အခန်း ၅၈

အခန်း (၅၈) ရတနာမြေပုံလား... ဒေသခံများနှင့် ဆက်ဆံရေး ပိုကောင်းလာခြင်း

ကျောက်လင်က လျိုမုယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်၏။

သူက အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ထုပ်ထားသော သိုးရေမြေပုံတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဤမြေပုံက မည်သည့်အရာနည်း။

"လျိုမုယွမ်က အဲ့ဒီမြေပုံကို သူ့ကိုယ်မှာကပ်ပြီး သိမ်းထားတာဆိုတော့ တစ်ခုခု ထူးခြားတာ သေချာတယ်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

မြေပုံ၏ အပေါ်ဘက်တွင် 'ကွမ်းနန် ယွီချီတောင်ထွတ်' ဟု အမှတ်အသားပြုထားပြီး အလယ်တွင် တောင်ထွတ်ငါးခုရှိသော တောင်တစ်တောင် ရှိကာ အလယ်တောင်ထွတ်ပေါ်၌ ရေကန်တစ်ခု ရှိသည်။

အလယ်တောင်ထွတ်ပေါ်တွင် 'စန်းတျဲ့ရှီ' ဟူသော စာသားဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသည့် အစက်တစ်စက် ရှိ၏။

ထိုကျောက်တုံးသုံးဆင့်၏ အောက်ဘက်တွင် 'ဝင်ပေါက်' ဟူသော စာသားဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသည့် အစက်တစ်စက် ရှိနေသည်။

"ဒါက ရတနာမြေပုံများ ဖြစ်နေမလား..."

ကျောက်လင်က တွေးတောခန့်မှန်းမှုအချို့ မပြုလုပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤမြေပုံပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများအရ ကွမ်းနန်စီရင်စုရှိ ယွီချီတောင်ထွတ်တွင် တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ရှိနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ကျောက်လင်၏ စွမ်းအားက လက်ရှိတွင် အားနည်းနေသေးကာ သူက လွတ်လွတ်လပ်လပ် ခရီးသွားလာနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ ယွီချီတောင်ထွတ်တွင် မည်သည့် ရတနာများ ဖုံးကွယ်ထားကြောင်းကို သူ သိလျှင်တောင် သွားမည်မဟုတ်ပေ။

"ငါ့စွမ်းအားတွေ တိုးတက်လာတဲ့အခါကျမှ ယွီချီတောင်ထွတ်ကို ထပ်ပြီး စူးစမ်းရမယ်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ထို့နောက် ကျောက်လင်က လျိုမုယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထပ်မံ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

ငွေအိတ်ထဲတွင် ငွေပြားတစ်ထောင်တန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်နှင့် စစ်တပ်အမိန့်ပေးတံဆိပ်ပြားတစ်ခု ပါဝင်နေ၏။

"ဒီငွေပြားတစ်ထောင်တန် ငွေစက္ကူက ငါ့အတွက်တော့ မျှော်လင့်မထားတဲ့ ဆုလာဘ်ကြီးပဲ... ဒီငွေပြားတစ်ထောင်တန် ငွေစက္ကူနဲ့ဆို တောင်တစ်ရာကို အသုံးပြုခွင့် ဝယ်လို့ရပြီပေါ့..."

"ဒီစစ်တပ်အမိန့်ပေးတံဆိပ်ပြားက မဟာလီမင်းဆက် စစ်တပ်ထဲက လျိုမုယွမ် ပိုင်ဆိုင်တာဖြစ်ရမယ်... ငါ့အတွက်တော့ ဘာမှ အသုံးမဝင်ပါဘူး..."

ကျောက်လင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောက်လင်က လျိုမုယွမ်၏ စစ်သုံးဓားရှည်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ အလောင်းကို ဆွဲကာ ပြန်လာခဲ့၏။

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့ကလည်း ထွက်လာကြပြီး ကျောက်လင်နှင့် လာရောက် ပူးပေါင်းကြသည်။

"အရမ်းကောင်းတာပဲ ကျောက်လင်... မင်း အသက်ရှင်နေသေးတယ်ပေါ့..."

