အခန်း ၄၂၅

အခန်း (၄၂၅) - တိုက်ပွဲမှတစ်ဆင့် ဓားကို ပျိုးထောင်ခြင်း အပိုင်း (၃)

~ဤအခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ လျူဆွေဖုန်း သည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ချလိုက်သည်။

သူ မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်ခြင်းမှာ သူ၏ အကြားအာရုံက အမြင်အာရုံထက် ပိုမို ထက်မြက်နေသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ဤတိုက်ပွဲမှတစ်ဆင့် သူ သင်ယူရရှိထားသမျှ အရာအားလုံးကို အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်နိုင်ရန်အတွက် သူ၏ စိတ်အာရုံကို အပြည့်အဝ စုစည်းလိုခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြန်ပွင့်လာချိန်တွင် တတိယမြောက် နန်းတော်သခင် ၏ ဓားချီ များက သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လျူဆွေဖုန်း သည် လေကို တစ်ချက် ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်ပြီး ဓားအလင်းရောင် တစ်ချက် ဝင်းလက်သွားကာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ... သူ၏ မူလနေရာတွင် အရိပ်တစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ဆက်တိုက် ခြေခုနစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားက မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက် သွားသည်။

မူလနေရာများတွင် အရိပ်ခုနစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

ထို အရိပ်ခုနစ်ခု သည် လရောင်ပမာ ပြန့်ကျဲနေသော ဓားချီ များကြားသို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားကြပြီး၊ ထို တောက်ပသော အလင်းတန်းများကို နှစ်ခြမ်းကွဲသွားစေရန် အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

သူမ၏ ဓားသိုင်းများ ဖြန့်ကျက်လာသည်နှင့်အမျှ တတိယမြောက် နန်းတော်သခင် ၏ လက်ဝါးထဲရှိ ဓားရှည် မှာ ပို၍ပို၍ သိမ့်သိမ့်ခါအောင် တုန်ရီလာသည်။

'လရောင်' များ ဖြာထွက်သွားပြီး လှိုင်းတံပိုးများ အလား ရိုက်ခတ်လာ၏။

သူမ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မြေပြင်ကို ရုတ်တရက် ဆောင့်နင်းကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်လိုက်သည်။

လမင်းပမာ တောက်ပနေသော ဓားအလင်းရောင်များ အားလုံးက သူမ၏ ပတ်လည်တွင် စုစည်းသွားပြီး ရှည်လျားသော မြစ်ကြီးတစ်စင်းပမာ စီးဆင်းလာတော့၏။ သူမက ဓားရှည် ကို အသုံးပြု၍ ရှေ့သို့ ထပ်မံ ထိုးစိုက်လိုက်ရာ ဓားချီ များက ရှည်လျားသော မြစ်ကြီးတစ်စင်း အသွင်ဖြင့် သူမ၏ ဓားသွားပေါ်တွင် ရစ်ပတ်သွားသည်။

ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ထက်မြက်လှသော ဓားသွားက လေဟာနယ်ကို ဆုတ်ဖြဲသွားပြီး တဝီဝီ မြည်ဟိန်းနေသော ဓားချီ အသံများက လူတိုင်း၏ နားစည်ကို ပြင်းထန်စွာ လာရောက် ရိုက်ခတ်နေတော့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် လျူဆွေဖုန်း ၏ ဓားရှည် က သူမထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့၏။

ထို့နောက် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အရိပ်ခြောက်ခု က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အဆက်မပြတ် ပေါင်းစည်း ဝင်ရောက်သွားကြရာ အရိပ်ခုနစ်ခု စလုံး ရုတ်တရက် ပေါင်းစည်း သွားတော့သည်။ လျူဆွေဖုန်း ၏ ဓားရှည် မှ ဖြာထွက်လာသော အလင်းရောင်များက ကြယ်များနှင့် လမင်းတို့ ပေါင်းစပ်သွားသည့်အလား အလွန်တရာ မျက်စိကျိန်းစပ်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် တောက်ပလွန်းလှသည်။

“ဝီ... ဝီ... ဝီ......”

“ချလွင်... ချလွင်... ချလွင်......”

