အခန်း ၄၁၉

အပိုင်း (၄၁၉)

“မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး... နည်းနည်း ပိုစားပါအုံး။ မဟုတ်ရင် ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။” အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီး အစေခံ တစ်ဦးက တောင်းပန်လိုက်၏။

သို့ပေမည့် မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး သည် ဆန်ပြုတ်ကျဲကျဲ တစ်ခွက်သာ သောက်ပြီး ဆက်မစားတော့ဘဲ မျက်စိရှေ့ရှိ ငှက်သိုက်စွပ်ပြုတ်ကို လုံးဝ မမြင်သကဲ့သို့ နေလိုက်သည်။

“ငါက တခြားသူတွေကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒီကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ ယုံကြည်မှု ရှိရမယ်။ ခေါင်းပေါ် သုံးပေ အကွာမှာ နတ်ဘုရားတွေ ရှိတယ်။ တခြားသူတွေကို လှည့်စားလို့ ရပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားလို့ မရဘူး။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို လှည့်စားလို့ မရဘူး။” မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးက ပြောလိုက်၏။

ထို့နောက် သူမသည် အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီး အစေခံ၏ အကူအညီဖြင့် သီလရှင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်၏။ အချိန် နီးကပ်လာပြီဖြစ်ပြီး လာရောက် လှူဒါန်းကြသော ယုံကြည်သူများကို တွေ့ဆုံရန် သွားရတော့မှာဖြစ်သည်။

ယနေ့ လူလေးသောင်း၊ ငါးသောင်းခန့် ရှိသောကြောင့် ဤလုပ်ငန်းစဉ်မှာ အနည်းဆုံး နှစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ရာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန် ပင်ပန်းလေ၏။

သို့ပေမည့် လန်ကျိုးမှ ဒုက္ခသည်များအတွက် ငွေကြေး အနည်းငယ် ပိုမို ရရှိနိုင်မည်ဆိုပါက ပင်ပန်းခံရလည်း ကောင်းမွန်သည့် အရာဖြစ်သည်။

“သွားပြီး မိဖုရားကြီးနဲ့ စုချိုင်ရန်ကို သွားပြောလိုက်။ ပြင်ဆင်ထားဖို့၊ ငါတို့ မကြာခင် ထွက်သွားတော့မယ်လို့။”

မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးက ပြောလိုက်၏။ “စုချိုင်ရန်က ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းတော့ သူမကို နည်းနည်း ပိုစားခိုင်းလိုက်။ ဒီ ငှက်သိုက်စွပ်ပြုတ်ကို သူမဆီ လျှို့ဝှက် ပို့ပေးလိုက်။”

“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ။” အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီး အစေခံက ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ဤ ငှက်သိုက်စွပ်ပြုတ်ကို အင်္ကျီလက်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်စွာ ဖုံးကွယ်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို အင်္ကျီလက်ထဲ ထည့်ကာ မိဖုရားကြီး နှင့် စုချိုင်ရန် တို့၏ ခြံဝင်းဘက်သို့ ထွက်သွားတော့၏။

မိဖုရားကြီး၏ ခြံဝင်းကို ဖြတ်သွားစဉ် အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီး အစေခံသည် အထိန်းတော်ယွင်အား တိုက်ရိုက် ပြောဆိုကာ မိဖုရားကြီးကို အနည်းငယ် ပြင်ဆင်ထားရန်နှင့် မကြာမီ ယုံကြည်သူများကို တွေ့ဆုံရန် သွားရတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

သို့ပေမည့် မထင်မှတ်ဘဲ မိဖုရားကြီး သည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ဖြစ်၏။

“ကျွန်မ... မိဖုရားကြီးကို အရိုအသေပေးပါတယ်။” အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီး အစေခံက မိဖုရားကြီးကို အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

မိဖုရားကြီးက ပြောလိုက်၏။ “မယ်တော်က ဟိုဘက်မှာ စောင့်နေပြီ မဟုတ်လား။ ငါ အခုပဲ သွားလိုက်မယ်။”

