အခန်း (၂၂)

အခန်း ၂၂ မဟာသူတော်စင်အဆင့်ရှိတဲ့ အဘိုး၊ ကုမိသားစုက သမီးကို ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် ပေးရမယ်

သုံးရက်အတွင်းမှာပင် မြို့တော်ရှိ လူတိုင်းနီးပါး ချင်လော့သည် မဟာချင်အင်ပါယာ၏ နဝမမင်းသား ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြလေသည်။

အခြေအနေများကြောင့် မဟာချင်အင်ပါယာမှ တရားဝင် ကြေညာချက် ထုတ်ပြန်ခဲ့ပြီး မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် နဝမမင်းသား အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရကြောင်း ဖော်ပြထားပေသည်။

မင်းသားတစ်ပါးနှင့် သက်ဆိုင်သော အခွင့်အရေးအားလုံးကို ချက်ချင်း အကောင်အထည်ဖော်ပေးမည် ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ ချင်လော့သာ ဤမျှ မာနမကြီးခဲ့လျှင် သူသည် မဟာချင်အင်ပါယာကျောင်းတော်၏ ဒုကျောင်းအုပ်ကြီး ကုယန်ထင်၏ သမီးနှင့် စေ့စပ်ခွင့်ဟူသော အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခုကိုသာ ရရှိမည် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ပြင် စေ့စပ်မှုကို တရားဝင် မကြေညာခဲ့ဘဲ ၎င်းကို တိတ်တဆိတ် ထားရှိရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ထင်ရှားလေသည်။

နဝမမင်းသားဖြစ်သော သူ့ကို အလေးမထားသောကြောင့်ပင်။

သုံးရက်ဆိုသော အချိန်မှာ ချင်လော့အတွက် အကြိမ်ကိုးဆယ်လျှို့ဝှက်နက်နဲသောဆေးလုံးကို သန့်စင်ရန် လုံလောက်သော အချိန်ဖြစ်ပေသည်။ အဆင့်နိမ့်ကောင်းကင်အဆင့် ဆေးလုံးတစ်လုံးပင်လျှင် သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေ၌ အလွန် အဖိုးတန်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ပိုမို တိုးတက်စေရန် ခွင့်ပြုပေးလေသည်။

"ငါမှာ ပိုက်ဆံလည်းမရှိဘူး... သနားစရာပဲ... တကယ့်ကို သနားစရာပဲ... အဲဒီ ချင်ဧကရာဇ်က ငါ့ကို ဘယ်လို လျော်ကြေးမျိုး ပေးမလဲဆိုတာပဲ ငါ မသိဘူး"

မဟာချင်အင်ပါယာ၏ မင်းသားတစ်ပါး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြောင်းကို လူတိုင်း သိရှိသွားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ မဟာချင်အင်ပါယာ၏ ချင်ဧကရာဇ်က မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပေးဘဲ နေမည်ကို သူ မယုံကြည်ခဲ့ချေ။

[သတိပေးချက် - သင့်ရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ ရောက်လာပါပြီ... သူ့ကို ဆွဲဆောင်ချင်ပါသလား...]

"ဗီလိန်မှတ် ဘယ်လောက်ကုန်မလဲဆိုတာပဲ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်စမ်းပါ..." ချင်လော့က မေးမြန်းလိုက်၏။

[၉,၉၈၈ မှတ်ပဲ ကျသင့်မှာပါ...]

"သုံးမယ်... ငါ သုံးလိုက်မယ်..." ချင်လော့က ရက်ရောစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

မြို့တော်အတွင်း ဝါးခမောက် ဆောင်းထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦး လမ်းလျှောက်နေစဉ် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

"ဒီလောကမှာ ငါ့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေ အသက်ရှင်လျက် ကျန်နေသေးတာလား..." အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

သူက ကလဲ့စားချေရန် ဤနေရာသို့ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မိသားစု ပျက်စီးသွားပြီဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့ရာ မျိုးဆက်များ ကျန်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မည်သည့်အခါကမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

သူ၏ အကြည့်က ဦးတည်ရာတစ်ခုဆီသို့ ချက်ချင်း စူးစိုက်သွားခဲ့၏။

ဝှစ်...

