အခန်း (၂၁)

အခန်း ၂၁ အင်ပါယာမြို့တော် တုန်လှုပ်သွားခြင်း၊ တကယ့်ကို သိတတ်တဲ့ သမီးပဲ

ချင်လော့ ထွက်သွားသော လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားခဲ့၏။ တစ်ခဏအကြာတွင် သူက ပြုံးလိုက်လေသည်

"ဟားဟားဟား... ငါ မမျော်လင့်ထားတာပဲ... ငါ့ရဲ့ နဝမညီတော်က ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး မာနကြီးနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး..."

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."

"သူ့မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိတယ်... သွားပြီး အကုန်လုံးကို ဖော်ထုတ်ကြစမ်း... သူ့အကြောင်း အကုန်လုံးကို ငါ သိချင်တယ်..."

သာမန် သေမျိုးတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤမျှ ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်သည်ကို သူ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

၎င်းက ချင်လော့တွင် အခြားသော လျှို့ဝှက်ချက်များ သေချာပေါက် ရှိနေရမည်ကို သက်သေပြနေလေသည်။

"မင်းတို့ အကုန်လုံး သွားကြတော့... သွား..."

"ငါ ချင်ဖုန်းက ကတိတည်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ပဲ... မြောင်ယွင်... ဒါကို မှတ်ထားပါ... မင်း ငါ့ကို အရူးအမူး ချစ်သွားအောင် ငါ လုပ်ပြမယ်..."

ချင်ဖုန်းက အဆိပ်ကို အမှန်တကယ် အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ဤအဆိပ်မှာ အန္တရာယ် မရှိခဲ့ချေ။ ၎င်းက စိတ်ကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိသာ သက်ရောက်မှုရှိပြီး အဆိပ်နှစ်မျိုး ပေါင်းစပ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

ဤအမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် နောက်ထပ် အဆိပ်တစ်မျိုး ရှိနေလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်..." မြောင်ယွင်က ခေါင်းငုံ့ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

မင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့် ချင်လော့တွင် မြို့ထဲ၌ အင်ပါယာမျိုးနွယ်တရားရုံးက သတ်မှတ်ပေးထားသော စံအိမ်တစ်ခု သဘာဝကျကျ ရှိပေသည်။ သူ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အင်ပါယာမျိုးနွယ်တရားရုံးမှ အရာရှိများက သူ့နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်လာခဲ့ကြပြီး ချင်လော့ကို သူ၏ စံအိမ်သို့ လမ်းညွှန်ပေးခဲ့ကြလေသည်။

ချင်လော့ စံအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ အမျိုးသမီးများအကြောင်း တွေးနေခဲ့သလိုပင်။

"မင်း ခန့်မှန်းထားတဲ့အတိုင်း အတိအကျပဲ..." ချင်လော့က ရှီးဟွမ်ကို ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လူသားဧကရာဇ်အလံထဲ ဝင်ခဲ့လေ... ငါ မင်းကို ကူညီပေးမယ်..." ရှီးဟွမ်က ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ..."

သူက ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ယာယီ အိမ်တော်ထိန်းကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ "ငါ ကျင့်ကြံမယ်... ဘယ်သူမှ လာမနှောင့်ယှက်စေနဲ့..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်မင်းသား..." အိမ်တော်ထိန်းက ခေါင်းငုံ့ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ချင်လော့က လူသားဧကရာဇ်အလံထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပေသည်။ သူ့ရှေ့ရှိ ရှီးဟွမ်မှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ညှို့ငင်ဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

အကယ်၍ ဝိညာဉ်ပုံစံကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် ချင်လော့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဝှစ်...

သူက သူတော်စင်အဆင့် ရတနာ နှစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ရှီးဟွမ်က ချင်လော့ကို မကျေမနပ်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝက မင်းကို ဘယ်လိုအကြွေးတင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါ သိလိုက်ရပြီ..."

ညည်းညူနေသော်လည်း ရှီးဟွမ်က သူ၏ တာဝန်များကို ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ချင်လော့ကို အဆိပ်များ ဖယ်ရှားရာတွင် ကူညီပေးခဲ့ပေသည်။

"မင်းအစ်ကိုရဲ့ အမျိုးသမီးလည်း ရောက်လာပြီ..." ရှီးဟွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်၏။

ချင်လော့၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။ "ငါတို့ လောင်းကြေးထပ်မလား..."

"သူ့မှာ အဆိပ်ရှိတယ်လို့ ငါ သံသယရှိတယ်..."

ရှီးဟွမ်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ချင်လော့၏ အကြည့်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ နေရာတစ်ခုသို့ စူးစိုက်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားကာ ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့လေသည်။

"ဟွန့်... နှာဗူးကောင်..."

