အခန်း ၄၃၅

အခန်း (၄၃၅) - မထိုက်တန်ဘူး

~"မသွားပါနဲ့ဦး... မင်းက ဒါကို ငါ့အတွက် ပေးတာ မဟုတ်ဘူးလား"

အဘိုးအို က ရက်စက်မည့်ဟန်ရှိသော အပြုံး ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး၊ လက်ချောင်း နှစ်ချောင်း ပြတ်တောက်သွားပြီ ဖြစ်သော ထိုလူ၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖမ်းဆုပ်ထားကာ သူ့အား ထွက်ပြေးခွင့် မပေးတော့ချေ။

လက်ချောင်းများ ပြတ်သွားသဖြင့် မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်နေသော ထိုလူမှာ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများက ပိုမို ကြီးမားလာတော့၏။

"ခင်ဗျား... ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို ကြက်ပေါင် ပေးတာလေ... ကျွန်တော့်ကို ပေးတာမှ မဟုတ်တာ"

"တကယ်လား"

အဘိုးအို က ပြုံးလိုက်သည်။

"အဲဒီ ကြက်ပေါင် တွေထဲမှာ အဆိပ်တွေ ခတ်ထားတယ်... တော်တော်လေးကို စပ်တာပဲ... ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အနေနဲ့တော့ ကွက်တိပဲ"

"ငါက အဲဒါကို မင်းနဲ့ တွဲစားရမယ်လို့ ထင်နေတာ... မဟုတ်ဘူးလား... မင်းက ငါ့ပါးစပ်ထဲကို တိုက်ရိုက် အတင်း ထိုးထည့်လိုက်တာကိုး"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် နဲ့ အဓိက ဟင်းလျာကို သီးခြားစီ ခွဲစားရတယ် ဆိုတာမျိုး ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူးလေ..."

"ဒါဆို... မင်းက တကယ်တော့ ငါ့ကို အဆိပ်ခတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပေါ့... တကယ့်ကို ရက်စက်လိုက်တာကွာ"

သူ ဖမ်းဆုပ်ထားသော လူမှာ ငိုလုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများကို အကိုက်ခံလိုက်ရပြီး၊ အခုကျတော့ သူက ရက်စက်တယ်လို့ အပြောခံနေရတယ် ဟုတ်လား။

ဒါ ဘယ်လို မိစ္ဆာ ကောင်ကြီးလဲ။

ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် သူက သူ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူကို အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ကယ်ပါဦး"

သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အဘိုးအို က ဖမ်းဆုပ်ထားသဖြင့် သူ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ သူ၏ ခေါင်းဆောင်က သူ့ကို 'ကြက်ပေါင်' အတင်း စားခိုင်းခဲ့သည်ကိုပင် သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ အကူအညီ တောင်းခံရန်သာ သူ စဉ်းစားနိုင်တော့၏။

ထိုလူငါးဦး၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ က လေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။

"စီနီယာကြီး ခင်ဗျာ... ကျွန်တော့် ညီအစ်ကို က တကယ်ပဲ ပြစ်မှားစော်ကားမိသွားပါတယ်... သူ့ကိုယ်စား ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ"

"ကျေးဇူးပြုပြီး သနားညှာတာတဲ့ အနေနဲ့ သူ့အသက်ကိုတော့ ချမ်းသာပေးပါ... ပြီးရင် သူ့ကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် အပြစ်ပေးပါ့မယ်"

အမှန်တကယ်ပင် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား သည် သိုင်းလောက ၏ စည်းမျဉ်းများကို ချိုးဖောက်ခဲ့ပြီး အလွန်တရာ အောက်တန်းကျသော လုပ်ရပ်ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ့ကို ဖမ်းဆီးရမိခဲ့လျှင်တောင်မှ သူက အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ချေ။ ထိုသို့မှ မဟုတ်ပါက ဆုမို အား သူ ဖြေရှင်းချက် ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့ရာတွင် လက်ရှိ အခြေအနေကို ပြန်ကြည့်မည် ဆိုပါက... အပြစ်ပေးရန် လိုအပ်သည် ဆိုလျှင်တောင်မှ သူကိုယ်တိုင်၏ လက်ဖြင့်သာ အပြစ်ပေးသင့်ပြီး အခြားသူများမှတစ်ဆင့် မဖြစ်သင့်ချေ။

