အခန်း ၄၁၆
Vol. 36 Ch. 416
အပိုင်း (၄၁၆)
ဤ တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်းတွင် ယခင်က ဘုန်းကြီးများ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဝူကျုံး ဧကရာဇ် ထီးနန်းလုယူခြင်း အောင်မြင်ပြီးနောက် မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးကို သီလရှင် ဝတ်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်းတွင် သီလရှင်ကျောင်းထိုင်များသာ ရှိတော့၏။
ထို့အပြင် လူအများအပြားကလည်း ဤ တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်းသည် တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ် ကျိုးရှန်၊ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာ၏ နံပါတ်တစ် သူတော်စင်၊ နံပါတ်တစ် ဆရာကြီးကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ရာ နေရာဖြစ်ပြီး အကယ်၍ အမျိုးသားများအား ကျောင်းထိုင်အဖြစ် ခန့်အပ်ပါက တာ့ဖာရှန့်ကျွင်းနှင့် တန်းတူ ဖြစ်နေသည်ဟု ဆိုလိုရာ ရောက်သွားမည် မဟုတ်ပါလားဟု ပြောဆိုကြသည်။
သို့ပေမည့် သီလရှင်ကျောင်းထိုင်များမှာမူ မတူညီချေ။ တာ့ဖာရှန့်ကျွင်းကို ပြုစုစောင့်ရှောက်သူများဟု ဆိုနိုင်၏။
ထို့ကြောင့် ဤ တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်း၏ အဆင့်အတန်းမှာ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာတွင် မည်မျှ ကြီးမားကြောင်း သိရှိနိုင်သည်။
ထိုကိုးဆယ့်ကိုးပေ မြင့်မားသော ထျန်းဖူထူ စေတီတော်ကြီးကို တာ့ဖာရှန့်ကျွင်း၏ ကိုယ်ပွား၊ တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်၏ နတ်ဘုရားအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြပြီး ၎င်း၏ သန့်စင်မှုမှာ ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။
စုချင်ဝမ်ကတော် တွမ်ယွင်က မေးလိုက်၏။ “သီလရှင်ဆရာလေး တိန့်မျောင်... ဒီ တာ့ဖာရှန့်ကျွင်းရဲ့ ထျန်းဖူထူ စေတီတော်ကြီး အထဲမှာ အခေါင်းပေါက် ဖြစ်နေတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဟုတ်ပါသလား။”
သီလရှင်ဆရာလေး တိန့်မျောင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။”
စုချင်ဝမ်ကတော် တွမ်ယွင်က ထပ်မေးလိုက်ပြန်၏။ “ဒါဆိုရင် ဘယ်သူကများ ဒီတာ့ဖာရှန့်ကျွင်းရဲ့ ထျန်းဖူထူ စေတီတော်ကြီး အထဲကို ဝင်ခွင့်ရှိလဲ။”
သီလရှင်ဆရာလေး တိန့်မျောင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဒီ တာ့ဖာရှန့်ကျွင်းရဲ့ ထျန်းဖူထူဟာ ကျွန်မတို့ တောင်ပိုင်းကျိုးရဲ့ သန့်စင်တဲ့ နေရာ တစ်ခုပါ။ သာမန်လူတွေက ဒူးထောက်ပြီး ဖူးမြော်ရုံပဲ ရပါတယ်။ ဘယ်လိုလုပ် ဝင်ခွင့်ရှိမှာလဲ။”
ထိုအချိန်တွင် မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးက ပြောလိုက်၏။ “ဟိုင်ရှီအချိန် ရောက်ပြီ။ အိပ်ကြတော့။”
စုချင်ဝမ်ကတော်က စုတိုက်ကို အေးစက်စက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “စုချိုင်ရန်... ဒီနေ့ည ရှင် ကောင်းကောင်း အိပ်ရမယ်နော်။ မနက်ဖြန်မနက် မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးနဲ့အတူ ပြည်သူတွေကို တွေ့ဆုံတဲ့အခါ ထပ်ပြီး သမ်းမနေနဲ့တော့။”
ထို့နောက် မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး၊ မိဖုရားကြီး၊ စုချိုင်ရန်၊ စုချင်ဝမ်ကတော် တို့သည် မိမိတို့၏ အိပ်ခန်း အသီးသီးသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားကြတော့၏။
“မင်းသား၊ သခင်လေး၊ သခင်မလေး... အောက်ယွီ အပြင်ထွက်သွားပါပြီ။” ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးက စုချင်ဝမ် အိမ်တော်အတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာပြီး လျှောက်တင်လိုက်သည်။
တွမ်ယင်းယင်းက မေးလိုက်၏။ “သူ ဘယ်ဆေးဆိုင်ကို သွားတာလဲ။”
ထိုသိုင်းပညာရှင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “မသိရသေးပါဘူး။ သူက လမ်းကြောင်းတွေကို အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေပြီး လျှို့ဝှက်စွာ သွားလာနေပါတယ်။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ သူက တစ်ဆိုင်တည်းကို နှစ်ခါ မသွားပါဘူး။ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရမှာကို အရမ်း စိုးရိမ်နေပုံရပါတယ်။ ပြီးတော့ သူ့နောက်မှာ အစောင့် ဆယ့်ခုနစ်ယောက်လည်း လိုက်ပါလာပါတယ်။”
