အခန်း ၄၂၉

အခန်း (၄၂၉) - လမ်းခွဲကြခြင်း

~"ရှုပ်ထွေးမှု တချို့... ဟုတ်လား"

လျူဆွေဖုန်း တစ်ယောက် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အာမခံဌာန ခေါင်းဆောင်ဆု ဆီကနေ အကြံဉာဏ်လေးများ ရနိုင်မလား ဗျာ"

သို့သော် ဆုမို က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်၏။

"စံအိမ်သခင် လျူ ကသာ ကျွန်တော့်ကို မေးနေတာ... တကယ်တော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း တိကျတဲ့ အဖြေတစ်ခုကို မပေးနိုင်သေးဘူးဗျ... ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်က အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို အသေအချာ စဉ်းစားချင့်ချိန်ဖို့ လိုသေးတယ်... လောလောဆယ်တော့... စံအိမ်သခင် လျူ အနေနဲ့ ဘာကိုမှ အလျင်စလို မဆုံးဖြတ်ဘဲ သတိထားဖို့ပဲ သတိပေးချင်ပါတယ်"

"ဒါက..."

လျူဆွေဖုန်း က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အာမခံဌာန ခေါင်းဆောင်ဆု ရဲ့ ဉာဏ်ရည် နဲ့ အမြော်အမြင်ကြီးမားမှု က ကျွန်တော့်ထက် အဆတစ်ရာမက သာလွန်ပါတယ်... ခေါင်းဆောင်ဆု က ဒီလို သတိပေးလာမှတော့ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ဂရုစိုက် ပါ့မယ်"

"... အဲဒီလောက် ကြီးကျယ်တဲ့ ချီးကျူးစကားတွေကို ကျွန်တော် လက်မခံဝံ့ပါဘူးဗျာ"

ဆုမို က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့... ထျန်းချူမြို့ က ဓားပြိုင်ပွဲ ကိုတော့ ကျွန်တော် ပွဲကြည့်ပရိသတ် တစ်ယောက်အနေနဲ့ လာကြည့်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်ဗျ... အဲဒီအချိန်ကျမှ စံအိမ်သခင် လျူ နဲ့ ဒီကိစ္စကို အသေးစိတ် ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

"ကောင်းပါပြီဗျာ"

လျူဆွေဖုန်း က ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။

ထို့နောက်... စကားဝိုင်းက ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

သဘာဝအရ စကားပြောနည်းလှသော လျူဆွေဖုန်း မှာ သူ ပြောစရာရှိသည်များကို ပြောဆိုပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဆုမို အား မည်သို့ ဆက်ပြောရမည်ကို မသိအောင် ဖြစ်နေသည်။

ဆုမို ၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားသွားပြီးနောက်၊ သူက ရုတ်တရက် မေးခွန်းတစ်ခု ထုတ်လိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ စကားမစပ်... အရင်တုန်းက ကောလာဟလ တစ်ခု ကြားခဲ့ရတယ်... စံအိမ်သခင် လျူ လမ်းခရီးမှာ အန္တရာယ် နဲ့ ကြုံရတုန်း ဝမ်ချန်ရှင်း က ဝင်ကူညီပေးခဲ့တယ် ဆိုတာ ဟုတ်သလား ဗျ"

"အဲဒါ အမှန်ပါပဲ"

လျူဆွေဖုန်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီအဖြစ်အပျက် ကနေတစ်ဆင့်... သူ့ရဲ့ ဓားသိုင်း က အလွန်တရာ ပြောင်မြောက်တယ် ဆိုပေမဲ့... သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကိုလည်း မြင်တွေ့ခွင့် ရလိုက်ပါတယ်"

"ဪ... ဒါဆို စံအိမ်သခင် လျူ က သူ့ရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာ နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လို မြင်လဲ ဗျ"

"သူ့ရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာ တဲ့လား..."

