အခန်း (၁၃၁-၁၃၂)

အခန်း။ ၁၃၁

"သူတို့ကို လွှတ်ပေးရမယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

လီယွဲ့က အေးစက်စွာ ပြောရင်း ခါးမှ သံဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူက သာမန်ကာလျှံကာ တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ဓားချီက သူ၏ခြေရင်းမှ မြေပြင်ကို တို့ဟူးတုံးကို လှီးဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ တစ်ပေခန့် နက်သော အက်ကွဲကြောင်းကြီး ဖြစ်သွားစေသည်။

ဒီနေ့ သူ ဒီမှာ ရှိနေပြီး ဟွမ်းချိန်ကို တားဆီးပြီးနောက် ချက်ချင်း ထွက်မသွားမိတာ တော်သေးသည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိ၏။ မဟုတ်လျှင် ရန်လီလီကြောင့် သူ အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်။

ရန်ရှီးဆိုသည်မှာ မှီခိုရာဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးက အသည်းအသန် စည်းရုံးနေရသည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူမအတွက်ဆိုလျှင် မှီခိုရာဂိုဏ်းက မည်သည့်အဖိုးအခကိုမဆို ပေးဆပ်ရန် အသင့်ရှိနေပြီး ရန်မိသားစုကို ဆန်းဝူမြို့၏ အဆင့်မြင့်ဆုံး မိသားစုဖြစ်လာအောင် ထောက်ပံ့ပေးမည်ဟူသော ကတိကိုပင် ပေးထားခဲ့သည်။

"တကယ်လို့... တကယ်လို့သာ ရန်လီလီက သူမကို မသေမျိုးဂိုဏ်းဆီ ခေါ်သွားခဲ့ရင်တော့... ငါတို့ အခုထိ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သမျှ အားလုံး သဲထဲရေသွန် ဖြစ်ကုန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား"

လီယွဲ့က အသံခပ်နိမ့်နိမ့်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်ပြီး ခြေဖျားဖြင့် မြေပြင်ကို ဆောင့်ကန်ကာ နံရံကို ညာခြေဖြင့် အားပြု၍ ခုန်တက်လိုက်သည်။

လေးညှို့မှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ရန်လီလီဆီသို့ ပြေးဝင်လာရင်း "ကောင်လေး... မင်းရဲ့ အသက်ကို ပေးခဲ့တော့"

"ပြေးတော့…."

ရန်လီလီသည် ရန်ရှီး၏လက်ကို ဆွဲကာ လမ်းကြားအဆုံးဆီသို့ အစွမ်းကုန် ပြေးတော့သည်။

ယခုအခါ သူ မျှော်လင့်ထားသည်မှာ ဤသိုင်းပညာနှီးနှောဖလှယ်ပွဲတွင် လူနည်းနည်းလောက် ရှိနေပြီး သူ၏ အော်ဟစ်သံကို မသေမျိုးဂိုဏ်းက လူများ ကြားသွားရန်သာ ဖြစ်သည်။

ဝှီးးးးး...

ဓားချီက ရန်လီလီ၏ ကျောပြင်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်လာသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် အလွန်အမင်း နီးကပ်လာသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ရန်လီလီနှင့် ရန်ရှီးတို့သည် လမ်းကြားအဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ရှေ့သို့ ငိုက်ကျကာ လမ်းအဆုံးရှိ ကျောက်ပြားလမ်းပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။

ကျရောက်လာသော ဓားချီမှာ ကျောက်တုံးတစ်ခုကို ထိမှန်သွားသော်လည်း ၎င်းမှာ မြေပြင်မှ ကျောက်တုံးမဟုတ်ပေ။ ရန်လီလီ၏ ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ကာကွယ်ပေးထားသော လုံးဝန်းသည့် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်"

ကျောက်တုံးကို ကိုင်ထားသူမှာ ဝမ်ပင်း ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရန်လီလီသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ထလိုက်သည်။

ဝမ်ပင်းက နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသော ကျောက်တုံးကို ဘေးသို့ အသာအယာ ပစ်ချလိုက်ပြီး ရန်လီလီကို ပြောလိုက်သည်။

"အဆင့် ၁၃ ကျင့်ကြံသူ နှစ်ယောက်ရဲ့ လိုက်ဖမ်းတာကို ခံလာရတာပဲ။ အထင်ကြီးစရာပဲ... ဒီမိန်းကလေးက မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းလား"