တွမ်ယင်းယင်းက အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “ဆက်ပြီး နောက်ယောင်ခံလိုက်ပါ။ သူ့ရဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ် မူတည်ပြီး ကြိုတင် ခန့်မှန်းတွက်ချက်လို့ရင် ဆေးဆိုင်တွေထဲ ဝင်ရောက်ပြီး ကြိုတင် ချုံခိုစောင့်နေကြ။”
ထိုသိုင်းပညာရှင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အမိန့်တော်အတိုင်းပါ။”
စုချင်ဝမ်၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် ရာချီသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဝန်းရံကာ ဧရာမ စက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ကြပြီး သူ မည်သည့် ဦးတည်ရာသို့ သွားသည်ဖြစ်စေ ထိုလမ်းပေါ်ရှိ ဆေးဆိုင် အားလုံးတွင် ချက်ချင်း ချုံခိုစောင့်ဆိုင်းကြတော့၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ သည် မြို့တွင်း၌ အဆက်မပြတ် လှည့်လည်သွားလာနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစောင့် ဆယ့်ခုနစ်ယောက်က သူ့ကို အလယ်ဗဟိုတွင် တင်းကျပ်စွာ ကာကွယ်ပေးထားသည်။
ပထမဆုံး ဆေးဆိုင်ကို ဖြတ်သွားသော်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ မဝင်ခဲ့ချေ။ ဒုတိယမြောက် ဆေးဆိုင်ကို ဖြတ်သွားသော်လည်း သူ မဝင်ခဲ့ဘဲ အလွန် သတိထားနေပုံ ရ၏။
တတိယမြောက် ဆေးဆိုင် ဖြစ်သော အန်းဖျင်ထန် သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ဤဆေးဆိုင်သို့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ယခင်က လာရောက်ခဲ့ဖူးပြီး ယခင် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ အရဆိုလျှင် တစ်ဆိုင်တည်းသို့ ဒုတိယအကြိမ် ဝင်ရောက်လေ့ မရှိသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ ခြွင်းချက် ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ရန်သူကို မထင်မှတ်ထားသော အချိန်တွင် အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ချင်ပုံ ရ၏။
“အထဲဝင်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်။ ဆေးဆိုင်က အလုပ်သမားတွေ၊ ပိုင်ရှင်တွေက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က လူတွေပဲလား။ ဘာထူးခြားမှု ရှိလဲ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့...” အောက်ဟေးက ပြောလိုက်ပြီးနောက် ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် ဆယ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဆေးဆိုင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး အတွင်းအပြင် အားလုံးကို စစ်ဆေးလိုက်၏။
“ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး သခင်လေး။” ခဏအကြာတွင် အောက်ဟေး ပြန်ထွက်လာသည်။
အနက်ရောင် ခြုံထည်ကြီးကို တစ်ကိုယ်လုံး ခြုံထားသော ယွင်ကျုံးဟဲ့ သည် ထိုအဖြေကို ကြားမှသာလျှင် အန်းဖျင်ထန် ဆေးဆိုင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ဆေးစာရွက်ကို ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်၏။ “ဆေးဖော်ပေးပါ။”
ဆေးဆိုင်ရှိ သမားတော်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့... ခဏလေး စောင့်ပါ။”
ထို့နောက် သူကိုယ်တိုင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ အတွက် ဆေးများ သွားရောက် ဖော်စပ်ပေးပြီး နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် ဆေးများ အားလုံး စုံလင်သွားတော့၏။
“ဧည့်သည်တော်... ဆေးတွေ ရပါပြီ။” သမားတော်က ပြောလိုက်သည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ သည် ဆေးများကို လက်ခံရယူပြီး ငွေပေးလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူသည် ထူးဆန်းသော ရနံ့တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အခန်းတွင်းရှိ မီးရောင်များလည်း ချက်ချင်း မှိန်ကျသွားတော့၏။
“ရွှမ်း... ရွှမ်း... ရွှမ်း... ရွှမ်း... ရွှမ်း... ရွှမ်း...”
