အခန်း (၂၃)

အခန်း ၂၃ ချင်လော့က ကိုယ်လုပ်တော် ယူခြင်း၊ လင်းရွှမ် ငါ သဘောမတူဘူး

ကုယန်ထင်၏ ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

ချင်ဧကရာဇ်က သူ၏ သမီးကို ချင်လော့၏ ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်စေလိုက်တယ် ဟုတ်လား...

ဘာလဲ... သူ ကြားလိုက်တာ မှန်ရဲ့လား...

"ဘာလဲ... ဒုကျောင်းအုပ်ကြီး ကု... ခင်ဗျားမှာ ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာ တစ်ခုခုများ ရှိနေလို့လား..." အိုမင်းနေသော မိန်းမစိုးကြီး၏ အေးစက်သော အကြည့်က ကုယန်ထင်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပေသည်။

ဤသည်က သူတော်စင်အဆင့်ရှိသူတစ်ဦးဖြစ်သော ကုယန်ထင်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် တုန်စိမ့်သွားစေခဲ့၏။

"ဒုကျောင်းအုပ်ကြီး ကု... မှတ်ထားပါ... ဘယ်သူကမှ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်ကို မဖီဆန်နိုင်ဘူး..."ပြောဆိုပြီးနောက် အိုမင်းနေသော မိန်းမစိုးကြီးက ငယ်ရွယ်သော မိန်းမစိုးများကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"သွား... ကုမိသားစုက ကောင်မလေးကို နဝမမင်းသားရဲ့ စံအိမ်ဆီ ခေါ်သွားကြ..."

"မှတ်ထားနော်... မင်းသားအသစ်ရဲ့ စံအိမ်ကို ခေါ်သွားရမှာ..."

မင်းသားအသစ်၏ စံအိမ်မှာ ချင်လော့၏ လက်ရှိ စံအိမ်ထက် ဆယ်ဆကျော် ပိုမိုကျယ်ဝန်းပြီး မဏ္ဍပ်များ၊ လသာဆောင်များနှင့် မျှော်စင်များဖြင့် ပြည့်စုံလေသည်။

ထိုနေရာတွင် အစေခံ ထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် အစောင့် ရာပေါင်းများစွာ ရှိပေသည်။ သူ၏ စံအိမ်မှာ အဋ္ဌမမင်းသား၏ စံအိမ်ထက်ပင် ပို၍ ကျယ်ဝန်းလေသည်။

သတင်းကို ကြားချိန်၌ ကုချင်းရွှဲ့ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့၏။

"သခင်မလေး... သခင်မလေး..." အစေခံမလေးက ကုချင်းရွှဲ့ကို လျင်မြန်စွာ ထူမပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ လွတ်ဟာနေပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

"ထွက်ပြေး... ထွက်ပြေး... အခုချက်ချင်း ထွက်ပြေးရမယ်..."

ယခုအခါ ထွက်ပေါက်တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့ပြီး ၎င်းမှာ ထွက်ပြေးရန်ဖြစ်ကြောင်း ကုချင်းရွှဲ့ သိရှိထားလေသည်။

သို့သော် သူမက ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ချိန်မှာပင် သူမ၏ နားထဲတွင် အေးစက်ပြီး ကောက်ကျစ်သော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။

"သခင်မလေး ကု... ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

မိန်းမစိုးတစ်ဦးက အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက နဝမမင်းသားရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို သဘောတူလိုက်ပြီ... မင်းက အခု နဝမမင်းသားဆီ သွားပြီး သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် လုပ်ရတော့မယ်..."

သူမ၏ လုပ်ရပ်များကို စောင့်ကြည့်ခံနေရပြီဖြစ်ကြောင်း ကုချင်းရွှဲ့ မသိခဲ့ချေ။

သူမ ထွက်သွား၍မရနိုင်တော့သဖြင့် သူမကို အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ကာ ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် ကုမိသားစုသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေသည်။

ကုယန်ထင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်ဧကရာဇ်၏ လုပ်ရပ်များက သူ့အတွက် ကြီးမားသော အရှက်ခွဲခံရမှုတစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် မဟာချင်အင်ပါယာ၏ အဆင့်မြင့် အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ သူတော်စင်အဆင့်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ချင်လော့က သူ၏ သမီးကို ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် သိမ်းပိုက်မည့် ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ သူ့အတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

"အဖေ... သမီး မလုပ်ချင်ဘူး..." ကုချင်းရွှဲ့က ရှိုက်ငိုကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကုယန်ထင်က သူ၏ သမီးကို အလိုမလိုက်ခဲ့ချေ။ သူက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"အခု မင်း သဘောမတူဘူးဆိုရင်လည်း ဘာအသုံးဝင်တော့မှာလဲ..."