"သူငယ်ချင်းပါ"

ရန်လီလီက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ရန်ရှီး၏လက်ကို ဆွဲကာ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

သူတို့သည် အဆင့်ဆင့်သော လှေကားထစ်များဆီသို့ မသွားကြဘဲ ကျောက်လှေကားထစ်များပေါ်တွင်သာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး အမောတကော အသက်ရှူနေကြသည်။ လီယွဲ့နှင့် ဆယ်မီတာခန့်သာ ဝေးသော်လည်း ယခုမူ သူတို့ စိတ်အေးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရန်ရှီးမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ ရန်လီလီကို အတင်းဆွဲထူသည်။

"ဘာလို့ ထိုင်နေတာလဲ။ မြန်မြန်ပြေးဦးလေ"

"ပြေးစရာ မလိုတော့ဘူး။ အခု ဘေးကင်းသွားပြီ"

ရန်လီလီက ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် အနီးနားရှိ ကျောက်ချင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကြည်နူးစွာ ထပ်ပြုံးလိုက်ပြန်သော်လည်း ကျောက်ချင်းက သူ့ကို လှည့်ပင်မကြည့်သည်ကိုတော့ သူ သတိမထားမိပုံပင်။

ရန်ရှီးသည် ရန်လီလီ၏ ယုံကြည်မှုကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ဝမ်ပင်းကိုသာ တလှည့်စီ ကြည့်နေမိသည်။ သူမသည် ဝမ်ပင်း၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို အာရုံမခံနိုင်သော်လည်း ဆန်းဝူမြို့ထဲတွင် ဝမ်ပင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ကြားဖူးသည့် ပုံပြင်များကို သတိရသွားသည်။

ဝမ်ပင်းဆိုသည်မှာ တစ်နေ့ကုန် အလေအလွင့် တပည့်များနောက် လိုက်နေသည့် အသုံးမကျသော ဂိုဏ်းချုပ်လေးပင်။

ရန်လီလီက ရန်ရှီး၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုကို သတိပြုမိပုံရပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။

"စိတ်အေးအေးထားပါ ဂိုဏ်းချုပ်က ဒီလူနှစ်ယောက်ကို အလွယ်လေး ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်"

ရန်ရှီးမှာ မဝံ့မရဲဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

လီယွဲ့နှင့် ဂိုဏ်းပေါင်းစုံ မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ အဆင့် ၁၃ ကျင့်ကြံသူတို့ လမ်းကြားထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ဝမ်ပင်းက အရင်ဆုံး စကားစလိုက်သည်။

"လီယွဲ့... မတွေ့တာ ကြာပြီပဲ မင်းက ပိုပြီး ရုပ်ဆိုးလာတာပဲ"

"ဟမ့်... စကားတွေနဲ့ပဲ ကြွားလုံးထုတ်နေလိုက်"

လီယွဲ့က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လမ်းကြားဝတွင် ရပ်လျက် ဝမ်ပင်း၏ နောက်ကွယ်မှ ရန်ရှီးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထို့နောက် သူက ဆက်ပြောသည်။

"ဝမ်ပင်း... ငါ မင်းကို အကြံပေးမယ် ဒီကိစ္စထဲ ဝင်မပါတာ ကောင်းမယ်။ ရန်လီလီနဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးကို ငါတို့လက်ထဲ အပ်လိုက် ဒါဆိုရင် ငါတို့ ထွက်သွားပေးမယ်"

ဝမ်ပင်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ငါက ငြင်းလိုက်ရင်ရော"

"ငြင်းမယ် ဟုတ်လား"

လီယွဲ့သည် သူ၏ ဓားရှည်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

သာမန်ကာလျှံကာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဓားသိုင်းပညာမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ဓားသွားက လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် တရွှီရွှီအသံများမှာ မပြတ်တမ်း ထွက်ပေါ်နေ၏။

ယွမ်လျောင်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်လာပြီး "ဂိုဏ်းချုပ်... ဒါကို ကျွန်တော့်ကိုပဲ ကိုင်တွယ်ခွင့်ပြုပါ"

"မလိုပါဘူး"

