အခန်း ၄၁၈

အပိုင်း (၄၁၈)

ယွမ်ထျန်းရှဲ့ကဲ့သို့သော လူမျိုး၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ မည်မျှကြီးမားကြောင်း၊ အသက်လတ်ပိုင်းနှင့် အသက်ကြီးပိုင်း အထီးကျန် အမျိုးသမီးများအပေါ် မည်မျှ သက်ရောက်မှု ရှိကြောင်းကို အမှန်တကယ် တွေးကြည့်၍ ရနိုင်သည်။

ဤ သီလရှင်ဆရာလေး တိန့်မျောင်သည် မှူးမတ် မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်သော်လည်း ငယ်စဉ်တည်းက အရိုးအဆစ် ကြီးမားသောကြောင့် လူတိုင်းက သူမကို ယောက်ျားလေးဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့ကြပြီး မည်သူကမှ မယူရဲသလို အနားသို့ပင် မကပ်ရဲခဲ့ကြချေ။

သို့ပေမည့် သူမကိုယ်တိုင်ကမူ သီလရှင် ဝတ်ရန် လုံးဝ စိတ်ဝင်စားမှု မရှိခဲ့ဘဲ ငယ်ရွယ်စဉ်တည်းက ယောက်ျားနှင့် မိန်းမကြား ချစ်ခင်ယုယမှုများကို အလွန် တောင့်တခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ငြင်းပယ်ခံရပြီးမှသာ သူမသည် သီလရှင် ဝတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ယွမ်ထျန်းရှဲ့ကဲ့သို့သော အမျိုးသားမျိုးနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်ရချိန်မှာတော့ နှစ်နာရီ မပြည့်မီ အချိန်အတွင်းမှာပင် သူမ လုံးဝကျရှုံးသွားတော့၏။ တစ်ဖက်လူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနေသော်လည်း သူမ ကျရှုံးသွားခဲ့ရသည်။

ဤသည်မှာ သူမ၏ ပထမဆုံး အချစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း လူနှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အမြဲတမ်း သန့်စင်နေခဲ့၏။

“အာ့မျောင်... မင်းက မင်းသမီး လန်ရှီးရဲ့ မွေးစားသမီးလို့ ကြားတယ်။” ယွမ်ထျန်းရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

“အင်း...”

သီလရှင်ဆရာလေး တိန့်မျောင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်းရဲ့ ကျောင်းထိုင်တွေဟာ သေချာပေါက် တော်ဝင်မိသားစု နောက်ခံ ရှိရမယ်လေ။ အဲဒီတုန်းက မင်းသမီး လန်ရှီးဟာ အရမ်း အချစ်ခံခဲ့ရပြီး အခု မင်းသမီး ရှန်ရှန်း ထက်တောင် ပိုအချစ်ခံရသေးတယ်။

ဒါပေမဲ့ တာ့လျန်နိုင်ငံရဲ့ တပ်တွေက မြို့တော် အနီးအထိ ရောက်လာတော့ ဧကရာဇ်ဟောင်းက မင်းသမီး လန်ရှီးကို တာ့လျန်နိုင်ငံဆီ လက်ထပ်ပေးဖို့ စေလွှတ်ခဲ့ရတယ်။ သူမက အဲဒီနေရာဟာ ကျားရိုင်းတွေ နေတဲ့ နေရာလို့ ထင်ပြီး ကျွန်မ လိုက်သွားရင် ဒုက္ခရောက်မှာ စိုးလို့ မင်းသမီး လန်အန်းဆီကို အပ်နှံခဲ့တာ။”

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က မေးလိုက်သည်။။ “လောကရဲ့ အရုပ်အဆိုးဆုံး မင်းသမီး လို့ နာမည်ကြီးတဲ့ သူလား။”

သီလရှင်ဆရာလေး တိန့်မျောင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “မင်းသမီး လန်အန်းက အရမ်း ထူးဆန်းတဲ့ ရောဂါတစ်မျိုး ဖြစ်ပြီးမှ ရုပ်ဆိုးသွားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ မျက်နှာက အရမ်းကြောက်စရာ ကောင်းနေတော့ တစ်သက်လုံး အိမ်ထောင်မပြုဘဲ တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်းမှာပဲ သီလရှင် ဝတ်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ကျောင်းထိုင် ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်မလည်း သူမနဲ့အတူ တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်းမှာ သီလရှင် လိုက်ဝတ်ခဲ့တာပဲ။”

