အခန်း (၅၄၁-၅၄၂)
Vol. 50 Ch. 541-542
အပိုင်း (၅၄၁)
မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများသာမက ထိုဖြစ်ရပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော သိုင်းလောကနယ်ပယ်မှ လူအပေါင်းတို့မှာလည်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြတော့သည်။
“ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”
“တစ်ယောက်ယောက် အလိုက်ခံနေရတာပဲ။ နေပါဦး... ဟို ဝတ်ရုံနက်နဲ့ တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတဲ့သူက နာမည်ကျော် ‘ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်’ ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီး မဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်... ဒီလို အရှိန်အဝါနဲ့ ဝတ်စုံမျိုးက အဲဒီမိစ္ဆာအိုကြီးကလွဲရင် ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ”
“တောက်... တစ်ကမ္ဘာလုံးကို စိုးမိုးထားတဲ့ မိစ္ဆာကြီးက အခုတော့ အလိုက်ခံနေရတယ် ဟုတ်လား။ အနောက်က လိုက်နေတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ”
“သေချာကြည့်စမ်း... အဲဒါ မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ မဟာကောင်းကင်အဆင့် လီထျန်းချန်းပဲ”
“ဘုရားရေ... လီထျန်းချန်းက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်သွားတာလဲ။ မိစ္ဆာကြီးကိုတောင် အရှက်တကွဲ ထွက်ပြေးရအောင် လုပ်နိုင်တယ်ပေါ့လေ”
“ဒါက သတင်းကြီးပဲဟေ့... မြန်မြန် သတင်းလွှင့်ကြဦး”
သိုင်းလောကနယ်ပယ်တစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားပြီး သတင်းများမှာလည်း တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။
ထွက်ပြေးနေရသော ခေါင်းဆောင်ကြီးသည်လည်း ဤအခြေအနေကို သတိပြုမိပြီး အလွန်အရှက်ရသွားသည်။ မဟာရှအင်ပါယာမှ ထွက်လာပြီးကတည်းက သူသည် တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းနေခဲ့ပြီး သူ့ကို ဤကဲ့သို့ အခြေပျက်အောင် လုပ်နိုင်သူ မရှိဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူ၏ "ထွက်ပြေးခန်း" ကို လူအများရှေ့မှာ ပြန်လည်ကပြနေရပြန်သည်။
သိုင်းလောကနယ်ပယ်မှ စပ်စုသူများက ဤသတင်းကို သေချာပေါက် ပျံ့နှံ့အောင် လုပ်ကြတော့မည်ဖြစ်ရာ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ တစ်ဖန် နာမည်ပျက်ရပြန်လေပြီ။ သူသည် အလွန်ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရပ်တန့်ကာ ထိုသူအားလုံးကို သတ်ပစ်ချင်သော်လည်း အနောက်မှ ကပ်လိုက်နေသူကြောင့် ရပ်တန့်၍ မရပေ။
“မိစ္ဆာအိုကြီး... မပြေးနဲ့လေ။ မိုင်ပေါင်း ၈၀၀ တောင် ရှိပြီ။ မင်းပဲ မိစ္ဆာဂိုဏ်းကို ဝါးမြိုချင်တယ် ဆိုနေပြီးတော့... ငါ ဒီမှာရှိတယ်လေ၊ သတ္တိရှိရင် လာခဲ့စမ်း” လီထျန်းချန်းက အနောက်မှ အော်ဟစ်ကာ လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေသည်။
သိုင်းလောကနယ်ပယ်မှ လူများမှာလည်း တစ်ဖန် ထိတ်လန့်သွားကြပြန်သည်။
“ဝိုး... မိုင်ပေါင်း ၈၀၀ တောင် အလိုက်ခံထားရတာလား”
“စီနီယာလီကတော့ တကယ့်ကို ငါတို့မျိုးဆက်ရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်ပဲ”
“ဟို မိစ္ဆာကြီးကတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ အမြဲတမ်း ဘဝင်မြင့်နေပြီးတော့ အခုတော့ ခွေးတစ်ကောင်လို အလိုက်ခံနေရတာပဲ”
ထိုလှောင်ပြောင်သံများကို ကြားရသောအခါ ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ ပို၍ ဒေါသထွက်လာပြီး လှည့်အော်လိုက်သည်။
“လီထျန်းချန်း... တော်လိုက်တော့။ သတ်ချင်ရင်လည်း သတ်လိုက်စမ်းကွာ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အော်နေရတာလဲ။ ဒါက သိမ်ဖျင်းတဲ့ အပြုအမူပဲ”
လီထျန်းချန်းကမူ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် “ငါက သိမ်ဖျင်းတယ်ပဲ ထားဦး... မင်းက မခံချင်ရင် ပြန်တိုက်လေ။ ငါ ဒီမှာပဲ ရှိတယ်”
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက်ကို ထပ်မံလွှဲယမ်းလိုက်ရာ ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ ခါးကိုပင် မထိတထိ ဖြစ်သွားသည်။
