အခန်း ၄၃၁

အခန်း (၄၃၁) - လမ်းခွဲကြခြင်း အပိုင်း (၃)

~"ပြီးတော့ ဒီအရာတွေ အားလုံးက နင်နဲ့ ငါ စတွေ့ပြီးမှ ဖြစ်လာခဲ့တာလေ"

"အဲဒီတုန်းက... အဲဒီ သူရဲကောင်း က သွမ့်ဆုန် နဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်း တွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်"

"ပြီးတော့ ဒီကိစ္စက နင်နဲ့လည်း တစ်နည်းမဟုတ် တစ်နည်း ပတ်သက်နေတယ်..."

"နင့်ရဲ့ ဆု မိသားစု က ဇီယန်ဂိုဏ်း ရဲ့ တပည့်တွေလေ..."

"ဒါဆို... အဲဒီလူက နင် မဟုတ်ဘူး ဆိုရင်တောင်၊ သေချာပေါက် နင့် မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်ရမယ်"

"နင့်ရဲ့ ဆု မိသားစု က မျိုးဆက် တစ်ဆက်ကို တစ်ယောက်ပဲ တိုက်ရိုက် လက်ဆင့်ကမ်းတဲ့ အစဉ်အလာ ရှိတယ် ဆိုတာကို ထည့်စဉ်းစားပြီး... အချိန်ကာလ ကိုပါ တွက်ကြည့်မယ် ဆိုရင်... အိမ်ထောင်ကျပြီးသား ဖြစ်တဲ့ နင့်အဖေ ပဲ ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား"

ဤကိစ္စမှာ ခန့်မှန်းရန် သိပ်မခက်ခဲလှသော်ငြားလည်း၊ အစပိုင်းတွင် လူတိုင်းက သူတို့၏ ကြိုတင် တွေးထင်ထားမှုများကြောင့် ဆုမို အား ထည့်သွင်း စဉ်းစားခဲ့ခြင်း မရှိကြပေ။

ဆုမို ၏ အခြေအနေများကို သေချာစွာ စဉ်းစားသုံးသပ်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ဆုထျန်းယန် နှင့် တတိယမြောက် နန်းတော်သခင် တို့ ကြားရှိ ပတ်သက်မှုကို ခန့်မှန်းသိရှိရန် မခက်ခဲလှတော့ချေ။

ထိုမျှမက ဝေဇီယီ သည် သူမ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်ပြသကာ လူများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် အနည်းငယ် ရူးကြောင်ကြောင် နိုင်သယောင် ဟန်ဆောင်ထားသော်ငြားလည်း၊

သူမသည် အလွန်တရာ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သာမန် မိန်းကလေး တစ်ယောက် လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ဤအချက်ကို သူမ စဉ်းစားမိသွားခြင်းမှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ချေ။

ဆုမို က သက်ပြင်းတိမ်တိမ်လေး တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"မင်းကို တကယ်ပဲ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့ဘူးပဲ"

"တကယ်ကြီးလား"

ဝေဇီယီ တစ်ယောက် အံ့အားသင့်ဟန် ရိပ်ခနဲ ထင်သွားတော့သည်။ ခန့်မှန်းရုံ သက်သက်နှင့် အတည်ပြုချက် ရရှိလိုက်ခြင်းက လုံးဝ မတူညီသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းလေ၏။

သူမက ဆုမို အား အလိုအလျောက် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပြီ ဖြစ်သော ဟန်ရှီး လသာဆောင် ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။

"ငါ့ဆရာ က နင့်ကို ဘယ်လိုလုပ် မသတ်ဘဲ ထားလိုက်တာလဲ"

"... ငါ့ကို သတ်လိုက်လို့ရော ဘာအကျိုးထူးလာမှာမို့လို့လဲ... ဒါက အရင်တုန်းက ငါ့အဖေ လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စလေ... ပြီးတော့ ငါ့ကို သတ်ချင်ရင်တောင် ငါ့ကို အရင် အနိုင်ယူနိုင်ဖို့ လိုသေးတယ်လေ"

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ"

ဝေဇီယီ က ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်၏။

"ယခင် အာမခံဌာန ခေါင်းဆောင်ဟောင်း ဆုက ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ငါ့ဆရာ လို အထက်တန်းကျပြီး လှပချောမော တဲ့ မိန်းမချောလေး ကတောင် သူ့မျက်စိထဲ မဝင်ခဲ့ဘူးဆိုတော့..."