ဝမ်ပင်းက ပြန်ပြောလိုက်တော့သည်။

ဝမ်ပင်းက ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လီယွဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက မင်းကို လိုက်ရှာဖို့ အခွင့်အရေး မရသေးတာ၊ အခုတော့ မင်းကိုယ်တိုင် အရောက်လာခဲ့တာပဲ။ ငါတို့ မသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်နောက်ကို လိုက်ဖမ်းနေမှတော့... မင်းကို ယမမင်းဆီပဲ လွှတ်ပေးလိုက်တော့မယ်"

"ဟားဟား"

ဂိုဏ်းပေါင်းစုံ မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ အဆင့် ၁၃ ကျင့်ကြံသူက လှောင်ရယ်လိုက်ပြီးနောက် လီယွဲ့ကလည်း မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"ဝမ်ပင်း... မင်း စကားတွေ အရမ်းများပြီး လေဖြတ်သွားမှာ မကြောက်ဘူးလား"

"ဟုတ်လား..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝမ်ပင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ကာ သူ၏ လက်ထိပ်ဖျားတွင် မီးလျှံတစ်ခု တောက်လောင်လာပြီး လက်ချောင်းလှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ လိုက်ပါလှုပ်ရှားနေသည်။

"ဒါ... ဒါက"

နောက်ကွယ်မှ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော ရန်လီလီနှင့် အခြားသူများမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။

သူတို့ အံ့ဩရုံရှိသေးမီမှာပင် ဆယ်ပေခန့်ရှည်သော မီးနဂါးတစ်ကောင်သည် ဝမ်ပင်း၏ ခါးဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ပတ်ပတ်လိုက်သည်။

ထိုသို့ တစ်ပတ်လှည့်ပြီးနောက် မီးနဂါးသည် ဂိုဏ်းပေါင်းစုံ မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ အဆင့် ၁၃ ကျင့်ကြံသူဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

"ဒါက ဘာကြီးလဲ"

ထိုလူက အလန့်တကြား အော်ဟစ်ရင်း အနီးရှိ အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ကောက်ကိုင်ကာ မီးနဂါးဆီသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူပစ်လိုက်သော အရာသည် ဘေးမှသာ ဖြတ်သွားပြီး မီးနဂါး၏ အရှိန်ကို တစ်စက်ကလေးမျှပင် မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

အား...

ဆယ်ပေရှည်သော မီးနဂါးသည် လမ်းကြားထဲသို့ ပြန်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော ထိုကျင့်ကြံသူကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဝါးမြိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် မီးလျှံများအတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး တိုတောင်းလှသော အော်ဟစ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

"ဒါ ဘာအတတ်လဲ..."

"ဒါက မီးလျှံအတတ်လား"

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသော ချင်မိုနှင့် အခြားသူများမှာ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းပြသော အလိုဆန္ဒများဖြင့် တောက်လောင်နေကြသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ချင်ရှန်း၏ တည်ငြိမ်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဒါက ၁၀ ထပ်မျှော်စင်ရဲ့ ပဉ္စမအထပ်က အစောင့်အကြပ် သုံးတဲ့ မီးနဂါးအတတ်ပဲ။ ဂိုဏ်းချုပ်က ဒါကို တတ်မြောက်ထားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

"ဂိုဏ်းချုပ်က ပဉ္စမအထပ်ကို အောင်မြင်သွားပြီလား"

"ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်က ဒါကို အစကတည်းက တတ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

ချင်ရှန်း၏ စကားကြောင့် လူအများ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ ပြန်လည် နိုးကြားလာပြီး ၁၀ ထပ်မျှော်စင်ကြီးကို ချက်ချင်း မြင်ယောင်လာကြသည်။

အထူးသဖြင့် မီးလျှံကို ထိန်းချုပ်လိုသည့် စိတ်ကူးယဉ်မှု အမြဲရှိခဲ့သော ချင်မိုမှာ အဆင့် ၁၃ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး မီးနဂါးအတတ်အောက်တွင် ပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် လီယွဲ့သည် လမ်းကြားထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကို အမြန်ပြန်လွှဲလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လမ်းကြားအတွင်း မြေပြင်ပေါ်၌ ပြာပုံတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သောကြောင့်ပင်။

"မင်း..."