“အား... ဒီကောင်စုတ်” ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ အလွန်ဒေါသထွက်နေသော်လည်း “ငါ့မှာ အခွင့်အရေးသာ ရှိပါစေဦး... မင်းကို သေလူ ဖြစ်အောင် ငါ လုပ်ပြမယ်” ဟုသာ ကြိမ်းဝါးနိုင်တော့သည်။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြန်အလှန် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရင်း မသိလိုက်ဘာသာဖြင့်ပင် မိုင်ပေါင်း ၁၀၀၀ ခန့်အထိ ရောက်ရှိသွားသည်။
လီထျန်းချန်းသည် ‘ရွှမ်ရှောင်ဓားအသေး’ ၏ အကူအညီဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သော တိုက်ကွက်များကို ထုတ်ဖော်နိုင်သော်လည်း ဤစွမ်းအားသည် ဖျက်ဆီးအားကိုသာ တိုးစေပြီး အမြန်နှုန်းကိုမူ မတိုးစေသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် မိစ္ဆာကြီးမှာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် လီထျန်းချန်းကမူ စိတ်မပျက်ပေ။ မူလက မိစ္ဆာဂိုဏ်းကို ကာကွယ်ရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ဂိုဏ်းကို ကာကွယ်နိုင်ရုံသာမက တိုက်ပွဲကို အနိုင်ရရှိပြီး မိစ္ဆာကြီးကိုပါ မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီအောင် လိုက်လံမောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ လူဆိုသည်မှာ အလွန်အကျွံ လောဘမတက်သင့်ပေ။ ထို့ကြောင့် လီထျန်းချန်းသည် စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။
……..
ထို့နောက်တွင် ထိုမိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ အလိုက်ခံရသည့် တိုက်ပွဲသတင်းမှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးသို့ အံ့ဩဖွယ် အမြန်နှုန်းဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ တစ်ကမ္ဘာလုံးရှိ ထိပ်တန်း အင်အားကြီး ၆ ခုကို အနိုင်ယူခဲ့သည့် ‘ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်’ ၏ ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ လီထျန်းချန်းကြောင့် မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီအောင် ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်ဟူသော သတင်းက လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။
“လီထျန်းချန်း…၊ သူက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် အစွမ်းထက်သွားတာလဲ”
“တကယ့် ပညာရှင်တွေက လူမသိအောင် နေကြတာကိုး။ ဒီလူက ဘာသံမှ မထွက်ဘဲနေပြီး အခုတော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေတာပဲ”
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၅၀ လောက်က သူ့ရဲ့ အစွမ်းက ဆရာတော်ကြီး လျောင်ချန်းတို့နဲ့ မတိမ်းမယိမ်းပဲ။ အခုတော့ သူက အားလုံးကို ကျော်ဖြတ်သွားပြီ”
“မဟာကောင်းကင်အဆင့်တွေထဲမှာတော့ သူက နံပါတ် (၁) ပဲ။ ကမ္ဘာ့အင်အားအကြီးဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ”
လူများစွာတို့က စုံစမ်းနေကြသော်လည်း လီထျန်းချန်းနှင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများကမူ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြေရှင်းခြင်း မပြုပေ။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်းက ထိုအချက်ကို ဝန်ခံသည်ဟုပင် ယူဆလိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့ကို ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။
တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း လီထျန်းချန်းသည် မဟာရှအင်ပါယာ၏ နန်းတော်သို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်လာခဲ့သည်။
“အရှင်မင်းကြီး... မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ ဘေးဒုက္ခကို ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းဘက်က ဒီအကြောင်းကို မရှင်းပြတာက ဂုဏ်ယူချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ဖို့နဲ့ တောင်းပန်ဖို့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် လာခဲ့တာပါ”
လင်းပိုင်ဖန်မှာ အခြေအနေကို နားလည်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းအနေဖြင့် ဤအောင်ပွဲကို အသုံးချကာ ပြင်ပရန်သူများကို ဟန့်တားရန် လိုအပ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။
လင်းပိုင်ဖန်က ရယ်မောလိုက်ရင်း “စီနီယာလီက အားနာတတ်လွန်းနေပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့က ဒီလို အပေါ်ယံ နာမည်ကျော်ကြားမှုတွေကို မမက်မောပါဘူး။ လိုအပ်ရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင်ပဲ အဲဒီမိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းရမှာပေါ့၊ နတ်ဓားရဲ့ စွမ်းအားကို ဘာလို့ သုံးနေဦးမှာလဲ”