"မလောပါနဲ့... မလောပါနဲ့"

သို့သော် အဘိုးအို က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး လွှတ်ပေးရန် ဆန္ဒမရှိပုံ ရသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ကွေးသွား၏။

"စီနီယာကြီး... ကျွန်တော်တို့ကို ဘာလုပ်စေချင်လို့လဲ ဗျ"

"သူ့ကို အရင်စားမယ်... ပြီးမှ မင်းတို့ အားလုံးကို စားမယ်"

အဘိုးအို က ရက်စက်သော အပြုံး ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုလူ၏ လက်ချောင်းများကို ယခုလေးတင် ကိုက်ဖြတ်ထားသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးများ ပေကျံနေပြီး ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေတော့၏။

"မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ပြိုပျက်နေသော ဘုရားကျောင်းဟောင်း အတွင်းရှိ လေထုမှာ သိသိသာသာ အေးစက်သွားတော့သည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ၏ မျက်နှာ ကွက်ခနဲ ပျက် သွားသည်။

"လူကြီးမင်း... ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ လူသားစားတဲ့ မိစ္ဆာ လား"

"ဟုတ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ"

အဘိုးအို က ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလျက် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူ အားလုံးကို အေးအေးဆေးဆေးပင် ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

"လောကကြီးမှာ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိပေမဲ့... ငါ တစ်ယောက်တည်းကတော့ ဒီလမ်းစဉ်ကို သဘောကျတယ်လေ"

"အခုတော့ နောက်ကနေ သားရဲတွေ လိုက်နေလို့... ငါ အရမ်းကို ဗိုက်ဆာနေပြီ... မဟုတ်ရင် မင်းတို့ရဲ့ တောင့်တင်းပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ ကြွက်သား တွေက ငါ့ကို နည်းနည်းလေးတောင် ဆွဲဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ငါ့အမြင်ကို ပြောရရင်... ဒီ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ ဘုရားကျောင်းလေး ထဲမှာ... ဒီ မိန်းမငယ်လေး တွေလောက်ပဲ တစ်လုတ်လောက် စားဖို့ တန်တာ"

သူ၏ အကြည့်များက အာမခံဌာန မှ မိန်းမပျိုလေးများ၊ ဝေဇီယီ နှင့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ သမီးဖြစ်သူ မိန်းမငယ်လေး ထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။

အာမခံဌာန မှ မိန်းမပျိုလေးများ ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားကြ၏။

ဝေဇီယီ ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး စူးရှထက်မြက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

မိန်းမငယ်လေး တစ်ဦးတည်းသာ ကြောက်လန့်တကြား လည်ပင်းကို ပုလိုက်မိတော့သည်။

အဘိုးအို က သူတို့ကို တကယ် စားချင်နေကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး အေးစက်စိမ့်တက်သွားပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အနီးသို့ အလိုအလျောက် တိုးကပ်သွားမိသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ မှာမူ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့၏။

အကယ်၍ သူ့ကိုသာ ရည်ရွယ်သည် ဆိုပါက သူ အမှန်တကယ်ပင် ယုံကြည်မှု မရှိချေ။

သို့ရာတွင် ဆုမို နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသူ အားလုံးမှာ သာမညများ မဟုတ်ကြပေ။ အဘိုးအို သည် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသော်ငြားလည်း အသာစီး ရနိုင်မည်၊ မရနိုင်မည်ကို သေချာ မသိနိုင်သေးချေ။

ယခု သူ ပြောလိုက်သော စကားများအရ၊ ဆုမို နှင့် သူ၏ လူစုတို့ ပူးပေါင်းလိုက်မည် ဆိုပါက ယုတ္တိတန်သော အခြေအနေ တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်။

သို့သော် မိမိအနေနှင့် လှုပ်ရှားရန် မလောသေးပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ပြိုင်ဘက်က ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို နားလည်အောင် လုပ်ပြီးမှ သင့်တော်သလို တုံ့ပြန်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလော...။

သူက ချက်ချင်းပင် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ မေးလိုက်၏။

"လူကြီးမင်း ရဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ရမလား ဗျာ"

"တစ်နပ်စာ အစားအစာ အတွက်ကို အများကြီး သိနေဖို့ လိုလို့လား"

