အခန်း ၁၀၂

အခန်း(၁၀၂)

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၊ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ အခြေအနေမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးသံ၏ စွမ်းအားသည် မြင့်တက်လာပြီး ၊ စစ်သည်အချို့မှာ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်များမှ သွေးများ ယိုစီးကျနေကာ ပြိုလဲတော့မည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။

ချင်ချန်းမှာ အလွန် စိုးရိမ်သွားပြီး၊ မည်မျှ ကုန်ကျပါစေ လေးသည်တော်တပ်သားများကို ထိုခရာမှုတ်နေသော နတ်ဆရာတပည့်များအား ပစ်သတ်ရန် အမိန့်ပေးတော့မည့် အချိန်…

ကံကြမ္မာ အလှည့်အပြောင်း တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဘုန်း”

ဧရာမ အမြောက်ဆံကြီးတစ်ခုသည် မြို့ရိုးအနီးသို့ ကျရောက်လာပြီး ကျယ်လောင်သော အသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

မြို့ရိုးတစ်ခုလုံးမှာလည်း သိသိသာသာ တုန်ခါသွားသည်။

ဤအသံကြီးကြောင့် ရှောင်ရှန်းတစ်ယောက် အိပ်ပျော်နေရာမှ လန့်နိုးလာခဲ့သည်။

သူသည် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် လန့်နိုးလာခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိ၏ အိပ်စက်မှုကို အနှောင့်အယှက် ပေးခံရသဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော “အိပ်ရေးမဝသည့် ဒေါသ” ကြောင့် နိုးလာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် မျက်လုံးကို တစ်ဝက်ဖွင့်ကာ နိုးတဝက် ပျော်တဝက်ဖြင့် ထိုနတ်ဆိုးအသံ လာရာဘက်သို့ ဦးတည်၍ မိုးနှင့်မြေ တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားမတတ် အားရပါးရ သမ်းဝေလိုက်၏။

“အား—— ဟား——”

ဤသမ်းဝေလိုက်သည့် အသံမှာ ရှည်လျားပြီး ကျယ်လောင်လှကာ ၊ ပျင်းရိမှုနှင့် သည်းမခံနိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

“ဆူညံလိုက်တာ... လူကို အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ခွင့်မပေးနိုင်ကြဘူးလား”

သူသည် တိုးတိုးလေး ဗြစ်တောက်ဗြစ်တောက် ပြောလိုက်သည်။

ဤအသံမှာ ဆူညံနေသော စစ်မြေပြင်တွင် ပင်လယ်ထဲသို့ ကျောက်ခဲလေး တစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သလိုမျိုး မည်သည့် လှိုင်းထစရာအဖြစ်မျိုးမှ ဖြစ်စရာအကြောင်းမရှိချေ။

သို့သော် ထူးဆန်းသော ကိစ္စကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်ရှန်း၏ သမ်းဝေသံမှာ ကျယ်လောင်လှသည် မဟုတ်သော်လည်း၊ သူ၏ “လူ့ငပျင်းတစ်ကောင်၏ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ” အခြေအနေအောက်တွင် မသိစိတ်မှ အလွန်အားနည်းသော်လည်း သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်သွားခဲ့သည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သူ့နှလုံးသားထဲက ပျင်းရိသော သမ်းဝေသံ၏ စည်းချက်မှာ တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ သို့သော် ၎င်းသည် “နှလုံးသားတိုက်စားခြင်း နတ်ဆိုးအသံ”၏ ပဲ့တင်မှု အချက်အချာကျသော နေရာကို တည့်တည့်မတ်မတ် သွားရောက် ရိုက်ခတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ သံပြိုင်အဖွဲ့၏ အမြင့်ဆုံး သီဆိုနေသည့် အချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကီးမမှန်သော အသံဖြင့် ဆက်စပ်မှုမရှိသော စကားတစ်လုံးကို အော်ဟစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ၊ သီချင်းတစ်ပုဒ်လုံး၏ ဟန်ချက်မှာ တစ်ခဏချင်း ပျက်စီးသွားလေတော့သည်။

“ သွေးအန်သံ—”

မြို့ရိုးအောက်ရှိ လူရိုင်းမျိုးနွယ်စု တပ်ထဲတွင် အစွမ်းကုန် အားစိုက်နေသော နတ်ဆရာ၏ တပည့်များမှာ တူကြီးဖြင့် အထုခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သွေးများ အန်ထွက်လာသည်။

