အခန်း ၄၁၇
Vol. 36 Ch. 417
အပိုင်း (၄၁၇)
တွမ်ယင်းယင်းက အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အောက်ယွီ... ရှင့်ကို သတ်ဖို့က တကယ်ကို ခက်ခဲတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ရှင် သေချာပေါက် သေရတော့မှာပဲ။ ရှင် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ခံရတာ၊ အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာ သတ်ဖြတ်ခံရတာကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ရှုမှာပါ။
ပြီးတော့ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်တောင် ပါဝင်ပြီး ရှင့်ကိုယ်ပေါ်က အရေးကြီးဆုံး အသားတချို့ကို လှီးဖြတ်ပစ်အုံးမယ်။ ရှင့်ရဲ့ တစ်မိသားစုလုံး၊ ရှင့်အဖေ၊ ရှင့်အမေ၊ ရှင့်ညီမလေး အောက်နင်နင် အားလုံး အသေဆိုးနဲ့ သေဆုံးသွားတာကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ရှုမယ်။”
ထို့နောက် တွမ်ယင်းယင်း သည် လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လည်ပင်းကို ပြင်းထန်စွာ ညှစ်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အဆုံးအစ မရှိသော မုန်းတီးမှုများ ပေါ်ထွက်နေသည်။ သူမသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အသက်ရှူကြပ်၍ သေဆုံးသွားသည်အထိ ညှစ်ထားလိုက်၏။
“ကျွန်မ အခုချက်ချင်း ရှင့်ကို သတ်ပစ်ချင်တယ်။ သေသွားတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လို သတ်ပစ်ချင်တယ်။”
တွမ်ယင်းယင်းက အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ ဒီလို သတ်လိုက်တာက ရှင့်အတွက် အရမ်း သက်သာလွန်းတယ်။ ရှင့် တစ်မိသားစုလုံးကို မသတ်နိုင်တာက အရမ်းကို နှမြောစရာကောင်းလွန်းတယ်။”
ထို့နောက် တွမ်ယင်းယင်း သည် အောက်ယွီကို လွှတ်ပေးလိုက်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ သည် အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးနေပြီး အက်ကွဲနေသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စိတ်ထားက အရမ်း ရက်စက်တာပဲ။ ကျုပ်ကို သတ်ဖို့အတွက် စုတိုက်ကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ချိုင်ရန် အဖြစ် ခန့်အပ်ဖို့တောင် လုပ်ခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးနဲ့ မိဖုရားကြီး တို့ကိုလည်း တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်းမှာ သီလရှင် ဝတ်ပြီး ဆုတောင်းပေးဖို့တောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ တကယ်ကို ကြီးမားတဲ့ အကြံအစည်ကြီး၊ ကြီးမားတဲ့ လက်ရာကြီးပါပဲ။”
“ခစ်... ခစ်...”
စုချင်ဝမ်ကတော်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ဒါက အောက်မင်ရဲ့ အကြံအစည်ပဲ။ တော်ဝင်တရားရုံး အကြီးအကဲ စုချင်ဝမ်ကိုယ်တိုင် အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့တာ။ သူက မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးဆီ သွားပြီး တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်းမှာ ဆုတောင်းပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာ။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကိုလည်း စုတိုက်ကို ချိုင်ရန်အဖြစ် ခန့်အပ်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာ သူပါပဲ။”
တွမ်ယင်းယင်းက ပြောလိုက်သည်။ “အောက်ယွီ... ဒီအကြံအစည်က အရမ်း ရက်စက်တယ်၊ အရမ်း အစွမ်းထက်တယ် မဟုတ်လား။ ဒါက ကျွန်မနဲ့ အောက်မင်တို့ အတူတူ စဉ်းစားထားတာ။ ရှင့်တစ်မိသားစုလုံးကို သတ်ဖို့အတွက် ကျွန်မ အစွမ်းကုန် တွေးတောခဲ့ရတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က တုန်ယင် အက်ကွဲနေသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျားတို့ အသေဆိုးနဲ့ သေရလိမ့်မယ်... အသေဆိုးနဲ့ သေရလိမ့်မယ်...”
