အခန်း ၁၈၅

အခန်း (၁၈၅) ယွင်ဟွားက ဧကရာဇ်ဝူကျီအား လှည့်စားခြင်း

ယွင်ဟွားသည် သူ၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားမှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားလေ၏။

သူမသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ တပည့်ပီသတယ်.. နင်က အခြေအနေကို ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ပြန်လည်ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့တာပဲ..."

"နင်က မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ငါ့ကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ရဲတယ်… နင် အရမ်းတော်တယ်... နင့်ရဲ့ ဆရာက လူ့ပြည်ကို အထူးခရီးစဉ်တစ်ခု လာရကျိုးနပ်သွားပြီ..."

ယွင်ဟွား၏ သူ့အပေါ် ချီးကျူးမှုသည် လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ ကျေနပ်နေသော သဘောထားက ဧကရာဇ်ဝူကျီအား အနည်းငယ် မှင်သက်သွားစေခဲ့သည်။

“မင်း... ဆရာ... လူ့ပြည်ကို ဆင်းသက်လာတာလား..."

ဧကရာဇ်ဝူကျီသည် ယွင်ဟွားအား သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားပြီး မျက်လုံးများတွင် စူးစမ်းလိုစိတ် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာလေ၏။

နတ်ဆိုးများနှင့် နတ်ဘုရားများဆိုသည့် အယူအဆအပေါ် သူသည် အမြဲတမ်း တစ်ဝက်သာ ယုံကြည်လေ့ရှိသည်။

ယွင်ဟွားသည် သူက သူမအား ယုံကြည်မည်မဟုတ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိသော်လည်း သူမတွင် နည်းလမ်းရှိလေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါက ကောင်းကင်ဘုံကိုးထပ်ရဲ့ အထက်ဘုံက နေရာလွတ်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်တဲ့ လနတ်သမီးပဲ... ပြီးတော့ နင်က ကုန်း... အဟွတ် အဟွတ်... ကုန်းရှီးတုန်း လို့ခေါ်တဲ့ ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ပဲ..."

ယွင်ဟွားသည် သက်ပြင်းကို ဖွဖွချလိုက်ပြီး ဧကရာဇ်ဝူကျီအား မေတ္တာပါသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ သူမသည် သူ့အား ခွေးတစ်ကောင်ဟုပင် ခေါ်လိုက်ချင်မိသည်။

"ကုန်း... ကုန်းရှီးတုန်း..."

ဧကရာဇ်ဝူကျီသည် သူ့ဟာသူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး ဤအမည်သည် အနည်းငယ် ကောင်းသောအရာမဟုတ်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ယွင်ဟွား၏ ရှင်းပြချက်ကို မယုံကြည်ခဲ့ပေ။

သူမသည် စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်များ ဝန်းရံကာ လေထဲတွင် ပေါ်လောပေါနေသော်လည်း သူသည် ရေတွက်၍မရနိုင်သော အရပ်ဘက်လှည့်စားမှု မြောက်မြားစွာကို မြင်ဖူးထားပြီးဖြစ်လေသည်။

ဧကရာဇ်ဝူကျီသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ့ကို လှည့်စားရန် ကြိုးစားနေသည်မှာ အိပ်မက်မက်နေခြင်းပင်ဖြစ်၏။

“ပန်းကလေး... သူက နင့်ကို ယုံကြည်ပုံမရဘူး... ပြီးတော့ နင့်ကို စမ်းသပ်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ဧကရာဇ်ဝူကျီ နောက်ဆုတ်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး သူ၏ ပစ်မှတ်မှာ မလှမ်းမကမ်းတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဓားဖြစ်နေလေသည်။

အိုး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေပြီလေ။ ပန်းကလေးတွင် မှော်လက်နက်တစ်ခု ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ သူ၏ ဓားကျိုးက သူမကို မထိခိုက်နိုင်သည်မှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

ယွင်ဟွားသည်လည်း သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိမြင်သွား၏။

"နင်က နင့်ရဲ့ ဆရာကို မယုံဘူးပေါ့လေ..."

သူမ၏ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်မှာ အလွန်ထူးချွန်လှပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အပြုံးက ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများကမူ စိတ်ပျက်မှုအရိပ်အယောင် အနည်းငယ်ကို ဖော်ပြနေသည်။

"ကောင်းပြီ... နင် စမ်းသပ်ချင်ရင်လည်း စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်လေ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားသည် လွင့်ထွက်သွားပြီး သူမဆီသို့ ထိုးစိုက်လာလေသည်။

“ဂျွတ်.."