လျူဆွေဖုန်း က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောလိုက်ပြီးနောက် သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"သူက တကယ့်ကို သဘောထားကြီးပြီး ရဲရင့်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါပဲ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆုမို က အတန်ကြာ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်က ဒီခရီးစဉ်မှာ ရင်းနှီးသွားကြပြီး အတူတူ ခရီးသွားခဲ့ကြတယ် လို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်... ဘာလို့ သူက ခင်ဗျား နဲ့အတူ လန်ယွဲ့နန်းတော် ကို လိုက်မလာခဲ့တာလဲ"

"ဟား ဟား... သူ ပြောတာကတော့ ကျွန်တော်တို့က ထျန်းချူမြို့ မှာ ယှဉ်ပြိုင်ကြမှာ ဆိုတော့... အခုတည်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားသိုင်း တွေကို ကြည့်နေတာက မတရား အခွင့်အရေး ယူရာ ကျနေလိမ့်မယ် တဲ့လေ"

"ဒါကြောင့်... လမ်းခရီးမှာ ကျွန်တော် တိုက်ခိုက်တဲ့ ပွဲတွေကို သူက တမင်သက်သက် ရှောင်နေခဲ့တာ... အရာအားလုံးက ထျန်းချူမြို့ ရောက်မှပဲ အဆုံးအဖြတ် ပေါ်လာမှာပေါ့"

"ဪ... ဒီလိုကိုး... သူက တကယ့်ကို စိတ်ဓာတ် ပြတ်သားတဲ့ သူရဲကောင်း တစ်ယောက်ပဲ"

ဆုမို က ပြုံးလိုက်သည်။

"အခုလို မျှဝေပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စံအိမ်သခင် လျူ"

"ကိစ္စမရှိပါဘူးဗျာ"

ထို့နောက် လျူဆွေဖုန်း က မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

"အာမခံဌာန ခေါင်းဆောင်ဆု ကရော ဒီကနေ ဘယ်ကို ဆက်သွားဖို့ ရည်ရွယ်ထားသလဲ ဗျ"

"ဆုမို ကတော့ ဇီယန်ဂိုဏ်း ဘက်ကို ခရီးဆက်ဖို့ ရှိတယ်ဗျ"

ဆုမို က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်... ဇီယန်ဂိုဏ်း က ကျွန်တော့်ရဲ့ မိခင်ဂိုဏ်း ပါ... တုန်းချန် နယ်မြေ ကို လာခဲ့ရတဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက် ကလည်း ဂိုဏ်းကို ပြန်ဖို့ပါပဲ"

"ဇီယန်ဂိုဏ်း က အာမခံဌာန ခေါင်းဆောင်ဆု ရဲ့ မိခင်ဂိုဏ်း ဟုတ်လား"

လျူဆွေဖုန်း တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် နားလည် သဘောပေါက်သွားတော့၏။

"ဒါဆိုရင် အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားပြီ... ဇီယန်ဂိုဏ်း၊ ဇီယန် အာမခံဌာန... ကျွန်တော် စောစောကတည်းက ရိပ်မိသင့်တာ... တကယ်တော့ ကျွန်တော်က နောက်ထပ် စိန်ခေါ်မယ့် ဂိုဏ်းအနေနဲ့ ဇီယန်ဂိုဏ်း ကို ရည်ရွယ်ထားခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆု နဲ့ ဇီယန်ဂိုဏ်း က ဒီလို ဆက်နွှယ်မှု ရှိနေမှတော့ ကျွန်တော် စိန်ခေါ်ဖို့ ဆိုတာ မသင့်တော်တော့ပါဘူးလေ"

"ဒါက..."

ဆုမို တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ရယ်လိုက်သည်။

"စံအိမ်သခင် လျူ အနေနဲ့ သွားချင်ရင် သွားလိုက်ပါဗျာ... ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ကြားက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ခင်မင်မှု နဲ့ ဒီကိစ္စက သီးခြားစီပါပဲ"

"အဲဒီလို လုပ်လို့ မရပါဘူးဗျာ"

လျူဆွေဖုန်း က ခေါင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခါယမ်းလိုက်၏။

