အခန်း (၂၉)

အခန်း ၂၉ အချစ်ရူးလေး အသိတရားရသွားခြင်း၊ ချန်မို အသတ်ခံရ

မင်းသမီး စံအိမ်တွင် ချင်ကျင်းက မှုန်ကုပ်နေသော အမူအရာဖြင့် ဧည့်ခန်းမဆောင်တွင် ထိုင်နေခဲ့၏။ နေ့တစ်ဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သတင်းကို သူမ ရရှိခဲ့လေသည်။

"မင်းသမီး... လင်းရွှမ်ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပါပြီ... ဒါပေမဲ့..."

"သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ပင်လယ်ဖွင့်လှစ်ခြင်းအဆင့်အထိ ကျဆင်းသွားပြီး သူ့ရဲ့ ပါရမီ ရှစ်ဆယ်၊ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် ဆုံးရှုံးသွားပါတယ်..."

ဘုန်း...

ချင်ကျင်းက စားပွဲကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်ရာ သူမ၏ အမူအရာက ကြမ်းကြုတ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

"ချင်လော့... ကောင်းတယ်... ငါ့မှာ အရမ်းကောင်းတဲ့ မောင်လေးတစ်ယောက်ရှိနေတာပဲ..."

"ဒီနေ့ အရှက်ခွဲခံရမှုကို အနာဂတ်မှာ ဆယ်ဆ ဒါမှမဟုတ် အဆတစ်ရာလောက် ပြန်ပေးဆပ်ရမယ်..."

"သွား... လျှို့ဝှက်ခန်းမက လူတွေကို လှုပ်ရှားခိုင်းလိုက်..." ချင်ကျင်း စကားမဆုံးမီမှာပင် သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သားများက မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ချလိုက်ကြလေသည်။

"မလုပ်ပါနဲ့ မင်းသမီး... တကယ်လို့ လျှို့ဝှက်ခန်းမကသာ မင်းသားတစ်ပါးကို တိုက်ခိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒါက မြောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေးဘုရင်ရဲ့ စံအိမ်ကိုပါ ဒုက္ခရောက်စေနိုင်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး သေချာ ပြန်စဉ်းစားပေးပါ မင်းသမီး..."

"မင်းက ငါ့ကို တားရဲတယ်ပေါ့..." ချင်ကျင်းက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ရာ တစ်ဖက်လူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် တုန်စိမ့်သွားစေခဲ့ပေသည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ချင်ကျင်း၏ စိတ်ခံစားမှုများ တည်ငြိမ်သွားခဲ့၏။

သူမ၏ နူးညံ့ပြီး သန့်စင်သော နှလုံးသားဖြင့် သူမက ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်လေ့ရှိသော်လည်း ယနေ့ သူမက အလွန် ပြင်းထန်စွာ ပါးရိုက်ခံခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားစေခဲ့ခြင်းပင်။

ယခုအခါ ဆင်ခြင်တုံတရားက ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။

"မနက်ဖြန်က သွေးမျိုးဆက်ခံယူပွဲ လုပ်မယ့်နေ့ မဟုတ်ဘူးလား..." ချင်ကျင်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

အင်ပါယာမျိုးနွယ်တရားရုံးရှိ အမည်ခံ ဒုတိယအကြီးအကဲများထဲမှ တစ်ဦးအနေဖြင့် ယခင်က ဤကိစ္စကို သူမ အများကြီး အာရုံမစိုက်ခဲ့သော်လည်း ဤသည်မှာ ချင်လော့အား ဒုက္ခရောက်စေရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိထားပေ၏။

"မှန်ပါတယ် မင်းသမီး... မနက်ဖြန်က သွေးမျိုးဆက်ခံယူပွဲ လုပ်မယ့်နေ့ပါ..."

