အခန်း ၁၀၅

အခန်း (၁၀၅) ရှောင်ရှန်း၏ “ ဘုရင်တစ်ပါးဆန်သော မထီမဲ့မြင်ပြုမှု”

ကောင်းကင်ယံထက်ရှိ သွေးနီရောင် တိမ်တိုက်များမှာ ဆူပွက်နေသော ချော်ရည်များအလား ထင်မှတ်ရပြီး ၊ ထိုဝဲဂယက်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော မိစ္ဆာအရိပ်ကြီးတစ်ခုသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပုံပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် ပုံသဏ္ဌာန်အတိအကျမရှိဘဲ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု ၊ ရှုပ်ထွေးမှု၊ အငြိုးအတေးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် တွန့်လိမ်နေသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုနှင့် တူသည်။

၎င်း၏တည်ရှိမှုသည် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ဖော်ပြရန်မဖြစ်နိုင်သော ဖိအားကြီးတစ်ခုသည် မမြင်ရသော တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဝုန်းခနဲ ပြိုကျလာသည်။

ဟွမ်ဖုန်းခံတပ်၏ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လေထုမှာ တစ်ခဏချင်း သွေးကဲ့သို့ ပျစ်ခဲလာပြီး ၊ စစ်သည်တိုင်းသည် မိမိတို့၏ နှလုံးသားကို အေးစက်သော လက်ကြီးတစ်ဖက်က တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ အသက်ရှူရန်ပင် ခဲယဉ်းနေကြသည်။

နှလုံးခုန်သံသည် စစ်ဗုံတီးသံကဲ့သို့ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေပြီး ၊ ခြေလက်များမှာ အေးစက်တောင့်တင်းနေကာ ကိုင်ထားသော လက်နက်များမှာလည်း ပေါင်တစ်သောင်းခန့် လေးလံနေသယောင် ရှိနေသည်။

“ချွမ်” ခနဲ အသံနှင့်အတူ ၎င်းတို့၏ လက်နက်များကိုပင် ဆုပ်ကိုင်မထားနိုင်တော့ဘဲ မြေပေါ်သို့ လွှတ်ချလိုက်ရသည်။

သူတို့သည် ကောင်းကင်ထက်က ဖော်ပြ၍မရသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်တည်မှုကို မော့ကြည့်ရင်း ၊ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများသာ ကျန်ရှိနေကာ အော်ဟစ်ရန် ခွန်အားပင် မရှိတော့ပေ။

“ စိတ်ငြိမ်ငြိမ်ထားကြ ”

ချင်ချန်း၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး အံကြိတ်ကာ သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်၍ ကောင်းကင်သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

“တပ်တစ်ခုလုံး အမိန့်နာခံကြ ဒါဟာ လူကို လှည့်စားတဲ့ မိစ္ဆာအတတ်ပဲ၊ ကြောက်စရာမလိုဘူး တပ်ဖွဲ့တွေကို ဖွဲ့စည်းပြီး သတိကပ်နေကြ ”

သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အတွင်းစိတ်ခွန်အားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဟိန်းဟောက်သံသည် မိုးခြိမ်သံအလား ဟိန်းထွက်လာပြီး စစ်သည်အချို့၏ အသိစိတ်တစ်စွန်းတစ်စကို ပြန်လည် ခေါ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အဆင့်မြင့်အရပ်မှ လာသော သန့်စင်သော အငြိုးအတေးများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ၊ သာမန်လူသားတို့၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ အရေးမပါခဲ့ချေ။

စစ်သည်များမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်း တောင့်ထားကြသော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကိုတော့ မထိန်းချုပ်နိုင်ကြပေ။

ထိုအချိန်တွင် လေးကနေ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ စိမ်းပြာရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် အပေါ်သို့ ပြေးတက်လာပြီး ချင်ချန်း၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူမသည် ရန်သူ့စခန်းမှ ပြန်ရောက်လာသော စူးဝမ်ချင်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်နေကာ ၊ ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်နေသော မျက်လုံးများသည် တစ်ခါမှမရှိဖူးသော စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည် ။

“စစ်သူကြီးချင် ၊ လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုတွေက သက်ရှိထောင်ပေါင်းများစွာရဲ့ သွေးနဲ့ ယဇ်ပူဇော်ပြီး မိစ္ဆာနတ်ဘုရားရဲ့ ပုံရိပ်ကို အတင်းအဓမ္မ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီ”

“ဒါကို လူအင်အားနဲ့ တားဆီးလို့ မရဘူး၊ သူတို့ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ အမြန် နည်းလမ်း ရှာရမယ်၊ မဟုတ်ရင်... ဒီမြို့တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်”

‘မိစ္ဆာနတ်ဘုရားရဲ့ ပုံရိပ်…’

ချင်ချန်း၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ့လက်က သွေးကြောများပင် ထောင်တတ်လာသည်။