အမှန်တကယ်ပင် မိုးသက်မုန်တိုင်းကဲ့သို့ အဆိပ်အပ်များ၊ အဆိပ်ငွေ့များ ရူးသွပ်မတတ် လွှမ်းမိုး ကျဆင်းလာတော့သည်။
“လုပ်ကြံသူတွေ ရှိတယ်... လုပ်ကြံသူတွေ ရှိတယ်... သခင်လေးကို ကာကွယ်ကြ... သခင်လေးကို ကာကွယ်ကြ...” အောက်ဟေး နှင့် အခြားသူများ အရူးအမူး ပြေးဝင်လာကြတော့၏။
ခဏအကြာတွင် အပြင်ဘက်ရှိ အောက်အိမ်တော်၏ ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် အချို့သည် နှာခေါင်းကို အုပ်ကာ ပြေးဝင်လာကြပြီး အတွင်း၌ လူဆယ်ယောက်ကျော်ခန့် ဖရိုဖရဲ လဲကျနေကာ အားလုံး မေ့မြောနေကြကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
သို့သော်ငြား သခင်လေး အောက်ယွီ မှာမူ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးဖွင့်လာချိန်တွင် သူသည် အမည်မသိ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ အလွန် ထူးခြားသော နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အကျယ်အဝန်း မကြီးမားသော်လည်း အလွန် မြင့်မားကာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကျောက်တုံးများချည်းသာ ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။
“အောက်ယွီ... ဒါ ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ ရှင် သိလား။” အမှောင်ထုထဲမှ တွမ်ယင်းယင်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
ထို့နောက် တွမ်ယင်းယင်း သည် ဖယောင်းတိုင်မီးကို ထွန်းညှိလိုက်ရာ သူမ၏ လှပပြီး အလွန်အမင်း မလိုမုန်းထားမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမ၏ ဘေးတွင် ဝေမြို့စားကြီး အိမ်တော်၏ သခင်လေး တွမ်ယွီ လည်း ရှိနေသည်။ ထို့အပြင် ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးလည်း ရှိနေသေးရာ တော်ဝင်တရားရုံး အကြီးအကဲ စုချင်ဝမ်၏ ဇနီး တွမ်ယွင် ဖြစ်၏။
ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မျက်နှာဖုံးစွပ် ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် ငါးဦး လည်း ရှိနေသေး၏။
“ဒီနေရာက တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာရဲ့ နံပါတ်တစ် သန့်စင်တဲ့ နေရာ၊ တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်ရဲ့ နတ်ဘုရား ဖြစ်တဲ့ တာ့ဖာရှန့်ကျွင်းရဲ့ ထျန်းဖူထူ စေတီတော်ကြီးရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာလေ။”
တွမ်ယင်းယင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေရာက ဘယ်လောက်တောင် သန့်စင်လဲဆိုတာ ရှင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလောက်မှာပါ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ခင်ဗျားတို့... ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။ ကျုပ်က ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ အိပ်မက်ပေးခြင်းကို ခံရတဲ့သူနော်။”
တွမ်ယင်းယင်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ အိပ်မက်ပေးခြင်းကို ခံရတဲ့သူမို့လို့ ကျွန်မတို့က ရှင့်ကို တိုက်ရိုက် မသတ်ရဲဘူး။ ရှင့်ကို သတ်ဖို့အတွက် တကယ်ကို အားစိုက်ထုတ်ရတော့မယ်။”