“ဟားဟားဟား... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ နားလည်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ဘက်ကလည်း အားနာစရာ ဖြစ်သွားတဲ့အတွက် အထိမ်းအမှတ် လက်ဆောင်လေးတွေ ယူလာပါတယ်”
လီထျန်းချန်းက ရင်ဘတ်ထဲမှ သေတ္တာငယ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းထဲတွင် ပွင့်ချပ် ၁၈ ပွင့်ရှိသော ထူးဆန်းသည့် ပန်းတစ်ပွင့် ရှိနေပြီး ပွင့်ချပ်တစ်ခုစီမှာ အရောင်အမျိုးမျိုးဖြင့် လှပနေသည်။
“ဒါက ဘာများလဲ” လင်းပိုင်ဖန်က စပ်စုလိုက်သည်။
“ဒါက ‘အံ့ဖွယ်ထာဝရနုပျိုပန်း’ ပါ။ တောင်တန်းတွေထဲ လှည့်လည်ရင်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ခဲ့တာပါ။ ဒီပန်းကို စားသုံးရင် ဒဏ်ရာတွေကို မပျောက်ကင်းစေသလို စွမ်းအားလည်း မတိုးစေပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ထာဝရ နုပျိုနေအောင် ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်ပါတယ်”
လင်းပိုင်ဖန်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားသည်။ လူကို ထာဝရ နုပျိုစေမည့် ပန်းပေါ့လေ။ အမျိုးသမီးများအတွက်မူ ဤပန်းသည် ငြင်းဆန်၍မရသော ဆွဲဆောင်မှုပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမျိုးသမီးများကိုသာ ပေးလိုက်မည်ဆိုလျှင်...
“ကျေးဇူးပါ စီနီယာ။ ဒီလက်ဆောင်က ကျွန်တော့်စိတ်ကြိုက်ပဲ” လင်းပိုင်ဖန်က ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာခန့် စကားပြောဆိုပြီးနောက် လီထျန်းချန်းက ဂိုဏ်းသို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားခဲ့သည်။ လင်းပိုင်ဖန်မှာမူ ထိုပန်းကို ကိုင်ကာ လျိုဝမ်ချင်း ရှိရာသို့ သွားခဲ့လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် လျိုဝမ်ချင်းမှာ ဆေးကြိတ်နေပြီး လင်းပိုင်ဖန်ကို မြင်သောအခါ “အရှင်မင်းကြီး... ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ” ဟု ဝမ်းသာအားရ မေးလိုက်သည်။
“ကိုယ် မင်းကို လွမ်းလို့ လာခဲ့တာပေါ့” လင်းပိုင်ဖန်၏ အပြောချိုချိုများက အလိုလို ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ လျိုဝမ်ချင်းက ဘာမှပြန်မပြောသော်လည်း ရင်ထဲမှာတော့ အလွန်ချိုမြိန်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် လင်းပိုင်ဖန်က သေတ္တာကို ထုတ်ပြလိုက်ရာ လျိုဝမ်ချင်းမှာ အလွန်အံ့ဩသွားပြီး “ဒါ... ဒါက ‘အံ့ဖွယ်ထာဝရနုပျိုပန်း’ မဟုတ်လား။ ဒါကို စားလိုက်ရင် ထာဝရ နုပျိုနိုင်တာလေ။ အရှင်မင်းကြီး ဒါကို ဘယ်က ရလာတာလဲ”
“သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ပေးတာ”
လင်းပိုင်ဖန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်ရင်း “ဝမ်ချင်း... ဒီပန်းကို သုံးပြီး လူအများကြီး နုပျိုနိုင်အောင် ‘နုပျိုဆေးလုံး’ ဖော်စပ်လို့ ရမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
လျိုဝမ်ချင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး “ရတာပေါ့ အရှင်မင်းကြီး။ ဒီပန်းမှာ ပွင့်ချပ် ၁၈ ပွင့် ရှိတော့ ကျွန်မ လူ ၁၈ ယောက်ကို ထာဝရ နုပျိုစေမယ့် ဆေးလုံး ၁၈ လုံး ဖော်စပ်ပေးနိုင်ပါတယ်”
“ကောင်းတာပေါ့”
လင်းပိုင်ဖန်သည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး လိုအပ်သော ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကိုပါ ကူညီရှာဖွေပေးရန် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ ၃ ရက်ခန့် ကြာပြီးနောက် လျိုဝမ်ချင်းက ဆေးလုံး ၁၈ လုံးကို လင်းပိုင်ဖန်ထံ ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် လင်းပိုင်ဖန်သည် သူ၏ ထူးခြားသော စွမ်းအားကို သုံး၍ ထိုဆေးလုံးများကို ပိုမိုအစွမ်းထက်အောင် အဆင့်မြှင့်လိုက်ရာ ရုပ်ရည်နုပျိုစေရုံသာမက ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ ကျန်းမာသန်စွမ်းစေတော့သည်။
“ဝမ်ချင်း... မင်းက ဒီဆေးကို ဖော်စပ်ခဲ့တာဆိုတော့ မင်းပဲ အရင်ဆုံး သောက်လိုက်ပါ”
လျိုဝမ်ချင်းမှာ ဝမ်းသာသော်လည်း တွေဝေနေမိသည်။ “အရှင်မင်းကြီး... ဒီဆေးက သိပ်ကို တန်ဖိုးကြီးလွန်းပါတယ်...”