"ယွီလျိုစံအိမ် နဲ့ ကျွန်တော့် အပေါ်ထားရှိတဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆု ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတရားတွေကြောင့်... ဂိုဏ်းကြီး (၇) ဂိုဏ်း နဲ့ ရင်ဆိုင်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားကို သွေးချင်နေပေမဲ့လည်း... ကိုယ့်လိပ်ပြာကိုယ် မလုံတဲ့ အလုပ်မျိုးကိုတော့ ကျွန်တော် မလုပ်နိုင်ပါဘူးဗျာ... အပေါ်ယံ စည်းကမ်းတွေကို အတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားတာက အောက်တန်းကျလွန်းပါတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ခရီးစဉ်မှာ ဇီယန်ဂိုဏ်း ကို ရှောင်ကွင်း သွားပါ့မယ်"

"..."

ဆုမို တစ်ယောက် ခဏတာမျှ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားရသော်လည်း၊ လျူဆွေဖုန်း ၏ တည်ကြည်လေးနက် ပြီး ပြတ်သားသော အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ထျန်းချူမြို့ ရှိ ဓားပြိုင်ပွဲ တွင် မည်သည့်နေရာ၌ တွေ့ဆုံကြမည်ကို တိုင်ပင် စီစဉ်လိုက်ကြပြီး လျူဆွေဖုန်း လည်း နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

သူ၏ ဓားတစ်လက်တည်းဖြင့်၊ အခြား မည်သည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမျှ မရှိဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင်။

သူ၏ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော ဟန်ပန်က အခြားသူများကိုပင် အားကျတမ်းတစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့၏။

သူ့အား လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ဆုမို သည် လန်ယွဲ့နန်းတော် သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီး၊ သူ၏ လူများနှင့်အတူ ဇီယန်ဂိုဏ်း သို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လေတော့သည်။

သို့သော် မထွက်ခွာမီ တတိယမြောက် နန်းတော်သခင် ကို နောက်တစ်ကြိမ် သွားရောက် နှုတ်ဆက်ရပေမည်။

ဝေဇီယီ က ဆုမို အား အထဲသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက်၊ သူမဘာသာ အလိုက်တသိဖြင့် အပြင်သို့ ပြန်ထွက်သွားသည်။

တတိယမြောက် နန်းတော်သခင် က နူးညံ့အိစက်သော ထိုင်ခုံပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ မှီထိုင်နေရင်း ဆုမို အား တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်၏။

"မနက်ပိုင်းကတော့ ပွဲကြည့်လို့ ကောင်းတုန်း ရှိသေးတယ်... မွန်းလွဲပိုင်း ရောက်တော့ ထွက်သွားဖို့ ပြင်နေပြီပေါ့လေ... ဇီယန်ဂိုဏ်း က လန်ယွဲ့နန်းတော် ရဲ့ တောင်တစ်လုံး ကျော်ရုံ အကွာအဝေးမှာပဲ ရှိတာ... မနက်ဖြန်မှ ထွက်သွားလည်း နောက်မကျပါဘူး"

ဆုမို က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လန်ယွဲ့နန်းတော် မှာ နေခဲ့တာ တော်တော်လေး ကြာနေပါပြီ စီနီယာ... ဖြေရှင်းစရာ အရေးတကြီး ကိစ္စတွေ ရှိနေသေးလို့ ဒီထက်ပိုပြီး အချိန်မဆွဲနိုင်တော့လို့ပါ"

"အင်း..."

တတိယမြောက် နန်းတော်သခင် က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ဆုမို အား မော့ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းလည်း ထျန်းချူမြို့ က ဓားပြိုင်ပွဲ ရဲ့ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုတွေထဲ ဝင်ပါချင်နေတာလား"

"ဒီကိစ္စက တော်တော်လေး ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဂယက်ရိုက်လာနိုင်တယ် စီနီယာ... ပြီးတော့ တုန်းဟွမ် နယ်မြေ ထဲမှာ ရှိနေမှတော့... ဘာမှမသိချင်ယောင် ဆောင်ပြီး ရှောင်နေလို့ မရဲပါဘူးဗျာ"

ဆုမို က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"တကယ့်ကို သားအဖ အစစ်တွေပဲ"