ထို့နောက် မိဖုရားကြီးသည် မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ ခြံဝင်းဘက်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီး အစေခံ သည် စုချိုင်ရန်၏ ခြံဝင်းဘက်သို့ ဆက်ထွက်သွားတော့၏။

“အထိန်းတော်ကျန်း... သွားပြီး စုချိုင်ရန်ကို အကြောင်းကြားပေးပါ။ ယုံကြည်သူတွေကို တွေ့ဆုံဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့။ မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးက စောင့်နေပြီလို့။”

အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီး အစေခံက ပြောလိုက်ပြီးနောက် အင်္ကျီလက်ထဲမှ ငှက်သိုက်စွပ်ပြုတ်ကို တိတ်တဆိတ် ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ရှင့်ရဲ့ သခင်မကို စားခိုင်းလိုက်ပါ။ ဒါမှ အားအင် နည်းနည်း ရှိမှာ။”

အထိန်းတော်ကျန်းသည် စုချိုင်ရန်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်ပြီး နန်းတော်မှ တာဝန်ပေးထားသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကာ ပြောလိုက်၏။ “မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး သနားညှာတာမှု ကြီးမားလှပါတယ်။”

ထို့နောက် သူမသည်လည်း ငှက်သိုက်စွပ်ပြုတ်ကို အင်္ကျီလက်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ “ချိုင်ရန်... အချိန်တန်ပါပြီ။ မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးက ဟိုဘက်မှာ စောင့်နေပါပြီ။”

မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် ချွေးမများအပေါ် အမှန်တကယ်ပင် သနားညှာတာလွန်းလေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤအချိန်မျိုးတွင် မိဖုရားကြီးနှင့် စုချိုင်ရန် တို့က အရင်ဆုံး ထလာပြီး မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးကို သွားရောက် ဂါရဝပြုရမှာဖြစ်၏။

သို့ပေမည့် ဤအဘွားကြီးသည် ဤကဲ့သို့သော စည်းကမ်းများကို အမုန်းဆုံး ဖြစ်သည်။ သူမ အသက်ကြီး လာသောကြောင့် အိပ်မပျော်ဘဲ အမြဲတမ်း စောစောထလေ့ရှိပြီး သူမက အရင်ဆုံး ထလာကာ ချွေးမ နှစ်ယောက်ကို လာရောက် ခေါ်ခိုင်းလေ့ ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးနှင့် မတူဘဲ သာမန် မိသားစုများမှ ယောက္ခမ တစ်ဦးနှင့် ပိုတူနေသည်။

ချက်ချင်းပဲ အတွင်းမှ အထိန်းတော်ကျန်း၏ အလန့်တကြား အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။ “စုချိုင်ရန် ပျောက်သွားပြီ။ စုချိုင်ရန် ပျောက်သွားပြီ။”

ထို့နောက် မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ အနားမှ အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီး အစေခံလည်း အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ခြံဝင်း တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း စုတိုက်၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရချေ။

ထို့ကြောင့် လူနှစ်ယောက်သည် မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးထံ အလျင်အမြန် သွားရောက် အကြောင်းကြား တော့၏။ “မိဖုရားခေါင်ကြီး... ဒုက္ခပါပဲ။ ဒုက္ခပါပဲ။ စုချိုင်ရန် ပျောက်သွားပါပြီ။”

မိဖုရားခေါင်ကြီး ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ တုန်လှုပ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေတဲ့ လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ပျောက်သွားရတာလဲ။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။”

မိဖုရားကြီးက အေးစက်စက်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “အထိန်းတော်ကျန်း... ပုံမှန်အားဖြင့် စုချိုင်ရန်ကို နင်က ပြုစုစောင့်ရှောက်တာ မဟုတ်လား။ ဘယ်လို ဖြစ်ရတာလဲ။”