လင်းပိုင်ဖန်က ဝမ်းနည်းဟန်ဖြင့် “ဝမ်ချင်း... မင်းက ကိုယ့်ဘေးနားမှာ ထာဝရ ရှိမနေချင်ဘူးလား” ဟု ပြောလိုက်သောအခါမှသာ လျိုဝမ်ချင်းသည် အလျင်အမြန်ပင် ဆေးကို သောက်လိုက်ပြီး လင်းပိုင်ဖန်၏ ပါးကို ခိုးနမ်းကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
လင်းပိုင်ဖန်ကမူ ပြုံးရင်း “ကိုယ့်ကို လက်ထပ်ဖို့ ပြင်နေတာတောင် အခုထိ ရှက်နေတုန်းပဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
……
ထိုအချိန်တွင် ယောင်ယောင်က အပြေးရောက်လာပြီး “ဟေ့... ငတုံး ဧကရာဇ်လေး ။ နုပျိုဆေး ရထားတယ်ဆို... ငါ့ကို တစ်လုံး မြန်မြန်ပေးစမ်း” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မင်းကတော့ တကယ့်ကို ယဉ်ကျေးမှု မရှိတာပဲ” လင်းပိုင်ဖန်က စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“ကျွန်မက ရှင်နဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူလေ... ဘာလို့ အားနာနေရမှာလဲ။ မြန်မြန် ပေးစမ်း” ယောင်ယောင်က ခပ်တည်တည်ဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်သည်။
“မင်း ငါ့ကို ကုတင်ပေါ်မှာ အနိုင်ယူနိုင်မှ ပေးမယ်” လင်းပိုင်ဖန်က စနောက်လိုက်ရာ ယောင်ယောင်မှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး “ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် မလုပ်နဲ့နော်” ဟု ကြိမ်းဝါးလိုက်သည်။
“သတ္တိရှိရင် လာခဲ့လေ”
“ရှင် ပြောတာနော်” ယောင်ယောင်သည် လင်းပိုင်ဖန်ကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။
ခေတ္တခဏ ကြာပြီးနောက်တွင် ယောင်ယောင်မှာ မျက်နှာလေး နီမြန်းကာ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ကိုင်၍ ထွက်လာခဲ့ပြီး လင်းပိုင်ဖန်မှာမူ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နှုတ်ခမ်းနီရာများဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် လင်းပိုင်ဖန်သည် ကျန်ရှိသော ဆေးလုံးများကို သူ၏ အမျိုးသမီးများအား လိုက်လံဝေငှပေးလိုက်ရာ ထိုည၏ ကြည်နူးဖွယ် အချိန်များမှာ မိုးလင်းသည့်တိုင်အောင် ရှည်ကြာသွားခဲ့လေတော့သည်။
အပိုင်း (၅၄၂)
မြောက်လေအေးတို့က မြောက်ဘက်မှ တောင်ဘက်သို့ တိုက်ခတ်လာနေပြီး ဆီးနှင်းများကလည်း ကျဆင်းနေကာ မြေပြင်တစ်ခုလုံး ခဲနေသည့် မြင်ကွင်းက ဆောင်းရာသီ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေလေသည်။
ထိုအချိန်တွင် သိုင်းလောကသားများမှာ ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင် ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်တွင် ဒုက္ခရောက်နေကြရသည်။ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များပင်လျှင် ထိုမိစ္ဆာကြီး၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံရပြီး တစ်သက်စာ တည်ဆောက်ခဲ့ရသော ကျင့်စဉ်အဆင့်များ ဖျက်ဆီးခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လူမြင်ကွင်းသို့ ထွက်မလာရဲကြပေ။
ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်၏ ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာလည်း ထိုမျှနှင့် အားရကျေနပ်ခြင်း မရှိဘဲ ပါရမီရှင်များကို စုဆောင်းကာ မျှော်စင်ကို ပြန်လည်တည်ထောင်ပြီး ပုန်းအောင်းနေကြသော ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန် ကြိုးပမ်းနေတော့သည်။
ဤကာလအတွင်းမှာပင် ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းက သိုင်းလောက ညီလာခံတစ်ခုကို ဦးစီးကျင်းပခဲ့သည်။