တတိယမြောက် နန်းတော်သခင် က ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ထျန်းချူမြို့ က ဓားပြိုင်ပွဲ... နေရာတွေ အများကြီး ရှိတဲ့ထဲကမှ မင်းက ထျန်းချူမြို့ ကို သွားဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာကိုး"

"'တုန်းချန်' ဆိုတာ ဘာကို ရည်ညွှန်းသလဲ ဆိုတာကို မင်း သိလား... အဲဒါက ထျန်းချူမြို့ ကို ပြောတာပဲ"

"ထျန်းချူမြို့ ဆိုတာ ဘာလဲ"

"တာ့ရွှမ် ဧကရာဇ်မင်းဆက်ကြီး တည်ရှိနေဆဲ အချိန်တုန်းက ထျန်းချူမြို့ က တုန်းဟွမ် နယ်မြေ ရဲ့ မြို့တော်ပဲ"

"နန်းတော်တွင်း လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အားလုံး စုဝေးနေတဲ့ အချက်အချာကျတဲ့ နေရာ"

"ထျန်းချူမြို့ ထဲမှာ ရေတွက်လို့ မရနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ကိန်းအောင်းနေတယ်... အဲဒီ လျှို့ဝှက်ချက် တော်တော်များများက တာ့ရွှမ် ဧကရာဇ်မင်းဆက် နဲ့ တိုက်ရိုက် သက်ဆိုင်နေတာ"

"အဲဒီကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ ပဋိပက္ခ တွေ၊ တိုက်ပွဲတွေ ဆိုတာကလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှတယ်"

"ဒီ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ အတွင်းမှာ... လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ဖော်ထုတ်ခံခဲ့ရပြီးပြီ"

"ဒါပေမဲ့... အခုချိန်ထိ ဖုန်မှုန့်တွေ အောက်မှာ နစ်မြုပ် ဖုံးကွယ်နေသေးတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် တွေလည်း အများကြီး ကျန်နေသေးတယ်"

"အဲဒီနေရာမှာ ဓားရေးပြိုင်တယ် ဆိုတာက... တရားသော လမ်းစဉ်နဲ့ မိစ္ဆာ လမ်းစဉ် တို့ရဲ့ နှာခေါင်းအောက် တည့်တည့်မှာ သွားတိုက်ခိုက်နေတာနဲ့ အတူတူပဲ..."

"ဒီခရီးစဉ်အတွက် ဝမ်ချန်ရှင်း ရဲ့ ဖိတ်ကြားချက် က မြင်ရသလောက် မရိုးရှင်းတာ သေချာတယ်"

"ရှုပ်ထွေးပြီး ညစ်ပတ်တဲ့ အကြံအစည်တွေ ရှိနေနိုင်တယ်"

"အကယ်၍ အဲဒီ အဖြစ်အပျက်တွေသာ တကယ် ဖြစ်လာခဲ့ရင်... တုန်းချန် နယ်မြေ တစ်ခုလုံး ထိတ်လန့် ချောက်ချားသွားရုံတင် မကဘူး... အနောက်တောင်ပိုင်း လို ငြိမ်းချမ်းတဲ့ ထောင့်လေး တစ်ထောင့်ကတောင် ကင်းလွတ်ခွင့် ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"မင်းအနေနဲ့ ဒီလို ကြီးကျယ်တဲ့ မြင်ကွင်းမျိုးကို သွားကြည့်တာ ကောင်းပါတယ်... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ဘေးဒုက္ခကြီး ဆိုက်ရောက်လာတဲ့ အချိန်ကျရင် ဘာမှမသိဘဲ ငုတ်တုတ်မေ့ နေရလိမ့်မယ်"

"ဓားသွားက လည်ပင်းကို ရောက်လာတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ... ဓားရဲ့ အေးစက်စူးရှတဲ့ အရသာကို တကယ် နားလည်သွားလိမ့်မယ်"

ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက် ဆုမို က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ... စီနီယာ"

"ငါနဲ့ စကားလေး နည်းနည်း ပိုပြောရတာ အဲဒီလောက်တောင် ခက်ခဲနေလို့လား”

---