လီယွဲ့သည် နောက်ဆုတ်ရန် လမ်းမရှိတော့သဖြင့် နံရံကို မှီလိုက်ရသည်။

ဝမ်ပင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းလည်း သူ့နောက်ကို လိုက်သွားသင့်တယ်။ ငါ့အဖေ မင်းကို ကယ်ခဲ့ဖူးတာကို မေ့နေပုံပဲ"

လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ မီးနဂါးက ထပ်မံ၍ ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။

၎င်းသည် ပါးစပ်ကို အကျယ်ကြီး ဟကာ လီယွဲ့ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဝင်သွားတော့သည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ လီယွဲ့သည် သူ၏ ဓားကို အသည်းအသန် ဝှေ့ယမ်းကာ ချင်ရွှေလမ်း၏ အပြင်ဘက်သို့ အစွမ်းကုန် ပြေးတော့သည်။

"ကယ်ကြပါဦး"

လီယွဲ့သည် အော်ဟစ်ရင်း တည်းခိုခန်းတစ်ခု၏ အဝင်ဝသို့ အပြေးရောက်သွားသည်။ တံခါးဝကို ဖြတ်သွားစဉ်မှာပင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို အတင်းဆွဲဖမ်းလိုက်သည်။

ဓားဦးက ထိုကလေးမလေး၏ နဖူးပေါ်တွင် ရှိနေ၏။ မိန်းကလေးငယ်မှာ ငိုယိုနေသော်လည်း လီယွဲ့၏ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် ဘာသံမျှ မထွက်ရဲတော့ဘဲ မျက်လုံးများထဲမှ မျက်ရည်များသာ တရဟော စီးကျနေတော့သည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ချင်ရှန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ့် လူယုတ်မာပဲ"

နောက်တစ်ခဏမှာပင် သူသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားပြီး လီယွဲ့၏ရှေ့တွင် ချက်ချင်း ရပ်လိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လီယွဲ့၏ ဓားကို ညှပ်ကာ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းဖြင့် လီယွဲ့၏ နဖူးကို တောက်လိုက်သည်။

ဖုန်း...

လီယွဲ့သည် ချက်ချင်းပင် လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

"နက်နဲသောအဆင့်"

ပါးစပ်ထောင့်တွင် သွေးများဖြင့် လီယွဲ့သည် မြေပြင်မှ ထလာပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"မင်း အခု သေလို့ရပြီ"

ဝမ်ပင်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မီးနဂါးသည် လီယွဲ့ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ လီယွဲ့က ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း မီးနဂါးလောက် မမြန်သဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဝါးမြိုခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သူသည် မီးနဂါး၏ ပါးစပ်ဖြင့် ဆယ်မီတာခန့်အထိ တရွတ်တိုက် ပါသွားတော့သည်။

ဘုန်း...

ထို့နောက် သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကာ မီးနဂါးအတွင်း ပတ်ပတ်လည် ဝိုင်းနေသော လီယွဲ့သည် ကျောက်ပြားလမ်းပေါ်တွင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေပြီး သူ၏ ဓားမှာ အပူရှိန်ကြောင့် နီရဲကာ မြေပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

ချင်ရွှေလမ်း အဝင်ဝဘက်သို့ လှမ်းနေသော သူ၏လက်မှာ မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ မီးလျှံများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို တဖြည်းဖြည်း ခံလိုက်ရပြီး ဘာကိုမျှ မဆုပ်ကိုင်နိုင်တော့ဘဲ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အသက်ရှူကြိမ် ၁၀ ခန့် ကြာပြီးနောက် လီယွဲ့သည် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြာပုံတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

အခန်း။ ၁၃၂

လမ်းတစ်လျှောက် ပုန်းအောင်းနေကြသော လူများသည် ပြတင်းပေါက်များနှင့် တံခါးအက်ကြောင်းများမှတစ်ဆင့် ဤမြင်ကွင်းကို ချောင်းကြည့်နေကြပြီး တစ်ဦးချင်းစီမှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေကြသည်။

သို့သော် မှီခိုရာဂိုဏ်း အကြီးအကဲတစ်ဦး မီးလောင်ကျွမ်း၍ သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အတိုင်းအထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားကြတော့သည်။

တည်းခိုခန်းအတွင်းမှ မိန်းကလေးငယ်၏ မိခင်ဖြစ်သူမှာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာပြီး သူမ၏ သမီးလေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားရင်း ငိုယိုနေတော့သည်။