ဤညီလာခံသည် သမိုင်းတစ်လျှောက် အဆင့်အတန်း အမြင့်မားဆုံးဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း အနိမ့်ကျဆုံး ဖြစ်နေပြန်သည်။ အကြောင်းမှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အင်အားစုအားလုံးနီးပါး တက်ရောက်ကြသဖြင့် အလွန်ခမ်းနားသော်လည်း တက်ရောက်လာသူအားလုံးမှာ အခြေခံအဆင့်များသာဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပါဝင်ခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ညီလာခံ၏ အဓိက အကြောင်းအရာမှာ ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်၏ ခေါင်းဆောင်ကြီးကို မည်သို့နှိမ်နင်းမည်နည်း ဆိုသည်ပင်။
မိစ္ဆာကို သုတ်သင်ရန် လူတိုင်းက သဘောတူကြသော်လည်း နည်းလမ်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်မူ အငြင်းပွားနေကြသည်။ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းက မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ မဟာကောင်းကင်အဆင့် လီထျန်းချန်းကို ဦးဆောင်စေပြီး အခြားသော သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ပူးပေါင်းကာ နှိမ်နင်းရန် အကြံပြုသည်။
သို့သော် မိစ္ဆာဂိုဏ်း ကိုယ်စားလှယ်က ချက်ချင်းပင် ကန့်ကွက်လေသည်။ ပြီးခဲ့သည့် တိုက်ပွဲတွင် လီထျန်းချန်း ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သဖြင့် အချိန်ယူ ကုသရန် လိုအပ်နေသောကြောင့် ဤတာဝန်ကို မထမ်းဆောင်နိုင်ကြောင်း ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
လူတိုင်းမှာ ထိုစကားကို ကြားပြီး မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။ သူတို့၏ မဟာကောင်းကင်အဆင့်က ဟိုမိစ္ဆာအိုကြီးကို မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီအောင် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့သည်ကို တစ်ကမ္ဘာလုံးက သိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ ယခုမှ ဒဏ်ရာရ၍ အနားယူရမည်ဆိုတော့ သူတို့ကို အကန်းများဟု ထင်နေကြသလော။
ထို့နောက် ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းက နောက်ထပ် အကြံတစ်ခု ထုတ်ပြန်လိုက်ပြန်သည်။ မဟာရှအင်ပါယာ၏ နိုင်ငံတော်စောင့် နတ်ဓားကို ခဏတာ ငှားရမ်းကာ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးက မိစ္ဆာကို သတ်ဖြတ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။
မဟာရှ ကိုယ်စားလှယ်ကလည်း ချက်ချင်း ကန့်ကွက်လေသည်။ နတ်ဓားတွင် ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ်ရှိပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကိုသာ သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုကာ အမိန့်ကို နာခံကြောင်း၊ ဓားကို ကိုယ်တိုင် နားချနိုင်မှသာ ယူဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ နတ်ဓား၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မည်သူမျှ မသွားရဲကြပေ။
အဖွဲ့အသီးသီးက နည်းလမ်းပေါင်းစုံ တင်ပြကြသော်လည်း အားလုံးမှာ ပယ်ချခံခဲ့ရသည်။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် လူတိုင်းက ကိုယ်ကျိုးကိုသာ ကြည့်နေကြပြီး အနစ်နာမခံချင်ကြပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဘာမျှ ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ဘဲ အချိန်ဖြုန်းကာ ငြင်းခုံနေကြသည်နှင့်သာ အဆုံးသတ်သွားသည်။
လင်းပိုင်ဖန်ကမူ ထိုသိုင်းလောက ညီလာခံကို စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ ထိုအချိန်ကို သူ၏ အမျိုးသမီးများနှင့် စကားပြောရင်းသာ ကုန်လွန်စေချင်သည်။
“ဟမ်... မိုယုယန်က အဆင့်တက်ဖို့ ပြင်နေတာလား”
လင်းပိုင်ဖန်၏ အာရုံသည် ချက်ချင်းပင် ကျားဖြူတောင်တန်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် မိုယုယန်သည် နတ်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ မျက်လုံးမှိတ်၍ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့ ခုနစ်ရက် ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သေချာမကြည့်လျှင် သူမကို ကျောက်ရုပ်တစ်ခုဟုပင် မှားသွားနိုင်သည်။