သူ၏ ပုံရိပ်က တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မည်သူကမျှ သတိမပြုမိလိုက်ကြချေ။

"တစ်ယောက်ယောက် လာနေတယ်..." ရှီးဟွမ်၏ လေသံက အလွန် လေးနက်နေခဲ့သည်။

ချင်လော့၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့၏။ "အဲဒါ ငါ့လူတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်..."

ဝှစ်...

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုက ချင်လော့ကို ချက်ချင်း ပစ်မှတ်ထားလာပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အဘိုးအိုတစ်ဦးက ချင်လော့၏ရှေ့၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

၎င်းက နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းနှင့် တူပြီး ချင်လော့ကို အံ့အားသင့်သွားစေကာ အလွန် မနာလိုဖြစ်သွားစေခဲ့၏။

သွေးက ရေထက် ပြစ်ပေသည်။ အဘိုးအိုက မော့ကြည့်ကာ ချင်လော့၏ အကြည့်နှင့် ဆုံမိလိုက်ပြီး ချင်လော့မှာ သူ၏ သွေးသားဆွေမျိုးဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိသွားခဲ့လေသည်။

"မင်းက ဝမ်အာရဲ့သားပဲ... ဟုတ်တယ်... မင်းက သေချာပေါက် ဝမ်အာရဲ့သားပဲ..." အဘိုးအိုက တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေရာ ၎င်းက ချင်လော့ကို နက်ရှိုင်းစွာ ထိရှသွားစေခဲ့သည်။

ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်လာပြီး ငါ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်လျှံလာခဲ့တယ်...

"သားက မိခင်နဲ့ တူတယ်" ဟူသော စကားပုံက ချင်လော့၏ အခြေအနေတွင် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပုံဖော်ထားပေ၏။

"ကလေးလေး... အဘိုးက... အဘိုးက မင်းရဲ့ အမေဘက် အဘိုးပဲ..." စုချန်ချန်က တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဘိုး..." ချင်လော့က ခဲယဉ်းစွာ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီး ခေါ်ဆိုလိုက်ပြီးနောက် မည်သည့် လိုက်ဖက်မှုမရှိခြင်း သို့မဟုတ် ခုခံမှုမျှ မခံစားရချေ။

"လိမ္မာလိုက်တဲ့ ကလေးလေး... လိမ္မာလိုက်တဲ့ ကလေးလေး..."

"မင်းအမေက..."

ချင်လော့က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ သူ၏ မိခင် မျိုးရိုးနာမည်မှာ စုဖြစ်ကြောင်းကိုသာ သူ သိရှိပြီး အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ သူ မရှာဖွေနိုင်ခဲ့ချေ။ ထို့နောက် သူက သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်ပြောပြလိုက်လေသည်။

သူ မွေးကင်းစအရွယ်ကတည်းက ဆယ့်ရှစ်နှစ်ကြာ လေလွင့်နေခဲ့ရပြီး မကြာသေးမီကမှ မဟာချင်အင်ပါယာ မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤမတိုင်မီက သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားကိုပင် မသိခဲ့ချေ။

အကယ်၍ စနစ်သာ မရှိခဲ့လျှင် သူသည် သေဆုံးပြီးနေလောက်ပြီ ဖြစ်လေသည်။

"မင်းပြောတာက မင်းရဲ့ ဆရာနာမည်က ရှန်စုလို့လား..." စုချန်ချန်က မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော့်ဆရာက ထိုက်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေက ရှန်စုပါ..."

စုချန်ချန်က နားလည်သဘောပေါက်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရှန်စုကို ငါ ကျေးဇူးတစ်ကြိမ် အကြွေးတင်ခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက မင်းကို အဲဒီကျေးဇူး ပြန်ဆပ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး..."