"တကယ်လို့ ငါနဲ့ ငါ့သမီးက အခြား ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုခုကို ထပ်လုပ်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း ကွပ်မျက်ခံရလိမ့်မယ်..."

သူက ကုချင်းရွှဲ့ကို ခြောက်လှန့်နေခြင်း မဟုတ်ချေ။ ၎င်းက အမှန်တရားပင် ဖြစ်လေသည်။

"မင်းမှာ နဝမမင်းသားရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်လာဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး... တခြား ဘာနည်းလမ်းမှ မရှိဘူး..."

"တကယ်လို့ မင်းက ငါတို့ ကုမိသားစု တစ်ခုလုံးကို သေစေချင်တယ်... ပြီးတော့ မင်းအဖေ ငါ့ကို မင်းရှေ့မှာ သေခိုင်းချင်တယ်ဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့..."

ကုယန်ထင်၏ စကားများက ကုချင်းရွှဲ့ကို နက်ရှိုင်းစွာ ထိရှသွားစေခဲ့ပေသည်။

သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန်ပင် သူမ စဉ်းစားခဲ့ဖူးလေသည်။

သို့သော် ထိုအပြုအမူက ထွက်ပြေးခြင်းနှင့် ဘာမှမကွာခြားဘဲ ၎င်းက ကုမိသားစုကိုလည်း ဒုက္ခရောက်စေမည် ဖြစ်ပေသည်။

"သွား... သွားတော့... တကယ်လို့ မင်းက မင်းအဖေနဲ့ ကုမိသားစု တစ်ခုလုံး သုတ်သင်ခံရတာကို မြင်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း မင်း လုပ်ချင်ရာ လုပ်တော့..."

ကုချင်းရွှဲ့၏ အချစ်ရူး စိတ်က ကြည်လင်သွားခဲ့၏။ သူမက ဖခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အဖေ... အားလုံးက သမီး အမှားပါ... အဖေ့ကိုရော ကုမိသားစုကိုပါ သမီး တောင်းပန်ပါတယ်..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... နဝမမင်းသားအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် သမီး နေပါ့မယ်..."

သူမက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ပြောဆိုလိုက်၏။ "အစ်ကိုလင်းရွှမ်... ဒီဘဝမှာတော့ ကျွန်မတို့ အတူတူ ပေါင်းဖက်ဖို့ ဖန်လာမထားဘူး ထင်တယ်... နောက်ဘဝကျမှ ဇနီးမယား ဖြစ်ကြတာပေါ့..."

လင်းရွှမ်မှာ ကြိုးစားနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။ ချင်ဧကရာဇ်က ကုချင်းရွှဲ့အား ချင်လော့၏ ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်လာစေရန် သဘောတူလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ကြားသိလိုက်ရချိန်၌ သူ လုံးဝ ကြက်သေသေသွားခဲ့၏။

သူက ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး ချင်လော့ကို သတ်ချင်စိတ်ပင် ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

"စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့..." ကျယ်လောင်သော အသံတစ်သံက သူ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး သူ့ကို သတိပြန်ဝင်လာစေခဲ့သည်။

သူက ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး စံအိမ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။

"ဒီကျေးဇူးကို ငါ့ကို ပြန်ဆပ်စေချင်တာ သေချာပြီလား..."

အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လင်းရွှမ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သေချာပါတယ်..." လင်းရွှမ်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ... မင်းက သစ္စာရှိပြီး ဖြောင့်မတ်တဲ့သူပဲ... ငါ မင်းကို တန်ဖိုးထားတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒီကိစ္စမှာ မင်းကို ငါ ကူညီပေးမယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါကို ကျေးဇူးဆပ်တယ်လို့ မသတ်မှတ်ဘူးနော်..."

"ငါ ဒီမှာ ရှိနေမှတော့ ဒီနေ့ သူ တကယ်ပဲ ဒီကိုယ်လုပ်တော်ကို ယူလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

သတင်းကို ကြားချိန်၌ ချင်ဖုန်းလည်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပေသည်။

"မဟာချင်အင်ပါယာကျောင်းတော်ရဲ့ ဒုကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ သမီးက ချင်လော့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်လာမယ် ဟုတ်လား..."