သခင်လေး တွမ်ယွီက ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျားရဲ့ အနောက်မှာ ဝူဝေ့ ဧကရာဇ်ဟောင်း ရှိနေတယ်။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားကို သတ်ဖို့အတွက် ကျုပ်တို့က ပိုကြီးမားတဲ့ နတ်ဘုရား တစ်ပါးကို ခေါ်ထုတ်ရတော့မယ်။ အဲဒါက တာ့ဖာရှန့်ကျွင်း၊ ကျုပ်တို့ အင်ပါယာရဲ့ တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်ရဲ့ ဘွဲ့နာမည်ပဲ။”
တွမ်ယင်းယင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အောက်ယွီ... ရှင် စဉ်းစားကြည့်စမ်း။ ဒီတာ့ဖာရှန့်ကျွင်းရဲ့ ထျန်းဖူထူ စေတီတော်ကြီးက ဘယ်လောက်တောင် သန့်စင်လိုက်လဲ။ မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးနဲ့ မိဖုရားကြီးတို့က ဒီကို လာပြီး ဒုက္ခသည်တွေအတွက် ဆုတောင်းပေးနေကြတာ ဘယ်လောက်တောင် ယုံကြည်မှု ရှိလိုက်လဲ။ လောကက လူတိုင်းက လုံးဝ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြတယ်။
ဒီလို သန့်စင်တဲ့ အချိန်မှာ ရှင်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ စုချိုင်ရန်နဲ့ ဖောက်ပြန်ခဲ့ရင် ဘယ်လို အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာမလဲ။ ပြီးတော့ ဒီ တာ့ဖာရှန့်ကျွင်းရဲ့ ထျန်းဖူထူ စေတီတော်ကြီးရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာနော်။ ဒီသန့်စင်တဲ့ နေရာကို ဘယ်သူမှ ဝင်ခွင့်မရှိဘူး။
ရလဒ်ကတော့ ရှင်တို့က ဒီသန့်စင်တဲ့ နေရာထဲမှာ ဖောက်ပြန်ပြီး ညစ်ပတ်ရွံရှာဖွယ် ကောင်းတဲ့ကိစ္စတွေ လုပ်နေကြတာဟာ တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်ကို စော်ကားတာ၊ တောင်ပိုင်းကျိုးရဲ့ နံပါတ်တစ် သန့်စင်တဲ့ နေရာကို စော်ကားတာပဲ။
ပြီးတော့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကိုလည်း ဦးထုပ်စိမ်း တစ်လုံး ဆောင်းပေးလိုက်သေးတယ်။ မယ်တော် မိဖုရားခေါင်ကြီးနဲ့ မိဖုရားကြီးတို့ရဲ့ ဒုက္ခသည်တွေအတွက် ဆုတောင်းပေးတဲ့ ယုံကြည်မှုကိုလည်း စော်ကားလိုက်တာပဲ။ ရှင့်မှာ ဘယ်လို ပြစ်မှုတွေ ရှိသွားပြီလဲ ဆိုတာ ရှင့်ဘာသာ ပြောကြည့်စမ်း။”
သခင်လေး တွမ်ယွီက ပြောလိုက်၏။ “အဲဒါဆို သေချာပေါက် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ခံရတော့မှာပေါ့။ ဒီပြစ်မှုတွေထဲက တစ်ခုခုဆိုရင်တောင် ခင်ဗျား ဆယ်ခါသေဖို့ လုံလောက်နေပြီ။ ဧကရာဇ်ဟောင်းတောင် ခင်ဗျားကို ကယ်တင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
တွမ်ယင်းယင်းက ပြောလိုက်သည်။ “အောက်ယွီ ကြည့်စမ်း။ ရှင့်ကို သတ်ဖို့အတွက် ကျွန်မတို့ ဘယ်လောက်တောင်ကြီးမားတဲ့ တန်ဖိုးတွေကို ပေးဆပ်ခဲ့ရလဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က အက်ကွဲနေသည့် အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ “တွမ်ယင်းယင်း... ခင်ဗျားမှာ ကျုပ်နဲ့ ဘာရန်ငြိုးပဲ ရှိရှိ ကျုပ်ကိုပဲ လုပ်ပါ။ ဘာလို့ အပြစ်ကင်းတဲ့ သူတွေကို ဆွဲသွင်းရတာလဲ။ စုချိုင်ရန်က ခင်ဗျားတို့နဲ့ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိဘဲ ဘာလို့ သူ့ကိုပါ သတ်ချင်ရတာလဲ။”