"ကောင်းပြီ... သွားပြီး အဲဒီကောင်တွေကို ပြောလိုက်... ချင်လော့ သွေးတစ်စက်တောင် မရစေဖို့ သေချာအောင် လုပ်ခိုင်းလိုက်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်..." လက်အောက်ငယ်သားက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အခြားသူများကို အသိပေးရန် ချက်ချင်း ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

သွေးမျိုးဆက်ခံယူပွဲဆိုသည်မှာ စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ မည်သူက သွေးမျိုးဆက်အများဆုံး စုပ်ယူနိုင်သနည်းဆိုသည်က အစွမ်းအထက်ဆုံးသူသာ ဖြစ်ပေ၏။

အကယ်၍ မင်းက မစုပ်ယူနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ တတ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူးလေ။

မင်းသားက မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်နေရင်တောင်မှ အဲဒါက တရားမျှတတဲ့ ပြိုင်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်နေရင်ကော ဘာအရေးပါလို့လဲ။

လင်းရွှမ် သတိရလာပြီးနောက် သူက ခေါင်မိုးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှု ကင်းမဲ့နေခဲ့လေသည်။

သူက ဒုက္ခိတတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ၊ အသုံးမကျသူ တစ်ယောက် ဖြစ်သွားချေပြီ။ ဤကဲ့သို့သောအရာကို သူ မည်သို့ လက်ခံနိုင်မည်နည်း။

လင်းရွှမ်၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော လီချန်က သူ၏ အခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။ "အခွင့်အရေး ရှိနေသေးတယ်...တကယ်လို့ မင်းက ကောင်းကင်ကျဉ်းထောင်ထဲကို ဝင်နိုင်ပြီး အဲဒီအရာကို ရယူနိုင်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာလိမ့်မယ်... ဖြစ်နိုင်တာက မင်းက ပြာတွေထဲကနေ ရုန်းထွက်ပြီး အရင်ကထက် ပိုသန်မာလာနိုင်တယ်..."

"ဟုတ်တယ်... အဲဒီအရာ..." လင်းရွှမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့၏။ သူ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသလိုပင်။

သူ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနကို ဝင်ရောက်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ကောင်းကင်ကျဉ်းထောင်အတွင်းရှိ အရာကို ရယူရန်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ဧကရာဇ်အမွေအနှစ်၏ အရေးကြီးဆုံးသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ ထိုအရာကို ရယူနိုင်ပါက သူတို့က သေးငယ်သော မဟာချင်အင်ပါယာ၏ မင်းသားများ ဖြစ်နေလျှင်ကော ဘာအရေးပါလို့လဲ။

သူ သူ့ကို သတ်လိုက်ရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ။

လင်းရွှမ်၏ အသစ်ပြန်လည် လန်းဆန်းလာသော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး လီချန်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်မိပေ၏။

သူက လင်းရွှမ်ကို သတိပေးလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားက ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီဆိုတော့ ငါ မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားရတော့မယ်... ဂရုစိုက်ပါ... ပြီးတော့ သတိထားပြီး နေဖို့ မမေ့နဲ့..."

ဂိုဏ်းမှ သူတော်စင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများကို မဟာချင်အင်ပါယာမှ ဖိတ်ကြားချက်မရှိဘဲ မြို့တော်တွင် အချိန်အကြာကြီး နေထိုင်ခွင့် မပြုထားချေ။

သူက အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ လူအချို့က သိရှိကြသော်လည်း သူတို့အားလုံးနီးပါးက မသိချင်ယောင် ဆောင်နေခဲ့ကြခြင်းပင်။

ယခုအခါ သူက ကိုယ်တိုင် ထွက်လာပြီဖြစ်ရာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားကို ဖော်ထုတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး အခြားသူများကိုလည်း အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပေ၏။ အကယ်၍ သူသာ မထွက်သွားပါက နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနက သူ့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် ခေါ်ယူလိမ့်မည် ဖြစ်လေသည်။

"ကောင်းပြီ" လင်းရွှမ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် အားတက်သွားခဲ့၏။ သူ လီချန်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးသည်နှင့် သတင်းဆိုးအချို့ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ကုချင်းရွှဲ့ သေသွားပြီ... မင်း ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ ချင်လော့ရဲ့ ဓားနဲ့ ထိုးသတ်တာ ခံလိုက်ရတာပဲ..."

ဖူး...

လင်းရွှမ်က သွေးခဲများ ရောနှောနေသော သွေးတစ်လုတ်ကို အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး သူ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွမှု ကင်းမဲ့သွားခဲ့၏။

"ချင်လော့... မင်းကို ဒီအတိုင်း ထွက်ပြေးခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒီနေ့ ငါ လင်းရွှမ်က အခု ဒီနေရာမှာပဲ ကျိန်ဆိုတယ်... မင်းကို မသတ်ရသရွေ့ ငါ အနားယူမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဖူး...