"ရှင်းရှင်း... မေမေ့ကို လန့်အောင်လုပ်လိုက်တာပဲ သမီးရယ်"

"မေမေ... သမီး ကြောက်တယ်"

ကလေးမလေးမှာ သူမ၏ မိခင်ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ အဖက်ခံထားရပြီး မျက်ရည်များမှာ မိုးပေါက်များကဲ့သို့ တရဟော စီးကျနေဆဲပင်။

ဝမ်ပင်းက သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လျှောက်သွားပြီး ကလေးမလေး၏ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကလေးမလေး၏ မျက်ရည်များကို လက်ဖြင့် အသာအယာ သုတ်ပေးလိုက်ရင်း "သမီးနာမည်က ရှင်းရှင်းလား။ လူဆိုးကြီးကိုတော့ လူဆိုးတွေကိုပဲ ရွေးပြီး အပြစ်ပေးတတ်တဲ့ မီးနတ်မင်းက ခေါ်သွားပြီ။ မငိုနဲ့တော့နော်... မီးနတ်မင်းကြီးက ရှင်းရှင်းလေးကို အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်ပေးနေမှာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အသက် နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်မှာ မျက်ရည်ဝိုင်းနေသော မျက်လုံးလေးများဖြင့် မျက်တောင်ခတ်ကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"အင်း... ရှင်းရှင်း မငိုတော့ဘူး။ မီးနတ်မင်းကြီးက ရှင်းရှင်းကို စောင့်ရှောက်ပေးနေတာပဲ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်"

ကလေးမလေး၏ မိခင်မှာ သူမ၏ သမီးလေးကို ပွေ့ချီထားလျက် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

ဝမ်ပင်းက လက်လှမ်းကာ သူမကို ထူပေးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် တံခါးကို ဖွင့်ကာ လီယွဲ့ လဲကျနေသည့်နေရာသို့ တံတွေးဖြင့် အားရပါးရ ထွေးလိုက်တော့သည်။

"သွားစမ်း... သေရမှာပေါ့"

တစ်ယောက်က စတင်လိုက်သည်နှင့် ဒုတိယတစ်ယောက်၊ တတိယတစ်ယောက်တို့မှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်း လိုက်လုပ်ကြတော့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းပေါင်းစုံ မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆိုတာ အလကားပါပဲ။ ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်က ဖြောင့်မတ်တယ်၊ သတ္တိရှိတယ်၊ ချောမောပြီးတော့ အရမ်းလည်း အစွမ်းထက်တယ်။ ဒီလိုလူမျိုးက ဘယ်လိုလုပ် သစ္စာဖောက် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သိုင်းပညာနှီးနှောဖလှယ်ပွဲကရော ဘယ်လိုလုပ် ပိုက်ဆံအတွက် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီလိုမျိုး မိန်းကလေးငယ်လေးကိုတောင် ဒိုင်းအဖြစ် သုံးနေတဲ့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ မြင့်မြတ်တယ်လို့ ပြောနေတဲ့သူတွေကမှ တကယ့် လူယုတ်မာတွေ ဖြစ်မှာပေါ့"

"ဟုတ်တယ် ဂိုဏ်းပေါင်းစုံ မဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ မှီခိုရာဂိုဏ်းက ငါတို့ကို သိုင်းပညာနှီးနှောဖလှယ်ပွဲကို မသွားစေချင်တာ။ ငါတို့ကို အစွမ်းမထက်လာစေချင်တာ သိသာနေတာပဲ။ ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်က ဆန်းဝူမြို့က ငါတို့အပေါ် ဒီလောက်ကောင်းတာကို ဂိုဏ်းပေါင်းစုံ မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆီကနေ အပုပ်ချတာတွေ၊ သတင်းဆိုးတွေကို ခံနေရတယ်။ ဒါက ဘယ်လိုလောကကြီးလဲ"

"တောက်... ငါလည်း မပုန်းတော့ဘူး။ ညီအစ်ကိုတို့... မင်းတို့မှာ သတ္တိရှိရင် ငါ့နောက်ကနေ သိုင်းပညာနှီးနှောဖလှယ်ပွဲကို လိုက်ခဲ့ကြ။ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံ မဟာမိတ်အဖွဲ့က ငါတို့ကို လာပြီး အပြစ်ပေးမယ်ဆိုရင် ငါ အရင်ဆုံး တိုက်ပေးမယ်"

...