တွမ်ယင်းယင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ကဲပါ... အချိန် တန်တော့မယ်။ မသေခင်လေး ကောင်းကောင်း ပျော်ရွှင်လိုက်ပါ။ မနက်ဖြန်မနက် ဖမ်းမိတဲ့ မြင်ကွင်းက သေချာပေါက် ပေါက်ကွဲထွက်စေရမယ်။ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းရမယ်။ လုံးဝကို ညစ်ပတ်ရွံရှာဖွယ် ကောင်းနေရမယ်။ ကြည့်လို့တောင် မရလောက်အောင် ဖြစ်နေရမယ်။ လုံးဝကို ရိုင်းစိုင်းနေရမယ်။”
ထို့နောက် သူမသည် ဆေးတစ်ထုတ်ကို ထုတ်ယူကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ပါးစပ်ကို ဟခိုင်းပြီး တိုက်ရိုက် လောင်းထည့်လိုက်တော့၏။
“ဒါက လောကမှာ အပြင်းထန်ဆုံး ကာမဆန္ဒကြွဆေးပဲ။ ဘယ်သူ့ရဲ့ သတိကို မဆို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပြီး ကာမဆန္ဒတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ သားရဲ တစ်ကောင်လို ဖြစ်သွားစေနိုင်တယ်။”
တွမ်ယင်းယင်းက အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့ စုတိုက်ကိုလည်း တိုက်ထားပြီးပြီ။ နောက်ဆက်တွဲ အနေနဲ့ ရှင်တို့ နှစ်ယောက်ဟာ မီးတောင် ပေါက်ကွဲသလို လုံးဝ လောင်ကျွမ်းသွားကြတော့မှာပဲ။”
ဤဆေးက တကယ်ကို ပြင်းထန်လွန်းသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ သောက်ပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာမှာပဲ တစ်ကိုယ်လုံး မီးလောင်နေသလို ခံစားရပြီး သတိ လုံးဝ လွတ်သွားတော့၏။
“ခေါ်လာခဲ့...” စုချင်ဝမ်ကတော်က ပြောလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပဲ အမျိုးသမီး အစေခံ နှစ်ယောက်က အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို မလာခဲ့ကြပြီး သူမမှာ စုချိုင်ရန် ပင်ဖြစ်သည်။ သူမသည်လည်း မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်နေ၏။
တွမ်ယင်းယင်းက ပြောလိုက်သည်။ “အောက်ယွီ... မသေခင်လေး ကောင်းကောင်း ခံစားလိုက်အုံး။”
ထိုအချိန်တွင် သခင်လေး တွမ်ယွီက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်... ကျုပ်ကို အရင် လုပ်ခွင့်ပေးလို့ မရဘူးလား။ ကျုပ် အရင်ဆုံး မြည်းစမ်းကြည့်မယ်လေ။”
သူက စုတိုက်ကဲ့သို့သော အလှတရားပိုင်ရှင်ကို အလွန် လိုချင်နေ၏။ အထူးသဖြင့် စုထိုက်မှာ သီလရှင် ဝတ်စုံလေးနှင့်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ သူ့ကို တစ်ယောက်ယောက်က ပြင်းထန်စွာ နင်းလိုက်သည်။ သူမမှာ စုချင်ဝမ်ကတော် ပင်ဖြစ်၏။
တွမ်ယင်းယင်းက အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် သေချင်နေတာလား။ နန်းတွင်းမှာ အရမ်း အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ သမားတော်တွေ ရှိတယ်။ ဘယ်သူနဲ့ ဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စစ်ဆေးနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။”
“အောက်ယွီ... ရှင် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ခံရမယ့် အချိန်ကို ကျွန်မ စောင့်နေမယ်။” တွမ်ယင်းယင်းက အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။
ထို့နောက် သူမသည် စုချိုင်ရန်ကို ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တွန်းလွှတ်လိုက်တော့၏။ သတိလွတ်နေသော စုတိုက် သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာတော့သည်။
“သွားမယ်... ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ခြေရာတွေ အားလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်ခဲ့။ အောက်ယွီ နဲ့ စုတိုက် တို့ရဲ့ ခြေရာတွေကိုပဲ ချန်ထားခဲ့။” တွမ်ယင်းယင်းက အမိန့်ပေးလိုက်၏။
ထို့နောက် လူအားလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီး ကျောက်တံခါးကို ပိတ်ထားလိုက်တော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် အတွင်းမှ အောက်ယွီ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။ “စုချိုင်ရန်... မလုပ်ပါနဲ့။ ကျုပ်... ကျုပ်တို့ အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ခံရလိမ့်မယ်။ စုချိုင်ရန်... သတိထားပါအုံး... သတိထားပါအုံး...”