၎င်းမှာ သာမန်လူသားတို့၏ စစ်ပွဲနယ်ပယ်ထက် ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

မြို့ရိုးထောင့်တစ်နေရာတွင် အိပ်ပျော်နေသော ရှောင်ရှန်းသည်လည်း ဤဆူညံသံများကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် နိုးထလာခဲ့သည်။

မျက်နှာဖြူဖျော့နေကြသော ကိုယ်ရံတော်အချို့က သူ့ကို ခံတပ်နောက်ကွယ်ရှိ လုံခြုံသောနေရာသို့ အလျင်အမြန် "လိုက်ပါပို့ဆောင်"ပေးခဲ့သည်။

ကိုယ်ရံတော်များမှာ ရန်သူကြီး တစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်နေရသည့်အတိုင်း ၎င်းတို့၏ ဒိုင်းလွှားများဖြင့် ရှောင်ရှန်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝန်းရံကာကွယ်ထားကြသည်။

ရှောင်ရှန်းသည် အိပ်ချင်မူးတူး မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း တစ်ချက် သမ်းဝေလိုက်ပြီး ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ကြက်သွေးရောင်တိမ်တိုက်ထဲက ကြီးမားလှသော အရိပ်မည်းကြီးကို မြင်ပြီး သူသည် ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ရွံရှာဖွယ်ရာ အမူအရာဖြင့် နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။

“ဒါ ဘာကြီးလဲ”

သူသည် ဗြစ်တောက်ဗြစ်တောက် ထဆိုလိုက်ပြန်သည်။

“ဒီလောက်ကြီးတဲ့ တိမ်မည်းကြီး... အထူးတလည် ပြုလုပ်ထားတာတော့ မဆိုးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရုပ်ဆိုးလွန်းတယ်၊ အနုပညာ အလှအပကို မရှိဘူး”

သူ့ဘေးက ကိုယ်ရံတော်မှာ ထိုစကားကို ကြားပြီး နှုတ်ခမ်းတွန့်သွားကာ ၊ သူ့ကိုယ်သူ နားကြားမှားသလားဟုပင် ထင်လိုက်မိသည်။

“အရှင့်သား... ဒါက အထူးတလည် ပြုလုပ်ထားတာ ဟုတ်ဘူးလေ ၊ ဒါက အသက်ကို ရန်ရှာမယ့်အရာကြီးဗျ”

ကောင်းကင်ထက်က မိစ္ဆာအရိပ်ကြီးမှာလည်း မြို့ထဲက ဤပုံမှန်မဟုတ်သော အငွေ့အသက်ကို သတိထားမိသွားပုံရသည်။

၎င်း၏ ရှုပ်ထွေးလှသော အာရုံခံစားမှုထဲတွင် မြို့ရိုးပေါ်က ထိုလူသားမှာ အမှောင်ထုထဲတွင် မှိန်ဖျော့နေသော်လည်း မီးအိမ်လေးတစ်လုံးကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ၊ သူ့အတွက် ရွံရှာစေပြီး “စိတ်မသက်မသာ” ဖြစ်စေသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

၎င်းမှာ ရှောင်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မှော်သင်္ကေတများနှင့် “လူ့ငပျင်း တစ်ကောင်၏ ကံကောင်းခြင်း” တို့ ပေါင်းစပ်သွားပြီး မသိစိတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော မှိန်ဖျော့ဖျော့ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းလေးပင် ဖြစ်သည်။

“ ဟမ်——”

မိစ္ဆာအရိပ်ကြီး၏ ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ဆန္ဒသည် ရှောင်ရှန်းထံသို့ ကျရောက်သွားပြီး ၊ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပြင်းထန်သော ဖိအားကြီးသည် တိကျသော ပစ်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်လာသည့် ရှောင်ရှန်းထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် တိုးဝင်လာတော့၏။

“ ဝီ——“

ရှောင်ရှန်းမှာ မူးဝေခြင်းကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့နားထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုကို မခံစားရဘဲ မိမိ၏ အိပ်စက်မှုကို အနှောင့်အယှက် ပေးခံရသည့်အတွက် ဖြူစင်သော စိတ်တိုမှုကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ထက်က ရုပ်ဆိုးဆိုး အရိပ်မည်းကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

မသိစိတ်ထဲတွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင်သော လျို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် မှော်သင်္ကေတများမှာ အနည်းငယ် လင်းလက်သွားသည်။ သူသည် အလွန်သေးငယ်သော စိတ်စွမ်းအား တစ်စွန်းတစ်စကို ထုတ်ဖော်မိလိုက်သည်။

၎င်းမှာ တိုက်ခိုက်ရန် သို့မဟုတ် ကာကွယ်ရန် မဟုတ်ဘဲ ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ထွက်ပေါ်လာသော မကျေနပ်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။