"ဒါနဲ့... ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တွေတုန်းက တံခါးပိတ်ပြီး ဆရာ က နင်နဲ့ ဘာတွေများ ဆွေးနွေးနေခဲ့တာလဲ"

"အရေးတယူ ပြောနေစရာတောင် မလိုတဲ့ ကိစ္စတွေပါ"

ဆုမို ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ လှုပ်ရွသွားတော့သည်။

"... ငါနဲ့များ ပတ်သက်နေလို့လား"

ဝေဇီယီ က ဆုမိုအား စိမ်းစိမ်းကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"..."

ဆုမို တစ်ယောက် ပို၍ပင် ဆွံ့အသွားရလေ၏။

"ဆရာ ကများ... အဲဒီလို အစီအစဉ်မျိုး ရှိနေတာလား..."

ဝေဇီယီ က ဆုမို ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီးနောက် သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ဆုမို က မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်ပြီး ဖွင့်ဟဝန်ခံလိုက်ရသည်။

"သခင်မလေး ဝေ... မင်းက တကယ့်ကို အကဲခတ် ကျွမ်းကျင်လွန်းပါတယ်... ဒီလောကကြီးမှာ မင်းနဲ့ ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ တကယ် မရှိတော့ပါဘူး"

"... ပထမက ငါ့အဘိုး... အခုတော့ ငါ့ဆရာ..."

ဝေဇီယီ ၏ မျက်နှာအမူအရာက အတော်လေး ရှုပ်ထွေးနေပုံရ၏။

"အာမခံဌာန ခေါင်းဆောင်ဆု ရှင်...ရှင့်အနေနဲ့ လက်မြှောက် အရှုံးပေး လိုက်ဖို့ ကောင်းနေပြီ ထင်တယ်နော်"

"... မင်းပဲ အရှုံးပေးလိုက်ပါ"

ဆုမို က လွှတ်ခနဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ငါက အရှုံးပေးပြီးသားပါ"

ဝေဇီယီ ၏ မျက်နှာထက်၌ မည်သည့် ဂရုစိုက်မှုမျှ မရှိသော လျစ်လျူရှုသည့် အမူအရာ ပေါ်လွင်နေ၏။

"... ပါးစပ်ပိတ်ထား... နောက်ထပ် အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ထပ်ပြောကြည့်... မင်းဘာသာမင်း လမ်းလျှောက်ပြန်ရလိမ့်မယ်"

သူတို့၏ စကားဝိုင်းက တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ပေါ့ပါး လွတ်လပ်လာပြီး အာမခံဌာန ၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ခေါင်းဆောင်လီ၊ ဖုဟန်ယွမ်၊ ဟူဆန်းတောက် နှင့် အခြားသူများက သူတို့အား ကြိုဆိုရန် ထွက်လာကြ၏။

သေချာသည်ကတော့ အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်း က သူတို့၏ အနောက်တွင် အနည်းငယ် နောက်ကျကာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

"ခေါင်းဆောင်"

လူတိုင်းက နှုတ်ခွန်းဆက်သလိုက်ကြပြီး၊ အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်း က တစ်စက္ကန့်ခန့် နောက်ကျကာ လိုက်ပြော၏။

"ခေါင်းဆောင်"

ဆုမို က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်း ကို အနီးကပ် သေချာစွာ အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်း ကလည်း ဆုမိုအား အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ပြန်လည် စိုက်ကြည့်နေတော့၏။

အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်း ဆုံမိချိန်တွင် ဆုမို က ပြုံးလိုက်ရာ၊ အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်း ကလည်း ထိုအပြုံးကို တစ်သဝေမတိမ်း ပုံတူကူးချလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆုမို က ပြောလိုက်၏။

"အားလုံးပဲ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းကြ... ဇီယန်ဂိုဏ်း ကို ချက်ချင်း ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်ကြမယ်"

အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်း ကလည်း ချက်ချင်းပင် ထိုစကားများ အားလုံးကို တစ်လုံးမကျန် လိုက်လံ ရေရွတ်လိုက်လေတော့သည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာနှင့် စကားပြောသည့် လေသံ၊ အမြန်နှုန်း အားလုံးက ဆုမို နှင့် ထပ်တူထပ်မျှ တူညီနေ၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ခေါင်းဆောင်လီ က ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်သည်။

