အခန်း ၅၄

အခန်း (၅၄) တပ်ပျက်စစ်သားများ၏ လုယက်မှု

ကျောက်လင်က အလောင်းလေးလောင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်၏။

သူက ငွေဆယ်ပြားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ထျဲ့လင်ကျေးရွာမှ ဤအမဲလိုက်အဖွဲ့များ၏ နေ့စဉ်ဝင်ငွေမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်ပုံရကာ လူတစ်ဦးလျှင် အနည်းဆုံး ငွေနှစ်ပြားစီ ရှိနေကြ၏။

အလောင်းလေးလောင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ ကျောက်လင်က မည်သို့မျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မူလနေရာ၌ပင် ပစ်ထားခဲ့လိုက်သည်။

ထျဲ့လင်ကျေးရွာမှ လူများက ပြန်လာပြီး အလောင်းများကို ယူဆောင်သွားခြင်း ရှိမရှိဆိုသည်မှာ သူတို့၏ အပိုင်းသာဖြစ်၏။

မကြာမီမှာပင် ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် အခြားသူ ခြောက်ယောက်တို့ ပြန်ပြေးလာကြသည်။

"ကျောက်လင်..."

"ဒီလူလေးယောက်က တကယ်သေသွားတာပဲ..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့ ပြန်ပြေးလာကြသောအခါ ကျောက်လင်က ထိုနေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေပြီး ရှန့်ထျန်းရှုံနှင့် အခြားသုံးယောက်၏ အလောင်းများက ထိုနေရာ၌ လဲကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူတို့ခြောက်ယောက်လုံး အလွန် အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

ထိုအခိုက်တွင် သူတို့ခြောက်ယောက်လုံးက ကျောက်လင်၏ ကျောထောက်နောက်ခံအဖြစ် အလွန်အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရှိနေရမည်ဟု အလိုအလျောက် တွေးထင်သွားကြသည်။

သူတို့ ကြားလိုက်ရသော ပေါက်ကွဲသံမှာ အလွန် အစွမ်းထက်သည့် အဝေးပစ် လျှို့ဝှက်လက်နက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျောက်လင်၏ နောက်ကွယ်ရှိ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်က ထိန်းချုပ်ထားခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူတို့ခြောက်ယောက်က အလိုအလျောက် ကောက်ချက်ချလိုက်ကြ၏။

"သွားကြစို့... မြင်းရိုင်းတွေနဲ့ သားရဲကောင်တွေကို ရွာကို ပြန်သယ်သွားကြတာပေါ့..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုသူခြောက်ယောက်ကလည်း ကျောက်လင်၏ နောက်ကွယ်ရှိ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်အကြောင်းကို မမေးမြန်းကြတော့ဘဲ သားရဲအသေကောင်များကို တင်ဆောင်ထားသည့် မြင်းရိုင်းများကို ဆွဲကာ တောင်တန်းလမ်းတစ်လျှောက် ခရီးဆက်ခဲ့ကြ၏။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူတို့အဖွဲ့က နောက်ဆုံးတွင် တောင်နောက်ဘက်မှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာ၏ တောင်ဘက်ရှိ တောင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ရွာ၏ လူနေအိမ်ခြေများနှင့် မလှမ်းမကမ်း၌ ချီလျန်တောင် ဓားပြတပ်ပျက်စစ်သား သုံးဆယ့်သုံးယောက်က ချုံခိုစောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။

တပ်မှူး လျိုမုယွမ်သည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။

ထိုစဉ် သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရန် တာဝန်ယူထားသော စစ်သားတစ်ဦးက တောအုပ်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၏။

"တပ်မှူး... ကျွန်တော် ကုန်သည်ယောင်ဆောင်ပြီး ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို သွားစုံစမ်းခဲ့တယ်... ကျောက်လင်က နယ်ခြားစောင့်တပ်သား ခြောက်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး တောင်ပေါ်ကို အမဲလိုက်ထွက်သွားတယ်တဲ့..."

"ကျန်တဲ့ နယ်ခြားစောင့်တပ်သား သုံးယောက်က ကျောက်လင်တို့ ခုနစ်ယောက်အဖွဲ့နဲ့ အဆင်မပြေကြဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်ကတောင် သူတို့ကြားမှာ ပဋိပက္ခ ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်..."

"ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက မူလရွာသူရွာသားတွေရော ကျောက်လင်တို့ ဝယ်ထားတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေပါ အကုန်လုံး လယ်ကွင်းထဲမှာ အလုပ်သွားလုပ်နေကြတယ်..."

"ကျောက်လင်က ဇနီးငါးယောက် ဝယ်ထားတယ်... အဲ့ဒီအထဲက သုံးယောက်က တောင်နောက်ဘက်ကို သွားကြပြီး ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်ကတော့ အိမ်မှာ အစားအသောက် ပြင်ဆင်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်..."

စစ်သားက သူ သိရှိလာသမျှ အရာအားလုံးကို ပြန်လည်ပြောပြလိုက်သည်။

လျိုမုယွမ်သည် နားထောင်ပြီးနောက် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ဤတပ်ပျက်စစ်သားများ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ လျိုမုယွမ်၏ သတိထားတတ်မှုကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို လုယက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော်လည်း ရောက်ရောက်ချင်း ရွာကို တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်ကာ လူများကို အကြောင်းမဲ့ သတ်ဖြတ်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် လျိုမုယွမ်သည် လူသုံးဆယ့်နှစ်ယောက်နှင့်အတူ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာ အနီးသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ကုန်သည်ယောင်ဆောင်ထားသော စစ်သားနှစ်ဦးကို သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရန် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ ချက်ချင်း စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ယခုအခါတွင်မူ လျိုမုယွမ်သည် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာအား တိုက်ခိုက်ရာ၌ မည်သည့်အန္တရာယ်မျှ မရှိနိုင်ကြောင်း သေချာသွားခဲ့သည်။

"အဲ့ဒီရှောင်ရွေ့က ကြေးဝါအရေပြားနယ်ပယ် နောက်ဆုံးအဆင့်မှာရှိတယ်... ကျောက်လင်က သူ့ကို တိုက်ခိုက်ပြီး အနိုင်ရခဲ့ပေမဲ့ ရှောင်ရွေ့ကိုယ်တိုင်ကတော့ ကျောက်လင်ဟာလည်း ကြေးဝါအရေပြားနယ်ပယ် နောက်ဆုံးအဆင့်မှာပဲ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်..."

"အခြားနယ်ခြားစောင့်တပ်သား အများစုကလည်း ကြေးဝါအရေပြားနယ်ပယ် အစောပိုင်း ဒါမှမဟုတ် အလယ်အလတ်အဆင့်မှာပဲ ရှိကြတာ..."

"ဒါဆိုရင် ငါတစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် ဒီနယ်ခြားစောင့်တပ်သား ဆယ်ယောက်ကို နှိမ်နင်းနိုင်တယ်... ပြီးတော့ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက ဘယ်သူမှလည်း ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

နယ်ခြားစောင့်တပ်သား ဆယ်ယောက်၏ ခွန်အားကို အတည်ပြုပြီးနောက် လျိုမုယွမ်သည် ယုံကြည်မှုများ ပြည့်ဝသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာအား လုယက်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်၏။

"တပ်မှူး... ကျွန်တော်တို့ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို ဘယ်တော့ လုယက်ကြမလဲ..."

ထိုစဉ် စစ်သားတစ်ဦးက မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ဒီတစ်ကြိမ် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို ဝင်တိုက်မယ့် ငါတို့ရဲ့ အဓိကပစ်မှတ်က ကျောက်လင်ပဲ... ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက တခြားလူတွေအားလုံးရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ပေါင်းလိုက်ရင်တောင် ကျောက်လင်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု ဆယ်ပုံတစ်ပုံလောက်တောင် ရှိမယ်မထင်ဘူး..."

"ကျောက်လင်က တောင်ပေါ်ကို အမဲလိုက် ထွက်သွားပြီဆိုတော့ သူနဲ့ သူ့လူတွေ တောင်ပေါ်ကနေ ထွက်လာတဲ့အထိ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်ကြတာပေါ့... သူတို့ ပြန်ရောက်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ငါတို့ ချက်ချင်း ဝင်လုကြမယ်..."

"ဒီလိုနည်းနဲ့ဆိုရင် ငါတို့က ကျောက်လင်ဆီက ငွေအပြား တစ်ရာ့ငါးဆယ်ကို လုယူနိုင်ရုံသာမကဘဲ ဒီနေ့ သူ အမဲလိုက်လို့ရလာတဲ့ သားကောင်တွေ အကုန်လုံးကိုလည်း ယူဆောင်သွားနိုင်မှာပဲ..."

