယောက်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

တောင်စောင်းပေါ်ရှိ မုဆိုး နှစ်ဆယ်သည် ရှန့်ထျန်းရှုံနှင့် သူ၏ အဖော်သုံးယောက်တို့ ရုတ်တရက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ မှင်တက်သွားကြသည်။

ယခုလေးတင် အောက်သို့ ပြေးဆင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သော လူနှစ်ဆယ်သည် ယခုအခါတွင်မူ ထိတ်လန့်တကြား နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ကာ တောင်တန်းဒေသမှ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားကြ၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှန့်ထျန်းရှုံ ဘာကြောင့် သေဆုံးသွားရသည်ကို ထိုလူနှစ်ဆယ်ထဲမှ မည်သူကမျှ မသိခဲ့ကြသော်လည်း တောအုပ်ထဲတွင် အလွန် အစွမ်းထက်သော လူတစ်ယောက် ပုန်းအောင်းနေပြီး သူတို့သာ ကိုယ်ထင်ပြလိုက်ပါက သေချာပေါက် သေဆုံးရမည်ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူတို့ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိထားကြသည်။

ထိုလူများ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်လင်က သူတို့ကို လိုက်ဖမ်းရန် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်သည် သူ၏ အလိုအလျောက်ပစ် ရိုင်ဖယ်ကို စနစ်နေရာလွတ်ထဲသို့ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ရှန့်ထျန်းရှုံနှင့် အခြားသုံးယောက်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလိုက်၏။