ခဏအတွင်းမှာပင် တစ်လမ်းလုံးမှာ စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် ဆူညံသွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ပင်း၏ နားထဲ၌ အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

"သခင်... ဆွဲဆောင်မှု အာနိသင်က အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပါပြီ"

...

ယွင်လန်တောင်ခြေတွင် ရန်ရှီးသည် လီယွဲ့ အသတ်ခံရသည့် မြင်ကွင်းကို မတွေ့လိုက်ရသော်လည်း ဂိုဏ်းပေါင်းစုံ မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ လူများ သေဆုံးသွားသည်ကိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်ရွှေလမ်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဟစ်အော်သံများကို ကြားရသောအခါ ကိစ္စများ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ လွတ်ပြီ"

သူမသည် အိမ်သို့ ပြန်မသွားချင်သည်မှာ သေချာလှသည်။ ရန်လီလီသည် မသေမျိုးဂိုဏ်းတွင် ဤမျှလောက်အထိ တိုးတက်လာခဲ့ပြီးနောက် သူမအနေဖြင့် ရန်လီလီနှင့် အလှမ်းဝေးရမည့်အဖြစ်ကို အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။

သို့သော် စိတ်အေးသွားပြီးနောက် လမ်းကြားအတွင်းရှိ ပြာပုံကြီးကို ကြည့်ကာ သူမမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားမပြောနိုင်ဘဲ မှင်တက်နေမိသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ သူမ၏ ကမ္ဘာကြီးကို လုံးဝ အသစ်တဖန် ဖြစ်သွားစေသည်။

လက်နက်တွေ၊ လက်သီးတွေ၊ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး လက်နက်တွေ... ဒါတွေထက် ဒီမီးလျှံကြီးက ဘာကြီးလဲ။

ထို့အပြင် ရန်လီလီနှင့် အခြားသူများမှာ အံ့ဩခြင်းမရှိဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ ရန်ရှီးမှာ ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရတော့သည်။

"လီလီ... အဆင့် ၁၃ ကို သတ်လိုက်တာ ဘာကြီးလဲ"

ရန်လီလီက ပြုံးကာ ပြန်ဖြေသည်။

"မီးနဂါးအတတ်လေ။ အဲဒါက ဂိုဏ်းရဲ့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုအတွက် ဆုလာဘ်ပဲ။ မင်းလည်း သင်ချင်ရင် မသေမျိုးဂိုဏ်းကို ဝင်ပြီးတဲ့အခါ သင်လို့ရတယ်"

"တကယ်လား"

ရန်ရှီးက မေးလိုက်တော့သည်။

ရန်ရှီး၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ဝင်းပသွားတော့သည်။

ရန်လီလီက ပြန်ပြောသည်။

"ဒါပေါ့... ငါ မင်းကို လိမ်ပါ့မလား"

ရန်ရှီးသည် လက်ကို ချက်ချင်းမြှောက်ကာ "ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်မ ဂိုဏ်းထဲဝင်ချင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်ပြောဆိုလိုက်၏။

ထိုသူမှာ တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ကျောက်ချင်း ဖြစ်သည်။

"မသေမျိုးဂိုဏ်းက ပန်းအိုးလေးတွေကို လက်မခံဘူး။ မင်း အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"

"တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ပါ"

"မသေမျိုးဂိုဏ်းက အသက်တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၆ အောက်ရောက်နေတဲ့သူကို လက်မခံဘူး"

"ကျွန်မက အဆင့် ၆ ရောက်နေပါပြီ"

"အဲ... ဝင်ကြေးက ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ထောင်နော် မရှိရင်တော့ မြန်မြန်လေး ပြန်လိုက်တော့"

"ရှိပါတယ်"

ထိုသို့ပြောရင်း ရန်ရှီးသည် သူမ၏ အိတ်ထဲကို အသည်းအသန် မွှေနှောက်ကာ ရွှေဒင်္ဂါးလက်မှတ် အထပ်လိုက်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့လည်း မလုံလောက်သေးဘူး တည်းခိုဖို့ နေရာမရှိဘူး"

"ကျွန်မ ဘယ်နေရာမှာမဆို အိပ်နိုင်ပါတယ်"

"ကောက်ရိုးတဲတွေပဲ ရှိတာနော်"

"ရပါတယ် ကျွန်မက ကောက်ရိုးတဲတွေကို တော်တော်သဘောကျတာ"

...