အထိန်းတော်ကျန်း သည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကာ ပြောလိုက်၏။ “မိဖုရားကြီးကို အစီရင်ခံပါတယ်။ ကျွန်မ တကယ် ဘာမှ မသိပါဘူး။ ဘာလို့မှန်းမသိဘူး။ နေ့တိုင်း ညဘက် ဟိုင်ရှီအချိန် ရောက်ပြီးနောက် ပျားရည် တစ်ခွက် သောက်ပြီးတာနဲ့ ကျွန်မရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး မူးဝေပြီး အိပ်ပျော်သွားတော့တာပဲ။ အိပ်တာ အရမ်း နက်ရှိုင်းတယ်။ ဒီနေ့မနက် အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီး အစေခံ ခြံဝင်းထဲ ရောက်လာမှ ကျွန်မလည်း အလန့်တကြား ထလာခဲ့ရတာပါ။”

မိဖုရားကြီးက မေးလိုက်သည်။ “ပျားရည်... ဘာ ပျားရည်လဲ။”

အထိန်းတော်ကျန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “စုချိုင်ရန်က ကျွန်မကို သနားလို့ ညတိုင်း ပျားရည် တစ်ခွက် ပေးသောက်ပါတယ်။ ကျွန်မ အိပ်ပျော်သွားပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ မေ့မြောသွားတော့တာပါပဲ။”

ထို့နောက် အထိန်းတော်ကျန်းသည် စကားပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေပုံ ရသည်။

“ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ။ ပြောစမ်း။” မိဖုရားကြီးက အေးစက်စက်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

အထိန်းတော်ကျန်းက ပြောလိုက်သည်။ “မနေ့ည သန်းခေါင်ယံလောက်က ကျွန်မ ဗိုက်အရမ်းနာလို့ မူးဝေဝေနဲ့ နိုးလာခဲ့ပါတယ်။ အသံတချို့ ကြားလိုက်ရသလိုပဲ။ ဝေဝေဝါးဝါးနဲ့ စုချိုင်ရန် တိတ်တဆိတ် အပြင်ထွက်သွားတာကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။”

မိဖုရားခေါင်ကြီးက မေးလိုက်၏။ “အပြင်ထွက်သွားတယ် ဟုတ်လား။ အိမ်သာ သွားတာများလား။”

အထိန်းတော်ကျန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ကျွန်မ နာရီဝက်လောက် စောင့်နေတာတောင် သူမ ပြန်မလာပါဘူး။ ဘာလို့မှန်းမသိဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းတွေ မူးဝေလာပြီး ထပ်ပြီး အိပ်ပျော်သွားပြန်ပါတယ်။”

ထိုအချိန်တွင် မိန်းမစိုးကြီး ဟောက်ယွီက ပြောလိုက်၏။ “မိဖုရားခေါင်ကြီး... ကိစ္စတစ်ခုကို ကျုပ် မယ်တော် မိဖုရားခေါင်ကြီးကို ဆက်ပြီး မဖုံးကွယ်ထားရဲတော့ပါဘူး။”

မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ပြော။”

မိန်းမစိုးကြီး ဟောက်ယွီက ပြောလိုက်၏။ “ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း စုချိုင်ရန် ဟာ အမြဲတမ်း ခေါင်းမူးနေပြီး မျက်လုံးနှစ်ဖက်လုံး နီရဲနေကာ ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ခဲ့ရတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပါတယ်။ ကျုပ်လည်း ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်မိပါတယ်။

ပြီးတော့ တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်းမှာ ညဘက် သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေ အော်ဟစ်လို့ သခင်မကြီးတွေ အိပ်ရေးပျက်နေမှာကို စိုးရိမ်မိပါတယ်။ ဒါကြောင့် လူအင်အား တိုးချဲ့ပြီး နေရာအနှံ့ ကင်းလှည့်ခိုင်းခဲ့ပါတယ်။ ရလဒ်ကတော့... ညဘက် နောက်တောင်ပေါ်ကနေ တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်းထဲကို တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်လာတဲ့ သူတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။”

မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးက မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်သူလဲ။”

မိန်းမစိုးကြီး ဟောက်ယွီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “မသိပါဘူး။ ညဘက်ဆိုတော့ သေချာ မမြင်ရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အရမ်း ဝဖြိုးတဲ့ လူရိပ်တစ်ခုလို့တော့ ဝေဝေဝါးဝါး သိရပါတယ်။”

မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးက အေးစက်စက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ဘာလို့ မဖမ်းလိုက်တာလဲ။”

မိန်းမစိုးကြီး ဟောက်ယွီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ထူးဆန်းတာက ကျုပ်တို့ လိုက်သွားတိုင်း အဲဒီ ဝဖြိုးတဲ့ လူရိပ်က ချက်ချင်း ပျောက်သွားတာပဲ။ ပြီးတော့ တာ့ဖာရှန့်ကျွင်းရဲ့ ထျန်းဖူထူ စေတီတော်ကြီး နားမှာလေ။ အဲဒီနေရာက တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်ပြီး သန့်စင်တဲ့ နေရာလည်း ဖြစ်လို့ ဘယ်သူမှ အနားကပ်ခွင့် မရှိပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျုပ်လည်း ဆက်မလိုက်ရဲတော့ပါဘူး။”

မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် ဤအချိန်တွင် စုချင်ဝမ်ကတော် တွမ်ယွင် မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိသော စကားတစ်ခွန်းကို အလိုအလျောက် သတိရသွားမိ၏။

စုတိုက် သည် ကျောက်တုံးမှတ်တမ်းကို အလွန် သဘောကျပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လင်တိုက်ယွီ အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ အောက်ယွီ၏ ပါရမီကို အလွန် လေးစားကြည်ညိုကြောင်း ဖြစ်သည်။

မိန်းမစိုးကြီး ဟောက်ယွီက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခုလည်း ရှိပါသေးတယ်။ ကျုပ် မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးကို မဖြစ်မနေ ပြောပြရပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီတုန်းက မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး၊ မိဖုရားကြီးနဲ့ စုချိုင်ရန် တို့ နန်းတော်ကနေ ထွက်ပြီး တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်းကို လာတဲ့ လမ်းမှာ ပြည်သူ သောင်းချီက လိုက်ပို့ခဲ့ကြပါတယ်။ အောက်ယွီလည်း တိတ်တဆိတ် လိုက်ပို့ခဲ့ပြီး သူနဲ့ စုချိုင်ရန် တို့ကြားမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်မှုတွေ ရှိခဲ့ပါတယ်။”

အထိန်းတော်ကျန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက ကျွန်မကို အသေးစိတ် အချက်တစ်ခု သတိရသွားစေပါတယ်။ တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်းကို ရောက်တဲ့ ပထမ နှစ်ရက်တုန်းက စုချိုင်ရန်ဟာ လျှို့ဝှက်စာ တစ်စောင် လက်ခံရရှိခဲ့ပုံ ရပါတယ်။”

မိဖုရားကြီးက အေးစက်စက်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “ရှာစမ်း... သူမရဲ့ ခြံဝင်းကို ရှာစမ်း။ ဘာ လျှို့ဝှက်စာတွေများ ရှိနေလို့ ဒီလောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းနေရတာလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။”

ဤအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ တိန့်နင် သီလရှင်ဆရာမက ပြောလိုက်သည်။ “မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး... မိဖုရားကြီး... အချိန်တန်ပါပြီ။”

ပြည်သူများကို တွေ့ဆုံရန် သွားရတော့မှာဖြစ်ပြီး ပြည်သူများ၏ လှူဒါန်းမှုများနှင့် အရိုအသေပေးမှုများကို လက်ခံရတော့မှာဖြစ်၏။

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ အခြား မိန်းမစိုးကြီး တစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “မိဖုရားခေါင်ကြီး... တော်ဝင်တရားရုံး အကြီးအကဲ ရောက်လာပါတယ်။”

မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးက မေးလိုက်၏။ “ဘထွေးတော်... သူ ဘာလာလုပ်တာလဲ။”

မိန်းမစိုးအိုကြီးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “တော်ဝင်တရားရုံး အကြီးအကဲက ပစ္စည်းတွေ လာပို့တာပါ။ ရွှေပြားနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ နန်းတော် အဆောက်အအုံတွေပါ။ တာ့ဖာရှန့်ကျွင်းကို ပူဇော်ဖို့အတွက်ပါ။”