ထိုအခါမှ ချင်လော့က အရာအားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့ပေ၏။ ရှန်စုသည် အစကတည်းက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားကို သိရှိထားခဲ့ခြင်းပင်။ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မုန်းတီးမှုဆိုတာ မရှိသလို၊ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာလည်း မရှိချေ။

မူလက မြို့တော်တွင် ပြဿနာရှာရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သော စုချန်ချန်သည် ယခုအခါ သူ့ကို ဟန့်တားမည့်အရာတစ်ခု ရှိနေလေပြီ။ ချင်လော့၏ လက်ရှိအခြေအနေအတွက် သူ အလွန် ဝမ်းသာမိပေသည်။

"ငါ့မြေး စုချန်ချန်က ချင်ဧကရာဇ်ဆီကနေ ဒီလို ခွဲခြားဆက်ဆံခံနေရတာလား..."

"ဒီနေ့ မင်းအတွက် လူသိရှင်ကြား ရှင်းလင်းမှုတစ်ခုကို ငါ သေချာပေါက် ရယူပေးမယ်..."

"အဘိုး... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့..." ချင်လော့က သူ၏ အဘိုးဖြစ်သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို အရင်ဆုံး သိရှိချင်ခဲ့လေသည်။

"အဘိုး... ဒါက မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ မြို့တော်လေ..."

"မြို့တော်ဖြစ်ရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ..." စုချန်ချန်က မာနထောင်လွှားစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ချင်ဧကရာဇ်က ငါ့ကို မသတ်ချင်သရွေ့ မြို့တော်က တခြားဘယ်သူမဆို ငါ့ကို သတ်ဖို့ဆိုတာ အဲဒီလောက် မလွယ်ပါဘူး..."

"အဘိုး... အဘိုးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက သူတော်စင်ဘုရင်အဆင့်လား..." ချင်လော့က အနည်းငယ် မသေချာစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်က မင်းရဲ့ အမိဘက်က အဘိုးက သူတော်စင်ဘုရင်အဆင့် အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိခဲ့တာကွ..."

စုချန်ချန်က မတ်တတ်ရပ်ကာ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ကြေညာလိုက်၏။

"အခု ငါက မဟာသူတော်စင်အဆင့်မှာ ရောက်နေပြီ..."

မဟာသူတော်စင်အဆင့်ဆိုသည်မှာ ဤကမ္ဘာလောကရှိ စစ်မှန်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် နေရာပင် ဖြစ်လေသည်။

မဟာသူတော်စင်တစ်ပါးကို လူအများအပြား ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခြင်း မခံရပါက သတ်ဖြတ်ရန် အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။

အကယ်၍ သူက မအနိုင်ယူနိုင်လျှင်တောင် သူက ထွက်ပြေးနိုင်စွမ်း ရှိသေးသည်။

ချင်လော့က ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "မဆိုးဘူး... မဆိုးဘူး... အဘိုးက မဟာသူတော်စင်ဆိုတော့ ငါတို့မှာ အခု တန်ခိုးကြီးမားတဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိသွားပြီ..."

ရှီးဟွမ်က ချင်လော့ကို အနည်းငယ် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ငါလည်း အရင်က မဟာဧကရာဇ်အဆင့် တန်ခိုးရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်နော်..."

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မင်းက ငါ့ရဲ့ လူသားဧကရာဇ်အလံရဲ့ အဓိက ဝိညာဉ်လေးပဲ ဖြစ်နေပြီလေ... သူရဲကောင်းတစ်ယောက်က အတိတ်က ဂုဏ်ကျက်သရေတွေကို တွယ်ကပ်မနေရဘူး..."

"ငါ ချင်လော့က မင်းကို တစ်နေ့ကျရင် ဧကရာဇ်အဆင့်ဆီ ပြန်ခေါ်သွားပေးမယ်ဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလဲ... အခုကစပြီး မင်းက ငါ့ကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ကူညီပေးရမယ်..."

စုချန်ချန် ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချင်လော့က အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး စံအိမ်ရှိ လူများကို ပြောဆိုလိုက်၏။ "တံခါးတွေ ဖွင့်ပြီး ဧည့်သည်တွေကို ကြိုဆိုလိုက်ကြစမ်း..."

"ဒီနေ့ ငါ မင်းသားက ကိုယ်လုပ်တော် ယူတော့မယ်..."

