အခန်း ၄၂၈

အခန်း (၄၂၈) - ခေတ်တွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ အပိုင်း (၃)

~"ဒါကြောင့် ဒီခရီးစဉ် ဖြစ်လာခဲ့တာပေါ့"

"ဟုတ်ပါတယ်ဗျာ"

ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တဆက်တည်း၌ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နားလည်သဘောပေါက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွား၏။

"စောစောက တတိယမြောက် နန်းတော်သခင် နဲ့ ဓားချင်းယှဉ်ပြိုင်ကြတုန်းက... တစ်ခုခုကို ငါ ရိပ်မိလိုက်တယ်... မင်းက တိုက်ပွဲကနေတစ်ဆင့် ဓားကို ပျိုးထောင်ဖို့ တကယ်ကြီး ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာခဲ့တာကိုး"

"ဓားတွေလည်း ဆွဲထုတ်ပြီးသွားပြီ ဆိုတော့... ထျန်းချူမြို့ ရဲ့ တိုက်ပွဲ ရလဒ်ကလည်း အဆုံးအဖြတ် ပေးပြီးသား ဖြစ်သွားလောက်ပြီ"

"..."

လျူဆွေဖုန်း၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

"စကားမစပ်... ဒါက ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် တွေ့ချင်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းပါပဲ"

"ဪ"

ဆုမိုက လျူဆွေဖုန်းကို တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်၏။

"စံအိမ်သခင် လျူ ဘာတွေများ ပြောစရာရှိလို့လဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး ရှင်းပြပါဦးဗျာ"

လျူဆွေဖုန်းသည် တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူ ပြောရမည့် စကားများကို မည်သို့ စတင်ရမည်ကို သေချာ မသိသည့်အလား ဖြစ်နေ၏။ အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူက လက်ပြတ်ဝတ်ရုံအတွင်းမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ ချထားလိုက်တော့သည်။

ဆုမိုက ထိုပစ္စည်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လျူဆွေဖုန်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက... စံအိမ်သခင် လျူ က လုံခြုံစိတ်ချရတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှာပြီး လျှို့ဝှက် သိမ်းဆည်းထားမယ် ဆိုတဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူးလား"

စားပွဲပေါ်တွင် ရှိနေသော အရာကား အခြား မဟုတ်ချေ။ ရွှမ်ကျီလိုဏ်ဂူ အတွင်း၌ လျူဆွေဖုန်း က ယွီချင်ကျောင်းတော် ၏ တောင်မြေပုံ ကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ခုတ်ပိုင်းဖျက်ဆီးလိုက်စဉ်က ကျလာခဲ့သော ရွှေခြည်မျှင် မြေပုံ ပင် ဖြစ်တော့၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျူဆွေဖုန်း တစ်ယောက် ခဏတာမျှ နှုတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်မှ ဖွင့်ဟဝန်ခံလာလေ၏။

"ရွှမ်ကျီတောင်ကြား က တိုက်ပွဲက အလွန်တရာ ပြင်းထန်ကြမ်းကြုတ်လွန်းတယ်... သူတို့က ယူချွမ်ကျမ်းစာ ရဲ့ လျှို့ဝှက်သိုင်းပညာ ကို သုံးပြီး ကျွန်တော့်ကို သွေးကျွန် အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ဖို့တောင် နီးစပ်ခဲ့တာ"

"သွေးပင်လယ် ဂိုဏ်းခွဲမှူး နဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီးတဲ့နောက်... ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသား စွမ်းအင်တွေ အကုန်လုံး ခန်းခြောက်သွားခဲ့ရတယ်"

"အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ယွီလျိုစံအိမ် ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ... ကျွန်တော်က အများကြီး ပြန်လည် ဆင်ခြင် သုံးသပ်ခဲ့တယ်... အဲဒီအချိန်ကျမှပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားသိုင်း အပြောင်းအလဲတွေကို ပိုပြီး နားလည် သဘောပေါက်လာခဲ့တာ"

"ဒါဆိုရင်... ဒီပစ္စည်း ကိစ္စက ဘယ်လို ဖြစ်သွားတာလဲ"

ဆုမိုက လျူဆွေဖုန်းကို စိမ်းစိမ်းကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့ဗျာ"

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် လျူဆွေဖုန်းသည် ဆုမို၏ အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရန်ပင် ခက်ခဲနေပုံရပြီး၊ ရှက်ရွံ့နေသည့် အမူအရာက သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေတော့၏။