တွမ်ယင်းယင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “သူမက အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်နေလို့လေ။ သူမက ရှင့်ရဲ့ ပါရမီကို လေးစားပြီး ရှင့်ရဲ့ ကျောက်တုံးမှတ်တမ်းကို အရူးအမူး ကြိုက်နှစ်သက်နေတာ။ ပြီးတော့ မိဖုရားကြီး ရှေ့မှာ၊ လူအများကြီး ရှေ့မှာတောင် ရှင့်ကို ချီးကျူးခဲ့သေးတယ်။
ဒါတင်မကသေးဘူး။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကလည်း သူမကို ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားတာဆိုတော့ ရှင့်ကို သတ်ဖို့အတွက် သူမကို အသုံးချတာက အသင့်တော်ဆုံးပဲ။”
စုချင်ဝမ်ကတော်က ပြောလိုက်၏။ “အောက်ယွီ... ရှင့် သိလား။ ရှင့်ကို သတ်ဖို့အတွက် ကျွန်မက မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးနဲ့ မိဖုရားကြီး ရှေ့မှာ ရှင်နဲ့ စုတိုက်ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုကို ဘယ်နှစ်ခါလောက်တောင် သွယ်ဝိုက်ပြီး ပြောခဲ့ရလဲ မသိဘူး။
ဒါတင်မကသေးဘူး။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ စုချိုင်ရန်ဟာ မကြာခဏ အိပ်ချင်နေတတ်ပြီး မယ်တော် မိဖုရားခေါင်ကြီးနဲ့အတူ ပြည်သူတွေကို တွေ့ဆုံတဲ့ အချိန်မှာတောင် ငိုက်နေသေးတယ်။ ညဘက် ကျမ်းစာရွတ်ဆိုတဲ့ အချိန်မှာလည်း ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျပြီး အိပ်ငိုက်နေတော့ ဒါက သံသယ ဖြစ်စရာ မကောင်းဘူးလား။ ဒီ စုချိုင်ရန် ညဘက် ဘာတွေများ လုပ်နေလို့လဲ။ နေ့တိုင်း အိပ်မဝဘူးဆိုတော့ ယောက်ျား တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ခိုးတွေ့နေတာ များလား။”
တွမ်ယင်းယင်းက ပြောလိုက်သည်။ “အောက်ယွီ... မနက်ဖြန် မနက် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ရှင် သိလား။ မယ်တော် မိဖုရားခေါင်ကြီး ပြည်သူတွေကို တွေ့ဆုံတဲ့ အချိန်မှာ စုချိုင်ရန် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေလိမ့်မယ်။ အဲဒီတော့ မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးက လူလွှတ်ပြီး ရှာခိုင်းမှာပေါ့။
ပြီးရင် အထိန်းတော်လင်နဲ့ မိန်းမစိုးကြီး ဟောက်ချင့်တို့က စုချိုင်ရန်ရဲ့ ခြေရာတွေကို မတော်တဆ တွေ့သွားပြီး ဒီတာ့ဖာရှန့်ကျွင်းရဲ့ ထျန်းဖူထူ စေတီတော်ကြီး အောက်ကို ရောက်လာကြလိမ့်မယ်။”
စုချင်ဝမ်ကတော်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ရလဒ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ပြဿနာကြီးသွားပြီပေါ့။ စုချိုင်ရန်က ရှင်နဲ့ ဒီ တာ့ဖာရှန့်ကျွင်းရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ ဖောက်ပြန်နေတာကို တွေ့သွားမှာပေါ့။ အဲဒီအခါကျရင် မယ်တော် မိဖုရားခေါင်ကြီး ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲဆိုတာ ရှင် ပြောစမ်း။ ပြီးတော့ သူမနောက်မှာ မိဖုရားကြီးရော၊ တခြား အစေခံတွေရော၊ တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်းက သီလရှင် ဆရာမတွေ အများကြီးရော ပါလာအုံးမှာ။”