ကုယန်ထင်က သူ၏ သမီးဖြစ်သူ၏ စကားကို အမှန်တကယ် နားထောင်ခဲ့ပြီး နန်းတော်တံခါးဝတွင် သုံးရက်ကြာ ဒူးထောက်နေခဲ့ရာ ထိုအချိန်အတွင်း လူအများအပြားက သူ၏ကိုယ်စား တောင်းပန်ပေးခဲ့ကြလေသည်။

အခြေအနေကို သိရှိပြီးနောက် လင်းရွှမ်က သူ၏ လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားလိုက်ပြီး ကုချင်းရွှဲ့က သူ့ကို ချစ်ကြောင်း သူ၏ ယုံကြည်ချက်ကို ပိုမို ခိုင်မာသွားစေခဲ့၏။

"ချင်းရွှဲ့... စိတ်မပူပါနဲ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းကို တခြားဘယ်သူမှ ခေါ်သွားဖို့ ငါ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"သူက မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်နေရင်တောင် အဲဒါက လက်ခံနိုင်စရာ မရှိပါဘူး..."

ကုချင်းရွှဲ့မှာ မဝေးလှသော နေရာတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ သူမက ကုယန်ထင်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှာခေါင်းဝတွင် ကျင်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မျက်ရည်များ ပါးပြင်ပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် စီးကျလာခဲ့လေသည်။

သုံးရက်ကုန်လွန်သွားပြီဖြစ်ပြီး ယနေ့သည် ချင်လော့က သူမအား ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် သိမ်းပိုက်မည်ဟု သဘောတူထားသော နေ့ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ကုချင်းရွှဲ့က ချင်လော့၏ စကားများကို အလေးအနက် မထားခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားလေသည်။

"ငါ့ရဲ့ မာနကြီးတဲ့ နဝမညီတော်က ဒီနေ့ ကိုယ်လုပ်တော် ယူမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... ငါ သူ့ကို ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်တစ်ခု ပေးပို့သင့်တယ်..." ချင်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

သူက ချင်လော့ကို အမျိုးသမီးများစွာ ပေးခဲ့သော်လည်း ချင်လော့က သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ချင်လော့က အလွန် ရက်စက်လှပေသည်။

ဤသည်က သူ၏ မျက်နှာကို နင်းချေရုံသာမက သူ၏ မျက်နှာကို မြေကြီးထဲသို့ ဖိချေလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ချင်လော့က ကြွားလုံးထုတ်စကားအချို့ ပြောခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ဒီနေ့ ချင်လော့ ဘယ်လို ဇာတ်သိမ်းမလဲဆိုတာ သူ ကြည့်ချင်သေးသည်။

စေတနာကောင်းသူအချို့၏ စကားများကြောင့် မြို့ထဲရှိ လူအများအပြားက ယခုအခါ ချင်လော့ကို လှောင်ပြောင်နေကြပြီ ဖြစ်ပေ၏။

"ဘယ်ကနေ ပေါ်လာမှန်းမသိတဲ့ နဝမမင်းသားက ကုချင်းရွှဲ့ကို သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်လုပ်ဖို့ အရှက်မရှိ တောင်းဆိုခဲ့တယ်ဆိုပဲ.. ဟားဟား..."

"တချို့လူတွေက သူတို့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို လုံးဝ မသိကြဘူး... မင်းသားတစ်ပါးရဲ့ အဆင့်အတန်းက အလွန် မြင့်မြတ်တဲ့ အင်ပါယာတရားရုံးအတွင်းမှာတောင်မှ 'အင်အားကြီးသူကသာ မှန်ကန်တယ်' ဆိုတဲ့ စကားပုံတစ်ခု ရှိနေသေးတာပဲ..."

"နောက်ခံမရှိ၊ တန်ခိုးကြီးမားတဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ မရှိဘဲ မင်းသားဆိုတဲ့ ဘွဲ့တစ်ခုတည်းကိုပဲ အားကိုးပြီး ဒီလို ကြွားလုံးထုတ်ဖို့ဆိုတာ အရမ်း စောပါသေးတယ်..."