ရှုံ့တကျွမ်းက ပထမဆုံး ပြေးလာခြင်း ဖြစ်၏။ ကျောက်လင်က လျိုမုယွမ်၏ အလောင်းအား သယ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျောက်လင်...

အကယ်၍ ကျောက်လင်သာ ရှုံ့တကျွမ်း၏ အမှန်တကယ် တွေးတောနေမှုများကို မသိထားပါက ထိုလူကို အသေအလဲ ထိုးကြိတ်မိမည်မှာ သေချာလှ၏။

"ကဲ... ဒီတပ်ပျက်စစ်သားတွေရဲ့ အလောင်းတွေကို စုသိမ်းပြီး မင်ချွမ်မြို့က စစ်တပ်စခန်းဆီ ပို့ကြမယ်... ဒါက ငါတို့ရဲ့ စစ်ရေးစွမ်းဆောင်မှုအဖြစ် ရေတွက်ခံရလိမ့်မယ်..."

ကျောက်လင်က လူခြောက်ယောက်အား လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် အခြားခြောက်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်ကြ၏။

နယ်ခြားစောင့်တပ်မှ စစ်သားများသည်လည်း စစ်သားများပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့က ငြိမ်းချမ်းချိန်တွင် စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ကိုင်ကြပြီး စစ်ဖြစ်ချိန်တွင် စစ်သားများအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ကြ၏။

လျိုမုယွမ်နှင့် သူ၏လူများသည် မဟာလီမင်းဆက် စစ်တပ်၏ တပ်ပျက်စစ်သားများ ဖြစ်ကြသည်။ ကျောက်လင်က သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ရာ ၎င်းက စစ်ရေးစွမ်းဆောင်မှုတစ်ခုအဖြစ် သေချာပေါက် ရေတွက်ခံရမည်ဖြစ်၏။

စစ်ရေးစွမ်းဆောင်မှုအတွက် ဆုလာဘ်များက မည်သည့်အရာများဖြစ်သည်ကိုတော့ ကျောက်လင် တစ်စက်လေးမျှ မသိပေ။

"ကျောက်လင်... ငါတို့ အဲ့ဒီတပ်ပျက်စစ်သားတွေကို ရှာဖွေကြည့်တာ ငွေတချို့ တွေ့တယ်... စုစုပေါင်း ငွေပြား သုံးဆယ့်ခြောက်ပြား ရှိတယ်..."

ထိုအခိုက်တွင် ယောင်းဟွိုင်တောက်က ဦးဆောင်ကာ ပြောလိုက်၏။

ကျောက်လင်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ခြောက်ယောက် ဒီငွေပြား သုံးဆယ့်ခြောက်ပြားကို အညီအမျှ ခွဲယူလိုက်ကြ..."

"ဒီတပ်ပျက်စစ်သား သုံးဆယ့်သုံးယောက်ရဲ့ စစ်ရေးစွမ်းဆောင်မှုတွေကိုတော့ ငါ့ဟာလို့ သတ်မှတ်လိုက်မယ်... ဘယ်လိုလဲ..."

အမှန်တကယ်တော့ ကျားရဲစစ်တပ်၏ စည်းမျဉ်းဟောင်းများအရ စစ်မြေပြင်တွင် ရန်သူကို သတ်ဖြတ်နိုင်သူ မည်သူမဆို ရန်သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ရယူခွင့်ရှိ၏။

ဤတပ်ပျက်စစ်သား သုံးဆယ့်သုံးယောက်စလုံးကို ကျောက်လင် တစ်ယောက်တည်းကသာ သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့အားလုံးသည် ကျောက်လင်နှင့်သာ သက်ဆိုင်သင့်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ကျောက်လင်က ထိုလူခြောက်ယောက်၏ ခံစားချက်များကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးရမည် ဖြစ်၏။ သူတို့က အလောင်းများကို ကူညီသယ်ဆောင်ပေးခဲ့သဖြင့် သူက သူတို့ကို အကျိုးအမြတ်အချို့ ပေးရပေမည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့အတွက် အကျိုးအမြတ် အများကြီး ရတာပေါ့..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်က ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါတို့လည်း အားနာမနေတော့ဘူးနော်..."