လျိုမုယွမ်က သရော်ပြုံး ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စစ်သားများသည် ဘာဖြစ်နေသနည်းဆိုသည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ခဲတစ်လုံးတည်းဖြင့် ငှက်နှစ်ကောင်ကို ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် လူသုံးဆယ့်သုံးယောက်က တောအုပ်ထဲတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ကာ သူတို့၏ အကြည့်များကို ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာ၏ နောက်ဘက်တောင်ဆီသို့သာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ထိုစဉ် စစ်သားတစ်ဦးက ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်၏။

"တပ်မှူး... တောင်နောက်ဘက်ကနေ လူတစ်ယောက် ထွက်လာပြီ..."

ချက်ချင်းပင် လျိုမုယွမ်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သစ်ပင်များကြားရှိ ကွက်လပ်များမှတစ်ဆင့် နောက်ဘက်တောင်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်လင်နှင့် သူ၏ ခုနစ်ယောက်အဖွဲ့သည် အမှန်တကယ်ပင် တောင်ခြေ၌ ပေါ်လာခဲ့၏။

"ဟေ့ ဟေးဇီ... အဲ့ဒီလူခုနစ်ယောက်ကို သွားကြည့်စမ်း... အဲ့ဒီအထဲမှာ ကျောက်လင် ပါသလားလို့..."

လျိုမုယွမ်က ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

မင်ချွမ်မြို့၌ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော လူနှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦး၏ အမည်မှာ ဟေးဇီ ဖြစ်ပြီး သူက ကျောက်လင်ကို သိရှိထား၏။

ဟေးဇီသည် တောင်နောက်ဘက်သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တပ်မှူး... ဟုတ်တယ်... အရှေ့ဆုံးက လူငယ်လေးက ကျောက်လင်ပဲ..."

လျိုမုယွမ်သည် တိကျသော အဖြေကို ရရှိသွားခဲ့၏။

"ဒီကျောက်လင်က တကယ်ကို သာမန်မဟုတ်ဘူးပဲ... သူက တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်ရင်းနဲ့ မြင်းရိုင်း ဆယ်နှစ်ကောင်တောင် ဖမ်းမိခဲ့တာကိုး..."

"အဲ့ဒီမြင်းရိုင်းတွေကို ကြည့်စမ်းပါဦး... သူတို့အပေါ်မှာ သားရဲအသေကောင်တွေ အများကြီး တင်ထားသေးတယ်..."

"ထင်းရှူးနက်တောင်ဆီ လာခဲ့တဲ့ ခရီးစဉ်က လုံးဝ မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ..."

"ငါတို့တွေ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက လူတွေကို သတ်ပြီးရင် ဒီမြင်းရိုင်း ဆယ်နှစ်ကောင်ကို ခိုးယူကြမယ်... အခု ငါတို့မှာ စီးတော်ယာဥ်တွေ ရှိသွားပြီဆိုတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က ရွာတွေကို လုယက်ရတာ ပိုလွယ်ကူသွားပြီ..."

လျိုမုယွမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်၏။

စစ်သား သုံးဆယ့်နှစ်ဦးလုံးသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများကို သပ်လိုက်ပြီး သတ်ဖြတ်ရန် အသင့်ပြင်ထားလိုက်ကြသည်။

ထိုအခိုက်တွင် လျိုမုယွမ်က သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ညီအစ်ကိုတို့... ကျောက်လင်နဲ့ သူ့လူတွေက မြင်းရိုင်းတွေကို ဖမ်းမိခဲ့ပြီဆိုတော့ ငါတို့ရဲ့ စစ်ဆင်ရေး အစီအစဉ်ကို ပြောင်းလဲရလိမ့်မယ်..."

"ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက ရွာသားတွေကိုတော့ ချမ်းသာပေးလိုက်ကြရအောင်... အကယ်လို့ ငါတို့က သူတို့ကို အရင်သတ်လိုက်ရင် ကျောက်လင်နဲ့ သူ့ရဲ့ အဖော်ခြောက်ယောက်က တစ်ခုခု မှားယွင်းနေမှန်း သိသွားပြီး မြင်းရိုင်းတွေစီးပြီး သေချာပေါက် ထွက်ပြေးကြလိမ့်မယ်... ဒါဆိုရင် ငါတို့ သူတို့ကို လိုက်မီဖို့ ခက်သွားလိမ့်မယ်..."