ဧကရာဇ်ဝူကျီ၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် တုန်ခါသွား၏။ သူ၏ အဖိုးတန်ဓားမှာ သံမည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သောအရာ ဖြစ်သည်။

သူမနှင့် လက်မအနည်းငယ်အကွာတွင် သူ၏ ဓားက တစ်စုံတစ်ရာကို ထိမိသွားသကဲ့သို့ နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားသည်ကို သူ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရသည်။

ဧကရာဇ်ဝူကျီ အံ့အားသင့်နေဆဲအချိန်တွင် ယွင်ဟွားက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဘာလဲ... နင်က ငါ့ကို မယုံသေးဘူးလား..."

"ငါက နေရာလွတ်စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်လို့ ခုနလေးတင် ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား... ငါ နင့်ကို အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ဖို့ ခေါ်သွားပေးရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

ဧကရာဇ်ဝူကျီသည် ယွင်ဟွားကို ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

“ကျောက်တုံးလေး... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ နင့်အပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်... အရမ်းဝေးဝေး ခေါ်သွားစရာမလိုဘူး... နန်းတော်အပြင်ဘက်ကိုပဲ ခေါ်သွားလိုက်…”

ငရဲလကျောက် "..."

ဘာကြောင့် ကြိုတင်မတိုင်ပင်ခဲ့ရတာလဲဟု တွေးလိုက်မိသည်။

“ယင်အငွေ့အသက်…”

ယွင်ဟွားက သတိပေးလိုက်၏။

ငရဲလကျောက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ကနဲ လင်းလက်သွားသည်။

ဧကရာဇ်ဝူကျီသည် မျက်စိရှေ့တွင် ဝေဝါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများ ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူနှင့် သူ၏ ဆရာဟု ဆိုသော နတ်ဘုရားမတို့သည် မြို့တော်ရှိ လမ်းကြားငယ်တစ်ခုထဲတွင် ရောက်ရှိနေလေသည်။

သူသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် လမ်းကြားအဝဆီသို့ ပြေးသွားကာ အမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

လူစည်ကားနေသော လမ်းသွားလမ်းလာများက သူသည် နန်းတော်ထဲမှ ချက်ချင်း ခေါ်ဆောင်ခံလိုက်ရကြောင်းကို ပြောပြနေသည်။

“ဒါက တကယ်ပဲ... မှော်အတတ်တစ်ခု မဟုတ်ဘူး..."

ယခုအခါတွင် ဧကရာဇ်ဝူကျီသည် ယုံကြည်ရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ယွင်ဟွားသည် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

“ကျောက်တုံးလေး... ပြန်သွားကြစို့…”

ယွင်ဟွား စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဧကရာဇ်ဝူကျီ၏ အိပ်ဆောင်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

"ငါ့ရဲ့ တပည့်ကောင်းလေး... အခု ငါ့ကို ယုံပြီလား..."

ဧကရာဇ်ဝူကျီက ဆက်လက်၍ သံသယမရှိတော့ဘဲ ယွင်ဟွား၏ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ချလိုက်လေ၏။

"မဖြစ်နိုင်တာ..."

ယွင်ဟွားသည် လန့်ဖြန့်သွားပြီး သူ့ကို တားဆီးရန် သူမ၏ လက်သေးသေးလေးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ သူမသည် သူ့အား ဆရာတစ်ဦးအဖြစ်သာ လှည့်စားနိုင်လေသည်။

အကယ်၍ ဤသို့ ဒူးထောက်ကာ သူမအား ဆရာဟု ခေါ်ဆိုခြင်းက ကောင်းကင်ဘုံ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိသွားမည်ဆိုလျှင် ဆိုးရွားသွားမည် မဟုတ်ပါလား။

"အခု နင်က ဧကရာဇ်တစ်ပါးအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီဖြစ်လို့ နင့်မှာ နဂါးတစ်ကောင်ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပြည့်နှက်နေပြီ... ဒါ့ကြောင့် ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ဖို့ မလိုပါဘူး..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ဧကရာဇ်ဝူကျီသည် ယွင်ဟွားရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထူးဆန်းစွာပင် နာခံမှုရှိနေလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အသေးစိတ်ကျသော လှည့်စားမှုကို စတင်ရန် အချိန်ကျရောက်လာခဲ့သည်။

ယွင်ဟွားသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဧကရာဇ်ဝူကျီအား တုံ့ဆိုင်းနေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ဤအမူအရာက ဧကရာဇ်ဝူကျီအား အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

"ဆရာ... လူ့ပြည်မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ လုပ်စရာရှိလို့လား..."