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို သူမကို ဘာလို့ တစ်ခါမှ မတွေ့ရတာလဲ။”

သီလရှင်ဆရာလေး တိန့်မျောင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ဆရာမက အထီးကျန်ဆန်ပြီး ဘယ်သူနဲ့မှ စကား မပြောချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် များသောအားဖြင့် ခူနန်ကျောင်းဆောင်ထဲမှာပဲ တရားကျင့်နေပြီး အပြင်ထွက်လေ့ မရှိဘူး။”

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က မေးလိုက်ပြန်သည်။ “ဒါဆို မင်းက တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်းရဲ့ နောက်ထပ်ကျောင်းထိုင် ဖြစ်လာမှာလား။”

သီလရှင်ဆရာလေး တိန့်မျောင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ကျွန်မက မင်းသမီး လန်ရှီးရဲ့ မွေးစားသမီး ဆိုတော့ တော်ဝင်မိသားစု နောက်ခံ ရှိတယ်လို့ ပြောလို့ရပါတယ်။ အကယ်၍ တော်ဝင်မိသားစုက ပိုပြီး အဆင့်မြင့်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက် သီလရှင် လာဝတ်မယ်ဆိုရင်တော့ သူက တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်းရဲ့ကျောင်းထိုင် အသစ် ဖြစ်လာမှာပါ။ အကယ်၍ မရှိဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်မလို တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ မွေးစားသမီးက ကျောင်းထိုင် အသစ် ဖြစ်လာဖို့ အလားအလာ အများကြီး ရှိပါတယ်။”

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဒီ တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်းရဲ့ ပထမဆုံး အမျိုးသမီးကျောင်းထိုင်ဟာ ဝမ်ကျုံး ဧကရာဇ်ရဲ့ မိဖုရားကြီးလို့ ကြားတယ်။ ဒါမှမဟုတ် ဝူကျုံး ဧကရာဇ်ရဲ့ မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးပေါ့။ သူမနဲ့ အဲဒီအချိန်က ဖျောက်ချီ စစ်သူကြီးချုပ်နဲ့ လျှို့ဝှက် ပတ်သက်မှုတွေ ရှိခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။”

သီလရှင်ဆရာလေး တိန့်မျောင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ရှင် ပြောတယ်ဆိုရင်လည်း ဟုတ်တာပေါ့။”

ယွမ်ထျန်းရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “အချိန် တန်ပြီ။ ငါ သွားပြီး အလုပ် လုပ်တော့မယ်။”

သီလရှင်ဆရာလေး တိန့်မျောင်၏ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ထားလိုက်ပါတော့။ ရှင် ကျွန်မကို စကားနဲ့ ဖိအားပေးနေစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ ဒီတစ်ခါတော့ မကောင်းမှုမှာ ပါဝင်ကူညီလိုက်ပါ့မယ်။ အလုပ် လုပ်မယ်ဆိုရင်လည်း ဘာအပြစ်အနာအဆာမှ မရှိအောင်၊ ဘယ်သူမှ မသိအောင် သေချာ လုပ်ရမယ်နော်။”

တာ့ဖာရှန့်ကျွင်း၏ ထျန်းဖူထူ စေတီတော်ကြီး၏ ပတ်လည်တွင် အနည်းဆုံး ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် လေးဦးက စောင့်ကြပ်နေကြ၏။ မီတာဆယ်ချီခန့်ကွာဝေးသော်လည်း သူတို့၏ အကြားအာရုံဖြင့် ဧရာမ စေတီတော်ကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ လှုပ်ရှားမှုများကို ရှင်းလင်းစွာကြားနိုင်သည်။

ကြားရသည့် အသံဗလံတို့သည် ရင်ဖိုစရာ ကောင်းလှပေသည်။ စေတီတော်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုအသံတို့မှာ အလွန်ပင် ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

အထူးသဖြင့် စုချိုင်ရန်၏ အသံမှာ ပို၍ပင် ထူးဆန်းနေတော့သည်။ အစဉ်သဖြင့် ဖြူစင်သန့်ရှင်းပြီး အေးစက် တည်ငြိမ်လှသည့် သူမကဲ့သို့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံမှ ယခုကဲ့သို့ ပြင်းပြသော ကာမရာဂစိတ်တို့ ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမှ ထင်မှတ်ထားမိမည် မဟုတ်ပေ။