ရှုံ့တကျွမ်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

ကျန်လူလေးယောက်ကလည်း သူတို့၏ ကျေးဇူးတင်မှုကို ဖော်ပြလိုက်ကြသည်။

မကြာမီတွင်ပင် သူတို့ခုနစ်ယောက်သည် ကျောက်လင်၏ နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြ၏။

လျိုမုယွမ်နှင့် အခြားတပ်ပျက်စစ်သား သုံးဆယ့်သုံးယောက်၏ အလောင်းများကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုပုံထားရာ တကယ့်ကို ကြီးမားလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေ၏။ စာမရီလှည်းနှင့် မြင်းရိုင်းခြောက်ကောင်တို့ကို သားရဲကောင်များ၏ အလောင်းများ သယ်ဆောင်ရန် အသုံးပြုထားရာ ထိုတပ်ပျက်စစ်သား သုံးဆယ့်သုံးယောက်ကို သယ်ဆောင်ရန် အပို ယာဉ်ရထားများ မရှိတော့ချေ။

ကျောက်လင် ဝယ်ယူထားသော အမျိုးသားဒုက္ခသည် နှစ်ဆယ်သည်လည်း သူတို့၏ နေရာရွှေ့ပြောင်းမှုအတွက် ပြင်ဆင်သည့်အနေဖြင့် ထင်းရှူးနက်တောင်တွင် တဲများ ဆောက်လုပ်နေကြသည်။

ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် သူ၏ အဖော်ခြောက်ယောက် ဝယ်ယူထားသည့် ဒုက္ခသည် ဆယ်ယောက်သည်လည်း သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ စစ်တပ်ပိုင်မြေများပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်နေကြ၏။

သူတို့တွင် အားလပ်ချိန် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မရှိပေ။

အရွယ်ရောက်ပြီး တောဝက်ခြောက်ကောင်၊ ဂျီကောင်နှစ်ကောင်၊ တောင်ဆိတ်ငါးကောင်၊ အမြီးတို ရက်ကွန်းခွေးတစ်ကောင်နှင့် သမင်မနှစ်ကောင်... ဤမနက်ခင်းတွင် အမဲလိုက်ဖမ်းဆီးရမိခဲ့သော ဤသားရဲကောင်များအားလုံးသည် တော်တော်လေး ကြီးမားကြ၏။

ကျောက်လင်ကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

အကယ်၍ သူသာ ဤနေရာ၌ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေပါက ဤသားရဲများနှင့် အလောင်းများကို သိမ်းဆည်းရန် စနစ်နေရာလွတ်ကို အသုံးပြုနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုအခါ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် လူနှင့် တိရစ္ဆာန်အင်အားကို မှီခိုနေရ၏။

အားလုံး အကျပ်ရိုက်နေချိန်တွင် ရွာသူကြီး လောဟုန်ဖေးက ရွာသားတစ်စုနှင့်အတူ ရောက်လာသည်။

"ကျောက်လင်... မင်း အကူအညီလိုနေလား..."