လွန်ခဲ့သည့် ခုနစ်ရက်က ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်နေစဉ် သူမသည် ရုတ်တရက် ဉာဏ်အလင်းရသွားခဲ့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်က ငြိမ်သက်နေသော်လည်း စိတ်အာရုံထဲတွင်မူ ဓားသိုင်းကို ဆင့်ကဲပြောင်းလဲရင်း ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤလမ်းစဉ် ပြီးမြောက်သည်နှင့် သူမသည် ကောင်းကင်အဆင့် သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပြီး ထိပ်တန်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာပေတော့မည် ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ် သူမ ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် တုန်ခါသွားရာ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဆီးနှင်းများမှာ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် လက်ထဲမှ နတ်ဓားကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လွှဲယမ်းလိုက်သည်။ ပေတစ်ထောင်ခန့် ရှည်လျားသော ဓားချီ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေ့ရှိ အတားအဆီးအားလုံးကို နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။
“ငါ့ရဲ့ ဓားသိုင်း... နောက်ဆုံးတော့ အောင်မြင်သွားပြီ” မိုယုယန်မှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
“ဂုဏ်ယူပါတယ်” သဲ့သဲ့သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“စီနီယာ” မိုယုယန်က ဝမ်းသာအားရ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ဓားက အရမ်းကို ထက်မြက်ပြီး တောင်တွေ မြစ်တွေကိုတောင် ခွဲနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ။ တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ မင်းရဲ့ ဓားချက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့သူ လူ ၅၀ ထက် မပိုနိုင်ဘူး။ အသက် ၃၅ နှစ်နဲ့ ကောင်းကင်အဆင့် ကို ရောက်တာက တကယ့်ကို ပါရမီရှင်ပဲ”
“ဒါတွေအားလုံးက စီနီယာရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကြောင့်ပါ”
မိုယုယန်က ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ရင်း “စီနီယာသာ ဂရုတစိုက် မသင်ပြပေးခဲ့ရင် ကျွန်မ ဒီတစ်သက် ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး”
“ငါက သင်ပေးချင်စိတ် ရှိသလို မင်းကလည်း သင်ယူချင်စိတ် ရှိလို့ပါ။ တော်ပါသေးတယ်... မင်းက ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ဘူးပဲ”
လင်းပိုင်ဖန်က ရယ်မောလိုက်ရင်း “ယုယန်... အခု မင်း ကောင်းကင်အဆင့် ရောက်ပြီဆိုတော့ မဖြည့်ဆည်းရသေးတဲ့ ဆန္ဒများ ရှိသေးလား”
“ရှိတာပေါ့” မိုယုယန်က သူမ၏ နတ်ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဟို ယွီရွှီ တာအိုဆရာအိုကြီးက ကျွန်မရဲ့ ကံကြမ္မာကို အကြိမ်ကြိမ် နှောင့်ယှက်ခဲ့ပြီး ကျွန်မအသက်ကိုပါ ရန်ရှာခဲ့တယ်။ ဒီရန်ကြွေးကို ပြန်ဆပ်ရမယ်။ အခု ကျွန်မ အဆင့်တက်ပြီဆိုတော့ သူနဲ့ စာရင်းရှင်းဖို့ အချိန်တန်ပြီ”
မိုယုယန်သည် ကျေးဇူးရှိလျှင် ဆပ်တတ်ပြီး ရန်ကြွေးရှိလျှင်လည်း မမေ့တတ်သော အမျိုးသမီးမျိုး ဖြစ်သည်။
“အခုက အချိန်မတန်သေးဘူး”
“စီနီယာ... ဘာလို့လဲ။ ကျွန်မရဲ့ အစွမ်းက မလုံလောက်သေးလို့လား”
“အစွမ်းက လုံလောက်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူမြင်ကွင်းကို ထွက်ဖို့ အချိန်မတန်သေးတာ။ မင်းက တရားထိုင်နေတာဆိုတော့ အပြင်လောကမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ မသိသေးဘူး...”