ဝမ်ပင်းသည် တောင်ခြေသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး တပည့်သစ်အပေါ် အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်ပြနေသော ကျောက်ချင်းကို ကြည့်ကာ မတတ်သာသလို ပြုံးလိုက်မိသည်။

ရန်လီလီကလည်း သွားဖြဲနားဖြဲဖြင့် ရယ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။

ရယ်နေနိုင်သေးတယ်။

ဒီအတွဲရဲ့ ခွေးစာတွေနဲ့တင် ငါ ဗိုက်ဝနေပြီ။

ထို့နောက် သူသည် သူ၏ထံသို့ တိုးဝှေ့လာနေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"စနစ်တကျ တန်းစီကြပါ တစ်ယောက်ချင်းစီ လာခဲ့ပါ"

...

တိန်းထျန်းမျှော်စင်….

တိန်းထျန်းမျှော်စင်သည် အရှေ့မြို့ပိုင်းတွင် ကျော်ကြားသော အဆောက်အအုံမြင့်ကြီး ဖြစ်သည်။ ဤနေရာရှိ အစားအစာမှာ ပိုင်ဖုန်းစားသောက်ဆိုင်လောက် မကျော်ကြားသော်လည်း အဆောက်အအုံ၏ အမြင့်မှာမူ အရှေ့မြို့ပိုင်းတွင် ယှဉ်နိုင်သူမရှိပေ။

အမြင့်ဆုံးထပ်တွင် ရပ်ကြည့်လျှင် ဆန်းဝူမြို့၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော အလှတရားကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ယနေ့တွင် အမြင့်ဆုံးထပ်ကို မိုလင်းက အပိုင်ငှားထားပြီး ရှန့်ယီမှာလည်း မှီခိုရာဂိုဏ်းသို့ မပြန်ချင်သေးသဖြင့် မိုလင်းနှင့်အတူ စိတ်ညစ်ညစ်ဖြင့် အရက်သောက်ဖော် လုပ်ပေးနေခြင်းပင်။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်…

တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝင်ခဲ့"

မိုလင်း၏ ခွင့်ပြုချက်ရသည်နှင့် လူသုံးယောက် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။

သူတို့ သုံးဦးလုံး တစ်ပြိုင်နက် ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး "သခင်ကြီး... မကောင်းတော့ဘူး။ အကြီးအကဲ လီယွဲ့နဲ့ တခြားသူတွေအားလုံး ချင်ရွှေလမ်းမှာ အသတ်ခံလိုက်ရပါပြီ။ အရိုးတောင် မကျန်တော့ပါဘူး"

ခွမ်း….

မိုလင်း၏ လက်ထဲမှ ခွက်မှာ ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားတော့သည်။

ရှန့်ယီက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး တစ်ယောက်ကို ဆွဲကာ စစ်မေးတော့သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ယွင်လန်တောင်နားကို မကပ်နဲ့လို့ မင်းတို့ကို ပြောထားတယ်

မဟုတ်ဘူးလား"

ထိုလူမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။

"အကြီးအကဲ... ရန်မိသားစုက ရန်လီလီကြောင့်ပါ။ သူက ရန်ရှီးကို မသေမျိုးဂိုဏ်းဘက်ရောက်အောင် မြှူဆွယ်ခေါ်သွားတာ။ အဲဒါကြောင့် လီယွဲ့တို့က နောက်က လိုက်သွားကြတာပါ"

"ရန်ရှီးက မသေမျိုးဂိုဏ်းကို သွားတယ် ဟုတ်လား"

ရှန့်ယီက ထိုလူကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ရှုပ်ထွေးသွားတော့၏။

သူမ၏ အစီအစဉ်မှာ ဆန်းဝူမြို့သူမြို့သားများကို အသုံးချကာ ကောလာဟလများဖြင့် မသေမျိုးဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အရင်ဖျက်ဆီးပြီးမှ တစ်ဆင့်ချင်း ဖြိုခွဲရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏ အစီအစဉ် ပျက်ပြားသွားရုံတင်မကဘဲ သူတို့ ကြာရှည်စွာ ဆက်သွယ်ထားခဲ့ရသည့် ပါရမီရှင် တပည့်တစ်ဦးကိုပါ ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည်။