သူ စကားပြောနေစဉ် သွေးများ စမ်းရေပန်းကဲ့သို့ အန်ထုတ်လာခဲ့ပြီး အန်ရင်း၊ အန်ရင်းဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ထပ်မံ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြန်လေသည်။

အကယ်၍ ကုချင်းရွှဲ့သာ ချင်လော့၏ ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်သွားခဲ့ရုံဆိုလျှင် လင်းရွှမ်သည် ဤမျှလောက် နှလုံးကွဲကြေနေမည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ချင်လော့၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူ ဒဏ်ရာရသွားသည်ကို ကုချင်းရွှဲ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး သေလုနီးပါး အခြေအနေတွင်ပင် သူ အရှုံးမပေးခဲ့ခြင်းကြောင့် ချင်လော့က သူမကို သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ကုချင်းရွှဲ့က သူ့အတွက် အသေခံသွားခဲ့တာပဲ...

အသေအပျောက်အများဆုံးအရာမှာ မိမိ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြောမထွက်နိုင်သော ယူဆချက်များပင် ဖြစ်လေသည်။

လင်းရွှမ်မှာ ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာသွားပြီး သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပေ၏။

ချင်လော့မှာ ကုချင်းရွှဲ့၏ မူလအဆီအနှစ်ကို သန့်စင်၍ လုံးဝပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုက နတ်စွမ်းအင်အဆင့် အထွတ်အထိပ်တွင် တည်ငြိမ်သွားခဲ့လေသည်။

"နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့ ငါတို့က နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းသင့်တယ်..."

နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းအဆင့်မှာ အဓိကအားဖြင့် ဝိညာဉ်ကို ကျင့်ကြံခြင်းဖြစ်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဗီလိန်မှတ်များ လုံလောက်စွာ မရှိသည့်အပြင် ချင်လော့တွင် အလွန် အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်တစ်ခုလည်း မရှိသေးချေ။

"ငါတို့ အပြင်ထွက်ပြီးရင် တော်ဝင်ရတနာတိုက်ကို သွားရှာကြမယ်..."

မင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့် တော်ဝင်ကျင့်စဉ်များကို ရယူပိုင်ခွင့် သူ သဘာဝကျကျ ရှိပေသည်။ ထို့ပြင် တော်ဝင်ရတနာတိုက်မှာ ထိုက်ရွှီမြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ ရတနာတိုက်ထက် အများကြီး ပိုမိုကြီးမားလေသည်။

သူက သူတော်စင်အဆင့် ကျင့်စဉ်များနှင့် သိုင်းပညာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ အတော်များများကို မင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့် ရရှိရန် အရည်အချင်းပြည့်မီပေ၏။

ဘာလို့ အခွင့်ကောင်း မယူရမှာလဲ...

ယနေ့သည် သွေးမျိုးဆက်ခံယူပွဲအတွက် နေ့ရက်ပင်။ ချင်လော့က စုချန်ချန်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အင်ပါယာမျိုးနွယ်တရားရုံးဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့လေသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူ စံအိမ်ထဲမှ အထွက်တွင် ချန်မိုအမည်ရှိ လူတစ်ဦးနှင့် ဝင်တိုက်မိသွားခဲ့၏။

"မင်း ငါ့ကို ဒီမှာ တမင် လာစောင့်နေတာလား..." ချင်လော့က မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချန်မိုက ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ငါ မင်းကို ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောချင်လို့ပါ..."

ဤသည်က အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးဟု ချင်လော့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အချစ်ရူးတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် အသိတရား ရလာနိုင်မှာလဲ။

သူ့ရှေ့တွင် အချစ်ရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူနေသော ဤနတ်သမီးလေးကို သူ သတ်ဖြတ်လိုက်သော်လည်း ကလဲ့စားချေမည့်အစား သူက ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောနေတာလား...

"မင်းက ငါ့ကို သတိလည်လာအောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်... အရင်တုန်းက ငါက ဟာသတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို သိလာအောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်... ပြီးတော့ မင်း ကုချင်းရွှဲ့ကို သတ်လိုက်တဲ့အတွက် ငါ့ရဲ့ စိတ်ခံစားမှု အနှောင်အဖွဲ့တွေကို ဖြတ်တောက်နိုင်သွားခဲ့တယ်..."