လောဟုန်ဖေးက ရောက်ရောက်ချင်းပင် ပြုံး၍ မေးလိုက်၏။

လောဟုန်ဖေးက သူ၏ အိမ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေစဉ် တိုက်ပွဲကို မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

လောဟုန်ဖေးသည် ဤမဟာလီမင်းဆက်မှ တပ်ပျက်စစ်သားများက ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာတစ်ခုလုံးအတွက် မူလက ရည်ရွယ်လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း ကျောက်လင်နှင့် သူ၏ အဖော်ခုနစ်ယောက်က အတင်းအဓမ္မ တားဆီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သိရှိခဲ့ရ၏။

ကျောက်လင်က ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို ကယ်တင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

ရွာသူကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် လောဟုန်ဖေးသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူ၏ ကြိုတင်အစွဲများကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်၏။ ကျောက်လင် ရှိနေခြင်းသည် သူတို့၏ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာအတွက် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးသူတစ်ယောက်နှင့်တူကြောင်း သူ သိထားသည်။

ထို့ကြောင့် လောဟုန်ဖေးသည် ကျောက်လင်နှင့် အခြားခုနစ်ယောက် ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရွာသားများကို ဦးဆောင်ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

လောဟုန်ဖေးသည် ယခင်က နာကြည်းချက်များကို အဆုံးသတ်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို ရယူချင်ခဲ့သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်လင်က လောဟုန်ဖေး၏ အတွေးများကို သဘာဝကျကျပင် နားလည်သွား၏။

"လိုတာပေါ့... ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် အကူအညီ လိုနေတာ..."

"ရွာသူကြီး... ကျွန်တော့်ကို ရွာသား အယောက်နှစ်ဆယ်လောက် ရှာပေးပါဦး... ပြီးတော့ ရွာထဲက နွားလှည်းကိုလည်း ခေါ်ပေးပါ... ကျွန်တော်တို့ အမဲလိုက်ထားတဲ့ သားရဲတွေရယ် ဒီတပ်ပျက်စစ်သားတွေရဲ့ အလောင်းတွေရယ် အားလုံးကို မင်ချွမ်မြို့ဆီ ပို့ဖို့ လိုနေလို့ပါ..."

ကျောက်လင်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အော်... ဒါနဲ့ စကားမစပ်... ကူညီပေးတဲ့ ရွာသားတစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းအတွက် ဆုကြေးအနေနဲ့ ကြေးပြား ငါးဆယ်စီ ပေးပါ့မယ်..."

ကျောက်လင်က ထပ်မံ၍ အလေးပေး ပြောလိုက်၏။

အလကားတော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဤမျှကြီးမားသော ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် ငွေပြား တစ်ပြား သို့မဟုတ် နှစ်ပြားခန့်သာ ကုန်ကျမည်ဖြစ်ရာ ကျောက်လင်က ၎င်းမှာ အလွန်တန်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

လောဟုန်ဖေးနှင့် အခြားရွာသားများက ကျောက်လင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူတို့အားလုံးက ကျောက်လင်အား စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်ကြ၏။

၎င်းက တော်တော်လေး မြင့်မားသော အခကြေးငွေ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤရွာသားများသည် အလုပ်ရှာရန် မင်ချွမ်မြို့သို့ သွားပါက တစ်နေ့လျှင် ကြေးပြား နှစ်ဆယ့်ငါးပြား သို့မဟုတ် သုံးဆယ်ခန့်သာ ရရှိနိုင်ပေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... အဲ့ဒါဆို ငါ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်..."

"ရွာသူကြီး... ကျွန်တော် ပထမဆုံး စာရင်းပေးတယ်နော်..."

"ကျွန်တော်လည်း ကူညီမယ်..."

ချက်ချင်းပင် ရောက်လာသော ရွာသားများအားလုံးက တက်ကြွစွာ လက်ထောင်လိုက်ကြ၏။

ထို့ကြောင့် အစီအစဉ်အချို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် လောဟုန်ဖေးက နွားလှည်းကို ကိုယ်တိုင် မောင်းနှင်ကာ ရွာသား နှစ်ဆယ်ကို အတူတကွ အလုပ်လုပ်ရန် တာဝန်ပေးလိုက်သည်။

ကျောက်လင်နှင့် သူ၏ လူခုနစ်ယောက်ကလည်း အစီအစဉ်များ ပြုလုပ်ကာ သူတို့ ဖမ်းဆီးထားသော မြင်းရိုင်း ဆယ့်နှစ်ကောင်စလုံးကို အသုံးပြု၍ တပ်ပျက်စစ်သားများ၏ အလောင်းများကို ၎င်းတို့၏ ကျောပေါ်သို့ တင်လိုက်ကြ၏။