ရှန့်ယီက သူမ၏ အရက်ခွက်ကို ရိုက်ခွဲကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"တောက်... အလကားကောင်တွေ"

ရှန့်ယီ၏ စကားအဆုံးတွင် ဒူးထောက်နေသော လူက ထပ်ပြောပြန်သည်။

"သခင်ကြီး... အကြီးအကဲ လီယွဲ့တို့ သေဆုံးသွားပြီးတော့ ချင်ရွှေလမ်းနဲ့ အနီးနားက လမ်းအတော်များများက လူတွေက ယွင်လန်တောင်ဘက်ကို အလုံးအရင်းနဲ့ ပြေးထွက်သွားကြပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ တားလို့ မရတော့ပါဘူး"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန့်ယီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားပြီး ပြောသူကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ "မင်း စကားကို တစ်ခါတည်း အပြတ်ပြောလို့ မရဘူးလား"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤသတင်းကို ကြားရသော မိုလင်းမှာ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

"အကြီးအကဲ ရှန့်ယီ... အလိမ်အညာတွေ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောရင် အမှန်တရား ဖြစ်လာလိမ့်မယ်ဆို။ အခု ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ"

ရှန့်ယီက အမြန်ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်မလည်း ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ မသိဘူး ကျွန်မကို လာအော်နေလို့လည်း ဘာမှ ထူးလာမှာ မဟုတ်ဘူး"

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူမသည် ယခင်က လူတို့၏ စိတ်ကို လှည့်စားသည့် နည်းဗျူဟာကို အသုံးပြုကာ မသေမျိုးဂိုဏ်း၏ အင်အားအတော်များများကို ဖြိုခွဲခဲ့ဖူးသည်။ အဖြူကို အမည်း၊ အမည်းကို အဖြူ လုပ်ပြီး မှီခိုရာဂိုဏ်းဆီသို့ လူများ ရောက်လာအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုနည်းလမ်းက အမြဲတမ်း အလုပ်ဖြစ်ခဲ့ကာ လူသားများ အထူးသဖြင့် သာမန်လူတန်းစားများသည် ဤလောကကြီးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်သောအခါ ထွက်ပေါ်လာသည့် အဖြေမှန်သမျှကို လက်ခံတတ်ကြသည်။ ပို၍ ယုတ္တိရှိသော အဖြေတစ်ခု ရောက်လာသောအခါတွင်လည်း ထပ်မံ လက်ခံကြပြန်သည်။

အကယ်၍ ထိုအဖြေသည် မူလအဖြေနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည့်တိုင် ပို၍ ယုတ္တိရှိနေသရွေ့ လူတို့က ယုံကြည်ကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

မသေမျိုးဂိုဏ်း အနီးနားက လူတွေက မယုံကြဘူးဆိုရင်တောင်မှ သူတို့က ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ။

သူတို့က ဂိုဏ်းပေါင်းစုံ မဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ မှီခိုရာဂိုဏ်းကို မကြောက်ကြဘူးလား။

ရှန့်ယီ စဉ်းစားနေစဉ် မိုလင်းက ပြောလိုက်သည်။

အကြီးအကဲ ရှန့်ယီ... ခင်ဗျားရဲ့ အစီအစဉ်က တကယ့်ကို ကောင်းလွန်းပါတယ်။ ကျွန်တော့်လက်အောက်က နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ အဆင့် ၁၃ ကျင့်ကြံသူလည်း အသတ်ခံလိုက်ရတယ်။ သိုင်းပညာနှီးနှောဖလှယ်ပွဲကိုလည်း မနှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ အပေါက်အလမ်းမတည့်တဲ့ စကားတွေကို ယုံမိတဲ့ ကျွန်တော့်အမှားပဲ"

စိတ်ပျက်နေသော ရှန့်ယီကလည်း အလျှော့မပေးဘဲ ပြန်အော်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ရှင်ပဲ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားလိုက်လေ အစီအစဉ် ပျက်သွားမှ ကျွန်မကို လာအပြစ်တင်မနေနဲ့။ မှီခိုရာဂိုဏ်းလည်း အဆင့် ၁၃ တစ်ယောက် ဆုံးရှုံးခဲ့တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"