"မင်း ငါ့ကို ပြောတာ မမှားဘူးမလား..."

"အရှင်မင်းသား... အဲဒါ မှန်ပါ... ပြီးတော့ နဝမမင်းသားက စံအိမ်အသစ်ကို ပြောင်းသွားပါပြီ... အရှင်မင်းသားရဲ့ စံအိမ်ဘေးက လမ်းပေါ်မှာပါပဲ..."

"အဲဒီအိမ်များ ဖြစ်နေမလား..."

သခင်နှင့် လက်အောက်ငယ်သားကြားတွင် တိတ်တဆိတ် နားလည်မှုတစ်ခု ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

လက်အောက်ငယ်သားက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။ "မှန်ပါတယ်... အဲဒါ အရှင်မင်းသား လိုချင်နေတဲ့ အိမ်ပါပဲ..."

"ငါ..." ချင်ဖုန်းက ကျိန်ဆဲချင်စိတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းသား... လက်ဆောင် ပို့ပေးရဦးမလား..."

"ပို့ရမယ်... ငါ ကိုယ်တိုင် သွားပို့မယ်... ဒီနဝမညီတော်က ဘာတွေများ ဒီလောက်တောင် ထူးခြားနေလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

သုံးရက်အကြာတွင် သူတို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြ၏။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ရာထူး တိုးတက်လာခြင်း၏ လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ချင်လော့ သိရှိထားပေသည်။

"အင်အားမရှိရင် အရာအားလုံးက အဓိပ္ပာယ်မဲ့တာပဲ... အားကိုးစရာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာက တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ..." ချင်လော့က အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်၏။

၎င်းက အားကိုးစရာ တောင်ကြီးတစ်တောင်မျှသာ မဟုတ်ဘဲ ရတနာ အများအပြားလည်း ဖြစ်လေသည်။ အဆင့်နိမ့်ကောင်းကင်အဆင့် ဓားတစ်လက် နှင့် အဆင့်နိမ့်ကောင်းကင်အဆင့် ဆေးလုံး သုံးလုံး ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ အဆင့်နိမ့်ကောင်းကင်အဆင့် သံချပ်ကာအပျော့ တစ်ထည်လည်း ပေးခဲ့သည်။

အခြားသော မြေကြီးအဆင့်နှင့် လျှို့ဝှက်အဆင့် ရတနာများလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိပေသည်။

ကောင်းကင်အဆင့်ကို အထင်မသေးပါနှင့်....သူတော်စင်အဆင့်တွင် ချင်လော့လောက် ချမ်းသာပြီး သူတော်စင်အဆင့် ရတနာကိုပင် ပိုင်ဆိုင်ထားသူများ အများကြီး မရှိကြချေ။

သုံးရက်အတွင်း လူထု၏ သဘောထားမှာ အဆိုးရွားဆုံးသို့ ရုတ်ခြည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက နဝမမင်းသားကို လျော်ကြေးပေးချင်နေတာများလား..."

"ကုယန်ထင်ရဲ့ အပြုအမူတွေက အရှင်မင်းကြီးကို ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား..."

"ဒါမှမဟုတ် နဝမမင်းသားရဲ့ သွေးမျိုးဆက် အဲဒီလောက် မရိုးရှင်းတာများလား..."

အဓိကအချက်ကို မည်သူကမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ကြချေ။ အရာအားလုံးက အင်အားမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်းပင်။

နန်းတော်မှ ထွက်လာပြီးနောက် စုချန်ချန်မှာ အတော်လေး နေမကောင်းဖြစ်နေပုံရပေသည်။

ချင်လော့နှင့် ပတ်သက်သော သူ၏ တောင်းဆိုမှုကိုသာ ခွင့်ပြုခဲ့ပြီး ချင်ဧကရာဇ်က ကျန်သည်များကို သဘောမတူခဲ့ချေ။

"အဘိုး... ဒီနေ့ တစ်ယောက်ယောက်က ပြဿနာလာရှာနိုင်တယ်... ဒါကြောင့် အခြေအနေကို ငြိမ်သက်သွားအောင် အဘိုးရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်လိမ့်မယ်..."