အသုံးပြုထားသော ဆေး၏အစွမ်းမှာ တကယ်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ တစ်နာရီကျော်မျှ အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှား ရုန်းကန်ပြီးသည့်နောက်တွင်မှ အခြေအနေ အရပ်ရပ်တို့သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားကာ အောက်ယွီနှင့် စုတိုက်တို့ နှစ်ဦးသား အိပ်စက် အနားယူသွားကြတော့သည်။

စေတီတော်၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင် လေးဦးတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် ဆက်လက်စောင့်ကြပ်နေကြ၏။

တာ့ဖာရှန့်ကျွင်း၏ ထျန်းဖူထူ စေတီတော်ကြီးအနားသို့ မည်သူ့ကိုမှ အကပ်ခံ၍ မဖြစ်သကဲ့သို့ အထဲ၌ ရှိနေသော အောက်ယွီနှင့် စုချိုင်ရန်တို့ကိုလည်း အပြင်သို့ ထွက်ခွင့်ပေး၍ မဖြစ်ပေ။

စင်စစ်၌လည်း စေတီတော်၏ ကျောက်တံခါးကြီးကို ခိုင်မာစွာ ပိတ်ဆို့ သော့ခတ်ထားသောကြောင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ တောင်ပံပေါက်၍ ပျံနိုင်လျှင်ပင် အပြင်သို့ ထွက်လာနိုင်ရန် လမ်းစမရှိတော့ချေ။

ဤစောင့်ကြပ်နေသူ လေးဦးမှာလည်း သာမန်သိုင်းသမားများ မဟုတ်ကြဘဲ တော်ဝင်တရားရုံး အကြီးအကဲ၊ ဝေမြို့စားကြီးအိမ်တော်၊ ဖူယန်ထူနှင့် ကျိန့်ဟိုင်မြို့စားအိမ်တော် အစရှိသည့် အင်အားစုအသီးသီးမှ စေလွှတ်ထားသော ထိပ်တန်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

အကယ်၍ ဆရာကြီးအဆင့်ရှိသူတစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာလျှင်ပင် ၎င်းတို့က ချက်ချင်းသိရှိနိုင်ပြီး ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက် ခြေမှုန်းနိုင်စွမ်း ရှိကြ၏။

သို့ဖြစ်ရာ ဤသိုင်းပညာရှင် လေးဦး၏ ကာကွယ်မှုကို ဖောက်ထွင်း၍ စေတီတော်ကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ အောက်ယွီနှင့် စုချိုင်ရန်တို့ကို ကယ်ထုတ်ရန်မှာ မည်သို့မှ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စပင် ဖြစ်တော့သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထိုည၌ မည်သည့်ထူးခြားမှုမှ ဖြစ်ပေါ်မလာခဲ့ဘဲ သိုင်းပညာရှင်တို့၏ သတိကြီးစွာ စောင့်ကြပ်မှုအောက်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့လေသည်။ နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မိုးလင်းတော့မည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်၏။

လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မိဖုရားကြီး၏ နောက်သို့ လိုက်ပါလာသော မိန်းမစိုးကြီး ဟောက်ယွီ ပင်ဖြစ်၏။ သူက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်သူများ အနားကပ်လာသေးလဲ။”

“မရှိဘူး။”

မိန်းမစိုးကြီး ဟောက်ယွီသည် ဧရာမ စေတီတော်ကြီး၏ အောက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သော့ကို ထုတ်ကာ ကျောက်တံခါးကို သတိထား၍ ဖွင့်လိုက်၏။

အထဲမှ မေ့မြောနေသော အောက်ယွီ နှင့် စုတိုက်တို့ နိုးမသွားစေရန် အသံတစ်ချက်မှ မထွက်စေဘဲ ဖွင့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤဆေးသည် အပြင်းထန်ဆုံး ဆေးဖြစ်ပြီး လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် တစ်ရက်တစ်ည အပြည့် အိပ်ပျော်သွားမည် ဖြစ်ကာ မိုးကြိုးပစ်လျှင်တောင် နိုးမည် မဟုတ်ကြောင်း တွမ်ယင်းယင်းက သူ့ကို ပြောပြထားသော်လည်း မည်သည့် ကိစ္စကိုမဆို သတိထား၍ လုပ်ဆောင်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်၏။

ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ပြင်းထန်သော အနံ့ဆိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အမျိုးသမီး၏ ပြင်းထန်သော ကိုယ်သင်းရနံ့လည်း ပါဝင်နေသည်။

ဟောက်ယွီ သည် မိန်းမစိုး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဘဝမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးသောကြောင့် ဤအနံ့ကို အသိဆုံး ဖြစ်၏။