ယခုအချိန်တွင် အောက်ယွီ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် သတိရှိနေသေးပုံရနေ၏။ ထို့နောက် သူ၏ သနားဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
သတိရှိနေစေရန်အတွက် သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်အောင် လုပ်ဆောင်ကာ နာကျင်မှုဖြင့် သတိပြန်ဝင်လာအောင် ကြိုးစားနေပုံ ရ၏။
တွမ်ယင်းယင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤသည်မှာ လောကတွင် အပြင်းထန်ဆုံး ဆေးဖြစ်ရာ လူ့ခွန်အားဖြင့် မည်သို့ ခုခံနိုင်မည်နည်း။
ထင်သည့်အတိုင်းပင် ခဏအကြာတွင် အတွင်းမှ အောက်ယွီ၏ ခုခံနိုင်စွမ်း လျော့နည်းသွားသည့် အသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး အဝတ်အစားများ ဆုတ်ဖြဲခံရသည့် အသံများကိုလည်း ကြားလိုက်ရတော့၏။
‘ဟား... ဟား.... ဟား... ဟား... အောက်ယွီ သေချာပေါက် သေပြီ... သေချာပေါက် သေပြီ။ ရှင်က ဧကရာဇ်ကို ဦးထုပ်စိမ်း တစ်လုံး ဆောင်းပေးလိုက်ရုံတင် မကဘူး၊ တောင်ပိုင်းကျိုးရဲ့ နံပါတ်တစ် သန့်စင်တဲ့ နေရာကိုလည်း စော်ကားလိုက်တယ်။
တာ့ဖာရှန့်ကျွင်းကို စော်ကားပြီး တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်ရဲ့ နတ်ဘုရားကိုလည်း စော်ကားလိုက်တာပဲ။ ဧကရာဇ်ဟောင်းတောင် ရှင့်ကို ကယ်တင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သေချာပေါက် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ခံရပြီး မိသားစု တစ်စုလုံး သေဆုံးရတော့မှာပဲ။’
စုချင်ဝမ်ကတော် တွမ်ယွင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကဲပါ... ကျွန်မတို့ သွားကြစို့။ တခြားသူတွေ မသိစေနဲ့။”
တွမ်ယင်းယင်းက ပြောလိုက်၏။ “ဒေါ်လေး... အဲဒါဆို ကျွန်မတို့ သွားတော့မယ်။ မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် ကျွန်မက ယုံကြည်သူ တစ်ယောက် အနေနဲ့ မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးကို လာရောက် အရိုအသေပေးမယ်။ အောက်ယွီကို မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးကိုယ်တိုင် ဖမ်းမိတာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ရှုဖို့ပဲ။”
“သွားတော့... သတိထားသွားနော်။” စုချင်ဝမ်ကတော်က ပြောလိုက်သည်။
သခင်လေးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ “ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ။ တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်း တစ်ခုလုံးက ကျုပ်တို့ လူတွေချည်းပဲ။ မိဖုရားကြီးကလည်း ကျုပ်တို့ရဲ့ အကူအညီပေးသူပဲလေ။”
တွမ်ယင်းယင်းက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “သွားမယ်။”
ထို့နောက် သူမသည် သခင်လေးနှင့်အတူ ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် အချို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်း၏ အနောက်တောင်ပေါ်မှ ထွက်ခွာသွားကြတော့၏။
စုချင်ဝမ်ကတော်သည် မိမိ၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ အောက်ယွီ နှင့် စုတိုက် တို့၏ မြင်ကွင်းကို တွေးမိပြီး ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ပူနွေးလာတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် လူရိပ်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာပြီး သူမ၏ စောင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်လာတော့၏။
“ဒေါ်လေး...ကျုပ် လာပြီ။” ဝေမြို့စားကြီး အိမ်တော်၏ သခင်လေး တွမ်ယွီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်ပြီး တွမ်ယွင်၏ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ရန် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်တော့သည်။
စုချင်ဝမ်ကတော်က တုန်ယင်စွာဖြင့် ငေါက်ငမ်းလိုက်၏။ “သေမယ့်ကောင်... ရှင့်အစ်မ သိသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား။”
တွမ်ယွီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်ချပါ။ ကျုပ် အဝေးကြီး ရောက်သွားမှ ပြန်လှည့်လာခဲ့တာပါ။ ဘယ်သူမှ မသိပါဘူး။ မြန်မြန်... မြန်မြန်... ကျုပ် တကယ် မခံနိုင်တော့ဘူး။”
ထို့နောက် လူနှစ်ဦးသည် အတူတကွ လူးလှိမ့်နေကြတော့၏။