လင်းရွှမ် လာမည်ကို ချင်လော့ သေချာနေခဲ့၏။ အကယ်၍ သူ မလာခဲ့လျှင် သူက ကံကြမ္မာသားတော် ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။

ဝတ္ထုများစွာတွင် အလားတူ ဇာတ်ကွက်များ ပါဝင်ပြီး ဇာတ်လိုက်က အရေးကြီးဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် ဝင်ရောက်လာကာ ဗီလိန်ကို ဖိနှိပ်ပြီး ဇာတ်လိုက်မကို ပူပင်သောကကင်းသော ဘဝတစ်ခုဆီသို့ ဦးဆောင်သွားလေ့ရှိပေသည်။

အခြေခံအချက်မှာ ဗီလိန်အများစုက ဦးနှောက်မရှိကြဘဲ သူတို့၏ မိသားစုများအားလုံးမှာလည်း အရူးများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဇာတ်လိုက်က လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ဘီလူးများကို အနိုင်ယူကာ အဆင့်တက်သွားနိုင်ပြီး ဗီလိန်များ၏ ကျောထောက်နောက်ခံများမှာမူ အရေးမပါသော လူသေးလူမွှားများသာ ဖြစ်သွားကြလေသည်။

အခြားအချက်တစ်ခုမှာ ဇာတ်လိုက်၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူ့အား ကူညီပေးရန် လိုလားသော လူအများအပြား ရှိနေခြင်းပင်။

သို့သော် ယခုအခါ သူ၏ဘေးတွင် မဟာသူတော်စင်အဆင့်ရှိ တန်ခိုးကြီးသူများနှင့်အတူ ချင်လော့က ၎င်းမှာ လုံလောက်ပြီဟု ခံစားရလေပြီ။

ကုချင်းရွှဲ့က ကတိအတိုင်း ရောက်လာခဲ့ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော အမူအရာဖြင့် ဘေးပေါက်မှတစ်ဆင့် စံအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

ချင်လော့က ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး လူအများအပြား၏ မနာလိုမှုနှင့် မကျေနပ်မှု အကြည့်များကြားတွင် ကုချင်းရွှဲ့၏ ခါးကို ဖက်လိုက်ပေသည်။

ကုချင်းရွှဲ့ တုန်ယင်သွားပြီး ခုခံလိုစိတ်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ၎င်းက လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

သူမ၏ မိသားစုအတွက် သူမ အရှုံးပေးရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ချေ။

ထိုညတွင် ချင်လော့၏ အကြမ်းဖက်မှုကို ခံရမည်ဟူသော အတွေးက သူမကို စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့လေသည်။

ချင်ဖုန်းနှင့် အချစ်ရူး ချန်မို အပါအဝင် လူအများအပြား ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ချင်လော့ ယခင်က ပြောခဲ့သောအရာက အမှန်တကယ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ထဲမှ မည်သူကမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြသဖြင့် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြပေ၏။

"ဒီနေ့ မင်းကို ငါ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် ငါ သိမ်းပိုက်မယ်... မင်း လိုလားရဲ့လား..." ချင်လော့က သူ့အနီးသို့ ရောက်ရှိနေသော ကုချင်းရွှဲ့ကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကိုယ်လုပ်တော် ဒါမှမဟုတ် ဇနီး ယူမလို့လား... ဟမ်... နှစ်ခုစလုံးက ရွေးချယ်စရာ မဟုတ်ပါဘူး...

သူက ရုပ်ချောခြင်းက တရားမျှတမှုဖြစ်သည်ဟု တွေးတောတတ်သော မျက်နှာချိုသွေးတတ်သည့် ဗီလိန်တစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။

သူ လိုချင်သည်မှာ ကုချင်းရွှဲ့အတွင်းရှိ မူလစွမ်းအားနှင့် ထိုသေးငယ်သော ကံကြမ္မာတန်ဖိုး အနည်းငယ်သာ ဖြစ်လေသည်။

ပြီးတော့ လင်းရွှမ်ကိုလည်း လိုချင်တယ်...

ထိုအချိန်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"ငါ သဘောမတူဘူး..."

ကုချင်းရွှဲ့ တုန်ယင်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်း ဟစ်အော်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ သဘောတူပါတယ်... နဝမမင်းသားရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် လုပ်ဖို့ ကျွန်မ လိုလားပါတယ်..."

["အချစ်" ဟူသော စကားလုံးက အနာကျင်ရဆုံးပါပဲ... လင်းရွှမ် ပြိုလဲမတတ် ဖြစ်သွားပြီး ကံကြမ္မာတန်ဖိုး အမှတ် ၅၀,၀၀၀ ဆုံးရှုံးသွားပါသည်... ပိုင်ရှင် ရရှိလာသော ဗီလိန်မှတ် ၅၀,၀၀၀...]