စာမရီလှည်းနှင့် နွားလှည်းများက သားရဲကောင်များ၏ အလောင်းများကို သယ်ဆောင်သွားသည်။

လူအုပ်ကြီးက မင်ချွမ်မြို့ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြ၏။

ရှောင်ရွေ့၏ နေအိမ်၌။

ရှောင်ရွေ့၊ ယန်ချန်ယွီနှင့် ဟန်ဟိုင်တို့က ကျောက်လင်နှင့် အခြားသူများ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

"ကျောက်လင်နဲ့ သူ့ရဲ့ အဖော်ခုနစ်ယောက်က တောင်ပေါ်ကနေ ပြန်ဆင်းလာပြီး မြင်းရိုင်း ဆယ့်နှစ်ကောင်ကိုပါ ပြန်ခေါ်လာကြတယ်... ထျဲ့လင် အမဲလိုက်အဖွဲ့က ကျောက်လင်နဲ့ သူ့လူတွေကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘူး ထင်တယ်..."

ထိုအခိုက်တွင် ရှောင်ရွေ့က အတော်လေး မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အဲ့ဒီတပ်ပျက်စစ်သားတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်က သံမဏိအရိုးနယ်ပယ်မှာ ရှိလောက်တယ်... ငါ ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင် ကျောက်လင်က သူ့ကို သတ်နိုင်ဖို့အတွက် သံမဏိအရိုးနယ်ပယ်မှာပဲ ရှိနေရမယ်..."

ယန်ချန်ယွီမှာ စကားပြောနေစဉ် တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး သူက နက်ရှိုင်းသော နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"အခု ကျောက်လင်က တပ်ပျက်စစ်သား သုံးဆယ့်သုံးယောက်ကို သတ်ခဲ့တယ်... သူက ဒီစစ်ရေးစွမ်းဆောင်မှုကို ရသွားပြီ... သူ ဘယ်လို ဆုလာဘ်မျိုးရမလဲ မသိဘူး..."

"ကျောက်လင်နဲ့ ရွာသူကြီးတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက တိုးတက်လာပြီဆိုတော့ အနာဂတ်မှာ ဒီဒေသခံတွေက ငါတို့ရဲ့ လှည့်စားတာကို ခံရဖို့ ပိုပြီး ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်..."

"အခုကစပြီး ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှာ ငါတို့ သုံးယောက်အတွက် ဘဝက အရမ်းကို ခက်ခဲတော့မှာပဲ..."

"ငါတို့ တပ်စုမှူးကျန်းဖုန်းကို ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကနေ ပြောင်းရွှေ့ပေးဖို့ တောင်းဆိုသင့်လား... မင်းတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ..."

ဟန်ဟိုင်မှာ ထိတ်လန့်နေ၏။ သူက ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာတွင် အမှန်တကယ် ဆက်မနေချင်တော့ပေ။

ယန်ချန်ယွီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆန္ဒမပါစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... နယ်ခြားစောင့်တပ်သား အားလုံးကို သူတို့ရဲ့ တာဝန်ကျနေရာတွေမှာ ခွဲဝေပေးထားပြီးပြီ... ငါတို့ သုံးယောက်က ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကနေ ပြောင်းရွှေ့ချင်တယ်ဆိုရင် ကြီးမားတဲ့ စွမ်းဆောင်မှုတွေ လုပ်ပြီး ငါတို့ရဲ့ စစ်ရေးစွမ်းဆောင်မှုတွေကို ရာထူးအသစ် ဒါမှမဟုတ် နေရာအသစ်နဲ့ လဲလှယ်မှပဲ ရမယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ရွေ့နှင့် ဟန်ဟိုင်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှု အမူအရာများ ပေါ်လာတော့၏။