"မလောင်းဘူး..."

ဝှစ်...

ချင်လော့က ပြင်ပကမ္ဘာတွင် ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့၏။ လူသားဧကရာဇ်အလံအတွင်းမှ ရှီးဟွမ်က သူမဘာသာ တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဲဒါက တကယ်ပဲ အဆိပ်ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ကျီ...

တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး မြောင်ယွင်က အမျိုးသမီး အချို့နှင့်အတူ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

"ဒီငယ်ကျွန်က အရှင်နဝမမင်းသားကို လာရောက် တွေ့ဆုံတာပါ..."

ချင်လော့ကို အရိုအသေပေးစဉ် သူမတို့က သူ့ကို မျက်စပစ်ပြခဲ့ကြ၏။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်လော့၏ မျက်လုံးများက ကြည်လင်နေသည်ကို သူမ တွေ့ရှိလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

"ကျွတ်ကျွတ်... ငါ့အစ်ကိုက သူ့ရဲ့ ကတိကို တကယ် တည်တာပဲ... သူက ငါ့ကို အကုန်ပေးမယ်လို့ ပြောပြီး အကုန်ပေးလိုက်တာပဲ..." ချင်လော့၏ စကားများက သရော်မှုများ ရောယှက်နေပေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ လာမနှောင့်ယှက်စေနဲ့လို့ ခုနကတင် ငါ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား..." ချင်လော့၏ အကြည့်က အိမ်တော်ထိန်းအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ သူ့ကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကျသွားစေခဲ့လေသည်။

"အရှင်မင်းသား... ဒီမိန်းကလေးတွေပါ... သူတို့က အတင်း ဝင်လာတာပါ... ပြီးတော့ သူတို့က အဋ္ဌမမင်းသားရဲ့ လူတွေလို့လည်း ပြောပါတယ်... အရှင်မင်းသားကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ သီးသန့် ရောက်လာတာပါတဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့စကားကို နားမထောင်ခဲ့ဘူး မဟုတ်လား..."

ချင်လော့က အိမ်တော်ထိန်းဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ့ကို ငုံ့ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"အရှင်မင်းသား... သနားညှာတာပေးပါ... သနားညှာတာပေးပါ အရှင်မင်းသား... နောက်တစ်ခါဆိုရင် ကျွန်တော် သေချာပေါက် နားထောင်ပါ့မယ်..."

အိမ်တော်ထိန်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေရင်း အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်နေခဲ့လေသည်။

"နောက်တစ်ခါ မဖြစ်စေနဲ့... ဒါက မင်းရဲ့ နောက်ဘဝအတွက် အမှာစကားဖြစ်နိုင်တယ်..." ချင်လော့က သူ၏ ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်ရာ အိမ်တော်ထိန်းသည် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေရင်း လည်ပင်း ပြတ်ရှသွားခဲ့ပေသည်။

အကယ်၍ မင်း တစ်ခုခု အမှားလုပ်မိရင် အဲဒီတန်ဖိုးကို မင်း ပေးဆပ်သင့်တယ် မဟုတ်လား...

ထို့ပြင် အခြားသူများက သူ့ကို လျှို့ဝှက်ကြံစည်နေကြပြီး သူ၏ အိမ်တော်ထိန်းက အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးကိုတောင် မှန်ကန်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် သူက မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ယောက် ဖြစ်ရမည် သို့မဟုတ် အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်ရမည်ပင်။

မြောင်ယွင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။ ချင်လော့က ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ သတ်ဖြတ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ သူက လက်တွေ့တွင် နတ်ဆိုးခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ချင်လော့၏ အကြည့်က အမျိုးသမီးများဆီသို့ ချက်ချင်း ရွေ့လျားသွားပြီး သူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "မင်းတို့က ငါ့အခန်းထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတယ်ဆိုတော့ ငါ့ကို လုပ်ကြံဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား..."

မြောင်ယွင်က ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်၏။ "မဟုတ်ပါဘူး နဝမမင်းသား... အရှင်မင်းသား... ကျွန်မတို့မှာ အဲဒီလို အတွေးမျိုး ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ပါဘူး..."

"ကျွန်မတို့က အရှင်မင်းသားကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ အဋ္ဌမမင်းသား ပေးလိုက်တဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်တွေပါ..."

"ကိုယ်လုပ်တော်တွေ ဟုတ်လား... ယောက်ျားပေါင်း ထောင်ချီ အိပ်ဖူးတဲ့ ပျက်မအုပ်စုက ပျက်လို့ အခေါ်ခံရဖို့တောင် ထိုက်တန်လို့လား..." ချင်လော့က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အခန်းတစ်ခုလုံး အမှောင်ထုအတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့လေသည်။

"ဟမ်... အခု သေဖို့သာ ပြင်ထားကြတော့..."