အဘိုးအို က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အပေါ်ယံလောက်ပဲ သိတဲ့ ဗဟုသုတ နဲ့ဆိုရင်... ငါ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို မင်း သိနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူးလေ"

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခပ်ဟဟ ရယ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဘိုးအို က အသံလာရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ ဆုမို က ရယ်ရင်း ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ မီးဖိုထဲသို့ ထင်းများ ထည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

"မင်းက ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ... မကြောက်ဘူးလား"

"ခင်ဗျား ကို ရယ်နေတာ"

ဆုမို က သူ့ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ၊ အဘိုးအို ထက် သူ၏ ရှေ့ရှိ မီးဖိုကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားနေသည့်အလား မီးဖိုကိုသာ ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ငါ့ဆီမှာ ရယ်စရာ တစ်ခုခု များ ရှိနေလို့လား"

"ရှိတယ်"

"ကောင်လေး... မင်းက ကောင်းကင်ကြီး ဘယ်လောက် ကျယ်ပြောတယ်၊ မြေကြီး ဘယ်လောက် ကျယ်ပြန့်တယ် ဆိုတာကို မသိဘူးပဲ... ငါ တကယ် သိချင်မိတယ်... ငါ့ဆီက ဘယ်အရာက မင်းကို ရယ်ချင်စိတ် ဖြစ်စေတာလဲ ဆိုတာကို"

"တူကြီးတစ်လက် ကိုင်ထားတဲ့ ကလေးလေး လိုမျိုး... ခင်ဗျားရဲ့ အကြံအစည် တွေကို ရယ်နေတာ"

"သေမင်း နဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာတောင်... ဘာမှ နားမလည်ဘဲ အ မိုက်မဲ နေတဲ့ ခင်ဗျား ကို ရယ်နေတာ"

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူက တုန်ရီနေသော မိန်းမငယ်လေး ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မကြောက်ပါနဲ့... သူက အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေတဲ့ အဘိုးကြီး တစ်ယောက်ပါ"

"အကယ်၍ သူသာ သူစားချင်တဲ့ သူကို တကယ် စားနိုင်တဲ့ အစွမ်းအစ ရှိတယ် ဆိုရင်... စောစောကတည်းက လှုပ်ရှားနေလောက်ပြီပေါ့... ငါတို့နဲ့ စကားပြောပြီး အချိန်ဖြုန်းနေစရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ"

မိန်းမငယ်လေး က မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ် ပုတ်ခတ် လုပ်ကာ မေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီး က... သူ လိမ်နေတယ်လို့ ပြောချင်တာလား ဟင်"

"ဒါပေါ့"

ဆုမို က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ငါ့ဘဝမှာ... ကိုယ့်ဖဲချပ်တွေ အကုန်လုံးကို ချပြပြီးမှ လိမ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ သူမျိုးကို အခုမှ ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ"

အဘိုးအို ၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သွားတော့၏။

"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"

"ဟွန့်"

ဆုမို စကားမပြောနိုင်မီ ဝေဇီယီ က အေးစက်စက် ရယ်လိုက်သည်။

"ရှင်က အရင်ဆုံး လှုပ်ရှားပြီး အဲဒီလူရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို ကိုက်ဖြတ်ပစ်တယ်... ပြီးတော့ ဒီ ကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းကြီးကို ဖန်တီးတယ်... ဒါက ကျွန်မတို့ကို ခြောက်လှန့်ဖို့ သက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"တိုက်ပွဲ မရှိဘဲ အနိုင်ယူတာက တကယ်တော့ အရမ်းကို ထိရောက်နိုင်ပါတယ်"

"သိုင်းလောက မှာ... အကယ်၍ ကိုယ်က အရင်ဆုံး ကြောက်ရွံ့သွားမယ် ဆိုရင်၊ ကိုယ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက သေချာပေါက် တွေဝေ တုံ့ဆိုင်းနေလိမ့်မယ်"

"ပြဿနာက… ရှင်က အရမ်းကို မိုက်မဲလွန်းနေတာပဲ..."

"စကားပြော အရမ်း ရိုင်းပျတဲ့ ကောင်မလေး... နင့်ကို ငါ အရင်ဆုံး စားပစ်မယ်”

---