ဆုမို တစ်ယောက် အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် အသက်ရှူဖို့ပင်မေ့ သွားလုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ ဤလူသည် ရွှမ်ကျီတောင်ကြား မှ ယွီလျိုစံအိမ် သို့ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း နတ်ဘုရားသက်တန့် နှလုံးသားရှာ ဓားသိုင်း ၏ သိုင်းကွက် အပြောင်းအလဲများထဲတွင် လုံးဝ စွဲလမ်းနစ်မြုပ်သွားပြီး ဓားသိုင်းပညာ ကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သဖြင့် ရွှေခြည်မျှင် မြေပုံ ကို လုံးဝ မေ့လျော့သွားခဲ့သည် ဟူသလော။

လောကကြီးတွင် ဤသို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုး တကယ်ပဲ ရှိနိုင်ပါသလား။

သူက လျူဆွေဖုန်းအား မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေမိပြီး မိမိ၏ နားကိုပင် မိမိ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ဤကိစ္စတွင် သူကိုယ်တိုင် အမှားတစ်ခုကျူးလွန် မိကြောင်းကို လျူဆွေဖုန်း ကောင်းကောင်း သိထားသည်။

ရွှမ်ကျီလိုဏ်ဂူ အတွင်း၌ ရှိနေစဉ်က သူသည် ဤမြေပုံ ကိစ္စကို အလွန်တရာ အလေးအနက် ထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ထိုအချိန်က ရွှမ်ကျီတောင်ကြား တွင် ဒဏ်ရာများကို ကုသနေစဉ် နတ်ဘုရားသက်တန့် နှလုံးသားရှာ ဓားသိုင်း ၏ အပြောင်းအလဲ အသစ်များကို သူ မစဉ်းစားရသေးချေ။

အမှန်တကယ်တော့ ယွီလျိုစံအိမ် သို့ ပြန်ရောက်သည့် အချိန်တိုင်အောင် ဆုမို ပြောခဲ့သော သိုင်းကွက်များကို မည်သို့ ဖော်ဆောင်ရမည်နည်း ဟူသည့် အချက်ကိုသာ သူ အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ တွေးတောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဤကိစ္စကို သူ လုံးလုံးလျားလျား မေ့ပျောက်သွားတော့သည်။

ယွီလျိုစံအိမ် ကိုပင်လျှင် သူ မေ့လျော့သွားခဲ့တော့၏။

သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ကျန်ရှိနေသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ဓားသိုင်း သိုင်းကွက်များ၏ အပြောင်းအလဲများသာ ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်သည့် အရာအားလုံးက သူနှင့် လုံးဝ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိတော့သည့်အလား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်မှသာ ဤကိစ္စကို သူ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည် သတိရလာခဲ့သော်လည်း၊ ထိုအချိန်တွင် သူသည် တုန်းချန် နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ရွှေခြည်မျှင် မြေပုံ ကို အမြဲတမ်း သူနှင့်အတူ သယ်ဆောင်ထားခဲ့သည်။ အဝတ်အစား လဲလှယ်သည့် အချိန်များတွင်ပင် ၎င်းကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အနီးကပ်ဆုံး နေရာ၌ လုံခြုံစွာ ဖုံးကွယ် သိမ်းဆည်းထားရန် မမေ့လျော့ခဲ့ချေ။

သို့သော်လည်း... ထိုအရာက ကြွက်သားများ၏ အလိုအလျောက် မှတ်ဉာဏ်ပမာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီတည်း။

သူနှင့်အတူ သယ်ဆောင်ထားရမည့် ပစ္စည်းတစ်ခု ရှိနေကြောင်းကိုသာ သူ မှတ်မိနေပြီး၊ ထိုအရာက ဘာလဲ ဆိုသည်နှင့် ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ ဆိုသည်ကိုမူ သူ လုံးဝ မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

ဆုမို က လျူဆွေဖုန်းအား အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘာပြောချင်တာလဲ"

"... ဒီပစ္စည်းကို လုံလုံခြုံခြုံ သိမ်းဆည်းပေးထားဖို့ အာမခံဌာန ခေါင်းဆောင်ဆု ကိုပဲ အကူအညီ တောင်းချင်ပါသေးတယ်ဗျာ"

လျူဆွေဖုန်း ထံမှ ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် သူ၏ အသံက အလွန်တရာ တိုးညှင်းနေပြီး၊ ကိုယ်တိုင် အမှားလုပ်ထားမှန်း သိနေသူ တစ်ယောက်၏ ရှက်ရွံ့မှုများက အပြည့်အဝ လွှမ်းခြုံနေလေ၏။