မျက်တောင် တစ်ခတ်မျှ အချိန်အတွင်း ဓားများက စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထိုအသံများက လူတိုင်း၏ နားစည်ကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားသည်။

သာမန်လူများအဖို့ ဤ ဓားအော်သံ ကို ကြားရုံမျှဖြင့် မည်သည့် ထူးခြားသော ခံစားချက်မျှ ဖြစ်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် တတိယမြောက် နန်းတော်သခင် ကမူ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် တစ်ချက် လှုပ်ယမ်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်များက သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် တစ်ဖန် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အက်ကွဲလုဆဲဆဲ ဖြစ်နေသော သူမ၏ စိတ်အာရုံ အခြေအနေ မှာ ဆက်လက် တောင့်ခံထားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် သူမ၏ စိတ်အာရုံ အခြေအနေ တစ်ခုလုံး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကျိုးပဲ့ပျက်စီး သွားတော့သည်။

သူမ၏ စိတ်အာရုံ အခြေအနေ လုံးဝ ပျက်စီးသွားသည်နှင့်အမျှ သူမသည် လက်ထဲရှိ ဓားရှည် ကို ဆက်လက် ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ၊ ဓားပေါ်တွင် သယ်ဆောင်လာသော ဓားချီ များလည်း လွင့်စင်ပျောက်ကွယ် သွားကာ ဓားရှည် မှာ လေထဲတွင် လည်ပတ်၍ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လျူဆွေဖုန်း ၏ ဓားရှည် က သူမ၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

သို့သော် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မရှိဘဲ၊ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသကဲ့သို့ ခံစားရကာ မျှော်လင့်ချက် တစ်ချို့ပင် ပြည့်နှက်လာတော့သည်။

'ဒီလူ့လောကကြီးထဲမှာ အနှစ် (၂၀) လောက် တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရတယ်... ပြန်တွေးကြည့်တော့လည်း အဲဒီအချိန်တွေ အားလုံးက ဘာမှ မဟုတ်တဲ့ အချည်းနှီးတွေပဲ ဖြစ်သွားခဲ့တာပဲ'

'ဆုထျန်းယန်... အကယ်၍ ငါ တမလွန်လောက ကို လိုက်လာပြီး နင့်ကို ရှာမယ်ဆိုရင်... အရင်တုန်းကလိုပဲ နင် ငါ့ကို ရှောင်ဖယ်နေဦးမှာလား'

'ငါတို့ အတူတူ အိုမင်းရင့်ရော် သွားဖို့ ငါ မမျှော်လင့်ပါဘူး... ငါ လိုချင်တာက.. နင် ..ငါ့ကို နောက်တစ်ကြိမ်လောက် ထပ်ပြီး ကြည့်ပေးဖို့ပါပဲ... တစ်ကြိမ်လောက် ဆိုရင်ကို လုံလောက်ပါပြီ'

သူမ၏ မျက်လုံးများကို တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားရင်း ဓားစိတ်ဆန္ဒများက သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူမ ခံစားသိရှိလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ လျူဆွေဖုန်း သည်လည်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့၏။ သူသည် ဓားသိုင်းများ အပြန်အလှန် ဖလှယ်နေမှုထဲတွင် လုံးဝ စွဲလမ်းနစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားသက်တန့် နှလုံးသားရှာ ဓားသိုင်း ကို အဆင့်သစ် တစ်ခုသို့ ထိုးဖောက်ကျော်လွန် ရေးကိုသာ အာရုံစိုက်နေမိခဲ့သည်။

သူ၏ ပေါ့ဆမှုကြောင့် အခြေအနေများက ဤအဆင့်အထိ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့၏။

သိုင်းပညာ ယှဉ်ပြိုင်ပွဲ များတွင် နားလည်ထားကြသည့် စည်းမျဉ်း တစ်ခု ရှိသည်။ ဓားသည် မျက်စိမရှိ၊ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကို ငြင်းခုန်နေ၍ မရနိုင် ဟူ၍ပင်။

သို့သော် ဤအရာကို အကြောင်းပြချက် ပေးကာ အခြားသူများ၏ အသက်ကို အလွယ်တကူ နှုတ်ယူမည်ဆိုပါက သူသည် မိစ္ဆာ တစ်ကောင်နှင့် မည်သို့ ကွာခြားတော့မည်နည်း။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ယခုအချိန်တွင် ရပ်တန့်ရန် နောက်ကျလွန်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤ ဓားချက် သည် သူ အသစ်တဖန် နားလည် သဘောပေါက်ထားသော သိုင်းကွက် ဖြစ်ပြီး သူ လိုသလို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် အဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးပေ။