ဖုဟန်ယွမ် နှင့် ဟူဆန်းတောက် တို့သည်လည်း သဘာဝကျကျပင် သူတို့၏ အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်ရန် ထွက်ခွာသွားကြ၏။

အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်း ကမူ ဟူဆန်းတောက် ၏ အနီးသို့ ကပ်သွားပြီး သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက် မှန်သမျှကို လိုက်လံ အတုခိုးနေတော့သည်။

ဆုမို က သူ့အား ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေစဉ်၊ ဝေဇီယီ က မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

ဆုမို က ပြုံးလိုက်၏။

"သခင်လေးစစ်ထူ ရော ဘယ်မှာလဲ"

သခင်လေးစစ်ထူ အကြောင်း ပြောလိုက်ချိန်တွင် မိန်းမပျို လေးဦးက သူ့အား ထမ်းစင်ဖြင့် သယ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ခေါင်းဆောင်ဆု... ကျွန်တော့်ကို ရှာနေတာလား ဗျ"

သခင်လေးစစ်ထူ က ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"သခင်လေးစစ်ထူ... အခုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အတူတူ လာခဲ့တဲ့ ခရီးစဉ် က ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်သွားပြီ"

ဆုမို က ဆက်ပြောသည်။

"ကျွန်တော် ကတော့ ဇီယန်ဂိုဏ်း ဘက်ကို ခရီးဆက်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်... ခင်ဗျား အနေနဲ့ရော ဘာတွေ ဆက်လုပ်ဖို့ အစီအစဉ် ရှိလဲ ဗျ"

အာမခံဌာန မှ သိုင်းပညာရှင် များနှင့် မတူဘဲ သခင်လေးစစ်ထူ သည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား မဟုတ်ချေ။ ဤခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံး လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်းမှာလည်း အာမခံဌာန ခရီးစဉ်၏ အတွေ့အကြုံကို ခံစားသိရှိလို၍ သက်သက်သာ ဖြစ်၏။

ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံးတွင် သူသည် မည်သည့် ငြင်းဆန်မှုမျှ မရှိဘဲ နာခံမှု အပြည့်ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ကုန်ပစ္စည်းများကို အပ်နှံပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်ပြီး၊ ဆုမို ကလည်း ဇီယန်ဂိုဏ်း သို့ ဦးတည်တော့မည် ဖြစ်ရာ၊ သခင်လေးစစ်ထူ နှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရန် လိုအပ်လာပြီ ဖြစ်၏။

သူက ဆက်လက် လိုက်ပါလာမည်လား၊ သို့မဟုတ် အခြား အကြံအစည်များ ရှိနေသလား။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သခင်လေးစစ်ထူ က အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

"ခေါင်းဆောင်ဆု အနေနဲ့ ဇီယန်ဂိုဏ်း မှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေဖို့ ရည်ရွယ်ထားသလဲ ဗျ"

"တိတိကျကျ ပြောဖို့တော့ ခက်တယ်"

ဆုမို က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်၏။

"ဇီယန်ဂိုဏ်း မှာ ဖြေရှင်းစရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်... အချိန် နည်းနည်းတော့ ယူရလိမ့်မယ်"

"ဒါဆိုရင် ထျန်းချူမြို့ က ဓားပြိုင်ပွဲ ကိုရော... ခေါင်းဆောင်ဆု သွားမှာလား"

"သွားမှာပါ"

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့"

သခင်လေးစစ်ထူ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့... ကျွန်တော် ခေါင်းဆောင်ဆု နဲ့ ဒီနေရာမှာပဲ ခေတ္တ လမ်းခွဲခဲ့ပါရစေ ဗျာ"

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ဆက်ပြော၏။

"ဒီ ခရီးစဉ် က တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အတွေ့အကြုံ တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်... ကျွန်တော် အရမ်းကို ကျေနပ်မိပါတယ်ဗျာ... နောက်ဆက်တွဲ အနေနဲ့... ထျန်းချူမြို့ က ပွဲကို သွားကြည့်ဖို့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ခရီးဆက်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်"