"နဝမမင်းသားက သွေးမျိုးဆက် မူလအသွင်ကို ပြန်ရောက်သွားတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်... ကျွတ်ကျွတ်... အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ မင်းတို့အကုန်လုံး သိကြတယ်မလား... အဲဒါက နဝမမင်းသားအနေနဲ့ ဒီဘဝမှာ သူတော်စင်တစ်ပါး ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲ..."

"ကုချင်းရွှဲ့နဲ့ လက်ထပ်တာက အရှင်မင်းကြီးဆီက မျက်နှာသာပေးမှု တစ်ခုပဲ... အနာဂတ်မှာ ကျောင်းအုပ်ကြီး ကုက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ သူ လိုချင်နေတာလေ... ဒါပေမဲ့ သူက ဒီလောက်တောင် မာနကြီးပြီး အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့နေတာလား..."

"အခု ကျောင်းအုပ်ကြီး ကုက အရှင်မင်းကြီးကို သူ့ရဲ့ အမိန့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတယ်... အရှင်မင်းကြီးက သဘောတူမယ်လို့ မင်း ထင်လား..."

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... အရှင်မင်းကြီးက ကတိတည်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ... တကယ်လို့ သူက ကုချင်းရွှဲ့ကို နဝမမင်းသားနဲ့ လက်ထပ်ပေးမယ်လို့ ပြောရင် သူ တကယ် လုပ်မှာပဲ... ဒါပေမဲ့ နဝမမင်းသားက ကုမိသားစုကို စော်ကားထားပြီးပြီဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ အကူအညီကို သူ ရနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အဲဒီ မာနကြီးပြီး အထက်စီးဆန်တဲ့ နဝမမင်းသားက မြို့တော်ဆိုတာ မင်းသားတစ်ပါး စိတ်ကြိုက် လုပ်ချင်တိုင်း လုပ်လို့ရတဲ့ ထိုက်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေလို့များ တကယ်ကြီး ထင်နေတာလား... စုစုပေါင်း အရှင်မင်းသား ကိုးပါး ရှိတယ်... အဲဒီ အဋ္ဌမမင်းသားကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေ အကုန်လုံးက လူတွေကြားထဲက နဂါးတွေချည်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား... ဖီးနစ်ငတွေ၊ ပါရမီရှင်တွေချည်းပဲလေ..."

ထိုအချိန်မှာပင် နန်းတော်အတွင်းမှ သတင်းထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော မိန်းမစိုးတစ်ဦး ထွက်လာပြီး ကုယန်ထင်ကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အမိန့်တော်..."

"ကုယန်ထင်ရဲ့ သမီးက နဝမမင်းသား ချင်လော့ကို မလက်ထပ်ချင်ဘူးဆိုတော့ သူမ လက်ထပ်စရာ မလိုတော့ဘူးလို့ အရှင်မင်းကြီးက အမိန့်ချမှတ်လိုက်ပါပြီ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ ကုယန်ထင် တုန်ယင်သွားခဲ့၏။ သူ၏ လုပ်ရပ်များက ချင်ဧကရာဇ်ကို သေချာပေါက် ဒေါသထွက်စေခဲ့ကြောင်း သူ သိရှိလေသည်။ ချင်ဧကရာဇ်က သဘောတူခဲ့သော်လည်း သူက ရှေ့ဆက်၍ ရာထူးတိုးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

သတင်းကို ကြားပြီးနောက် ကုချင်းရွှဲ့မှာ ပျော်ရွှင်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များ ကျလာခဲ့ပြီး သတင်းကောင်းကို လင်းရွှမ်အား မျှဝေရန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့ပေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အိုမင်းနေသော မိန်းမစိုးကြီးက အခြားစကားတစ်ခွန်းကို ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒါပေမယ် သူမက နဝမမင်းသားရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်လာရမယ်..."

"အစောင့်တွေ... ကုမိသားစုက ကောင်မလေးကို နဝမမင်းသားရဲ့ စံအိမ်ဆီ ခေါ်သွားကြစမ်း..."