ယွင်ဟွားက သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်၏။

"တကယ်တော့ နင့်ရဲ့ဆရာအနေနဲ့ နင့်ရဲ့ ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ ကျရှုံးပြီး နတ်ဘုရားကမ္ဘာကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘဲ အဆုံးမဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားနေရတာကို မကြည့်ရက်လို့ပါ..."

"ကျွန်တော် ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ ကျရှုံးခဲ့လို့... နတ်ဘုရားကမ္ဘာကို မပြန်နိုင်သေးတာလား..."

ဧကရာဇ်ဝူကျီ၏ မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

ယွင်ဟွားက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်ဝူကျီက ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မြိုချလိုက်၏။

ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေဖြင့် သူသည် အမြဲတမ်း အသက်ရှည်ရှည် နေထိုင်လိုသောကြောင့် သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ကာ ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ အခြားတစ်ဖက်ရှိ သူ၏ နန်းဆောင်တွင် ကိုယ်လုပ်တော် မြောက်မြားစွာရှိပြီး နေ့စဉ် မိုးလင်းမှ မိုးချုပ်အထိ အလုပ်လုပ်ရသော ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းနှင့်မတူဘဲ သူသည် မိန်းမလိုက်စားမှု မရှိသလို ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း အလွန်အမင်း ပင်ပန်းဆင်းရဲခံခြင်း မရှိပေ။

တူညီသော အသက်အရွယ်တွင် သူက ထိုသူထက် များစွာ ပိုမိုနုပျိုနေလေသည်။

ယခုအခါတွင် သူသည် အသက်တစ်ရာအထိ နေထိုင်ရန် ဖန်တီးခံထားရရုံသာမက နတ်ဘုရားကမ္ဘာသို့ တက်လှမ်းနိုင်ပြီး အဆုံးမဲ့ ထာဝရအသက်ကိုပါ ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကပ်ဘေးကို ကျရှုံးစေရန် မည်သို့ ခွင့်ပြုနိုင်မည်နည်း။

"ဆရာ... ဆရာ... ကျွန်တော် ဘာလုပ်သင့်သလဲ..."

"မလောပါနဲ့..."

ယွင်ဟွားသည် ဖွဖွချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး ဧကရာဇ်ဝူကျီ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော စိတ်ကို ပြေလျော့စေရန် သူမ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်၏။

"နင့်ရဲ့ဆရာ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာပဲ... နင့်ကို ဘာမှဖြစ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ယွင်ဟွား၏ အာမခံချက်က ဧကရာဇ်ဝူကျီအား စိတ်အေးသွားစေသည်။

မှန်ပေသည်။

ဆရာက သူ၏ အကျိုးအတွက် လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်ဖြစ်ရာ စိုးရိမ်စရာ ဘာရှိတော့မည်နည်း။

ယွင်ဟွားသည် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေသော ဧကရာဇ်ဝူကျီအား ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး ဇာတ်လမ်းများကို ဆက်လက်ဖန်တီးနေလေ၏။

"နင့် အရင်ဘဝတုန်းက ငါ့ရဲ့တပည့် ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အတွေ့အကြုံတွေ ရဖို့အတွက် စစ်နတ်ဘုရားနောက်ကို လိုက်ခဲ့ပြီး သူနဲ့အတူ စစ်မြေပြင်ကို သွားခဲ့တယ်... နတ်ဆိုးကမ္ဘာကို နှိမ်နင်းပြီး ဘုံသုံးပါးရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ကာကွယ်ခဲ့တယ်..."

ဧကရာဇ်ဝူကျီ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ ထိုအရာက အတိတ်ဘဝတွင် သူ မည်မျှ စွမ်းအားကြီးမားခဲ့ကြောင်း ပြသနေသည်ပင်။

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ... နတ်ဘုရားတွေနဲ့ နတ်ဆိုးတွေကြားက စစ်ပွဲအပြီးမှာတော့ နင်ဟာ..."