မိဖုရားခေါင်ကြီးက နဖူးကို ပွတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ငါ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း နေရင်းထိုင်ရင်း ခေါင်းတွေ ရှုပ်လာပြီ။ ဟုတ်သားပဲ... ဟုတ်သားပဲ။ နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် တာ့ဖာရှန့်ကျွင်းကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းတဲ့နေ့ ရောက်တော့မှာပဲ။”

သို့ပေမည့် မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးက မိသားစု အရှက်တကွဲကိစ္စကို အပြင်လူ မသိစေချင်သောကြောင့် အမျိုးသမီး အစေခံ အချို့ကို အမိန့်ပေးကာ ဘုရားကျောင်း အတွင်း၌ အရင်ဆုံး တိတ်တဆိတ် ရှာဖွေစေခဲ့သည်။

သူမသည် စုချိုင်ရန်ကို သနားသော်လည်း အကယ်၍ သူမနှင့် အောက်ယွီတို့ ဖောက်ပြန်နေကြောင်း အမှန်တကယ် တွေ့ရှိသွားပါက မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးလည်း သူမကို လုံးဝ ခွင့်လွှတ်မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုအချိန်တွင် တော်ဝင်တရားရုံး အကြီးအကဲ စုချင်ဝမ် ဝင်ရောက်လာပြီး ဦးညွတ်၍ ပြောလိုက်၏။ “မိဖုရားခေါင်ကြီးကို အရိုအသေပေးပါတယ်။ စုချိုင်ရန် ပျောက်သွားပြီလို့ကြားတယ်။”

မိဖုရားခေါင်ကြီးက အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အသံကျယ်ကျယ် မပြောပါနဲ့။ ပြည်သူတွေကို တွေ့ဆုံမယ့် အခမ်းအနားကို ခဏ ရွှေ့ဆိုင်းထားလိုက်။ ငါတို့ လူအနည်းငယ်နဲ့ အရင် ရှာကြည့်ကြမယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိစေနဲ့။”

မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် သားဖြစ်သူကို အလွန် ဂရုစိုက်ဆဲဖြစ်ပြီး အရှက်တကွဲကိစ္စများကို အမှန်တကယ် တွေ့ရှိသွားပါကလည်း အပြင်လူ မသိစေချင်ချေ။

ထို့ကြောင့် မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး သည် အမျိုးသမီး အစေခံ အချို့၊ မိန်းမစိုး အချို့၊ မိဖုရားကြီး၊ တော်ဝင်တရားရုံး အကြီးအကဲ စုချင်ဝမ် တို့နှင့်အတူ တာ့ဖာရှန့် ဘုရားကျောင်း အတွင်း၌ စတင် ရှာဖွေကြတော့၏။

တွမ်ယင်းယင်း သည် မိန်းမစိုးငယ် တစ်ဦးအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ကာ ထိုအထဲတွင် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူမ လုံးဝ မလာသင့်ချေ။ မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီး သည် သူမကို မြင်ဖူးသောကြောင့် အကယ်၍ မှတ်မိသွားပါက မည်သို့ လုပ်မည်နည်း။

သို့ပေမည့် တွမ်ယင်းယင်း သည် သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။ ဤသည်မှာ သူမနှင့် အောက်မင်တို့ ကြံစည်ထားသော အဆိပ်ပြင်းသည့် အကြံအစည်ဖြစ်ပြီး အောက်ယွီ၏ တစ်မိသားစုလုံးကို သတ်ဖြတ်မည့် အကြံအစည် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ကြီးမားသော အောင်မြင်မှု ရရှိတော့မည်ဖြစ်ရာ သူမ အနေဖြင့် ဤမြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မကြည့်ရှုဘဲ မည်သို့ နေနိုင်မည်နည်း။

ထို့အပြင် မယ်တော်မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်ပြီး စရိုက်လက္ခဏာမှာလည်း ကြမ်းတမ်းသောကြောင့် မိန်းမစိုးငယ် တစ်ဦးကို ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်ချေ။

……………..