ခဏတာ သူ ပြုလုပ်နိုင်သမျှမှာ သူစ ဓားရှည်က တတိယမြောက် နန်းတော်သခင်၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက် သွားတော့မည့် မြင်ကွင်းကို မမှိတ်မသုန်ကြည့် နေရန်သာ ရှိလေတော့၏။

ထိုအချိန် တစ်စက္ကန့်တည်းမှာပင် လန်ယွဲ့နန်းတော် မှ တပည့်များ အားလုံး ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ကယ်တင်ရန်အတွက်မူ အလွန် ဝေးကွာလွန်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဝေဇီယီ က အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုဖြင့် ဓားကို လှမ်းဖမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဘေးဘက်၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော ဆုမို က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ညှိုးကို လက်မအောက်တွင် လျှို့ဝှက်စွာ ကွေးထားလိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် သူက လက်ကို မြှောက်ကာ လေဟာနယ်ထဲသို့ လက်တစ်ချက် ဖျတ်ခနဲ ခေါက်လိုက်၏။

တဝီဝီ မြည်သံ၊ သို့မဟုတ် မည်သည့် အသံမျှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိချေ။

ထိုသို့ လက်ခေါက်လိုက်ခြင်းက အတွင်းအား တစ်မျှင်ကို အဟုန်ပြင်းစွာ ထုတ်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ဓားချီ စွမ်းအင်က လျူဆွေဖုန်း ၏ ဓားရှည် ထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဘုန်း....”

“ဝီ............”

လျူဆွေဖုန်း ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည် သည် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ရုတ်တရက် သိမ့်သိမ့်ခါအောင် တုန်ရီသွားတော့၏။

ဓားသွားက ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် တဝီဝီ မြည်ဟိန်းနေသည်။

ဓား၏ ဦးတည်ရာ လမ်းကြောင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဘေးဘက်သို့ လမ်းလွဲ ထိုးစိုက်သွားတော့၏။

သူက ဓားကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့ထားရင်း မူလနေရာတွင် ခြောက်ကြိမ် ခုနစ်ကြိမ်ခန့် လည်ပတ်သွားပြီးနောက်မှသာ ဓားပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသော အဟုန်များနှင့် သူ့ကို ရိုက်ခတ်လာသော စွမ်းအင်များကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ခဏတာမျှ အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီးနောက် ထိုစွမ်းအင်များ လာရာ လမ်းကြောင်းကို နောက်ကြောင်းပြန် လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ဆုမို က မတ်တတ်ရပ်ကာ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်လာပြီး တတိယမြောက် နန်းတော်သခင် ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

တတိယမြောက် နန်းတော်သခင် ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပျော့ခွေ၍ လဲကျ သွားရာ ဆုမို က အလွယ်တကူပင် လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီး လျူဆွေဖုန်း အား တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီးလျူ... အခုလို ဝင်ပါမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆိုတဲ့ စကားနဲ့တောင် မလုံလောက်ပါဘူးဗျာ"

ဆုမို ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါမှ လျူဆွေဖုန်း လည်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်နိုင်တော့၏။

"ကျွန်တော် သိချင်တာက... ခုလေးတင် ဘာ သိုင်းပညာ ကို သုံးလိုက်တာလဲ ဗျ"

"အသေးအမွှား နည်းစနစ်လေး တစ်ခုပါ... အဲဒါကို လက်ချောင်းခေါက် သိုင်းပညာ လို့ ခေါ်တယ်ဗျ"

ဆုမို က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး တတိယမြောက် နန်းတော်သခင် ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်ကာ သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

"ဓားက သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက် မဝင်သွားဘူး ဆိုပေမဲ့... ဓားချီ တွေကတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဝင်သွားခဲ့ပြီ"

သူ စကားပြော၍ပင် မဆုံးသေးမီ ဓားများ ဆွဲထုတ်လိုက်သည့် အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