ယွင်ဟွားက သက်ပြင်းချလိုက်ရာ ဧကရာဇ်ဝူကျီ၏ စိတ်ကို ပို၍ ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်သွားစေသည်။

"စစ်ပွဲကြီးအပြီးမှာတော့ နင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သွေးဆာတဲ့စိတ်တွေ အရမ်းများလာပြီး နင့်ကိုယ်နင် မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး... နင့်ရဲ့ ဒေါသကလည်း အရင်ကထက် ပိုပြီး ကြီးလာတဲ့အတွက် နတ်ဘုရားကမ္ဘာက လူတွေနဲ့ အချိန်မရွေး ပြဿနာရှာပြီး သေချေကြေပျက် တိုက်ခိုက်တဲ့အထိ ဖြစ်လာခဲ့တယ်..."

"ကောင်းကင်ဘုံဧကရာဇ်က နင့်ကို လူ့ပြည်မှာ ကပ်ဘေးကိုးခုကို ဖြတ်သန်းဖို့ အပြစ်ပေးခဲ့တယ်... နင့်ရဲ့ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို ဖယ်ရှားနိုင်မှသာ နတ်ဘုရားကမ္ဘာကို ပြန်လာနိုင်မှာ..."

"ဟင်..."

ဧကရာဇ်ဝူကျီက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"ပြီးတော့... ဘာဆက်ဖြစ်ခဲ့လဲ..."

ယွင်ဟွားက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ဤစိတ်ပျက်နေသော အမူအရာက ဧကရာဇ်ဝူကျီ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းကို မြန်ဆန်လာစေပြီး သူသည် ဆိုးရွားသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိလာလေသည်။

"နင့်ရဲ့ ယခင်ဘဝရှစ်ခုမှာ နင်က အရမ်း ရက်စက်ပြီး သွေးဆာလွန်းခဲ့တယ်... နင်က ရက်စက်တဲ့ ဓားပြ ဒါမှမဟုတ် ရက်စက်တဲ့ နတ်ဆိုးအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားခဲ့တယ်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နင့်ရဲ့ လက်တွေက သွေးတွေနဲ့ စွန်းထင်းနေခဲ့တယ်... အဲ့တာက နင့်ဆီမှာရှိနေတဲ့ သွေးဆာနေတဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို ဆေးကြောမပေးနိုင်တဲ့အပြင် ပိုလို့တောင် ဆိုးရွားသွားစေခဲ့တယ်..."

ဧကရာဇ်ဝူကျီသည် အသက်ရှူရခက်ခဲသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါ မကြည့်ရက်နိုင်တော့လို့ နင့်ရဲ့ နဝမမြောက်ဘဝမှာတော့ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတစ်ဝက်ကို အကုန်ခံပြီး နင့်ကို မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်နိုင်ငံမှာ ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေနဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာစေဖို့ လုပ်ပေးခဲ့ပြီး နင့်ရဲ့ သွေးဆာနေတဲ့ နှလုံးသားကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားခဲ့တယ်..."

ယွင်ဟွားက ဧကရာဇ်ဝူကျီအား ဝမ်းနည်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ပျက်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခုနှင့်အတူ ပြောလိုက်၏။

"အခုဘဝမှာတော့ ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေနဲ့ နင်က ပြည်သူတွေအပေါ် သနားကြင်နာပြီး အားလုံးရဲ့ ကောင်းကျိုးကို စဉ်းစားပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာ..."

"ဒါပေမယ့်..."

"နင်က နင့်ဆီမှာရှိတဲ့ သတ်ဖြတ်ချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို အပြည့်အဝ ဖိနှိပ်မထားနိုင်သေးဘူး... ဒါ့ကြောင့် အခုဘဝမှာ နင်က စစ်ပွဲတွေကို နှစ်သက်နေတုန်းပဲ... နင့်ရဲ့ နယ်မြေကို ချဲ့ထွင်ချင်တယ်... လူတွေကို ထွက်ပြေးစေတယ်... အလောင်းတွေကို မြေပြင်အနှံ့ ပြန့်ကျဲစေပြီး စစ်သည်တွေကို နင့်အတွက် စစ်မြေပြင်မှာ သေဆုံးစေခဲ့တယ်..."

"သေချာစဉ်းစားကြည့်စမ်း... နင့်ရဲ့ လက်တွေမှာ သွေးတွေ ဘယ်လောက်တောင် စွန်းထင်းနေပြီလဲ... အဲ့သွေးထွက်သံယိုမှုတွေ အားလုံးကို နင် ဆေးကြောနိုင်ပါ့မလား... နင့်ရဲ့ ကပ်ဘေးကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ပြီး နတ်ဘုရားကမ္ဘာကို ပြန်နိုင်ပါ့မလား..."