"ညတွင်းချင်းပဲ ငါက ကျင့်ကြံမှုက အဆင့် သုံးဆင့်တက်သွားခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် မင်းကို ငါ ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်လို့ ထင်လို့လာခဲ့တာ..."

ချင်လော့မှာ အနည်းငယ် ကြက်သေသေသွားခဲ့၏။ ဗီလိန်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် တစ်နေ့နေ့တွင် အခြားဗီလိန်တစ်ယောက်၏ ကျေးဇူးတင်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်ဟု မည်သည့်အခါကမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

မှန်ပေသည်။ သူတို့ရှေ့ရှိ ချန်မိုမှာလည်း လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။ သူက မြို့တော်တွင် အာဏာရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း ခြွင်းချက်တစ်ခုမှာ သူက ကုချင်းရွှဲ့အပေါ် သစ္စာရှိခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ ချင်လော့သာ အဓိက ဗီလိန်ဖြစ်ပါက သူ့ရှေ့ရှိ ချန်မိုမှာ သာမန် ဗီလိန်တစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ချင်လော့က သူ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ ဤသာမန် ဗီလိန်လေးကို သူ၏ အဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဆွဲဆောင်သင့်၊ မသင့်ကို သူ စဉ်းစားနေခဲ့လေသည်။

"တော်ဝင် သွေးမျိုးဆက်ခံယူပွဲကနေ ငါ ပြန်လာတဲ့အခါ ငါ့စံအိမ်ကို လာခဲ့..." ချင်လော့က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ချန်မို အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။ သူက အရူးတစ်ယောက် မဟုတ်သဖြင့် ချင်လော့က သူ့ကို သိမ်းသွင်းချင်နေကြောင်း သဘာဝကျကျ သိရှိထားပေသည်။

တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ကောင်းပါပြီ... အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ အရှင်မင်းသား... ကျွန်တော် အခု ခွင့်ပြုပါဦး..."

ထွက်သွားပြီးနောက် ချန်မိုက ယင်းဝူစစ်သူကြီး၏ စံအိမ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့လေသည်။

သူ ယင်းဝူစစ်သူကြီး၏ စံအိမ်သို့ မရောက်မီမှာပင် လမ်းပေါ်၌ ချင်လော့ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ဤသည်က သူ့ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့၏။

"နဝမမင်းသား... အရှင်မင်းသားက သွေးကြော ဗတ္တိဇံခံယူပွဲကို သွားမလို့ဆို..." ချန်မိုက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်လော့က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။ "မလောနဲ့... မလောနဲ့... သွေးမျိုးဆက်ခံယူပွဲကို မသွားခင် မင်းကို အရင်သတ်သင့်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်..."

ဝှစ်...

ချင်လော့က ဓားတစ်ချက် ခုတ်ချလိုက်ပြီး ချန်မိုဆီသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့လေသည်။

အားကောင်းသော အငွေ့အသက်က ချန်မိုကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ရာ နတ်စွမ်းအင်အဆင့်ရှိသူ ချန်မိုကို လုံးဝ လှုပ်ရှား၍မရအောင် ဖြစ်သွားစေခဲ့ပေ၏။

ခွပ်...

ဓားတစ်လက်က ချန်မို၏ ရင်ဘတ်ကို တည့်မတ်စွာ ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။ သူ၏ အဘိုးဖြစ်သူ ပေးထားသော အသက်ကယ် ပစ္စည်းများအားလုံးမှာ ယခုအခါ အသုံးမဝင် ဖြစ်နေခဲ့လေပြီ။

"မင်းက... မင်း မဟုတ်ဘူး... မင်းက သူတော်စင်တစ်ပါးပဲ..." ချန်မိုက ချင်လော့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ စကားထစ်နေခဲ့၏။

ဘန်း...

ချင်လော့က ချန်မိုကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ... ငါ့မိန်းမကို လုယူရဲတယ်ပေါ့..."

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူက လှည့်ကာ မာနထောင်လွှားစွာ ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

မဝေးလှသော နေရာရှိ လူများ ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားကြပြီး ချန်မိုကို မှတ်မိသွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အဆိုးရွားဆုံး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီ... ယင်းဝူစစ်သူကြီးရဲ့ မြေး အသတ်ခံလိုက်ရပြီ..."