ခြင်တစ်ကောင်ရဲ့ ခြေထောက်က ဘယ်လောက်ပဲ သေးငယ်ပါစေ အသားကတော့ အသားပါပဲ... ဘာလို့ လူသားဧကရာဇ်အလံတထဲမှာ ရှီးဟွမ် တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိနေရမှာလဲ...

မြောင်ယွင်နှင့် အခြားသူများ အံ့အားသင့်သွားစေရန် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူတို့ကို တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားစေခဲ့ပေသည်။

အမျိုးသမီးများအနေဖြင့် သူတို့က မနာလိုမှုနှင့် မကျေနပ်မှုများကို ခံစားလိုက်ကြရ၏။

ရှီးဟွမ်က လှောင်ပြောင်ရုံသာ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူတို့၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်များကို ချက်ချင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်များအားလုံးကို လူသားဧကရာဇ်အလံက စုပ်ယူသွားခဲ့လေသည်။

ထွက်သွားပြီးနောက် ချင်လော့က အိမ်တော်ထိန်း၏ အလောင်းကို အပြင်သို့ သယ်ထုတ်ခိုင်းလိုက်ပြီး ချင်လော့၏ စည်းမျဉ်းများကို စံအိမ်ရှိ အစေခံများအား ရှင်းပြလိုက်၏။

သူတို့အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး ချင်လော့အား ကြည့်နေသော သူတို့၏ အကြည့်များတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"စံအိမ်ကို သုံးရက်ကြာ ပိတ်ထားမယ်... သုံးရက်ကြာပြီးရင် ပြန်ဖွင့်မယ်..."

ချင်လော့က သုံးရက်ကြာ ကျင့်ကြံရန် စီစဉ်ထားပြီး ထိုအချိန်အတွင်း ကိစ္စများကို သူတို့ဘာသာ ဖြစ်ပျက်ခွင့်ပြုထားမည် ဖြစ်လေသည်။

"မင်းတို့ ကြားပြီးပြီလား... အင်ပါယာတရားရုံးကို မင်းသားသစ်တစ်ပါး ရောက်လာတယ်တဲ့... သူက သာမန်လူတွေကြားမှာ ဆယ့်ရှစ်နှစ်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ရတဲ့ နဝမမင်းသားတဲ့..."

"ငါ ကြားရုံတင် မကဘူး... နဝမမင်းသားက ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှိပြီး ထိုက်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ သူတော်စင်သားတော် ဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုပါ ငါ သိတယ်..."

"မင်းရဲ့ သတင်းက ခေတ်နောက်ကျနေပြီ... ထိုက်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေက နဝမမင်းသားကို မြင့်မြတ်နယ်မြေကနေ နှင်ထုတ်လိုက်ပြီဆိုတဲ့ ကြေညာချက်ကို ထုတ်ပြန်ပြီးပြီ..."

"ဘုရားရေ... ထိုက်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေက ရူးသွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တုံးအသွားတာလား... မင်းသားတစ်ပါးက သူတို့ရဲ့ သူတော်စင်သားတော် အဆင့်အတန်းနဲ့ တကယ်ပဲ မထိုက်တန်လို့လား..."

ကုမိသားစု စံအိမ်။

ဖြန်း...

ကုယန်ထင်က ကုချင်းရွှဲ့၏ မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပါးရိုက်လိုက်၏။

"မင်းမှာ အရှက်ဆိုတာ လုံးဝ မရှိတော့ဘူးလား... မင်းက ကုမိသားစုကို လုံးလုံးလျားလျား အရှက်ခွဲချင်နေတာလား"

ကုချင်းရွှဲ့က ကုယန်ထင်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူက သူမကို ရိုက်လိမ့်မည်ဟု သူမ မည်သည့်အခါကမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ခေါင်းမာသည့် သူမအဖို့ ပြန်လည်ချေပလိုက်၏။ "အဖေ... ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ပျော်ရွှင်မှုကို ကျွန်မ ရှာဖွေနေတာလေ... အကူအညီတောင်းတာက ကျွန်မအတွက် မှားလို့လား..."

ကုယန်ထင်က ကုချင်းရွှဲ့ကို စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ "မင်းက လူပုံလယ်မှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ရထားလုံးတစ်စီးထဲ အတူစီးနေတာ... အဲဒါက နည်းနည်း လွန်မသွားဘူးလား..."

