အခန်း ၁၀၃
Vol. 11 Ch. 103
အခန်း(၁၀၃)- နတ်ဆရာ၏ နောက်ဆုံးသီချင်း
“အရှင်... အရှင့်သား...”
ရှောင်ရှန်းနှင့် အနီးဆုံးတွင်ရှိသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးမှာ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလျက် ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။
“အရှင့်သားရဲ့ ဘုန်းတန်ခိုးက ကြီးမားလှပါတယ် ၊ တစ်ချက်သမ်းလိုက်ရုံနဲ့ မိစ္ဆာအပေါင်းကို ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ပြီ”
“ဟမ်”
ရှောင်ရှန်း ကြောင်သွားသည်။
သူ၏ ထိုသံသယမေးခွန်း “ဟမ်” ဆိုသည့် အသံမှာ လူအများ၏ နားထဲတွင်တော့ နက်နဲလှသော နှိမ့်ချမှုတစ်ခုအဖြစ် ကြားသွားလေ၏။
“ဘုန်းတန်ခိုး ကြီးမားလှပါပေတယ်”
မည်သူက အရင် ဦးဆောင်အော်လိုက်လေသလဲ မသိ။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မြို့ရိုးထက်၌ အော်ဟစ်သံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကြတော့သည်။
“အိမ်ရှေ့စံမင်းသား သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ ၊ သာရှပြည်ကြီး အဓွန့်ရှည်ပါစေ”
“အရှင့်သားရဲ့ ဘုန်းတန်ခိုးက ကြီးမားလှပါတယ် ၊ မိစ္ဆာအပေါင်းကို ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ပြီ”
ရှောင်ရှန်းကို ကြည့်သည့် စစ်သည်များ၏အကြည့်မှာ ကြည်ညိုရုံတင်မကတော့ဘဲ၊ လူ့လောကတွင် လမ်းလျှောက်နေသည့် သက်ရှိနတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ဖူးမြော်နေရသည့်အတိုင်း အဆင့်တက်လာသည်။
သူတို့သည် “ အံ့ဖွယ်အမှု” ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မဟုတ်လော။
အိမ်ရှေစံမင်းသားသည် တစ်ရေးအိပ်ကာ တစ်ချက်သမ်းဝေလိုက်ရုံမျှဖြင့် လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုတို့၏ ဂုဏ်ယူရသော မိစ္ဆာအတတ်ကြီးကို ဖျက်ဆီးပြခဲ့သည်။
‘ဒါဟာ ဘယ်လောက်တောင် တန်ခိုးကြီးမားလိုက်သလဲ ၊ ဘယ်လောက်တောင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလိုက်သလဲ…’
ရှောင်ရှန်းမှာ ဤအခြေအနေကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး လက်များကို တရစပ် ဝှေ့ယမ်းကာ ငြင်းတော့သည်။
“မဟုတ်ဘူး... ငါ ဘာမှမလုပ်ဘူး... မင်းတို့ လျှောက်မပြောကြနဲ့...”
သို့သော် သူ၏ ငြင်းဆိုချက်မှာ လူအများ၏အမြင်တွင်မူ နတ်ဘုရားသည် လောကကြီးတွင် ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး နေထိုင်လို၍ မိမိကိုယ်မိမိ ဖုံးကွယ်နေခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်ဟု ထင်မှတ်သွားကြသည်။
ချင်ချန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး ရှောင်ရှန်းရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။
သူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ရှောင်ရှန်းကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောနိုင်တော့သည်။
“အရှင့်သား... ပင်ပန်းသွားပါပြီ”
'ဟာ…ငါက ဘာပင်ပန်းရမှာလဲ ၊ ငါ့ဟာငါ အိပ်ပဲ အိပ်နေတာလေ’
ရှောင်ရှန်းမှာ ငိုချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။
သူ၏ “နန်းချခံရရေး” ရည်မှန်းချက်ကြီးမှာ ယခုဆိုလျှင် မိုင်ပေါင်း တစ်သိန်းကျော်လောက် ဝေးကွာသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရတော့သည်။
…..
လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုတပ်စခန်း။
“အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ ၊ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ ”
လူရိုင်းမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်၊ ထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် လူသန်ကြီးသည် သူ့ရှေ့က စားပွဲကို ကန်ချလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ရှိနေသော နတ်ဆရာခေါင်းဆောင်ကို ဟိန်းဟောက်တော့သည်။
“နှစ်ကြိမ်ရှိပြီ၊ ငါတို့ရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး မိစ္ဆာအတတ်တွေက ဟိုဘက်က နို့နံ့မစင်သေးတဲ့ ကောင်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ပျက်စီးကုန်ပြီ…. ဒါ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောစမ်း”
နတ်ဆရာခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ခေါင်းဆောင်... အဲဒီ သာရှအိမ်ရှေ့စံမင်းသားရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့အရာတစ်ခုခု ရှိနေတဲ့”
“ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ မိစ္ဆာအတတ်ကို နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့ ဒီလိုအရှိန်အဝါကို ကျွန်တော်မျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး ၊ သူ့အနေနဲ့ ဘာမှလုပ်စရာတောင် မလိုဘူး”
“သူ ရှိနေရုံနဲ့တင် အဲဒီနေရာက မိစ္ဆာအတတ် သုံးလို့မရတဲ့ နယ်မြေ ဖြစ်သွားတာပဲ”
“ဒါတွေကို ငါ မကြားချင်ဘူး”
ခေါင်းဆောင် စစ်သူကြီး၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းနေသည်။
“ငါ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းက ကုန်သွားပြီ မင်း ဘယ်လိုနည်းလမ်းပဲ သုံးသုံး၊ သွေးနဲ့ ပူဇော်မလား၊ မိစ္ဆာတွေကို ခေါ်မလား၊ သုံးရက်အတွင်း ဟွမ်ဖုန်းခံတပ်ရဲ့ မြို့ရိုးပေါ်မှာ ငါတို့လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုတပ်ရဲ့ အလံ စိုက်ထားတာကို မြင်ချင်တယ် မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ ခေါင်းကို ငါ့ဆီ ယူလာခဲ့တော့”
နတ်ဆရာခေါင်းဆောင်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ပြတ်သားသော ရက်စက်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“အမိန့်အတိုင်းပါ၊ ခေါင်းဆောင် ”
သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ တပည့်တွေအားလုံးရဲ့ အသက်၊ ပြီးတော့... နာခံမှုမရှိတဲ့ လူမျိုးစုဝင်တွေနဲ့ ဖမ်းမိထားတဲ့ သာရှစစ်သုံ့ပန်းတွေရဲ့ သွေးတွေကို ‘သွေးမိစ္ဆာဘိုးဘေး’ ကို ပင့်ဖိတ်တဲ့ ယဇ်ပူဇော်ပွဲကြီးမှာ အသုံးပြုသွားမယ် ၊ သုံးရက်အတွင်း ဟွမ်ဖုန်းခံတပ်ဟာ... အသားကြိတ်စက်ကြီး ဖြစ်သွားစေရမယ်လို့ အာမခံပါတယ်”
လွန်စွာ ရက်စက်ယုတ်မာသော အကြံအစည်တစ်ခုသည် လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုစခန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် တိတ်တဆိတ် စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကြီးမားသော ယဇ်ပလ္လင်ကြီးတစ်ခုကို အလျင်အမြန် တည်ဆောက်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရွံရှာဖွယ် သွေးညှီနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ခံစားချက်မဲ့သော နတ်ဆရာတပည့်များက အော်ဟစ်ရုန်းကန်နေသော သုံ့ပန်းများကို ထိုမင်္ဂလာမရှိသော နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ရှောင်ရှန်း၏ “သမ်းဝေရုံဖြင့် မိစ္ဆာအတတ်ကို ချေဖျက်ခြင်း” အကြောင်းမှာ စစ်တပ်အတွင်းရှိ “ဝါဒဖြန့်ချိရေး” သမားများ၏ အနုပညာဆန်ဆန် ထပ်လောင်းပြောဆိုမှုများကြောင့် ဟွမ်ဖုန်းခံတပ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ သူသည် စစ်စခန်းအတွင်းရှိ “လူသားပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ကံကောင်းခြင်း လက်နက်ကြီး” ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူ ဘယ်ကိုသွားသွား စစ်သည်များက ကျောကို မတ်မတ်ဆန့်၍ ရိုသေစွာဖြင့် ဂါရဝပြုကြသည်။
သူ တစ်နေရာရာတွင် လှဲအိပ်ပြီး အချိန်ဖြုန်းချင်လျှင်ပင် ကိုယ်ရံတော် တစ်ဒါဇင်လောက်က ချက်ချင်း ဝိုင်းလာကြပြီး တဲထိုးပေးခြင်း၊ အိပ်ရာခင်းပေးခြင်း၊ ယပ်ခတ်ပေးခြင်း၊ ခြင်မောင်းပေးခြင်းများ ပြုလုပ်ကြကာ “အရှင့်သား နတ်စွမ်းအားတွေ ပွားများနေစဉ်မှာ လူယုတ်မာတွေ မနှောင့်ယှက်နိုင်အောင် ကာကွယ်ပေးတာပါ” ဟု လှပစွာ အမည်တပ်ကြသည်။
ရှောင်ရှန်း၏ အေးအေးဆေးဆေး နေလိုသော စိတ်ဆန္ဒမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။
သူ့ကိုယ်သူ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားဟု မခံစားရဘဲ၊ နှစ်သစ်ကူးတွင် ယဇ်ပူဇော်ဖို့ ကျွေးမွေးခံထားရသည့် ဝက်တစ်ကောင်လို ခံစားနေရသည်။
စစ်စခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်၊ စူးဝမ်ချင်၏ ယာယီတည်းခိုရာ နေရာတွင် လေထုမှာ ဤနေရာနှင့် မတူဘဲ လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။
သူမရှေ့က စားပွဲပေါ်တွင် လုပ်ကြံသူများထံမှ ရယူလာသော လက်နက်ပုန်းများနှင့် သူတို့အဝတ်အစားမှ ဆွဲဖြဲထားသော အဝတ်စတစ်ခု ရှိနေသည်။
ထိုအဝတ်စကို အထူးဆေးရည်ဖြင့် ဆေးစိမ်လိုက်သောအခါ ကင်းမြီးကောက်လိုလို မြွေလိုလိုဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အမည်းရောင် အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ မှော်နက်စုန်းဂိုဏ်း....”
ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်သော စူးဝမ်ချင်၏ မျက်ဝန်းများသည် ပို၍လေးနက်လာသည်။
ဤဂိုဏ်းသည် သွေးဖြင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် အလောင်းများကို လူသတ်လက်နက်အဖြစ် ဖန်တီးခြင်းကြောင့် နာမည်ကျော်ကြားပြီး၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ရာခန့်က ဖြောင့်မတ်သော ဂိုဏ်းကြီးများက ပူးပေါင်း၍ ချေမှုန်းခဲ့ကြသော်လည်း ၊ ယခုအချိန်ထိ ၎င်းတို့၏ အကြွင်းအကျန်များက ရှိနေသေးသည့်အပြင် လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုများနှင့်ပင် ပူးပေါင်းနေကြသည်။