သူတို့၏လက်ထဲက အရိုးခရာများမှ ထွက်ပေါ်နေသော နတ်ဆိုးအသံမှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

‘နတ်ဆိုးသံ ရပ်သွားပြီ…’

လူတိုင်း၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လွှမ်းမိုးထားသော အမှောင်ထုမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်။

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ သာရှစစ်သည်များမှာ ရေနစ်နေရာမှ ရေပေါ်သို့ ပြန်တက်လာသူများကဲ့သို့ အသက်ကို အားရပါးရ ရှူသွင်းလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ ဦးနှောက်ထဲက နာကျင်မှုနှင့် ပုံရိပ်ယောင်များမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသည့် တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“မိစ္ဆာအတတ် ပျက်စီးသွားပြီ ၊ မိစ္ဆာအတတ်ကို ချေဖျက်လိုက်နိုင်ပြီ”

“တိုက်ကြဟေ့ ၊ ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေအတွက် လက်စားချေကြမယ်”

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ မီးတောင်ပေါက်ကွဲသည့်အတိုင်း ဒေါသမီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ဖိနှိပ်ခံထားရသော နာကျင်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ တစ်ခဏချင်း ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“မြှားတွေကို ပစ်လွှတ်ကြ ၊ အားကုန်သုံးပြီး တိုက်ခိုက်ကြစမ်း”

ချင်ချန်းသည် ဤအခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

မြှားပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်မှာ မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းသကဲ့သို့ လူရိုင်းမျိုးနွယ်စု တပ်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။ သာရှတပ်မတော်၏ တန်ပြန်တိုက်စစ်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

လူရိုင်းမျိုးနွယ်စု၏ နတ်ဆရာမှာ သွေးအန်နေသော သူ၏ တပည့်များကို ကြည့်ရင်း၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည် မြင့်တက်လာသော သာရှတပ်မတော်ကြီးကို ကြည့်ကာ မှင်သက်သွားပြီး ၊ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှု၊ ဒေါသနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဘယ်သူလဲ ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားတိုက်စားခြင်း နတ်ဆိုးအသံကို ဘယ်သူက ဖျက်ဆီးလိုက်တာလဲ”

သူသည် စိတ်ပျက်လတ်ပျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မြို့ရိုးထောင့်တစ်နေရာက တရားခံဖြစ်သူ ရှောင်ရှန်းမှာ မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်ရင်း ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် အဝတ်ပေါ်က ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး အကြောဆန့်ကာ မကျေမနပ်နှင့် ဗြစ်တောက်ဗြစ်တောက် ထပ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“ဘာအသံတွေလဲ မသိဘူး၊ မနက်စောစောစီးစီး လူကို အိပ်လို့မရအောင် နှောင့်ယှက်နေတာ…..မဖြစ်ဘူး၊ ဒီနေရာက အရမ်း ဆူညံတယ်၊ ငါကိုယ်တော် ပြန်သွားပြီး ထပ်အိပ်ဦးမှပဲ”

ထိုသို့နှင့်ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ မြို့ရိုးအောက်ရှိ လှေကားထစ်များအတိုင်း အောက်ဆင်းသွားပြီး သူ၏ စစ်တဲရှိရာသို့ ပြန်သွားလေတော့သည်။

သူ့နောက်မှာတော့ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေကြသော စစ်သည်များနှင့် ကိုယ်ရံတော်များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ချင်ချန်း၏ အကြည့်သည် ရှောင်ရှန်း၏ ပျော့တိပျော့ဖက် ကျောပြင်ပေါ်တွင် စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်နှာကြွက်သားများမှာလည်း တဆက်ဆက် လှုပ်ခါနေသည်။

သူသည် ‌စောနက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသမ်းဝေသံ ထွက်လာပြီးနောက် လူရိုင်းမျိုးနွယ်စု၏ မိစ္ဆာအတတ်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

‘ဒါ... ဒါမျိုးရော ဖြစ်နိုင်တာပဲလား’

သူသည် ဝေးရာသို့ ထွက်သွားသော ရှောင်ရှန်း ကြည့်ရင်း ပါးစပ်က လှုပ်စိလှုပ်စိ ဖြစ်လို့နေကာ နောက်ဆုံးတွင် စကားတစ်ခွန်းတည်းကိုသာ ညှစ်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

“ဒီကောင်လေး….. ဘယ်လိုလူ့ဘီလူးလေးလဲ”