"ဟုတ်တယ်... သမီး မှားခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီ နဝမမင်းသားက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သမီးရဲ့ ရထားလုံးကို ရိုက်ခွဲခဲ့တာ... သူကရော မှန်နေလို့လား..."

ဘုန်း...

ဤစကားများက ကုယန်ထင်ကို ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့ပြီး သူက ဒေါသတကြီး အပြစ်တင်လိုက်၏။ "ပုန်ကန်တဲ့သမီး... ပုန်ကန်တဲ့သမီး... မင်း ဘာပြောနေလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား..."

"မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ မင်း သိလား... တကယ်လို့ သူက မင်းကို နေရာတင် သတ်လိုက်ရင်တောင် သူ့မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိနေတယ်..."

ကုချင်းရွှဲ့က မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ကြေညာလိုက်၏။

"အဖေ... သမီး အဲဒီ နဝမမင်းသားကို မယူချင်ဘူး... သမီး သူ့ကို မယူဘူး..."

"နောက်ပြီး သူက သမီးရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်ပစ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သေးတယ်... သူက ဘယ်လို လူမျိုးလဲ... ဘယ်ကနေ ပေါ်လာမှန်းမသိတဲ့ တောရိုင်းကောင်တစ်ယောက်ပဲလေ..."

"သူက သမီးကို သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် သိမ်းပိုက်ဖို့တောင် ကြိုးစားရဲသေးတယ်... ဒါက သမီးကို စော်ကားတာပဲ... မဟာချင်အင်ပါယာကျောင်းတော်ရဲ့ ဒုကျောင်းအုပ်ကြီးဖြစ်တဲ့ အဖေ့ကိုဆို ပိုလို့တောင် စော်ကားရာရောက်သေးတယ်..."

"သမီး သူ့ကို မယူဘူး... တကယ်လို့ အဖေက အတင်းအကျပ် ခိုင်းမယ်ဆိုရင် သမီးကိုသာ သတ်လိုက်ပါ..." ကုချင်းရွှဲ့က ပြောဆိုပြီးနောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ ရေနွေးပူလောင်ခံရမည်ကို မကြောက်သော ဝက်သေတစ်ကောင်နှင့် တူနေပေ၏။

ကုယန်ထင်မှာ သီးမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ကုချင်းရွှဲ့ကို ရိုက်ရန် လက်မြှောက်လိုက်သော်လည်း သူ မရိုက်ရက်ခဲ့ချေ။

"အမိန့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပေးဖို့ အရှင်မင်းကြီးဆီမှာ ငါဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်လိုက်မယ်..." ဤစကားများ ပြောဆိုပြီးနောက် ကုယန်ထင်က ဆယ်စုနှစ်များစွာ အိုမင်းသွားသကဲ့သို့ ပုံပေါ်နေခဲ့လေသည်။

မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ကုယန်ထင်၏ အိုမင်းနေသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကုချင်းရွှဲ့က လည်ချောင်းထဲတွင် ဆို့နင့်နေသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သို့ရာတွင် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုဖြင့် အရှင်မင်းကြီးက သေချာပေါက် သဘောတူလိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်နေခဲ့ပေသည်။

"အဖေ..." ကုချင်းရွှဲ့က တိုးတိတ်စွာ ခေါ်လိုက်ရာ ကုယန်ထင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ကူကယ်ရာမဲ့မှုကို ဖော်ပြရန်အတွက် ဖခင်နှင့် သမီးကြားရှိ နွေးထွေးသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို သူ ဖန်တီးသင့်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သို့သော် ကုချင်းရွှဲ့၏ နောက်စကားက ဤပုန်ကန်သော သမီးကို သေသည်အထိ ရိုက်နှက်ချင်စိတ် ဖြစ်သွားစေခဲ့ပေသည်။

"အဖေ... တကယ်လို့ အရှင်မင်းကြီးက သဘောမတူဘူးဆိုရင် အဖေက နန်းတော်တံခါးဝမှာ ဒူးထောက်ပြီး မထဘဲ နေလိုက်ပါ... အရှင်မင်းကြီးက အကျိုးဆက်တွေကို သေချာပေါက် စဉ်းစားပေးပါလိမ့်မယ်..."

ကုယန်ထင် ယိမ်းယိုင်သွားသော်လည်း အဆုံးတွင် သူ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။ သူ၏ သမီးကို သေသည်အထိ ရိုက်နှက်ချင်စိတ်ကို မတားဆီးနိုင်မည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့၏။

"ဒါ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သွေးသား... ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သွေးသား... ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သွေးသား..."

"မင်းက တကယ့်ကို သိတတ်တဲ့ သမီးလိမ္မာပဲ..."