သို့ပေမည့် အထဲတွင် မှောင်မည်းနေသောကြောင့် ဘာမှ မမြင်ရချေ။ ဟောက်ယွီ သည် ဖယောင်းတိုင်ကို ထွန်းညှိကာ အလင်းရောင်ဖြင့်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပဲ ပြင်းထန်သော မသက်မသာ ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ အတွင်း၌ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပွေ့ဖက်အိပ်စက်နေကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အဝတ်အစား အစုတ်အပြဲများ ပြန့်ကျဲနေ၏။

စုချိုင်ရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မမြင်ရချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အောက်ယွီက အားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထား သောကြောင့် ဖြစ်၏။ အောက်ယွီ၏ ဝဖြိုးသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ အလွန် မျက်စိကျိန်းစရာကောင်းလေသည်။

မိန်းမစိုးကြီး ဟောက်ယွီ သည် သွယ်လျချောမောသော အမျိုးသားများကိုသာ အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်ပြီး အောက်ယွီကဲ့သို့သော ခန္ဓာကိုယ်မျိုးကိုမူ လုံးဝ ကြည့်မရချေ။

သို့ပေမည့် ဤအတွင်းရှိ မြင်ကွင်းမှာ လုံလောက်အောင် ညစ်ပတ်နေပြီဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်သော အမြင်အာရုံ ထိခိုက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ကာ မယ်တော် မိဖုရားခေါင်ကြီးသာ မြင်တွေ့သွားပါက ချက်ချင်း မေ့လဲသွားမည်မှာ သေချာသည်။

ထို့နောက် မိန်းမစိုးကြီး ဟောက်ယွီ သည် ကျောက်တံခါးကို သတိထား၍ ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဟထားကာ သော့ပြန်မခတ်တော့ချေ။

“ဆရာကြီး လေးပါး... ဆက်ပြီး သတိထား စောင့်ကြပ်ပေးကြပါ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အနားမကပ်စေနဲ့။” မိန်းမစိုးကြီး ဟောက်ယွီက ပြောလိုက်၏။

“ကောင်းပါပြီ။”

ထို့နောက် ဟောက်ယွီသည် ခြေသံမထွက်စေဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့၏။ ထို့အပြင် မြေကြီးပေါ်တွင် ခြေရာများ မကျန်ရစ်စေရန် ကျောက်တုံးများပေါ်တွင်သာ တမင်တကာ နင်း၍ ထွက်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

မိုးမလင်းသေးသော်လည်း မိဖုရားကြီးသည် နိုးနေပြီဖြစ်ပြီး မှန်ရှေ့တွင် ထိုင်နေ၏။

ဘေးနားရှိ အထိန်းတော်ယွင် သည် မိဖုရားကြီးအား အစားအသောက်များကို တစ်ဇွန်းချင်းစီ ခွံ့ကျွေးနေ၏။ ငှက်သိုက်စွပ်ပြုတ်၊ ကျားသစ်သားစွပ်ပြုတ်၊ ငါးမန်းတောင်စွပ်ပြုတ်တို့ ပါဝင်သည်။

ဤသည်ကို ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သခြင်းဟု ဆိုနိုင်ပါမည်လား။

မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးမှာမူ တစ်နေ့မှ ဆန်ပြုတ်ကျဲကျဲ တစ်ခွက်မျှဖြင့်သာ တင်းတိမ်နေရရှာသောကြောင့် အားအင်ချည့်နဲ့ကာ ခေါင်းမူးဝေပြီး မျက်စိပြာဝေသည့် အခြေအနေသို့ပင် ဆိုက်ရောက်နေလေသည်။

သို့ပေမည့် မိဖုရားကြီးမှာမူ အလွန်တရာ ကွာခြားလှပေသည်။ သူမသည် အလွန်ခန့်ညားထည်ဝါသော စားသောက်ပွဲကြီးကို ဇိမ်ကျကျ ခံစားနေပြီး အဖိုးတန်လှသော ဟင်းလျာအမျိုးပေါင်း ဆယ်ကျော်ခန့်ကို တစ်မျိုးလျှင် တစ်ဇွန်းစီ မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးမှသာ ဗိုက်ဝရောင့်ရဲနိုင်သူ ဖြစ်၏။