လင်းပိုင်ဖန်က ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်၏ ခေါင်းဆောင်အကြောင်းနှင့် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ပြောပြလိုက်သည်။
“ဒါကြောင့်ကိုး၊ လပိုင်းအတွင်းမှာ ဒီလောက်တောင် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး” မိုယုယန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
မိစ္ဆာကြီးက သိုင်းလောကမှာ သောင်းကျန်းနေပြီး ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေသည်ကို သိသွားသည့်နောက် သူမလည်း လူမြင်ကွင်းသို့ မထွက်ရဲတော့ပေ။ လှိုင်းလေငြိမ်သွားမှသာ ကလဲ့စားချေရန် စောင့်ရပေတော့မည်။
“ဒါဆို စီနီယာ... ကျွန်မ အခု ဘာလုပ်ရင် ကောင်းမလဲ။ အကြံပေးပါဦး” မိုယုယန်က မေးလိုက်သည်။
“ရှိတာပေါ့၊ မင်း ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေမယ့်အစား မဟာရှအင်ပါယာမှာပဲ ဝင်ရောက်အမှုထမ်းပြီး အချိန်တစ်ခုအထိ ခိုလှုံနေလိုက်ပါလား” လင်းပိုင်ဖန်က အကြံပေးလိုက်သည်။
“စီနီယာ... ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ခိုင်းရတာလဲ” မိုယုယန်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သူမ၏ စီနီယာသည် မဟာရှအင်ပါယာနှင့် ပတ်သက်မှုတစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု သူမ ပို၍ သံသယဝင်လာသည်။ ဥပမာအားဖြင့် သူသည် မဟာရှ၏ တောင်တန်းများတွင်သာ အမြဲနေထိုင်ပြီး သူမကို ပေးသော လက်ဆောင်များမှာလည်း မဟာရှမှ ဖြစ်နေသည်။ နောက်ပြီး... သူ၏ စရိုက်က မဟာရှဧကရာဇ် လင်းပိုင်ဖန်နှင့်လည်း အလွန်တူနေသည်။ အသက်နှင့် ခွန်အားကွာခြားမှုကို ဖယ်လိုက်လျှင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်တည်းဟုပင် ထင်ရသည်။
“အဲဒီမိစ္ဆာကြီးက သောင်းကျန်းနေတာဆိုတော့ မင်းရဲ့ ကောင်းကင်အဆင့် နဲ့ဆိုရင် မဟာရှမှာ နေတာက အလုံခြုံဆုံးပဲ။ မဟာရှရဲ့ လူအဖြစ် နေတာက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ပါဝင်ဖို့ ပိုလွယ်ကူလိမ့်မယ်” လင်းပိုင်ဖန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
“စီနီယာ... ကျွန်မမှာ ရှိသမျှ အားလုံးက စီနီယာကြောင့်ပါ။ စီနီယာ ဘာခိုင်းခိုင်း ကျွန်မ ငြင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ ဆန္ဒတစ်ခု ရှိတယ်၊ အဲဒါကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မလား”
“ဘာဆန္ဒလဲ” လင်းပိုင်ဖန်က မေးလိုက်သည်။
မိုယုယန်က တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် “ကျွန်မ စီနီယာက တကယ့် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနဲ့ စီနီယာရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ချင်ပါတယ်... ရမလားဟင်”
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အချိန်အတော်ကြာမှ လင်းပိုင်ဖန်၏ အသံ ပြန်ထွက်လာသည်။ “မင်း ကောင်းကင်အဆင့် ရောက်ရင် ငါ့ရဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပြောပြမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ပြဿနာတစ်ခု ပေါ်လာပြီ”
“ဘာပြဿနာလဲဟင်” မိုယုယန်က ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ အထောက်အထားကို ဖော်ပြလိုက်ရင် ဖော်ပြလို့မရနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရနိုင်တယ်”
မိုယုယန်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး “အာ... ဟုတ်လား”
“ဒီကမ္ဘာက ကျယ်ပြောပြီး အန္တရာယ်များလွန်းတယ်။ အမှောင်ထဲမှာ ဘယ်လို ပညာရှင်တွေ ပုန်းနေမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး။ မြင့်မြတ်ကောင်းကင် အဆင့်တောင်မှ မောက်မာလို့ မရဘူး။ ငါ့ရဲ့ အနေအထားက သိပ်ကို အထိမခံတဲ့ အနေအထားမှာ ရှိနေတယ်။ အပြင်လောကသာ သိသွားခဲ့ရင် ငါ့အနေနဲ့ သေတွင်းထဲ ရောက်သွားနိုင်တယ်”