"ထျန်းချူမြို့ ကို သွားတဲ့ ခရီးစဉ်မှာ ကျွန်တော့်အတွက် တခြား ဘာဆန္ဒမှ မရှိပါဘူး... ဒီပစ္စည်းလေး ပျောက်ကွယ်သွားမှာကိုပဲ စိုးရိမ်နေမိတာပါ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆုမို ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားတော့သည်။

"ဝမ်ချန်ရှင်း က အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာ ကောင်းနေလို့လား"

"သူက ကျွန်တော့် ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါဘူး"

လျူဆွေဖုန်း ၏ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော စကားကြောင့် ဆုမို ၏ မျက်ခုံးများ ထပ်မံ တွန့်ကွေးသွားရသည်။

အတွေးများက သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူ နားလည် သဘောပေါက်သွားတော့၏။

"ခင်ဗျားက ယူချွမ်ဂိုဏ်း ဆီကို ဦးတည်နေတာလား"

"ခေါင်းဆောင်ဆု က တကယ့်ကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက လူပါပဲဗျာ"

လျူဆွေဖုန်း က ဆုမိုအား အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဤခရီးစဉ် ရည်ရွယ်ချက်ကို ဆုမို က ဤမျှ အလွယ်တကူ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

"ဝမ်ချန်ရှင်း က ခင်ဗျားရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောကတည်းက... ဒီကိစ္စပြီးရင် ခင်ဗျား လုပ်စရာရှိတဲ့ တခြား ပိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိနေသေးတယ် ဆိုတာကို ညွှန်းဆိုနေတာပဲလေ"

"ထျန်းချူမြို့ ဆိုတာက တရားသော လမ်းစဉ်နဲ့ မိစ္ဆာ လမ်းစဉ်တို့ အားပြိုင်တဲ့ စစ်မြေပြင်ပဲ... ဝမ်ချန်ရှင်း က ခင်ဗျားရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူးဆိုမှတော့... ခင်ဗျားရဲ့ တကယ့် ပြိုင်ဘက် အစစ်အမှန်တွေက ဂိုဏ်းကြီး (၇) ဂိုဏ်း ဖြစ်နေလို့များလား"

"အဲဒီ မိစ္ဆာဂိုဏ်းကြီး သုံးဂိုဏ်း ထဲမှာမှ... ခင်ဗျားနဲ့ ယူချွမ်ဂိုဏ်း ကြားမှာက ဖြေရှင်းလို့ မရနိုင်တဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ အငြိုးအတေးတွေ ရှိနေတာကိုး"

"ဒီလောက်လေးတောင်မှ ငါ မတွေးတတ်ဘူး ဆိုရင်... သိုင်းလောက ထဲမှာ ငါ ဘာများ ဆက်လုပ်နေစရာ အကြောင်းရှိတော့မှာလဲ"

ဆုမို ၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြန်၏။

"ဒါပေမဲ့... စံအိမ်သခင် လျူ... ခင်ဗျား ဒါကို သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား"

"သေချာပါတယ်"

လျူဆွေဖုန်း က တည်ကြည်လေးနက် စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီခရီးစဉ်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားကို တုန်းချန် နယ်မြေဘက် ချိန်ရွယ်ထားတာက... ယူချွမ်ဂိုဏ်း ကို အဓိကထား ရှင်းလင်းဖို့ပါပဲ... မကြာသေးခင်ကမှ ဝမ်ချန်ရှင်း နဲ့ ကျွန်တော် ဆုံခဲ့တယ်... သူက သိပ်ပြီး အရေးတယူ ပြောနေစရာတောင် မလိုပါဘူးဗျာ"

ရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်း အတွင်း၌ မည်သည့် မောက်မာမှုမျှ မပါဝင်သော်ငြားလည်း၊ သူ၏ ယုံကြည်မှုကမူ အဆုံးအစမရှိ လွှမ်းခြုံနေသည်။

တစ်ခဏတာမျှ ဆုမို တစ်ယောက် စကားပြောမထွက်အောင် ဖြစ်သွားရသော်လည်း၊ သူ၏ ရင်တွင်း၌ အတွေးများက အုံကြွ လှုပ်ရှားလာတော့၏။

ယခုအချိန်အထိ သူ ဖြတ်သန်းခဲ့သော ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်တွင် အရာများစွာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး တိကျသော တွက်ချက်မှု အချို့ကိုလည်း ပြုလုပ်ထားခဲ့သည်။