စားသောက်ပြီးနောက် မိတ်ကပ် လိမ်းခြယ်ရတော့မှာ ဖြစ်၏။ လှပအောင် လိမ်းခြယ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဖြူရော်နေအောင် လိမ်းခြယ်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဆာလောင်လွန်း၍ အားနည်းနေသည့် ပုံစံမျိုး ပေါက်အောင် ဖန်တီးရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ မိန်းမစိုးကြီး ဟောက်ယွီ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။ “မိဖုရားကြီး... အဆင်ပြေသွားပါပြီ။”

မိဖုရားကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “အဆင်ပြေသွားပြီဆိုရင်လည်း စတင်ကြတော့။ တကယ်ကို အကုသိုလ် များတာပဲ။ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့အတွက် တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်ရဲ့ နတ်ဘုရား စေတီတော်ကြီးကိုတောင် စော်ကားရတယ်။ တောင်ပိုင်းကျိုးရဲ့ သန့်စင်တဲ့ နေရာကို တောင် စော်ကားရတယ်။

နောက်ဆက်တွဲ အနေနဲ့ အောက်ယွီ တို့ မိသားစုကို ဘယ်လိုမျိုး အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်ရမလဲဆိုတာ လောကက လူတွေရဲ့ ဒေါသ၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ဒေါသ၊ ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ ဒေါသတွေကို ပြေပျောက်စေဖို့ပဲ။”

“ဟုတ်တာပေါ့။”

အထိန်းတော်ယွင်က ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မတို့ တောင်ပိုင်းကျိုး တော်ဝင်မိသားစုမှာ နတ်ဘုရား ဖြစ်လာတဲ့ ရိုးရာအစဉ်အလာ ရှိတယ်။ အခု ဒီ ဧကရာဇ်ဟောင်းကလည်း နတ်ဘုရား ဖြစ်တော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးကျယ်ပါစေ တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ် တာ့ဖာရှန့်ကျွင်း ထက်တော့ မကြီးကျယ်နိုင်ပါဘူး။”

မိဖုရားကြီးက အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ပထမဆုံး စတင်သူမှာ အပြစ်ရှိတာပဲ။”

ဤသည်မှာ ဧကရာဇ်ဟောင်းကို သွယ်ဝိုက်၍ ပြစ်တင်ဝေဖန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှင်က နတ်ဘုရား အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေသောကြောင့် ကျွန်မတို့ကလည်း ရှင့်လူယုံတော်ကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် နတ်ဘုရား အဖြစ် ဟန်ဆောင်ရခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်၏။

နေထွက်လာပြီ ဖြစ်၏။ တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်း၏ တံခါးကြီး မပွင့်သေးသော်လည်း ခြံစည်းရိုး အပြင်ဘက် ကွင်းပြင်တွင် လူလေးသောင်း၊ ငါးသောင်းခန့် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် ယနေ့ လာရောက်သူ ပိုမို များပြားလာပြီး သူတို့ အားလုံးသည် အလှူငွေများ လာရောက် လှူဒါန်းကြမည့် သူများ ဖြစ်ကြ၏။

တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်း၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ဧရာမ အလှူခံပုံးကြီး ဆယ်လုံး ချထား၏။ အချိန်စေ့သည်နှင့် တပြိုင်နက် တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်း တံခါးကြီး ပွင့်လာမည်ဖြစ်ပြီး ဤလူလေးသောင်း၊ ငါးသောင်းသည် တန်းစီ၍ ဝင်ရောက်လာကာ မိမိတို့ လှူဒါန်းမည့် ငွေများကို အလှူခံပုံးများအတွင်းသို့ အသီးသီး ထည့်ဝင်ကြမှာ ဖြစ်သည်။

မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးနှင့် မိဖုရားကြီး တို့သည် သန့်စင်သော အဆောက်အအုံ၏ ဒုတိယထပ် လသာဆောင်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် လာရောက် လှူဒါန်းကြသော သူတိုင်းကို ခေါင်းညိတ်၍ အသိအမှတ်ပြုကြမှာဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ အလွန် သန့်စင်သော အခမ်းအနား တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ငွေတစ်ပြားစီ တိုင်းသည် လန်ကျိုး သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကယ်ဆယ်ရေးတွင် အသုံးပြုမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထို့ကြောင့် မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် ဆာလောင်လွန်း၍ ခေါင်းမူး မျက်လုံးပြာ ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ လာရောက် လှူဒါန်းကြသော ယုံကြည်သူများကို နေ့စဉ် တွေ့ဆုံရန် အမြဲတမ်းကြိုးစားလေ့ ရှိသည်။

………………..