"ဒါကြောင့် ငါတို့က တောင်နောက်ဘက်ကို ပတ်သွားပြီး ကျောက်လင်နေထိုင်တဲ့ အိမ်ကို ပထမဆုံး ပစ်မှတ်ထားကြမယ်..."

"ငါတို့က သူတို့ကို အလစ်အငိုက်ဖမ်းပြီး သတ်ဖြတ်ပစ်ရမယ်... ပြီးတာနဲ့ သူတို့ရဲ့ မြင်းတွေကို ချက်ချင်း သိမ်းပိုက်ကြမယ်..."

တပ်မှူးတစ်ဦးဖြစ်သည့် လျိုမုယွမ်က ယခင်က စစ်တပ်တစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူ၌ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များ ရှိနေသည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။

အခြေအနေ အပြောင်းအလဲများအပေါ် မူတည်၍ စစ်ဆင်ရေး အစီအစဉ်ကို လျင်မြန်စွာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲလိုက်၏။

"ရှင်းပါပြီ..."

စစ်သားသုံးဆယ့်နှစ်ဦးလုံးသည် လျိုမုယွမ်၏ တိုက်ပွဲအစီအစဉ်ကို နားလည်သွားကြသည်။

ထို့ကြောင့် လျိုမုယွမ်သည် စစ်သား သုံးဆယ့်နှစ်ဦးကို ဦးဆောင်ကာ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာ အနီးရှိ တောင်ကုန်းအသီးသီး တစ်လျှောက် တောင်နှစ်လုံးကို ပတ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တောင်နောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ယခုအချိန်တွင် လူသုံးဆယ့်သုံးယောက်သည် တောင်နောက်ဘက်ရှိ တောင်စောင်း၌ ရပ်နေကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ မီတာတစ်ရာခန့် ပြေးဆင်းသွားမည်ဆိုလျှင် ကျောက်လင် နေထိုင်သော အိမ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်လင်၏ အိမ်၌ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော လေထုတစ်ခု လွှမ်းခြုံနေသည်။

မြင်းရိုင်းဆယ်နှစ်ကောင်ကို ကြိုးဖြည်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ ခေါင်းများကို ကြိုးများဖြင့် ပြန်လည် ချည်နှောင်ကာ ခြံအပြင်ဘက်ရှိ သစ်ပင်တန်းတစ်တန်းတွင် အားလုံးကို ချည်နှောင်ထားလိုက်၏။

သားရဲအသေကောင် တစ်ဝက်ကို စာမရီလှည်းပေါ်သို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်။

ကျန်တစ်ဝက်ကိုတော့ မြင်းရိုင်း ခြောက်ကောင်အပေါ် အညီအမျှ ခွဲဝေတင်ဆောင်လိုက်၏။

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့ အားလုံးသည် အကောင်ကြီးသော မြင်းရိုင်းတစ်ကောင်စီကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြပြီး ထိုမြင်းများသည် သူတို့၏ စီးတော်ယာဥ်များ ဖြစ်လာပေမည်။

ကျောက်လင်သည် မြင်းရိုင်းများကို နေရာချထားပြီးနောက် သူ၏ ဇနီးများဖြစ်သော ရှန်ချန်းရွှယ်နှင့် ထျန်ကျီလင်တို့ကို သားရဲအားလုံးအား ရောင်းချရန် မင်ချွမ်မြို့သို့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သွားမည့် အစီအစဉ်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

ကျောက်လင်က စာမရီလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်စဉ်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ တောင်နောက်ဘက်ရှိ တောင်စောင်း၌ စစ်သုံးဓားရှည်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော လူတစ်စုကို မြင်လိုက်ရ၏။

သူတို့၏ အနေအထားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့က သူ့အတွက် လာနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

"ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ..."

"စစ်တပ်သုံး ဓားရှည်တွေ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေရတာလဲ..."

ကျောက်လင်၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခြင်းပင်ဖြစ်၏။

ထိုအခိုက်တွင် လျိုမုယွမ်သည် စစ်သား သုံးဆယ့်နှစ်ဦးကို ဦးဆောင်ကာ တောင်ပေါ်မှ ပြေးဆင်းလာခဲ့တော့သည်။