လန်ယွဲ့နန်းတော် မှ တပည့်များ အားလုံးက ဓားရှည် ကိုယ်စီ ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး လျူဆွေဖုန်း အား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့် နေကြသည်။

အကြီးအကဲ အချို့နှင့် ဝေဇီယီ တို့က တတိယမြောက် နန်းတော်သခင် ၏ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးရန် ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမက ခပ်တိုးတိုး ချောင်းဟန့်ကာ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"မင်းတို့တွေ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

"ကိုယ့်ထက် သာလွန်တဲ့ သိုင်းပညာ ကို ရှုံးနိမ့်သွားတာတောင်... သူ့ကို အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းဆီးထားချင်သေးတာလား"

"ဓားတွေကို ပြန်သိမ်းကြစမ်း... သူ့ကို ထိုက်တန်တဲ့ လေးစားမှု ပေးကြ... တခြားသူတွေက လန်ယွဲ့နန်းတော် က... ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်မခံနိုင်ဘူးလို့ မထင်သွားစေနဲ့"

တပည့်များ အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ ခေါင်းညိတ်ကာ ဓားများကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းလိုက်ကြသည်။

လျူဆွေဖုန်း က ခပ်တိုးတိုး လေသံဖြင့် အရှုံးပေး ဖွင့်ဟဝန်ခံလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ"

ထို့နောက် တတိယမြောက် နန်းတော်သခင် က ဆုမို အား ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို အားပြုကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လျူဆွေဖုန်း အား လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်တဲ့ ဓားသိုင်း ပါပဲ... ထျန်းချူမြို့ မှာ ဝမ်ချန်ရှင်း နဲ့ မင်းတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲ ရလဒ်ကို ငါ စောင့်ကြည့်နေမယ်"

"ကောင်းပါပြီ"

လျူဆွေဖုန်း က ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆုမို က တတိယမြောက် နန်းတော်သခင် အား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"စီနီယာ အဆင်ပြေရဲ့လား ဗျ"

"ဟွန့်... ငါက အသက် သုံးနှစ် အရွယ်ကတည်းက သိုင်းပညာ ကို စတင် လေ့လာခဲ့တာ... အသက် ဆယ်နှစ်မှာ အောင်မြင်မှုတွေ ရခဲ့ပြီး... ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ် ကြယ်ကြည့်လသာဆောင် ပေါ်မှာ နေမင်းကြယ်ပျံဓားသိုင်း ကို သဘောပေါက်ခဲ့တာ... ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာ တွေက အလဟဿ ဖြစ်နေတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား"

"... ဒါဆို စီနီယာ အဆင်ပြေတယ်လို့ ဆိုလိုချင်တာပေါ့လေ"

ဆုမို ၏ လေသံက အတော်လေး အံ့အားသင့်နေပုံရသည်။ ဓားချီ များ နှလုံးသားထဲသို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သော်ငြားလည်း သူမက အသက်ဝင် လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော ပြဿနာ မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

တတိယမြောက် နန်းတော်သခင် က အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဆုမိုအား တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်လုံးများ အထက်သို့ လန်တက်သွားပြီး ဆုမို ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပျော့ခွေ၍ လဲကျ သွားကာ သတိလစ်သွားလေတော့သည်...

"... စီနီယာ သတိမလစ်ခင် နောက်ထပ် စကားနှစ်ခွန်း သုံးခွန်းလောက်တော့ ထပ်ပြောသွားလို့ ရသေးတာပဲကို"

ဆုမို က သူမအား ကပျာကယာ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော သခင်လေးစစ်ထူ ကို လှမ်းခေါ်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

လူတိုင်းက တတိယမြောက် နန်းတော်သခင် အား လန်ယွဲ့နန်းတော် အတွင်းသို့ ကုသရန် အလုအယက် သယ်ဆောင်သွားကြတော့၏။

လူအုပ်ကြီးကြားထဲတွင် အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်း က သူ၏ လက်ကို လျူဆွေဖုန်း ၏ ဒုတိယမြောက် ဓားချက် အတိုင်း တစ်သဝေမတိမ်း ပုံတူကူးချထားသော ဟန်ပန်ဖြင့် ရပ်နေသည်ကိုမူ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ သတိမထားမိခဲ့ကြချေ။

---