လင်းပိုင်ဖန်သည် အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော 'ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်၏ မြင့်မြတ်သော သားရဲလေးပါး' ကို အဓိက စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် မည်သည့် အစွမ်းတွေ ရှိသလဲ၊ အခြားသူများ၏ စိတ်ကို ဖတ်နိုင်သလား သို့မဟုတ် အခြားသူများမှတစ်ဆင့် သူ့ကို ရှာတွေ့နိုင်သလား ဆိုသည်ကို သူ မသိပေ။ သူ၏ အစွမ်းမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသော်လည်း ထိုသတ္တဝါကြီးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် နိုင်၊ မနိုင်မှာ မသေချာသေးပေ။ ရှုံးသွားလျှင် အားလုံး ဆုံးရှုံးမည် ဖြစ်သောကြောင့် သူ ပုန်းအောင်းနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါကို ကြားရသောအခါ မိုယုယန်မှာ စိုးရိမ်သွားခဲ့သည်။ သူမကြောင့် သူမ၏ စီနီယာ အန္တရာယ်ကျရောက်မည်ဆိုလျှင် သူမကိုယ်သူမ တစ်သက်လုံး ခွင့်လွှတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
“ဒါဆိုရင်တော့ စီနီယာ မပြောပါနဲ့တော့။ စီနီယာ ကျွန်မဘေးမှာ အမြဲရှိနေပေးရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ”
“နားလည်ပေးလို့ ကျေးဇူးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ အဲဒီနေ့ ရောက်ဖို့ သိပ်မဝေးတော့ပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းက ပိုပြီး တိုးတက်လာပြီး သူတို့ကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့အခါ ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ စီနီယာ”
ထို့နောက် မိုယုယန်သည် မဟာရှမြို့တော်သို့ သွားကာ လင်းပိုင်ဖန်နှင့် တွေ့ဆုံပြီး အင်ပါယာသို့ ဝင်ရောက်လိုကြောင်း ပြောလိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးရင်း “ကြိုဆိုပါတယ် မိုမိန်းကလေး”
မိုယုယန်က မကျေမနပ်ဖြင့် “အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်မ မဟာရှကို ဝင်ရောက်ပြီး အမိန့်ကို နာခံမှာ မှန်ပေမဲ့ ကျွန်မ မလုပ်နိုင်တဲ့ အချက် ၃ ချက် ရှိပါတယ်။ ပထမက သိုင်းလောက ကျင့်ဝတ်နဲ့ မညီတာတွေကို မလုပ်ပါဘူး။ ဒုတိယက ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ မညီတာတွေကို မလုပ်ပါဘူး။ တတိယကတော့ ကျွန်မ စိတ်မပါရင် ဘာကိုမှ မလုပ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါကို နားလည်ပေးစေချင်ပါတယ်”
လင်းပိုင်ဖန်မှာ ဆွံ့အသွားပြီး “ငါတော့ တကယ့်လူကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်မိပြီ ထင်တယ်” ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
“ဒါပေမဲ့ မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ မဟာရှကို ရန်ပြုတဲ့သူရှိရင်တော့ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ နှိမ်နင်းပေးပါ့မယ်” ဟု မိုယုယန်က ကြွေးကြော်လိုက်သည်။
“အဲဒါမှပေါ့” လင်းပိုင်ဖန်မှာ ကျေနပ်သွားသည်။
ထို့နောက် လင်းပိုင်ဖန်က သူမကို ကြိုဆိုသည့်အနေဖြင့် လက်ဆောင်များ ပေးအပ်ရာ သူမကလည်း မငြင်းဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။ မထွက်ခွာမီ လင်းပိုင်ဖန်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ စီနီယာနှင့် ထပ်တူကျနေသဖြင့် မေးချင်သော်လည်း စီနီယာ၏ အန္တရာယ်ကို တွေးမိကာ ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။
“ဘာမှမဟုတ်တော့ပါဘူး၊ နောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့”
ထိုအချိန်မှာပင် လင်းပိုင်ဖန်၏ စိတ်ထဲတွင် အသံတစ်ခု မြည်လာသည်။
“ဒင်! ကစားသမား၏ နိုင်ငံတော်အင်အား တိုးတက်လာမှုကြောင့် သင်၏ ခွန်အားကို အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်သည်။ ဆုလာဘ်အဖြစ် အင်ပါယာ မိုးကြိုး နတ်ကျင့်စဉ်”
ဤကျင့်စဉ်သည် သာမန်သိုင်းကျင့်စဥ်မဟုတ်တော့ဘဲ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ကိုးထပ်မှ မိုးကြိုးများကို ဆင့်ခေါ်ကာ ရန်သူများကို သုတ်သင်နိုင်သည့် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပညာရပ်ဖြစ်သည်။ ဤပညာရပ်သည် လင်းပိုင်ဖန်အတွက် အလွန်သင့်လျော်သည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် နိုင်ငံတော်အတွင်းရှိ မိုးကြိုးများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ငါတော့ မသိလိုက်ဘာသာနဲ့ လူသားမဟုတ်တဲ့ လမ်းစဉ်ပေါ် ရောက်သွားပြီပဲ” လင်းပိုင်ဖန်က သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်လေသည်။