ထိုသို့ အတွေးနက်နေစဉ် လျူဆွေဖုန်း ၏ အသံက သူ၏ နားထဲသို့ ထပ်မံ ဝင်ရောက်လာပြန်သည်။

"အာမခံဌာန ခေါင်းဆောင်ဆု ကို အခုလို အကူအညီ တောင်းရတာ အားနာစရာ ကောင်းမှန်း ကျွန်တော် သိပါတယ်ဗျာ... အဲဒီတုန်းက ရွှမ်ကျီလိုဏ်ဂူ ထဲမှာတောင် ခေါင်းဆောင်ဆု က ဒီပစ္စည်းကို ကပ်ရောဂါဆိုးကြီး တစ်ခုလို ရှောင်ဖယ်ချင်နေခဲ့တာလေ"

"ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ ကျွန်တော့်အတွက် တခြား ရွေးချယ်စရာ လမ်းကြောင်း မရှိတော့လို့ပါ"

"ကျွန်တော် တွေးထားတာကလေ... ထျန်းချူမြို့ ကို ရောက်တဲ့အထိ ဒီပစ္စည်းကို လုံခြုံအောင်ထားဖို့ နည်းလမ်း မရှိသေးဘူးဆိုရင်... မြစ်တစ်စင်း ရှာပြီး ရေထဲ ပစ်ချလိုက်တော့မလို့"

"အကယ်၍ ဒီပစ္စည်းက ရေစီးကြောင်း အတိုင်း မျောပါသွားပြီး တုန်းဟွမ် နယ်မြေကို ရောက်သွားခဲ့ရင်... ဘယ်သူ့ လက်ထဲ ရောက်ရောက် အဲဒါက သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာပဲလို့ သတ်မှတ်လိုက်တော့မလို့ပါ"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို လုပ်ရပ်မျိုးက တခြားသူတွေဆီ ပြဿနာကို လွှဲချလိုက်သလိုများ ဖြစ်နေမလားပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ က ဖန်တီးပေးတယ် လို့ပဲ ဆိုရမလား... အာမခံဌာန ခေါင်းဆောင်ဆု နဲ့ ဒီ လန်ယွဲ့နန်းတော် မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံတွေ့လိုက်ရတယ် ဆိုတော့... ဒီလို ရိုင်းစိုင်းတဲ့ တောင်းဆိုမှုမျိုးကို မဖြစ်မနေ လုပ်လိုက်ရတာပါဗျာ"

ထိုသို့ ရှင်းလင်းပြောပြ ပြီးနောက် သူက မတ်တတ်ရပ်ကာ လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ဆုမို က သူ့အား ကပျာကယာ လှမ်း၍ တား လိုက်၏။

"စံအိမ်သခင် လျူ... ခင်ဗျား အဲဒီလောက် အလေးအနက်ကြီး ပြောနေစရာ မလိုပါဘူးဗျာ... အဲဒီနေ့က ရွှမ်ကျီလိုဏ်ဂူ ထဲမှာတုန်းကတော့... ဒီကိစ္စတွေကနေ ပါလာမယ့် ပြဿနာတွေထဲမှာ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မပတ်သက်ချင်ခဲ့တာ အမှန်ပါ"

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့... အရင်တုန်းက အခြေအနေ နဲ့ အခု အခြေအနေ က မတူတော့ဘူးလေဗျာ"

ပြောပြောဆိုဆို နှင့်ပင် သူက ရွှေခြည်မျှင် မြေပုံ ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူ၏ ခါးပတ်ကြားသို့ သေချာစွာ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တည်ကြည်လေးနက် စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"စံအိမ်သခင် လျူ... ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူလိုက်ပါ့မယ်"

လျူဆွေဖုန်း တစ်ယောက် အံ့အားသင့်ဟန် ရိပ်ခနဲ ထင်သွားတော့သည်။ ဆုမို ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

ချက်ချင်းပင် အခြား မည်သည့် အရာကိုမျှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ သူက အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလေတော့သည်။

သို့ရာတွင် ဆုမို က လက်မြှောက်ကာ ဟန့်တားလိုက်ပြီး၊ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရန် မလောဖို့ အချက်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် စကားကို ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့လည်း... ယူချွမ်ဂိုဏ်း ကိစ္စကိုတော့ ခင်ဗျား သေချာ စဉ်းစားဖို့ လိုလိမ့်မယ်... ရှုပ်ထွေးမှု တချို့ ရှိနေနိုင်တယ်ဗျ…”

---