‘တစ်ယောက်က အဒေါ်၊ တစ်ယောက်က တူ... ဒီ တွမ်မိသားစုက တကယ်ကို ညစ်ပတ်တာပဲ။ အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက် သိသွားခဲ့ရင်တော့ ကြီးမားတဲ့ အရှက်တကွဲ အဖြစ်အပျက်ကြီး ဖြစ်သွားမှာပဲ။ တွမ်ယွင်က သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး တော်ဝင်တရားရုံး အကြီးအကဲ စုချင်ဝမ်ရဲ့ တရားဝင် ဇနီးလေ။’
တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်း၊ သီလရှင်ဆရာလေး တိန့်မျောင်၏ အခန်းတွင်း၌ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ မျက်လုံးမှိတ်၍ တရားထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက် လူရိပ်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာပြီး မီးခိုးငွေ့ တစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်ပျံလာသည်။ ဤလူ၏ အနံ့ကို ရရှိလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သီလရှင်ဆရာလေး တိန့်မျောင်၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားရ၏။
ယခင် ဟွမ်ထျန်း သာသနာ၏ မဟာဆရာသခင်ကြီး ယွမ်ထျန်းရှဲ့၊ အစစ်အမှန် ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် သည် သီလရှင်ဆရာလေး တိန့်မျောင်၏ အနောက်သို့ ညင်သာစွာ ရောက်ရှိလာပြီး သူမ၏ ခါးကို ညင်သာစွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။
သီလရှင်ဆရာလေး တိန့်မျောင်က မေးလိုက်၏။ “ရှင် ဒီနေ့ည အလုပ် လုပ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “လုပ်ရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အလုပ် မလုပ်ခင် မင်းကို လာပြီး အဖော်ပြုပေးတာပါ။”
သီလရှင်ဆရာလေး တိန့်မျောင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မက စိတ်ကိုပဲ လိုချင်တာပါ။ ခန္ဓာကိုယ်ကို မလိုချင်ပါဘူး။ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ခံစားချက်ကို လှည့်စားရင် ရပါပြီ။ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လာပြီး မထိပါနဲ့။”
“ကောင်းပြီလေ။”
ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်တို့ ဒီလိုပဲ သန့်သန့်ရှင်းရှင်းလေး နေကြတာပေါ့။ စကားလေးပဲ ပြောကြမယ်လေ။”
သီလရှင်ဆရာလေး တိန့်မျောင်က မေးလိုက်သည်။ “ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ခံစားချက်ကို လှည့်စားတယ်ဆိုတော့ တစ်ယောက်ယောက်ကို မသိစေချင်တဲ့ကိစ္စ လုပ်ဖို့ ရှိနေတယ် မဟုတ်လား။”
ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ ဘိုးဘေးလေး တစ်ယောက်အတွက် အလုပ် လုပ်ပေးရမှာ။ တစ်မိသားစုလုံးကို သတ်ပစ်ဖို့လေ။”
“အို...”
သီလရှင်ဆရာလေး တိန့်မျောင်က ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါဆိုရင် ရှင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်မကို ပြောပြစရာ မလိုပါဘူး။ အဲဒီ ဘိုးဘေးလေးက ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုလည်း ပြောပြစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ သိချင်တာက အဲဒီ သတ်ဖြတ်ခံရမယ့် မိသားစုက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာပဲ။”
“လူဆိုးတွေ...” ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ကောင်းပြီလေ။”
သီလရှင်ဆရာလေး တိန့်မျောင်က ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် သွားပြီး အလုပ် လုပ်လို့ ရပါပြီ။”
ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ပြန်ပြောလိုက်၏။ “မလောပါနဲ့အုံး။ အဲဒီ အမြင့်ဆုံး အရှင်သခင်ကြီးရဲ့ ဦးထုပ်စိမ်းက သေချာပေါက် ဆောင်းပြီးသွားပြီ ဆိုတာ သေချာမှ သွားမယ်။ ကျုပ်တို့ ဖက်ပြီး စကားလေး ပြောကြအုံးမယ်။ ပြီးတော့ မနက်ဖြန်ကျရင် ကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်စေမယ့် ပြဇာတ်ကြီး တစ်ခုကို ကြည့်ကြတာပေါ့။ နှစ်ရာချီ သက်တမ်းရှိတဲ့ မှူးမတ် အိမ်တော်ကြီးတစ်ခု ဘယ်လိုမျိုး မျိုးနွယ်စု အားလုံး သတ်ဖြတ်ခံရလဲ ဆိုတာကို ကြည့်ကြတာပေါ့။”
သီလရှင်ဆရာလေး တိန့်မျောင်က ပြောလိုက်သည်။ “ရှင့်ရဲ့ အဲဒီ ဘိုးဘေးလေးက တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ။”
ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်တာပေါ့။ စောင့်နေလိုက်။ မနက်ဖြန်ကျရင် ဒီကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်စေမယ့် ပြဇာတ်ကောင်းကြီး စတင်တော့မှာ။ မင်းလည်း ပါဝင်ပြီး မီးလောင်ရာ လေပင့် ပေးဖို့ လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်လိမ့်မယ်။”
…………………