"အကယ်၍ ခေါင်းဆောင်ဆု လည်း ထျန်းချူမြို့ ကို ရောက်လာခဲ့ရင်... အဲဒီမှာ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့... ပြီးတော့ ခေါင်းဆောင်ဆု အပြန်ခရီးကျရင်လည်း ကျွန်တော် အတူတူ ပြန်လိုက်လာခဲ့ပါ့မယ်"

"ဒါလည်း အဆင်ပြေပါတယ်ဗျာ"

ဆုမို က ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... တုန်းချန် နယ်မြေ ဆိုတာက အတော်လေး အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ... ခင်ဗျားရဲ့ သိုင်းပညာ က မဆိုးဘူး ဆိုပေမဲ့၊ မိန်းမပျို လေးဦး ကလည်း ဓားသိုင်းပညာ မှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဆိုပေမဲ့... ခင်ဗျား အနေနဲ့ သတိကြီးကြီးထားပြီး ဂရုစိုက်ရမယ်နော်... ဘာကိုမှ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မတွေးပါနဲ့... ခင်ဗျားမှာ ဆေးပညာ နဲ့ အဆိပ်ပညာ တွေမှာ ကျွမ်းကျင်မှုတွေ ရှိတယ် ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သိုင်းလောကမှာ ရှိနေတဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အကြံအစည်တွေ၊ ကောက်ကျစ်မှုတွေကိုလည်း ခင်ဗျား သတိထား ကာကွယ်ရမယ်"

"အဆိပ်ပေါင်း တစ်ရာကို ခံနိုင်ရည် ရှိတယ် ဆိုရင်တောင်... ခင်ဗျား ကြုံတွေ့ရမယ့် အဆိပ်က တစ်ရာနဲ့ တစ်မျိုးမြောက် အဆိပ်ပြင်း မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူက အာမခံနိုင်မှာလဲ"

အစပိုင်းတွင် ဆုမို ၏ လေသံက ပေါ့ပါးပျူငှာနေသော်လည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း ပိုမို တည်ကြည်လေးနက် လာတော့၏။

လောကအတွေ့အကြုံ နုနယ်သေးသော သခင်လေးစစ်ထူ တွင် ရိုးရှင်းသော အတွေးအခေါ်များနှင့် စိတ်ကူးများ ရှိတတ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ ဆုမို ၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေစဉ်က ဆုမို က သူ့အား ကာကွယ် စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်ခဲ့၏။

ယခုအခါ သူ တစ်ယောက်တည်း ခရီးဆက်တော့မည် ဖြစ်ရာ၊ အခြားသူများ၏ အကြံအစည်များအောက်တွင် သူ ထိခိုက်နစ်နာသွားမည်ကို ဆုမို အမှန်တကယ် စိုးရိမ်နေမိတော့သည်။

ဆုမို ၏ တင်းကျပ် ပြတ်သားသော လေသံကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း သခင်လေးစစ်ထူ က ဒေါသထွက်မသွားဘဲ၊ ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဆိုသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခေါင်းဆောင်ဆု ... ဒီစကားတွေကို ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း မှတ်ထားပါ့မယ်... တစ်စက္ကန့်လေးတောင် မေ့ပျောက်မသွားစေရပါဘူးဗျာ"

"ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့လေ..."

ဆုမို က သဲ့သဲ့လေး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။

"ဒီလိုဆိုမှတော့... သိုင်းလောက ရဲ့ လမ်းခရီးက ရှည်လျားပါတယ်... ဂရုစိုက်ပြီး သွားပါဗျာ"

"ခေါင်းဆောင်ဆု လည်း ဂရုစိုက်ပါဗျာ... ထျန်းချူမြို့ မှာ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့"

သခင်လေးစစ်ထူ ကလည်း ဆုမို ၏ ဟန်ပန်အတိုင်း လေးလေးနက်နက် အရိုအသေ ပြန်ပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ ဝေဇီယီ အားလည်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

မိန်းမပျို လေးဦးကလည်း ဦးညွှတ် အရိုအသေပေးလိုက်ကြပြီး သခင်လေးစစ်ထူ ကို ထမ်းစင်ဖြင့် သယ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားကြတော့၏။

သခင်လေးစစ်ထူ က ဆုမိုအား အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ လှည့်ကြည့်သွားပြီး တကယ့်ကို ခွဲခွာရမည်ကို နှမြောတသ ဖြစ်နေပုံရလေတော့၏။

---